وقتی فردی در دندان خود حفره دندانی دارد، دندانپزشک احتمالاً پر کردن دندان را توصیه می کند. پر کردن دندان بی خطر و مؤثر است، اما برخی افراد احتمالاً مقداری ناراحتی یا حساسیت دندان پس از آن را تجربه خواهند کرد.

در اکثر موارد، این حساسیت کاملاً طبیعی است و ظرف چند روز یا چند هفته برطرف خواهد شد. فرد اگر درد شدید داشت یا ناراحتی با علائم و نشانه های دیگر مانند تب، قرمزی یا تورم اتفاق افتاد، باید بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرد. در این مقاله، نگاهی خواهیم داشت به علل اینکه چرا برخی افراد پس از پر کردن دندان خود حساسیت دندان را تجربه می کنند، چگونگی درمان آن، و اینکه چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد. علاوه بر این نگاهی خواهیم داشت به علل احتمالی بروز حساسیت دندان.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

پس از پر کردن دندان چه انتظاراتی باید داشت؟

پر کردن دندان یک فرایند دندانپزشکی است که عبارت است از پاکسازی هر گونه پوسیدگی از دندان و سپس پر کردن فضای داخل آن با مواد جدید توسط دندانپزشک.

دندانپزشک پس از تزریق داوری بی حس کننده اطراف دندانی که قرار است پر شود، معمولاً با استفاده از یک دریل دندانپزشکی، منطقه پوسیده دندان را پاکسازی می کند. سپس همان فضا را با طلا، نقره، آمالگام، کامپوزیت، یا پرسلن پر می کند.

به مدت چند ساعت پس از پر کردن دندان، ممکن است فرد در صورت خود هنوز بی حسی، سوزش، خارش، یا پف کردگی داشته باشد. فرد ممکن است در غذا خوردن، بلع، حرف زدن، یا حرکت دادن صورت خود مشکل داشته باشد. گاهی اوقات، دندانپزشکان توصیه می کنند افراد باید به مدت چند ساعت از خوردن و آشامیدن خودداری کنند، زیرا این کار ممکن است موجب شود فرد به صورت تصادفی زبان یا داخل گونه خود را گاز بگیرد.

وقتی اثر داروی بی حسی از بین رفت، این احساسات از بین خواهند رفت. اما در روزها و هفته های بعد فرد ممکن است با تطبیق پیدا کردن با پر شدگی جدید متوجه یک حس جدید شود. حساسیت در پر شدگی دندان و ناحیه اطراف آن یکی از شایع ترین اتفاقاتی است که در طول این مدت رخ دهد.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

حساسیت دندان پس از پر کردن آن چگونه می تواند باشد؟

وقتی فردی دندان های حساسی دارد، ممکن است متوجه شود که برخی محرک های خاص می توانند باعث یک احساس ناراحتی موقتی در دندان پر شده خود یا منطقه اطراف آن شوند. این احساس ممکن است شبیه یک شوک ناشی از سرما یا درد ناگهانی احساس شود که به سرعت ایجاد شده و از بین می رود.

عواملی که می توانند موجب بروز حساسیت دندان پس از پر کردن دندان شوند عبارتند از:

  • غذاها یا نوشیدنی های سرد مانند بستنی، بستنی یخی، یا نوشیدنی هایی که با یخ سرو می شوند.
  • نوشیدنی های داغ مانند قهوه یا چای.
  • برخورد هوا با دندان، مثلاً مانند زمانی که از راه دهان نفس می کشید، که در هوای سرد ممکن است بدتر باشد.
  • خوراکی های شیرین مانند آبنبات ها.
  • خوراکی ها و نوشیدنی های اسیدی شامل میوه ها، آبمیوه ها، و قهوه.
  • گاز زدن هنگام خوردن.

چرا پر شدگی دندان موجب حساسیت دندان می شود؟

مقداری حساسیت پس از پر کردن دندان کاملاً طبیعی و موقتی است. با این حال، گاهی اوقات، حساسیت پس از پر کردن دندان به دلایل دیگری است که نیاز به درمان یا ترمیم دارند. در زیر به توضیح دلایل ممکن برای این علائم و نشانه ها خواهیم پرداخت و اینکه چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد.

عصب تحریک شده

حساسیت کوتاه مدت پس از پر کردن دندان معمولاً به این دلیل اتفاق می افتد که فرایند پر کردن دندان موجب آزار عصب داخل دندان شده است و منجر به التهاب عصب داخل دندان شده است. معمولاً، لایه های بیرونی دندان- مینا و سمنتوم- از بدون پوشش ماندن اعصاب داخل دندان جلوگیری می کنند. اما پر شدگی ها بویژه پر شدگی های عمیق، می توانند به پایانه های عصبی داخل دندان نزدیک شوند و موجب بروز حساسیت و احساس ناراحتی شوند.

با بهبود اعصاب، حساسیت از بین خواهد رفت. این ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد. وقتی اعصاب به طور کامل بهبود پیدا کردند، فرد نباید هیچ تفاوتی بین دندان پر شده و دندان های دیگر احساس کند.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

تنظیم نادرست بایت

دندانپزشک باید مطمئن شود که پر شدگی دندان هم تراز با دندان های دیگر داخل دهان است. اگر پر شدگی دندان بلند باشد، می تواند باعث شود وقتی فرد دهان خود را می بندد فشار اضافی به دندان او وارد شود. این می تواند موجب بروز درد و حساسیتی شود که اغلب وخیم تر از حساسیت پس از پر شدگی معمولی دندان است.

این کاملاً طبیعی است که روز پس از فرایند فرد وقتی دهان خود را می بندد مقداری حساسیت تجربه می کند. عموماً، بایت ظرف چند هفته خود را اصلاح خواهد کرد.

با این حال، اگر فرد حساسیت شدید تجربه کرد یا در خوردن یا روی هم قرار دادن دندان های خود مشکل داشت، باید از دندانپزشک خود بخواهد بایت او را چک کند. ممکن است دندانپزشک تصمیم بگیرد نقاط بلند پر شدگی دندان را صاف کند تا تا به درستی متناسب با بایت باشد و ناراحتی را از بین ببرد.

پالپیت

پالپیت التهاب پالپی است که در عمق دندان واقع شده است. این التهاب می تواند موجب حساسیت و درد دندان شود. پالپیت معمولاً با پر شدگی های جزئی اتفاق نمی افتد، اما در صورتی اتفاق می افتد که:

  • دندان تروما داشته است، از جمله ناشی از تصادفی که منجر به ترک خوردگی یا شکستگی دندان شده است.
  • حفره یا پوسیدگی بسیار عمیق بوده است و به لایه پالپ داخلی رسیده است.
  • دندان چندین مرتبه پر شده است یا چندین فرایند روی آن انجام شده است.

دو نوع پالپیت وجود دارد:

آیا تاکنون دچار درد اطراف روکش دندان شده اید؟ گرچه روکش های دندانی می توانند به صورت مؤثر دندان های آسیب دیده را پوشش دهند و از آنها محافظت کنند، اما برخی افراد ممکن است تعجب زده شوند وقتی متوجه می شوند که روکش ها آنها را در برابر درد دندان محافظت نمی کنند. در حقیقت، دندانی که روی آن روکش قرار گرفته تنها مانند دندان های دیگر مستعد بروز یک دسته مشکلات است.

شما ممکن است ناراحتی، حساسیت، یا فشار در جایی که روکش قرار گرفته است احساس کنید. یا ممکن است دندان درد دائمی داشته باشید. دلایل متعددی وجود دارند که ممکن است روکش های دندانی ایجاد درد کنند. در این مقاله شما بیشتر در مورد عواملی یاد خواهید گرفت که باعث بروز درد برای روکش های دندانی می شوند و راجع به نحوه تسکین این دردها برای شما توضیح خواهیم داد.

درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

روکش دندانی چیست؟

روکش دندان کلاهکی است که روی دندان آسیب دیده قرار گرفته است. این کلاهک در جای خود چسبانده می شود و بخش هایی از دندان که مشاهده می شوند را پوشش می دهند. کار روکش احیاء اندازه و شکل دندان است در حالی که از آن محافظت نیز می کند. گاهی اوقات، روکش های دندانی روی دندان های مجاور فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان قرار می گیرند تا یک بریج را روی فضای خالی نگهدارند (قطعه مصنوعی که فضای خالی داخل دهان شما را پر می کند.

روکش های دندانی از مواد مختلفی ساخته شده اند، از جمله پرسلن، سرامیک، و فلز. احتمالاً پس از فرایند درمان ریشه (عصب کشی دندان) روکش نیاز خواهید داشت تا از دندان شما محافظت کند. در صورتی که با شرایط زیر مواجه شوید نیز ممکن است دندانپزشک شما استفاده از روکش های دندانی را توصیه کند:

  • حفره های بزرگ که بزرگ تر از آن هستند که بتوان آنها را با پر کردن دندان ترمیم کرد.
  • دندان هایی که ترک خورده اند و ضعیف شده اند.
  • دندان های از دست رفته ای که نیاز به بریج یا یا ایمپلنت دارند.
  • دندان هایی که بد رنگ یا بد شکل شده اند.
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

علل بروز درد در دندان هایی که روکش دارند

دلایل مختلفی وجود دارند که ممکن است دندان روکش شده شما درد داشته باشد، از جمله:

پوسیدگی دندان زیر روکش

از آنجا که دندان های زیر روکش دندان هنوز زنده هستند، پوسیدگی دندان یا یک حفره جدید می تواند در قسمت مرزی دندان و روکش ها بوجود بیایند. این می تواند منجر به بروز درد مداوم در این قسمت ها شود.

اگر یک حفره دندان به اندازه کافی بزرگ شود و عصب را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است نیاز به فرایند درمان ریشه داشته باشید.

عفونت

اگر قبل از قرار گیری روکش روی دندان درمان ریشه روی آن صورت نگرفته است، دندان هنوز داخل خود عصب دارد. گاهی اوقات، روکش به عصبی که آسیب دیده است فشار وارد می کند و عفونت بوجود می آید. یا، عفونت می تواند نتیجه پر شدگی قدیمی زیر روکش باشد که اجازه نشت باکتری را می دهد و موجب عفونی شدن عصب می شود.

علائم و نشانه های عفونت عبارتند از:

  • درد هنگام بستن بایت
  • تورم لثه ها
  • حساسیت به دما
  • تب
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

زخم شدن لثه ها در نتیجه فشار ناشی از روکش ها

پس از فرایند قرار گیری روکش روی دندان، ممکن است به طور موقت ناراحتی داشته باشید. این درد بیشتر از دو هفته طول نمی کشد. اگر پس از قرار گیری روکش روی دندان های خود درد شدیدی تجربه می کنید با دندانپزشک خود صحبت کنید.

شکستگی دندان یا روکش آن

روکش شکسته یا دندان شکسته زیر آن می توانند منجر به بروز درد خفیفی شوند. احتمالاً به خاطر شکستگی شما مقداری حساسیت به سرما، گرما، یا هوا را تجربه خواهید کرد. اگر متوجه شکستگی، لق شدن، یا ترک خوردگی روکش خود شدید، لازم است برای ترمیم آن به دندانپزشک مراجعه کنید.

دندان قروچه (براکسیسم)

دندان قروچه شبانه، شرایطی که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود، می تواند به روکش های دندانی شما فشار وارد کند و منجر به بروز درد شود.

تحلیل لثه ها

اگر لثه های اطراف دندان روکش شده شما تحلیل رفته باشد و بخشی از ریشه دندان بدون پوشش باقی مانده باشد، ممکن است متوجه بروز درد و حساسیت شوید. تحلیل لثه ها می تواند در نتیجه محکم مسواک زدن بروز پیدا کند. وقتی لثه ها تحلیل می روند، آنها بیشتر مستعد تشکیل پلاک های دندانی و بیماری لثه هستند.

عدم قرار گیری صحیح روکش روی دندان

اگر روکش به درستی روی دندان شما قرار نگرفته باشد، ممکن است منجر به بروز ناراحتی شود. قرار گیری نادرست ممکن است بایت یا لبخند شما را تحت تأثیر قرار دهد. بروز درد هنگام بستن بایت معمولاً می تواند به این معنا باشد که روکش خیلی بالا روی دندان قرار گرفته است. روکش دندانی باید درست مانند دندان های دیگر درون بایت شما جای بگیرد. اگر احساس کنید که بایت شما خارج از مکانی است که باید باشد، این می تواند منجر به بروز درد و سر درد شود.

چگونه می توان این درد را درمان کرد؟

درمان برای درد روکش های دندانی به علت بروز آن و وخامت آن بستگی دارد. برخی اقدامات ساده وجود دارند که می توانند به کاهش ناراحتی شما کمک کنند، که عبارتند از:

داروهای مسکن

اگر دندان درد دارید، داروهای OTC مانند ایبوپروفن (ادویل) یا استامینوفن (تیلنول) می توانند درمانی موقت برای درد شما باشند.

شستشو با آب و نمک

آبکشی و شستشوی دهان با آب و نمک می تواند به کاهش التهاب و تسکین درد شما کمک کند. نصف قاشق چایخوری نمک را با آب ولرم مخلوط کنید و آن را حدود ۳۰ ثانیه داخل دهان بچرخانید. این کار را چند مرتبه در طول روی انجام دهید.

درمان های گیاهی

گرچه اثرگذاری آنها از نظر علمی اثبات شده نیست اما برخی افراد ابراز داشته اند که پس از استفاده از درمان های گیاهی درد آنها تسکین پیدا کرده است. برخی از آنها می توانند مستقیماً روی موضع درد اعمال شوند. گیاهان شناخته شده برای درد دندان عبارتند از:

  • میخک
  • سیر
  • زرد چوبه
  • زنجفیل
  • بابونه

غذاهای مشکل آفرین

پس از دریافت روکش های دندانی، به طور کامل غذاهای چسبناک، شیرین، و سفت را کنار بگذارید تا به کاهش درد شما کمک شود. غذاهای داغ و سرد نیز منجر به بروز درد شوند. خوردن غذاها با دمای اتاق را امتحان کنید.

درمان براکسیسم

اگر دندان قروچه منشأ درد دندان شما است، ممکن است دندانپزشک درمان خاصی را برای براکسیسم شما توصیه کند. اغلب محافظ های دندان و اسپلینت ها گزینه درمانی مورد نظر هستند.

بی حسی موضعی

بی حس کننده های موضعی شامل بی حس کردن یک قسمت از بدن با استفاده از نوعی دارو هستند که بی حس کننده موضعی نیز نامیده می شوند. این داروها می توانند برای شرایط دردناک استفاده شوند، از بروز درد در طول یک فرایند یا جراحی پیشگیری می کنند یا درد پس از جراحی را تسکین می دهند. بر خلاف بیهوشی عمومی، بی حس کننده های موضعی باعث نمی شوند هشیاری خود را از دست بدهید. به این معنا که آنها به طور کلی بی خطرتر هستند، معمولاً قبل از استفاده از آنها هیچ آماده سازی خاصی نیاز نیست، و خیلی سریع تر می توانید پس از آنها به بهبودی برسید.

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بی حس کننده های موضعی چگونه عمل می کنند؟

بی حس کننده های موضعی اعصابی که سیگنال درد را به مغز می فرستند در بخشی از بدن را متوقف می کنند. پس از اعمال بی حس کننده های موضعی شما قادر نخواهید بود هیچ دردی احساس کنید، اگر چه شما هنوز قادر خواهید بود مقداری فشار یا حرکت را احساس کنید. در منطقه ای که بی حس کننده های موضعی اعمال می شوند، معمولاً تنها چند دقیقه طول می کشد تا احساس در آن منطقه از بین برود. چند ساعت پس از زمانی که اثر داروی بی حس کننده از بین می رود، احساس به طور کامل زمانی باز می گردد.

بی حس کننده های موضعی چگونه استفاده می شوند؟

بی حس کننده های موضعی معمولاً توسط دندانپزشکان، جراحان، متخصصان بیهوشی، پزشکان عمومی، و پزشکان دیگر استفاده می شوند. برخی از داروهای حاوی بی حس کننده های موضعی خفیف نیز به صورت تجویزی و OTC در داروخانه ها در دسترس هستند.

بسته به هدفی که این داروها مورد استفاده قرار می گیرند، بی حس کننده های موضعی می توانند به صورت تزریقی، کرم، ژل، اسپری، یا پماد داده شوند.

استفاده های اصلی از بی حس کننده های موضعی

برخی از اصلی ترین استفاده های بی حس کننده های موضعی عبارتند از:

درمان درد

شرایطی که مقداری دردناک هستند، مانند زخم های دهان و سوزش گلو، گاهی اوقات می توانند با ژل ها یا اسپری های OTC که حاوی بی حس کننده موضعی هستند درمان شوند.

تزریق بی حس کننده های موضعی و داروهای استروئیدی ممکن است برای درمان شرایط وخیم تر مانند درد طولانی مدت مفاصل استفاده شود.

پیشگیری از بروز درد در طول جراحی و پس از آن

بی حس کننده های موضعی، که معمولاً به صورت تزریقی داده می شوند، ممکن است در کنار داروهای آرام بخش استفاده شوند تا شما را هنگام انجام جراحی یا فرایند آرام نگه دارند.

بی حس کننده های موضعی اساساً برای فرایندهای نسبتاً جزئی استفاده می شوند، از جمله:

  • پر کردن دندان یا کشیدن دندان عقل
  • بیوپسی (نمونه برداری از بافت برای معاینه دقیق تر زیر میکروسکوپ)

گاهی اوقات بی حس کننده های موضعی می توانند برای جراحی های اصلی تر استفاده شوند، وقتی مهم است شما هشیار باشید، از جمله در طول برخی انواع جراحی های مغز، یا به منظور پیشگیری از درد پس از جراحی های اصلی که با بیهوشی عمومی انجام شده اند.

خطرات و عوارض جانبی بی حس کننده های موضعی

بی حس کننده های موضعی به طور کلی بسیار بی خطر هستند و مشکلات جدی نادر هستند. شما ممکن است مشکلات زیر را تجربه کنید:

  • مقداری ناراحتی هنگام انجام تزریق
  • احساس سوزش با از بین رفتن اثر داروی بی حسی
  • احتمال بروز مقداری کبودی، خونریزی، یا سوزش پس از انجام تزریق

شما هیچ عارضه جانبی چشمگیری تجربه نخواهید کرد. تا زمانی که اثر داروی بی حسی از بین می رود، ممکن است به طور موقت برخی از عوارض جانبی زیر را تجربه کنید:

  • سر گیجه
  • سر درد
  • تاری دید
  • تداوم بی حسی، ضعف، یا سوزن سوزن شدن

این مشکلات معمولاً از بین خواهند رفت، اما باید مشکلاتی که تجربه می کنید را به دندانپزشک خود بگویید. در موارد نادر، ممکن است واکنش آلرژیک به بی حس کننده موضعی نشان دهیدیا مشکلات جدی تجربه کنید.

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

گرچه اکثر فرایندهای دندانپزشکی می توانند بدون استفاده از بیهوشی عمومی انجام شوند، اما بخش مهمی از دنیای دندانپزشکی را تشکیل می دهد. از دهه ۱۸۴۰ تاکنون بیهوشی عمومی که در دندانپزشکی مورد استفاده قرار گرفته است عموماً از نمونه هایی که در سایر بخش های دنیای پزشکی استفاده می شوند کمتر تهاجمی است؛ برخلاف دیگر انواع جراحی ها، جراحی های دهان، عموماً نیاز به استفاده از داروهای فلج کننده ندارند و متعاقباً می توانند بدون استفاده از لوله گذاری استفاده شوند که تنفس را تسهیل می سازند.

علاوه بر این، شباهت هایی بین بیهوشی عمومی در دندانپزشکی و سایر شاخه های پزشکی وجود دارد- استفاده از بیهوشی عمومی در دندانپزشکی، مانند معادل خود در پزشکی شما را کاملاً بیهوش خواهد کرد و در طول جراحی دندانی هیچ دردی احساس نخواهید کرد. علاوه بر این، در این وضعیت غیر هشیار، هیچ درد و اضطرابی نیز وجود نخواهد داشت؛ در حقیقت، به همین دلیل آخر است که گاهی اوقات بیهوشی عمومی نه تنها برای درمان های پیچیده دندانی استفاده می شود، بلکه گاهگاهی برای کودکان و افراد بزرگسالی توصیه می شود که اضطراب مزمن دندانپزشکی را تجربه می کنند.

بیمار شما برای مدتی با ایمپلنت خود مشکلی نداشته است و شما همه تلاش خود را کرده اید تا همه دستورالعمل های لازم را به درستی بدهید تا به خوبی از آن مراقبت کند، از جمله مسواک زدن، کشیدن نخ دندان، استفاده از واتر پیک- اما هیچ یک از آنها فایده ای نداشته است. هر تصویر رادیوگرافی روند تحلیل ارتفاع استخوان را نشان می دهد. دندانپزشک به بیمار اطلاع می دهد که ایمپلنت “با شکست مواجه شده است” و مجبور خواهد بود آن را خارج کند. سپس با این پرسش های بیمار مواجه خواهد شد:

“چرا ایمپلنت من با شکست مواجه شد؟”

“این که درد نداشت. آیا می توان آن را نجات داد؟”

“آیا می توان ایمپلنت دیگری کار گذاشت؟”

“اگر ایمپلنت جدیدی دریافت کنم، آیا آن نیز با شکست مواجه خواهد شد؟”

اگر تیم دندانپزشکی شما مطمئن نیست که چطور به این پرسش ها پاسخ بگوید، شما تنها نیستید.

گرچه اکثر ایمپلنت های دندانی با موفقیت همراه هستند، پاسخ پرسش “چرا ایمپلنت با شکست مواجه شد؟” پیچیده است. تحقیقات علمی مربوط به عوامل خطر برای شکست ایمپلنت های دندانی محدود است… درمان عوارض جانبی بیولوژیکی و ایمپلنت های دندانی که با شکست مواجه می شوند، فاقد اعتبار علمی سیستمیک هستند و اساساً بر اساس تجربیات و مداخلات از یافته های آزمایشگاهی بر اساس آزمایش و خطا است. از شواهدی که بدست آمده اند، می توان به عوامل خطر شایع پی برد: ” نوع ایمپلنت، فرایند جراحی، آناتومی، سلامت سیستمیک، اکلوژن، میکروبیال بیوفیلم، واکنش ایمنی- التهابی میزبان، و ژنتیک”. با این حال، بسیاری از اینها می توانند به حداقل رسانده شوند اگر همه عواملی که منجر به شکست ایمپلنت شده اند هنگام طراحی درمان مد نظر قرار گرفته شده باشند. با موفقیت و معروفیت رو به رشد ایمپلنت های دندانی به عنوان یک گزینه درمان بلند مدت استاندارد، نیاز به درک عوامل دخیل و ارتباط آنها با شکست ایمپلنت های دندانی نیز وجود خواهد داشت.

دو نوع شکست ایمپلنت وجود دارد: شکست زود هنگام و شکست دیر هنگام. شکست زود هنگام شکستی است که بین سه تا چهار ماه نخست پس از کاشت ایمپلنت های دندانی رخ می دهد و به دلیل عدم جوش خوردن ایمپلنت با استخوان اطراف خود (اسئواینتگریشن) رخ می دهد. هنگامی که به فکر جایگذاری یا تعویض ایمپلنت های دندانی هستید، متخصص و بیمار باید خطرات را برای شکست زود هنگام بررسی نمایند. این خطرات عبارتند از:

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

بیماری خود ایمنی

(دیابت، آرتریت روماتوئید) که در آنها بدن ایمپلنت را به عنوان یک جسم خارجی پس می زند.

داروهای بیس فسفونات

که پس از جایگذاری ایمپلنت های دندانی می توانند روی رشد استخوان حمایت کننده تأثیر بگذارند.

فشار خون پایین

در نتیجه تأثیر داروها یا کشیدن سیگار

فشار بیش از حد روی دندان

وقتی فشار بایت به جای دندان های مجاور روی ایمپلنت متمرکز باشد، معمولاً شکست ایمپلنت زمانی رخ می دهد که روکش به خوبی قرار نگرفته باشد، دندان در قسمت عقب دهان قرار گرفته باشد و نیروی بایت زیاد باشد، بیمار دندان قروچه داشته باشد، یا بریج ایمپلنت خیلی بلند باشد.

پس زدن جسم خارجی

وقتی بدن اجازه نخواهد داد پیوند اتفاق بیفتد، و ایمپلنت را با فشار خارج می کند.

آلرژی ها

آلرژی به اجزاء ایمپلنت می تواند اتفاق بیفتد. ایمپلنت ها آلیاژهای تیتانیومی هستند و حاوی مقادیر جزئی نیکل هستند که ممکن است منجر به بروز حساسیت شوند. ممکن است بیمار از سوزش یا ضربان زدن در محل کاشت شکایت داشته باشد.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

نوع ایمپلنت

انواع مختلف ایمپلنت های دندانی در حال حاضر در دسترس هستند، و همه آنها مزایا و معایب خود را دارند. هر بیمار از نظر موقعیت خود منحصر بفرد است و این باید هنگام انتخاب نوع ایمپلنت مد نظر قرار بگیرد. سطوح ماشینی شده در مقایسه با دیگر گزینه های موجود عملکرد ضعیف تری داشته اند، از جمله سطوح زبر شده، تیتانیوم با پوشش اکسید، با پوشش کلرهگزیدین ، با پوشش سرامیک، یا تمام سرامیک. همه اینها در شرایط خاص مزایای خود را دارند، اما همه اینها در تلاش برای پیوند بهتر در یک فضای پاکیزه نگه داشته شده هستند.

عوامل مربوط به فرایند جراحی

جابجا شدگی ایمپلنت، در لایه پایه ای استخوان می تواند منجر به شل شدن یا شکستن بخش های مختلف شود. مخصوصاً در طول جایگذاری مستقیم پس از کشیدن دندان، محل باید پاکیزه و عاری از هر گونه بافت نکروتیک (مرده) یا بیماری باشد. استخوان کورتیکال متراکم دیواره های حفره باید برداشته شود در حلی که باید مراقب بود گرمای زیادی تولید نشود، محل شستشو داده شود و ضد عفونی شود، و خود ایمپلنت باید استریل باشد. در یک مطالعه اشاره شده است که ترومای جراحی و کیفیت و کمیت استخوان مهم ترین عوامل ریشه ای مهم هستند که در شکست زود هنگام ایمپلنت های دندانی دخیل هستند.

عفونت لثه

عواملی مانند دیگر قسمت های ژینژیویت و پریودنتیت، مخصوصاً روی دندان های نزدیک به یک ایمپلنت، و نیز بهداشت عمومی دهانی بیمار، باید مد نظر قرار بگیرند. اجسام خارجی مانند سمان زبر، یا ذرات غذا نیز تحت عنوان ایجاد کننده التهاب شناخته شده هستند که مدت کوتاهی پس از جایگذاری منجر به شکست ایمپلنت های دندانی می شوند.

با پی بردن به شکست طولانی مدت، اینها از جمله مشکلاتی هستند که پس از جوش خوردن استخوان اطراف ایمپلنت را ایمپلنت رخ می دهد، و معمولاً شبیه همان دلایلی هستند که افراد دندان های طبیعی خود را از دست می دهند. عوامل خطرزایی مانند بهداشت دهانی ضعیف، ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر (دندان قروچه یا براکسیسم)، کشیدن سیگار، بهداشت دهانی عمومی ضعیف، فشار زیاد، و کیفیت و کمیت استخوان، همگی مشکلاتی هستند که می توانند منجر به شکست ایمپلنت، حتی پس از پیوند و جوش خوردن موفقیت آمیز آنها با استخوان شوند.

در سال ۲۰۱۵ یک دسته از متخصصان کاشت ایمپلنت مطالعه سیستمیکی انجام دادند و به شیوع موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی در ۴۳% و پری ایمپلنتایتیس در ۲۲% موارد پی برند و مشخص شد عدم درمان های پیگیر و حمایتی منظم در بیمارانی که موکوزیت اطراف ایمپلنت دارند با افزایش خطر بروز پری ایمپلنتایتیس همراه بودند… نشان داده شده است بیمارانی که کنترل مکانیکی پلاک های دندانی را (با مسواک های دستی یا برقی) انجام می دهند، این کار یک اقدام پیشگیرانه مؤثر است؛ مداخلات تخصصی و حرفه ای شامل دستور العمل های بهداشتی دهان و رسوب زدایی مکانیکی نشان داده اند که می توانند به کاهش علائم و نشانه های بالینی التهاب کمک کنند؛ و دریافته شد که اقدامات دیگر که در کنار آنها انجام می شوند (ضد عفونی کننده ها آنتی بیوتیک های موضعی و سیستمیک، ابزارهای پولیش کننده هوا) نمی توانند به بهبود مؤثر روش های تخصصی کمک کنند که با هدف برداشتن رسوب ها به منظور کاهش علائم و نشانه های بالینی التهاب انجام می شدند.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

به عبارت دیگر، تمرکز پیشگیری از بیماری ها و کنترل موکوزیت اطراف ایمپلنت عموماً روی کشف زود هنگام مشکل و اقدام به موقع دندانپزشک از طریق ابزارهای فیزیکی و علمی است، و این کار با کنترل التهاب از طریق برداشتن پلاک ها انجام می شود. گروهی که در حال کار روی این موضوع بودند ابراز داشتند که شواهد اندکی وجود دارند که نشان می دهند خدمات کمکی مفید واقع می شوند. با این حال، تحقیقاتی که با جزئیات بیشتر صورت گرفته اند حاکی از این هستند که، به طور کلی، اگر تنها سطح صاف و صیقلی اباتمنت بدون پوشش باشد و ساختمان زبر ایمپلنت قابل دسترسی نباشد، جرم زدایی دستی تنها به اندازه روش های دیگر موفقیت آمیز است. با این حال، وقتی سطح زبر ایمپلنت که برای اسئواینتگریشن مهم است بدون پوشش باقی می ماند، هنوز هم جرم و رسوب زدایی دستی برای برداشتن تکه های بزرگتر جرم ها نیاز است. ابزار رسوب زدایی هوا بهترین عملکرد را در دسترسی به همه قسمت های ایمپلنت شامل نوک های رزوه ها و بین آنها دارد.

به نظر می رسد که هنوز هیچ اتفاق نظری وجود ندارد روی اینکه کدام دستگاه های جرم زدا بهترین عملکرد را دارند. گفته شده است که کورت های رزینی یا نایلونی و آلتراسونیک هایی با سری پلاستیکی، در مقایسه با جرم گیرهای استیل یا تیتانیومی، کمترین تأثیر را روی سطح ایمپلنت دارند. با این حال، ابزارهای پلاستیکی نیز ذراتی روی سطح زبر ایمپلنت ها به جای می گذارند، در حالی که احتمال کمتری وجود دارد که این اتفاق با استفاده از جرم گیرهای دیگر رخ دهد. برداشتن کامل رسوب های باقی مانده و بیوفیلم ها با ایجاد کمترین تغییرات در سطح ایمپلنت های دندانی، با ابزارهای هوا و پودرهای گلیسین یا اریتریول قابل انجام است.

اگر پری ایمپلنتایتیس (پس از اینکه اسئواینتگریشن سطح اولیه انجام شد) به سطح متوسط ۳ تا ۴ میلی متر CAL برسد، باید تصمیم بگیریم به فکر درمانی فراتر از رسوب زدایی پیشگیرانه باشیم. خارج کردن ایمپلنت های دندانی قبل از آنکه تحلیل استخوان متوسط تا شدید اتفاق بیفتد، اغلب هنوز هم مداخله پیشنهادی است. با این حال، روش های درمانی جدید مورد بررسی قرار گرفته اند و بر عکس کردن روند پری ایمپلنتایتیس را ممکن ساخته اند. رسوب زدایی پاکت های پریودنتال با جراحی و ضد عفونی کردن بدنه ایمپلنت ها برای متوقف کردن روند بیماری الزامی هستند. مداخلات باید شامل جراحی پریودنتال برای باز کردن فلپ (تکه بافت) و برداشتن پوشش روی ایمپلنت حاشیه های استخوانی ناقص باشد.

سپس، برداشتن هر گونه استخوان یا بافت نکروز شده ای، رسوب، جرم، و بیوفیلم، به منظور ضد عفونی سازی بدنه ایمپلنت و پاکسازی محل ممکن است انجام شود. این کار می تواند با کمک مواد شیمیایی، لیزر، یا روش های رسوب زدایی با فشار هوای اریتریول یا گلیسین کامل شود. همه این روش ها مزایا و معایب خود را دارند اما مواد شیمیایی و روش های رسوب زدایی با هوا بیشترین نتایج مثبت را در مقایسه با لیزر دارند، زیرا مشکلات گرما و ضد عفونی سازی صحیح بافت بوجود می آیند که مانع بهبود صحیح می شوند. باز هم باید اشاره کنیم، عواملی که منجر به بروز پری ایمپلنتایتیس می شوند باید مد نظر قرار داده شوند و برای آنکه درمان موفقیت آمیز باشد، برطرف شوند.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

اگر لازم است ایمپلنت خارج شود، اغلب جایگزینی برای آن در نظر گرفته می شود: “جایگزین قرار دادن برای ایمپلنت اغلب برای شکست زود یا دیر هنگام ایمپلنت های دندانی، گزینه ای شدنی است، با این حال، عوامل خطرزای تغییر پذیر قبل از پیشروی برای جایگزین قرار دادن برای ایمپلنت کنترل شوند. این عوامل عبارتند از سن بیمار، وضعیت پزشکی او، کشیدن سیگار، بهداشت دهانی، وضعیت اقتصادی، خواسته ها ی بیمار و قابلیت دسترسی به محل از نظر آناتومیک. نرخ کلی ۳/۸۶% نجات ایمپلنت های دندانی پس از درمان مجدد حاکی از این است که اکثر شکست های اولیه ایمپلنت های دندانی به احتمال زیاد با ریسک فاکتورهای تغییر پذیر قابل ارتباط هستند، از جمله ساختار ایمپلنت، محل آناتومیک آن، عفونت، و بارگذاری بیش از اکلوزال.

در انتها، به نظر می رسد اندکی اتفاق نظر در تحقیقات وجود داشته باشد، و بنابراین اتفاق نظر اندکی در مورد مشخص نمودن با قطعیت اینکه آیا ایمپلنت ها با شکست مواجه خواهند شد یا خیر وجود دارد، و با همه عوامل دخیل در آن، به صورت کاملاً واضح می تواند مشاهده نمود چرا. با این حال ما در تلاش هستیم تا درک بیشتری از ریسک فاکتورها کسب کنیم، و وقتی نوبت به چگونگی مدیریت ایمپلنتی می رسد که با شکست مواجه شده است، هنوز هم ترکیبی از ریسک فاکتورها با یکدیگر می تواند ما را در کمک به بیماران در روند تصمیم گیری آنها هدایت کند.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

با درک خطراتی که می توانند منجر به شکست ایمپلنت شوند، دندانپزشکان می توانند برای مداخله در طول مراحل اولیه موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی و پری ایمپلنتایتیس مجهز باشند، بیماران خود را در مورد عواملی که می توانند منجر به بروز پری ایمپلنتایتیس شوند آموزش دهند، بررسی کنند تا ببینند آیا می توان این عوامل را به خوبی در منزل و مطب مدیریت کرد یا باید به فکر ارجاع بیمار به پریودنتیست بود. با در نظر گرفتن ریسک فاکتورهای منحصر بفرد بیماران، می توان به بیماران کمک کرد اطلاعاتی که دارند را در کنار یکدیگر قرار دهند تا تصمیم بگیرند کدام گزینه می تواند برای آنها بهترین باشد- تا سعی کنند ایمپلنت بیمار خود را نجات دهند، به فکر جایگزین برای آن باشند، یا به فکر جایگزین دیگری برای ایمپلنت خود باشند.

یکی از فرایندهای پزشکی که احتمالاً شما به عنوان بخشی از درمان های ایمپلنت های دندانی به آن حتی فکر هم نکرده اید، لیفت سینوس است. مانند هر جراحی دندانپزشکی دیگری، شما باید از همه جزئیات درمانی آگاه باشید و نیز از خطرات احتمالی آن خبر داشته باشید.

چرا ممکن است جراحی سینوس لیفت لازم باشد؟

موفقیت درمان ایمپلنت های دندانی به حجم و کیفیت استخوان بستگی دارد. این عوامل بسیار مهم هستند زیرا نیاز است هر ایمپلنت دندانی درون استخوان کار گذاشته شود و اگر کافی نباشد، ثبات لازم را فراهم نمی کند. در این صورت، جراحی ایمپلنت دندانی ممکن است با شکست مواجه شود. یکی از قسمت هایی که قرار گیری ایمپلنت های دندانی درون آن دشوارتر است قسمت عقب فک بالا است. علت این امر ناکافی بودن حجم و تراکم استخوان و نزدیکی آن به منطقه سینوس است. ممکن است برخی بیماران دندانپزشکی به خاطر بیماری پریودنتال یا از دست رفتن دندان، استخوان کافی نداشته باشند.

پس سینوس لیفت راهکاری مؤثر برای این مشکل سلامتی است. با جراحی سینوس لیفت، کف سینوس بالا آورده می شود و استخوان تقویت می شود تا محیطی با ثبات برای ایمپلنت های دندانی فراهم شود. اگر دندانپزشک شما انجام این فرایند را توصیه کرده است، خواندن این مقاله را به شما پیشنهاد می دهیم.

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

عمل لیفت سینوس چیست؟

سینوس لیفت یا تقویت سینوس جراحی دندانی است، که در آن جراح به فک بالای شما در محدوده دندان های مولر و پرمولر استخوان اضافه می کند. استخوان یا ماده مصنوعی به بین فک و سینوس ماگزیلای فک شما استخوان اضافه می شود، که در دو طرف بینی واقع شده اند. باید غشاء سینوس بالا برده شود تا فضای کافی برای استخوان جدید بوجود بیاید.

چه زمانی انجام سینوس لیفت ضروری است؟

سینوس لیفت زمانی ضروری است که در فک بالا یا زمانی که سینوس ها به فک خیلی نزدیک هستند، کمیت و کیفیت استخوان کافی نباشد. اگر استخوان کافی وجود نداشته باشد، و ایمپلنت محیط قوی و پایداری نداشته باشد، کل جراحی می تواند با شکست مواجه شود.

معمولاً چه زمانی بیمار به جراحی لیفت سینوس نیاز دارد؟

  • بیمارانی که دندان های فک بالای (دندان های عقب یا مولر) خود را از دست داده اند، استخوان کافی ندارند.
  • سینوس ماگزیلا ممکن است به فک بالا خیلی نزدیک باشد و استخوان کافی برای قرار دهی ایمپلنت دندانی وجود نداشته باشد. شکل و اندازه سینوس در افراد مختلف متفاوت است.
  • تحلیل استخوان به علت بیماری لثه.
  • تحلیل استخوان در نتیجه از دست رفتن استخوان.
لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

سینوس لیفت چگونه انجام می شود؟

در ابتدا، قبل از جراحی، شما چندین اسکن (رادیوگرافی با اشعه ایکس، سی تی اسکن، و غیره) نیاز خواهید داشت تا دندانپزشک بتواند آناتومی فک های شما را بررسی کند و ببیند کجا بافت سالم دارید. لازم است ارتفاع و عرض استخوان را مشاهده کند.

مواد مختلفی برای سینوس لیفت استفاده می شوند- استخوان از بدن خود بیمار یا از فرد اهدا کننده. بعلاوه، موادی که در این فرایند استفاده می شوند ممکن است از استخوان گاو گرفته شده باشند. اگر استخوان از بدن خود شما باشد، ممکن است جراحی دیگری نیاز داشته باشید.

طی این فرایند، جراح بافت لثه را در قسمتی که قبلاً دندان های عقب قرار داشته اند برش خواهد داد. پس از آن، یک حفره کوچک بیضی شکل داخل استخوان باز می شود. غشایی که زیر سینوس قرار گرفته است به آرامی بالا برده می شود و از فک دور می شود.

بعلاوه، گرانول های ماده پیوند استخوان درون فضایی که پیش از آن سینوس قرار داشته است جای داده می شوند. مقدار استخوانی که برای درمان استفاده می شود، ممکن است در بیماران مختلف متفاوت باشد. وقتی استخوان درون این قسمت جای می گیرد، بافت با بخیه بسته می شود.

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

پس از درمان چه باید کرد؟

پس از انجام این فرایند، برخی بیماران وجود مقداری تورم منطقه جراحی و تجربه خونریزی از دهان و بینی را گزارش داده اند. اکثر بیماران طی دوره بهبود تنها مقداری ناراحتی دارند. دندانپزشک شما ممکن است مقداری دارو برای شما تجویز کند تا از جمع شدن خون و التهای جلوگیری نماید. چند روز پس از جراحی ممکن است مقداری ناراحتی تجربه کنید، اما ااین معمولاً خیلی جدی نیست. بیمارانی که خونریزی یا تورم ممتد را بیشتر از چند روز پس از جراحی تجربه می کنند، توصیه می شود بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرند.

مقداری خطر عفونت سینوس پس از جراحی وجود دارد، اما دندانپزشک برای شما داروهایی تجویز خواهد کرد که از بروز این مشکل پیشگیری خواهد کرد. لازم است در صورت امکان از عطسه های بزرگ یا فین کردن شدید خودداری نمایید. این کارها می توانند باعث شوند مواد پیوند استخوان داخل دهان جابجا شوند، یا ممکن است باعث شل شدن بخیه ها شوند.

بیمارانی که سابقه آلرژی دارند، احتمالاً لازم است برای جراحی سینوس لیفت در فصولی اقدام کنند که آلرژی کمتر است تا از بروز مشکلات جلوگیری نمایند. باید انتظار داشته باشید، در طول دوره بهبود چندین مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید تا روند پیشرفت بهبود جراحی سینوس لیفت شما تحت نظر قرار داشته باشد.

کارگذاری ایمپلنت های دندانی

در اکثر موارد، بیماران باید چهار تا ۱۲ ماه پس از فرایند جراحی سینوس لیفت جایگذاری ایمپلنت های دندانی را انجام دهند. این زمان برای جوش خوردن مواد استخوان در محل جدید نیاز است. مدت زمان دقیقی که باید صبر کنید، تا میزان زیادی به نوع موادی بستگی دارد که برای بازسازی استخوان استفاده می شود.

برخی موارد غیر معمول وجود دارند که ایمپلنت های دندانی می توانند مستقیماً و بدون هیچ زمان انتظاری، پس از جراحی سینوس لیفت کار گذاشته شوند. گرچه این کار بی خطر تلقی می شود، اما زمانی که ارتفاع استخوان فک بیمار کمتر از ۴ میلی متر باشد نرخ موفقیت کاهش پیدا می کند. پس از یک مشاوره کامل با دندانپزشک خود، اطلاع پیدا خواهید کرد تقریباً چه زمانی باید صبر کنید.

 

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

به احتمال زیاد، نام ایمپلنت های دندانی زیاد به گوش شما خورده اند، هر چند ممکن است مطالب زیادی راجع به آنها ندانید. در حالی که پیوند استخوان عبارتی است که حتی زیاد به حتی گوشتان هم نخورده است. پیوند استخوان و ایمپلنت های دندانی در بسیاری موارد در دنیای دندانپزشکی، در کنار یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرند. اگر می خواهید اطلاعات بیشتری در مورد این مفهوم کسب نمایید این مطلب را تا انتها مطالعه کنید.

پیوند استخوان کاملاً طبیعی است

اگر شما بیماری هستید که می خواهید ایمپلنت دندانی دریافت کنید، مهم است به خاطر داشته باشید، اگر طی مشاوره به شما گفته شود که برای کاشت ایمپلنت های دندانی، انجام پیوند استخوان برای شما ضروری است، کاملاً طبیعی است. حتی کاملاً طبیعی است اگر بترسید. روی هم رفته، پیوند استخوان ترسناک به نظر می رسد. با این حال، خوشبختانه، این فرایندی نیست که از آن ترسید. این یک فرایند معمولی دندانپزشکی است که هم بدون درد و و هم قابل پیش بینی است.

انجام پیوند استخوان چه زمانی لازم است؟

پیوند استخوان تکنیکی است که انجام آن زمانی ضروری است که بیمار در دهان خود، به مقدار کافی، استخوان سالم نداشته باشد تا ایمپلنت های دندانی را حمایت کند. این کمبود استخوان طبیعی می تواند در نتیجه مشکلات زیر بروز پیدا کند:

  • نقص های رشد
  • بیماری لثه
  • آسیب به صورت یا تروما
  • فضای خالی پس از کشیدن دندان
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چیست؟

پیوند استخوان نوعی فرایند جراحی است که با جایگذاری بافت استخوان ترمیم یا بازسازی می شود. با کاشت استخوان سالم می توان مجدداً استخوان و بافت حمایت کننده ای که از دست رفته است را بوجود آورد.

چه افرادی پیوند استخوان نیاز دارند؟

همه افردی که دندان از دست داده اند، ممکن است قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی پیوند استخوان نیاز داشته باشند. حتی اگر روز بعد از دست دادن دندان خود بخواهید ایمپلنت بکارید، باز هم ممکن است پیوند استخوان نیاز داشته باشید. ممکن است حفره دندان عفونی شده باشد، یا اینکه ممکن است اندازه دندان از دست رفته به گونه ای باشد نتواند بلافاصله یک جایگزین را حمایت کند و در خود جای دهد.

البته، اکثر افراد همان روزی که دندان خود را از دست می دهند برای دریافت ایمپلنت های دندانی مراجعه نمی کنند. گاهی اوقات، دلیل آن مالی است. گاهی اوقات به واسطه شرایط انجام آن به تأخیر می افتد. در هر صورت، از روزی که دندان از دست می رود، از دست رفتن استخوان اتفاق می افتد.

چرا از دست رفتن دندان موجب از دست رفتن استخوان می شود؟

نوع استخوانی که عموماً با مشکل مواجه می شود استخوان آلوئولار نامیده می شود. استخوان آلوئولار یک وظیفه دارد: حمایت کردن و نگه داشتن دندان ها. اگر هیچ دندانی وجود نداشته باشد، استخوان آلوئولار به خاطر عدم فعالیت روند آتروفی (مرگ) استخوان آلوئولار آغاز می شود. بعلاوه، هر بار که چیزی می جوید، استخوان فک ساخته و قوی می شود. بنابراین، از دست رفتن استخوان آلوئولار به سرعت منجر به از دست رفتن استخوان فک نیز می شود.

به خاطر داشته باشید که، ایمپلنت های دندانی برای قرار گیری صحیح و قابل اعتماد، به اسئواینتگریشن تکیه می کنند- یعنی، ایمپلنت باید با استخوان پیرامون خود پیوند بخورد تا مبنای محکمی برای روکش بوجود بیاورد. اگر هیچ استخوانی وجود نداشته باشد، کاشت ایمپلنت غیر ممکن می شود.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چگونه عمل می کند؟

انواع مختلف پیوندهای استخوان وجود دارد، و نوعی که برای هر فرد انتخاب می شود به میزان آسیبی بستگی دارد که فرد از آن رنج می برد و نیز محل دندانی که از دست رفته است.

رایج ترین نوع پیوند، پیوند حفره دندان socket graft است. هدف اصلی انجام پیوند حفره دندان پیشگیری از آتروفی استخوان آلوئولار قبل از اتفاق افتادن آن است. دندانپزشکان معمولاً استخوان لازم برای انجام این کار را از فرد اهداء کننده می گیرند و داخل حفره دندان قرار می دهند. علاوه بر این، این کار از فرو ریختن حفره جلوگیری می کند. عموماً ۴-۶ ماه پس از پیوند حفره دندان، شما برای کاشت ایمپلنت آماده خواهید بود. به عنوان یک امتیاز مثبت، انجام یکی از این پیوندها درد پس از جراحی کاشت ایمپلنت دندانی را کاهش خواهد داد.

نوع دیگر پیوند استخوان، پیوند حفظ تیغه جانبی  lateral ridge preservation graft است. این پیوندها به منظور افزیش پهنای استخوان فک انجام می شود تا بتوان ایمپلنت دندانی را در آن جای داد. باز هم برای این نوع جراحی از استخوان فرد اهداء کننده استفاده می شود.

پیوند استخوان قطعه ای block bone graft  نوع دیگری پیوند است که قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شود. این نوع پیوند زمانی ضروری است که نقص بزرگی در استخوان فک وجود دارد. برای انجام این نوع جراحی، یک قطعه کوچک استخوان ازقسمت عقب فک برداشته می شود. دندانپزشک این قطعه استخوان را درون قسمتی که نقص دارد قرار می دهد، سپس با استفاده از پیچ های تیتانیومی آن را در جای خود تثبیت می کند. هم پیوند حفظ تیغه جانبی و هم فرایند پیوند قطعه ای استخوان عموماً ۴ تا ۶ ماه زمان نیاز دارند تا بهبود پیدا کنند.

در نهایت، فرایند سینوس لیفت (بالا بردن سینوس) را داریم. به طور کلی دندانپزشکان برای انجام این فرایند از استخوان اسب استفاده می کنند تا تیغه وسیع تر شود. استخوان اسب می تواند به استخوان انسانی اهدا کننده افزوده شود. این فرایند زمانی ضروری است که بیمار در فک بالا نیاز به ایمپلنت داشته باشد، که معمولاً به اندازه کافی با ثبات نیست تا ایمپلنت را درون خود نگه دارد.

چرا استخوان اسب؟ زیرا استخوان اسب در حقیقت دو مزیت منحصر بفرد دارد. به سرعت استخوان انسان حل نمی شود، و زیر میکروسکوپ شباهت زیادی به استخوان انسان دارد. این استخوان اسب نوعی چارچوب بوجود می آورد که رشد بیشتر استخوان در سینوس را حمایت می کند. بواسطه آناتومی حفره سینوس، بهبود عموماً ۸-۱۲ ماه طول می کشد.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

آیا پیوند استخوان دردناک است؟

به هیچ وجه. این فرایندی است که هر روز در مطب های دندانپزشکی انجام می شود. اینها فرایندهای سرپایی هستند، و بیماران عموماً در طول کل فرایند بیهوش هستند. احتمالاً پس از فرایند ناراحتی زیادی احساس نخواهید کرد غیر از مقداری سوزش در لثه ها. دندانپزشکان اغلب بهبود پس از جراحی پیوند استخوان را با آنچه مقایسه می کنند که احتمالاً پس از کشیدن دندان تجربه می کنید. با این حال، هیچ پزشکی پیوند استخوان را بدون بی حسی مناسب انجام نخواهد داد. گاهی اوقات یک تزریق موضعی انجام می شود یا مقدار گاز خنده کفایت می کند. اگر از استرس و اضطراب دندانپزشکی رنج می برید، ممکن است بی حسی یا آرامبخش قوی تری نیاز داشته باشید. تا زمانی که پیوند بهبود پیدا می کند شما هیچ دردی احساس نخواهید کرد، البته وقتی پیوند انجام می شود، شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی آماده خواهید بود. پیوند استخوان نخستین گام است که اکثر افراد مجبورند بردارند قبل از آنکه برای لذت بردن از دندان های جایگزین جدید و زیبای خود لذت ببرند.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

روند بهبود پس از فرایند پیوند استخوان قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی

بهبود پیوند استخوان دندانی روند کندی دارد. به احتمال زیاد شما می توانید همان روز به منزل برگردید. بسته به اینکه بی حسی موضعی برای شما استفاده شده است یا بیهوشی عمومی ممکن است بتوانید به تنهایی به منزل بازگردید یا لازم باشد فردی شما را همراهی کند.

پس از آنکه فرایند پیوند استخوان تکمیل می شود، برای پیشگیری از بروز عفونت آنتی بیوتیک تجویز می شود. در برخی موارد، داروهای مسکن نیز داده می شوند. اکثر بیمارانی که پیوند استخوان انجام می دهند، هیچ دردی احساس نمی کنند و تا زمانی که دارو مصرف می کنند هیچ مشکلی نخواهند داشت.

علاوه بر این، دندانپزشک باید صبر کند تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی که قبلاً داخل دهان وجود دارد جوش بخورد. متأسفانه، دهان شما با دهان هر فرد دیگری متفاوت است و هیچ بازه زمانی تعریف شده ای وجود ندارد که مشخص نماید این اتفاق چقدر سریع رخ می دهد. البته باید بدانید اگر قبلاً سابقه اعتیاد به مواد یا شرایط دهانی خاصی داشته اید، روند بهبود شما طولانی تر خواهد بود.

اصلاً بعید نیست که سه ماه تا یک سال زمان ببرد تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی داخل دهان جوش بخورد. لازم است در طول این مدت برای چکاپ به دندانپزشک خود مراجعه نمایید تا مشخص نماید چه زمانی برای کاشت ایمپلنت های دندانی آمده هستید.

لازم است دستور العمل های دندانپزشک را به طور دقیق انجام دهیدتا از شکست پیوند یا عوارض و مشکلات دیگر پیشگیری نمایید. علائمی که ممکن است منجر به بروز ناراحتی شوند اما کاملاً طبیعی هستند عبارتند از:

  • تورم لثه یا پوست
  • ترشح از محل جراحی
  • کبودی اندک
  • خونریزی اندک
  • تهوع ناشی از بیهوشی
  • درد در ناحیه جراحی

برای کنترل و مدیریت این وضعیت ها از کمپرس آب سرد و مسکن های OTC استفاده کنید. علاوه بر این، دندانپزشک برای شما نوعی رقیق کننده خون تجویز می کند. این دارو می تواند از لخته شدن خون در محل جراحی و نیز منبع استخوان مورد استفاده برای پیوند پیشگیری خواهد کرد.

مراقبت های پس از جراحی پیوند استخوان نیز عبارتند از: تا زمانی که دهان بهبود پیدا می کند، بیشتر باید غذاهای نرم خورده شوند. غذاهای سرشار از کلسیم و ویتامین D می توانند به بالا بردن سرعت روند بهبود کمک کنند. از کشیدن سیگار، نوشیدنی های زیاد الکلی، و دهانشویه های حاوی الکل خودداری کنید.

پس از چند روز یا حتی چند هفته می توان انتظار داشت برای جلسه بعد مراجعه کرد، که اغلب شامل تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس است. این تصاویر می توانند نشان دهند که آیا جراحی شما موفقیت آمیز بوده است. علاوه بر این ممکن است لازم باشد در این جلسه بخیه ها کشیده شوند.

آیا همه افراد پیوند استخوان نیاز دارند؟

خیر! البته، تنها راه برای اینکه بدانید آیا شما پیوند استخوان نیاز خواهید داشت یا خیر، این است که برای مشاوره مراجعه نمایید و دندانپزشک شما را معاینه نماید.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

علائم و نشانه های شکست پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت های دندانی

پیوند استخوان شکست خورده تلقی می شود اگر مواد بواسطه لق شدن دندان ها یا تحلیل لثه ها خارج شوند. ممکن است به مدت چند روز پس از جراحی مقداری از گرانول ها را داخل دهان خود احساس کنید. اگر این اتفاق پیوسته رخ ندهد نگران کننده نیست.

شکست پیوند استخوان نسبتاً نادر است زیرا فرایندی با میزان خطر پایین است. با این حال، مقداری مشکلات و عوارض اصلاً بعید نیستند. افراد سیگاری، افراد مسن تر، بیمارانی که شرایط پزشکی مزمن دارند، و افرادی که گزینه آلوگرافت (پیوند از فرد دیگر) را انتخاب می کنند بیشتر در معرض خطر قرار دارند. شایع ترین عوارض جانبی شکست این نوع جراحی ها عبارت است از:

  • عفونت
  • خونریزی زیاد
  • لخته شدن خون
  • آسیب به عصب
  • تحلیل لثه، و
  • عوارض مربوط به داروی بی حسی و بیهوشی
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

عفونت پیوند استخوان

در پاسخ به این پرسش که آیا پیوند استخوان های دندانی می تواند با عفونت همراه باشد یا خیر، باید پاسخ داد آری. استخوان های پیوند می توانند عفونی شوند. باکتری با منشاء سه دلیل می تواند منجر به عفونت مواد پیوند استخوان شود، از جمله:

  • ابزارهای دندانپزشکی عفونی که در طول فرایند پیوند استخوان مورد استفاده قرار می گیرند.
  • مواد پیوند استخوان عفونی.
  • مراقبت های ضعیف پس از جراحی

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

آمالگام های دندانی موادی هستند که سال هاست توسط دندانپزشکان برای پر کردن حفره های دندانی مورد استفاده قرار می گیرند زیرا مدت زمانی طولانی دوام دارند و کم هزینه تر از دیگر موادی هستند که برای پر کردن این حفره ها مورد استفاده قرار می گیرند، مانند کامپوزیت های همرنگ دندان ها یا طلا. این مواد نقره ای رنگ، بواسطه دوام آنها اغلب بهترین گزینه برای پر کردن حفره های بزرگ دندان های عقب دهان هستند، جایی که هنگام جویدن فشار بیشتری به آنها وارد می شود.

آمالگام به سرعت سفت می شود بنابراین برای استفاده در قسمت هایی مناسب است که خشک نگه داشتن آنها در طول فرایند پر کردن دندان دشوارتر است، از جمله زیر خط لثه. علاوه بر این، از آنجا که فرایند پر کردن دندان با این مواد زمان کمتری می برد، آمالگام ها موادی کاربردی برای کودکان هستند، و نیز افرادی که ثابت ماندن برای مدت زمان طولانی برای آنها دشوار است.

یکی از نقاط ضعف این مواد این است که این نوع پر شدگی ها طبیعی به نظر نمی رسند، مخصوصاً زمانی که پر شدگی نزدیک جلوی دهان است، جایی که ممکن است هنگام خندیدن یا حرف زدن بیشتر خود را نشان دهد. علاوه بر این، در مقایسه با مواد دیگر، برای استفاده از آنها ممکن است لازم باشد مقدار بیشتری از ساختار دندان تراشیده شود.

از نظر اکثر افراد آمالگام های دندانی همان پر شدگی های نقره هستند. آمالگام های دندانی ترکیبی از جیوه، نقره، قلع، و مس هستند. جیوه، که تقریباً ۵۰ درصد این ترکیب را تشکیل می دهد، برای به هم چسباندن فلزات به یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرد و یک پر شدگی محکم، قوی، و با دوام بوجود خواهد آورد. پس از سال ها تحقیق، مشخص شده است که جیوه تنها عنصری است که این فلزات را به گونه ای به یکدیگر خواهد چسباند که به راحتی داخل حفره دندان دستکاری شود.

آیا جیوه درون آمالگام دندانی بی خطر است؟

جیوه موجود درون آمالگام های دندانی سمی نیست. وقتی جیوه با فلزات دیگر موجود در آمالگام های دندانی ترکیب می شود، ماهیت شیمیایی آن تغییر می کند، بنابراین ضرورتاً بی خطر می شود. مقدار جیوه ای که در دهان تحت فشار ناشی از جویدن و خرد کردن غذا آزاد می شود بسیار اندک است و هیچ خطری نخواهد داشت. در حقیقت، این کمتر از آن چیزی است که بیماران با غذایی که می خورند یا آب و هوا در معرض آن قرار می گیرند.

مطالعاتی که طی ۱۰۰ سال گذشته انجام شده اند همچنان تأیید می کنند که آمالگام مضر نیست. ادعاهای مبنی بر بروز بیماری ناشی از جیوه موجود در آمالگام های دندانی تنها بر اساس گفته هستند و این ادعاها هنوز از نظر علمی تأیید نشده است و تنها به این دلیل مطرح شده اند که گویا با تخلیه آمالگام به صورت معجزه آسایی بهبودی حاصل شده است.

آمالگام دندانی

آمالگام دندانی

چرا دندانپزشکان از آمالگام دندانی استفاده می کنند؟

آمالگام های دندانی در برابر تست زمان از خود مقاومت نشان داده اند، به همین دلیل ماده ای است که برای این منظور انتخاب شده است. ۱۵۰ سال روی این ماده تحقیق شده است و هنوز یکی از بی خطرترین، با دوام ترین و مقرون به صرفه ترین موادی است که برای پر کردن حفره دندان ها مورد استفاده قرار گرفته است. تخمین زده شده است که در سال بیش از یک میلیارد دندان با آمالگام های دندانی ترمیم می شوند. دندانپزشکان آمالگام های دندانی را استفاده می کنند زیرا کار کردن با آنها راحت تر از گزینه های جایگزین دیگر است. برخی بیماران آمالگام های دندانی را به خاطر بی خطر بودن آنها، مقرون به صرفه بودن، و نیز قابلیت قرار دهی سریع آنها در حفره دندان، به گزینه های دیگر ترجیح می دهند.

گزینه های جایگزین آمالگام

جایگزین های آمالگام ها، مانند ترمیم های قالب گیری شده از جنس طلا، پرسلاین، و رزین کامپوزیت پر هزینه تر هستند. ساخت ترمیم های طلا و پرسلاین مدت زمان بیشتری طول می کشد و ممکن است دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک نیاز داشته باشد. علاوه بر این، باید این را بدانید که این مواد، به استثنای طلا، به اندازه آمالگام با دوام نیستند.

آمالگام دندانی

آمالگام دندانی

بیمارانی که به جیوه حساسیت دارند چطور؟

احتمال حساسیت به جیوه در کل افراد کمتر از یک درصد است. افرادی که احتمال می رود به جیوه حساسیت داشته باشند، باید نزد یک آزمایشگاه معتبر آزمایش بدهند، و در صورت لزوم، به دنبال یک جایگزین مناسب باشند. آیا بیماران باید آمالگام های خود را تخلیه کنند؟ خیر. انجام این کار، بدون ضرورت، منجر به هزینه های اضافی و آسیب به دندان خواهد شد.

آیا کارکنان مطب دندانپزشکی نیز بواسطه شغل خود در معرض جیوه قرار دارند؟

دندانپزشکان از کپسول هایی استفاده می کنند که مواد لازم برای پر کردن دندان از قبل به صورت ترکیب شده داخل آنها وجود دارند، که باعث می شود احتمال نشت جیوه به حداقل برسد. و حتی نمونه های جدیدتر و پیشرفته تر آمالگام های دندانی نسبت به قبل حاوی مقادیر کمتری جیوه هستند. یک عامل جذاب می تواند وارد شود: از آنجا که کارکنان مطب دندانپزشکی اغلب اوقات در معرض جیوه قرار دارند، ممکن است افراد انتظار داشته باشند بین پرسنل دندانپزشکی نرخ بیماری های عصبی مانند ام اس (فلج چند گانه multiple sclerosis) بالاتر باشد. در حالی که در حقیقت اینطور نیست.

دیگر منابع جیوه کدامند؟

جیوه می تواند درون هوا، غذا، و آب یافت شود. ما از این منابع بیشتر از آنچه درون آمالگام های دندانی وجود دارد در معرض جیوه قرار می گیریم.

آمالگام دندانی

آمالگام دندانی

تخلیه بی خطر آمالگام های دندانی

بسیاری افراد داخل دندان های خود پر شدگی قدیمی آمالگام دارند که شکسته شده اند و نیاز به تعویض دارند. در برخی موارد دیگر نیز ممکن است توصیه پزشک درمان های طبیعی یا دیگر شاخه های پزشکی برای بیمار مانند کاتالیزگر (عامل کمک کننده به انجام فعل و انفعالات شیمیایی) عمل کند و از بیماری بخواهد آمالگام را خارج سازد. گاهی اوقات آنها تعویض می شوند زیرا بیمار ظاهر فلزی آنها را دوست ندارد.

هنوز هم بر اساس انجمن دندانپزشکان آمالگام ها کاملاً بی خطر تلقی می شوند و به هیچ عنوان تخلیه آنها به این خاطر که فلزی هستند را توصیه نمی کند. با این حال گاهی اوقات، در برخی موارد خاص ممکن است دندانپزشک شما تخلیه آمالگام را به دلایلی دیگر صلاح بداند. در این مقاله قصد داریم به بیان چند نکته مهم بپردازیم که با رعایت و دنبال کردن آنها می توان  اطمینان حاصل کرد پر شدگی دندان بدون هیچ آسیبی به عصب دندان تخلیه می شود.

پر شدگی های آمالگام دندانی حدود ۱۵۰ سال سابقه دارند و از گذشته تاکنون مواد منتخب اقدامات دندانپزشکی بوده اند. البته در برخی مناطق دنیا استفاده از آنها در دندانپزشکی به میزان چشمگیری کاهش یافته است و در برخی نقاط دنیا به طور کامل منسوخ شده است. با این حال، هنوز هم میلیون ها نفر در سراسر دنیا هستند که پر شدگی های آمالگام را در دندان های خود دارند.

آمالگام های دندانی ترکیبی از فلزات است، که شامل جیوه مایع و یک پودر آلیاژ ترکیبی شامل نقره، قلع و مس است. تقریباً ۵۰% از آمالگام های دندانی را از نظر وزنی جیوه مایع تشکیل می دهد را از نظر وزنی جیوه مایع تشکیل می دهد را از نظر وزنی جیوه مایع تشکیل می دهد. ویژگی های شیمیایی جیوه مایع اجازه می دهند این ماده نسبت به ذرات آلیاژ نقره/ مس/ قلع واکنش نشان دهد و با آن ترکیب شود تا آمالگام شکل بگیرد.

آمالگام دندانی

آمالگام دندانی

استفاده از میکروسکوپ دندانپزشکی

بهتر است دندانپزشکان برای تخلیه پر شدگی های عمیق آمالگام دندانی از میکروسکوپ دندانپزشکی استفاده شود و تصور نمی شود لوپ های دندانپزشکی در برخی موارد خاص مانند پر شدگی های عمیق در دندان های مولر خیلی عقب دهان، دقت و درستی کافی ارائه دهند. در اینگونه موارد، میکروسکوپ های دندانپزشکی هم از نظر بزرگنمایی و هم از نظر کیفیت مشاهده نسبت به میکروسکوپ های ساده برتری دارند.

بزرگنمایی به قابلیت بزرگ تر نشان دادن اشیاء کوچک اشاره دارد. کیفیت به قابلیت تشخیص دو جسم از یکدیگر گفته می شود. وقتی بزرگنمایی و کیفیت مشاهده درستی وجود داشته باشد، دندانپزشک به اشتباه روی سطوح زیرین دندان شیار بوجود نخواهد آورد، زیرا ممکن است آنها به پالپ دندان آسیب برسانند.

آمالگام دندانی

آمالگام دندانی

استفاده از دم دندانپزشکی

هنگام تخلیه پر شدگی آمالگام دندانی باید دم دندانپزشکی استفاده شود. دم به عنوان یک “حفاظ امنیت” عمل خواهد کرد تا اطمینان حاصل شود هنگام برداشتن قطعات فلز هیچ یک از آنها بلعیده نخواهد و نمای بهتری از دندان برای دندانپزشک فراهم خواهد کرد. قرار دهی آنها بسیار ساده است و در حقیقت از نظر بسیاری از بیماران راحت هستند و با اطلاع داشتن از اینکه هیچ فلزی وارد دهان آنها نخواهد شد احساس راحتی بیشتری خواهند داشت. وقتی استفاده از دم دندانپزشکی با میکروسکوپ دندانپزشکی ترکیب می شوند، دندانپزشک زاویه دید فوق العاده ای خواهد داشت.

استفاده از مته

تخلیه آمالگام باید با فشار بسیار اندکی انجام شود. اگر دندانپزشک سعی کند با محکم فشار دادن آمالگام سرعت این روند را افزایش دهد ممکن است حرارت زیادی در ساختار زیرین دندان ایجاد شود. در حقیقت، قطعات فلزی باید “ذره ذره” به صورت پوسته پوسته کنده شوند. باید از یک مته جدید با برند خوب (و نه مته ای که قبلاً استفاده و استریل شده است) نیز استفاده شود.

استفاده از مته نیز به این معنا است که نیاز است فشار کمتری توسط دندانپزشک اعمال شود. گاهی اوقات، اگر قرار است برای یک بیمار چندین پر شدگی در یک جلسه تخلیه شوند، باید برای هر بیمار چندین مته جدید استفاده شود. استفاده از مته های جدید با برند خوب، نه تنها تأثیرگذاری بیشتری دارند، بلکه از نظر بهداشتی و بی خطر بودن نیز (نسبت به مته هایی که مجدداً استریل شده اند) برتری دارند.

استفاده از دستگاه ساکشن

در جلسه تخلیه پر شدگی های دندان، باید از دو دستگاه ساکشن (مکنده) قوی استفاده شود. زیرا تحقیقات حاکی از این هستند که استفاده از تنها یک ساکشن کنار آمالگامی که تخلیه می شود، ضرورتاً کافی نیست برای حصول اطمینان از اینکه همه ذرات و قطعات و نیز بخار تولید شده طی روند تخلیه با موفقیت جمع آوری می شوند. در برخی مطب ها از یک دستگاه ساکشن با سری بزرگ در کنار یک دستگاه ساکشن با سری کوچکتر استفاده می شود.

سری کوچکتر می تواند درست کنار دندان و مته قرار بگیرد بدون آنکه جلوی دید دندانپزشک را بگیرد. علاوه بر این، استفاده همزمان از دو ساکشن به این معناست که موتور ساکشن ها باید آنقدر قوی باشد تا افزایش قدرت ساکشن مورد نیاز برای عمل کردن در این فرایند را فراهم آورد در حالی که از دیگر عملیات های در حال استفاده حمایت شود.

آمالگام دندانی

آمالگام دندانی

پس از تخلیه آمالگام …

پس از تخلیه آمالگام، زمان آن است که رزین کامپوزیت های جدید برای پر کردن دندان مورد استفاده قرار بگیرند. با انجام این چند گام اضافی، می توان اطمینان حاصل نمود که دندان ها در نتیجه فرایند حساس باقی نخواهند ماند. مقدار زیادی مواد باندینگ (موادی که برای چسباندن استفاده می شوند) باید مورد استفاده قرار بگیرد و با دقت داخل دندان جلا و صیقل داده شود.

برخی برندهای خاص هستند که هنگام قرار دادن پر شدگی داخل دندان، مشکلات حساسیت دندان را تا میزان زیادی کاهش می دهند و این اطمینان حاصل می شود که مواد کامپوزیت جدید با قدرت بیشتری به دندان متصل خواهند شد. در نهایت، باید کامپوزیت جدید به درستی و در اندازه های کوچک داخل دندان جای داده شود و به اندازه کافی کیور شود (با تاباندن نور خشک شود) تا در جای خود کاملاً تثبیت شود.

با برداشتن این چند گام می توان اطمینان حاصل نمود پر شدگی دندان شما بدون هیچ خطری تخلیه و مجدداً پر شده است.

تحقیقات نشان داده اند شل شدن پیچ اباتمنت شایع ترین مشکلی است که ممکن است برای ایمپلنت های دندانی بروز پیدا کند، و تقریباً تا ۳۳% از ایمپلنت هایی که کاشته می شوند با مشکل مواجه می شوند. شل شدگی ایمپلنت های دندانی تکی با یک روکش ظرف ۱۵ سال پس از کاشت ایمپلنت ۶/۵۹% گزارش شده است.

شل شدن پیچ اباتمنت منجر به بروز مشکلات متعددی می شود که می توانند موجب تحلیل استخوان پوسته ای، شکسته شدن پیچ، شکسته شدن ایمپلنت، یا شکست ایمپلنت شوند. گرچه شل شدن پیچ ممکن است در هر منطقه ای داخل حفره دهان اتفاق بیفتد، اما مطالعات حاکی از این هستند که اکثر شل شدگی پیچ های ایمپلنت ها در دندان های مولر ماگزیلا و مندیبل (تقریباً ۶۳%) و در ایمپلنت های دندانی تکی (تقریباً ۷۵%) اتفاق می افتند.

علت شل شدن ایمپلنت های دندانی

برای درک شل شدن ایمپلنت های دندانی، باید اصول مهندسی یک پیوند پیچ معمولی درک شوند. پیوند پیچ تحت عنوان ۲ جزئی تعریف می شود که با یک پیچ (مانند یک اباتمنت و ایمپلنت)  کنار یکدیگر نگه داشته می شوند. وقتی پیچ سفت می شود، کشیده می شود، که فشار وارد می آورد یا داخل اتصال پیچ پیش بار گذاری می شود. پیش-بار (پرلود) نیروی زیادی وارد می آورد که اتصال پیچ را تحت فشار نگه می دارد و یک تأثیر فنر مانند بوجود می آورد. پیش-بار (پرلود) ایجاد شده با یک حالت ارتجاعی همراه است که به اباتمنت و ایمپلنت منتقل می شود.

و آنها را به سمت یکدیگر می کشد و یک نیروی مهار کننده بوجود می آورد (که از نظر بزرگی برابر با کشیدگی و بازگشت الاستیک است). اگر بازگشت الاستیک پیچ از حد معمول تجاوز کند (در نتیجه سفت شدن خیلی زیاد یا نیروی زیاد)، پیچ شل خواهد شد. میزان نیروی پیش-بار (پرلود) که به پیچ وارد می شود به نوع پیچ، اندازه، مواد، و کارخانه سازنده آن بستگی دارد و معمولاً توصیه می شود بین ۶۰% تا ۷۵% از استحکام عملکردی مواد پیچ باشد.

برای سفت باقی مانند پیچ، نیروی مهار کننده باید بزرگتر از نیروی جدا کننده باشد. اغلب، این نیروهای جدا کننده به شکل نیروهای خارجی هستند که روی اتصال پیچ عمل می کنند. گرچه این نیروها تحت عنوان نیروهای جدا کننده اتصال نامگذاری شده اند، اما شبیه نیروهایی هستند که ایمپلنت را در معرض خطر شکست ایمپلنت، تحلیل استخوان کرستال، و شکستن اجزاء قرار می دهند.

این نیروهای خارجی ممکن است ناشی از عوامل متعددی باشند، از جمله عملکرد بیش از حد، وزن بیش از روکش، فشارهای جویدن، وضعیت قرار گیری روکش در قوس دندانی، و دندان های روبرو. بعلاوه، وضعیت هایی که موجب بزرگتر شدن یا افزایش نیروهای خارجی می شوند عبارتند از پروتزهای مصنوعی یک طرفه، بارگذاری های زاویه دار، و طراحی ضعیف اکلوژن.

عواملی که موجب شل شدن بیشتر پیچ اباتمنت ایمپلنت می شوند.
۱٫  پروتزهای مصنوعی یک طرفه (که جایگزین چند دندان می شوند اما تنها یک ایمپلنت در کنار کاشته می شود
۲٫  افزایش ارتفاع روکش دندان
۳٫  کاربرد بیش از حد
۴٫  عدم قرار گیری کامل اباتمنت
۵٫  نیروی گشتاور (تورک) ناکافی یا بیش از حد
۶٫  پروتز مصنوعی غیر منفعل
۷٫  محل بد قرار گیری ایمپلنت

در تصویر شماره ۱ فشردن پلیت باکال- لینگوال را مشاهده می کنید: برای مشخص نمودن تکان خوردن بدنه ایمپلنت، باید فشار دو دستی به پلیت کورتیکال باکال و لینگوال وارد شود.

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

تصویر ۱

در تصویر شماره ۲ بررسی تکان خوردن روکش انجام می شود: برای تعیین اینکه آیا منشاء تکان خوردن پیچ اباتمنت است، در جهات باکال- لینگوال به روکش فشار وارد می شود.

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

تصویر ۲

نشان داده است که نیروهای اکلوزال یکی از شایع ترین عللی هستند که منجر به تغییرات پیش-بار (پرلود) پیچ اباتمنت می شوند. این نیروها ممکن است ناشی از تماس های خارج از محور طولی، تماس های بین دندان های مجاور، و چارچوب های غیر منفعل باشند. وقتی این نیروها از نیروی بازدارنده ای بیشتر می شود که واحد پیچ را کنار یکدیگر نگه می دارد، به احتمال زیاد شل شدن پیچ در دو مرحله اتفاق می افتد: اول، لغزیدن اتصال پیچ رخ می دهد، که به آزاد شدن پیش-بار (پرلود) پیچ مربوط می شود. دوم، شل شدن بیشتر پیچ ناشی از کاهش مدوام پیش-بار (پرلود) اتفاق می افتد، که منجر به از دست رفتن کامل اتصال پیچ می شود.

پارامترهای مربوط به پروتز مصنوعی که شل شدن پیچ اباتمنت را کاهش می دهند
۱٫  باریک بودن اکلوژن
۲٫  عدم وجود نیروی لترال
۳٫  کاهش ارتفاع کاسپ دندان
۴٫  تماس اکلوزال در حفره مرکزی، نه در تیغه های حاشیه ای
۵٫  به حداقل رساندن پروتزهای مصنوعی یک طرفه
۶٫  محافظ اکلوژن، در صورت استفاده بیش از حد از دندان های یک قسمت
۷٫  افزایش قطر اباتمنت
۸٫  ارزیابی/ تنظیم اکلوژن در طول معاینات بعدی
۹٫  محافظت دو طرفه از اکلوژن

پیشگیری از شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

به منظور حفظ سلامت و دوام قطعه زیبایی ایمپلنت، نیروی بازدارنده باید در محدوده سیستم اتصال پیچ حفظ شود. بنابراین، به منظور پیشگیری از شل شدن پیچ، باید از یک دستورالعمل حساب شده پیروی شود. نیروی گشتاور ایده آل (پیش-بار (پرلود)) که به پیچ یک اباتمنت وارد می شود، در شرکت های سازنده مختلف متفاوت است و می تواند از ۱۰ تا ۳۵ N/cm باشد. این پیش-بار (پرلود) با متغیرهای بسیاری تعیین می شود، از جمله مواد پیچ، طرح سر پیچ، مواد اباتمنت، و ویژگی های سطح اباتمنت.

تکنیک ایده آل گشتاور
۱٫  سفت کردن اندک پیچ با یک پیچ گوشتی ایمپلنت (تقریباً ۱۰ N/cm)
۲٫  حداکثر چرخش پیچ با یک پیچ گوشتی (تقریباً ۲۰ N/cm)
۳٫  پیچ ایمپلنت باید بر اساس شرایط خاصی که شرکت سازنده آن اعلام کرده است چرخانده شود.
۴٫  پس از ۵ تا ۱۰ دقیقه، پیچ باید بر اساس شرایط خاصی که تولید کننده اعلام کرده است مجدداً چرخانده شود

عامل دیگری که در شل شدن پیچ نقش دارد اثر تنظیم است. اثر تنظیم ناشی از سطوح ناصاف (زبر) اجزاء است و در حفظ ثبات پیچ قابل توجه است. در نتیجه این زبری ذاتی، سطوح روبرو هرگز در تماس کامل نیستند. بنابراین، تنظیم به طور طبیعی اتفاق می افتد زیرا نقاط زبر زیر فشار صاف می شوند، که پیش- بار را خنثی می کند. نشان داده شده است که این از دست رفتن پیش- بار (پرلود) یا آرام سازی درونی، ۲% تا ۱۰% از پیش- بار اولیه باشد و ظرف چند ثانیه یا دقیقه پس از سفت کردن اتفاق می افتد. برای مقابله با این آرام سازی درونی، پیچ باید به صورت ایده آل ۵ تا ۱۰ دقیقه بعد مجدداً سفت شود تا پیش- بار از دست رفته در نتیجه تنظیم مجدداً حاصل شود.

این عوامل نقش قابل توجهی در سفت کردن پیچ یک قطعه مصنوعی چند جزئی روی ایمپلنت ایفا می کنند. تکنیک و روند مناسب برای حصول گشتاور صحیح و دندان مصنوعی منفعل حیاتی هستند. نیروی گشتاور باید به صورت افزایشی به همه پیچ ها وارد شود، تا از کامل سفت شدن یک پیچ خودداری شود. روند غیر ایده آل سفت کردن منجر به ایجاد نیروی گشتاور ناکافی یا خیلی زیاد خواهد شد که به رزوه های یک پیچ خاص وارد می شود.

درمان شل شدگی پیچ اباتمنت

در ابتدا، هنگام مواجهه با یک پروتز مصنوعی شل، لازم است مشخص شود که آیا این حرکت کردن ناشی از شل شدن پیچ است یا خود ایمپلنت تکان می خورد (شکست ایمپلنت).

تکان خوردن ایمپلنت

تکان خوردن ایمپلنت حاکی از شکست ایمپلنت است و نیاز است فوراً برداشته شود. یک تست تشخیصی باید فشردگی کام (پلیت) کورتیکال را از سمت باکال و لینگوال مورد بررسی قرار دهد تا وجود درد مشخص شود. در صورت وجود درد، احتمال عدم جوش خوردن ایمپلنت زیاد است. ارزیابی های رادیوگرافیک باید تکمیل شوند تا علائم و نشانه های شکست بررسی شوند.

تکان خوردن پیچ اباتمنت

برای تأیید اینکه آیا پیچ اباتمنت شل است یا خیر، ۲ تست تشخیصی ممکن است استفاده شوند. وقتی روکش در وضعیت باکال- لینگوال تکان داده می شود، اگر هیچ دردی وجود نداشته باشد، احتمالاً نتیجه شل شدن پیچ اباتمنت است. اگر درد وجود داشته باشد، به احتمال زیاد به علت عدم جوش خوردن ایمپلنت است که منشاء ناراحتی است. اگر این اتفاق رخ دهد، باید ارزیابی های بیشتر تکمیل شوند تا تحت فشار بودن بافت رد شود، زیرا تأثیر آن روی شل شدن پیچ اباتمنت غیر قابل انکار است.

در اکثر موارد، شل شدن پیچ اباتمنت می تواند بدون هیچ آسیب غیر قابل بازگشتی به پروتز مصنوعی موجود اصلاح شود. در تلاش برای برداشتن روکش چسبانده شده از روی اباتمنتی که تکان می خورد، با تکنیک های مرسوم برداشتن روکش (از جمله بامپر روکش یا با جدا سازی روکش) باید احتیاط زیادی شود. نیروی تأثیرگذاری که به روکشی که تکان می خورد وارد می شود، به خاطر شل شدن پیچ پخش می شود.

این ممکن است منجر به آسیب به رزوه های داخلی بدنه ایمپلنت شود. بعلاوه، در مواردی که تراکم استخوان کمتر است، کاربرد خیلی محکم ابزاری که برای برداشتن روکش استفاده می شود ممکن است منجر به از دست رفتن سطح تماس استخوان- ایمپلنت شود.

هنگام بریدن روکش، متخصص باید مراقب باشد، زیرا مانند اکثر موارد، به سختی می توان محل سمان (چسب مخصوص دندانپزشکی) را مشخص نمود زیرا جدا کردن روکش از قسمت های خیلی عمیق ممکن است منجر به آسیب به اباتمنت، پیچ اباتمنت، یا بدنه ایمپلنت شود. سریع ترین و قابل پیش بینی ترین گزینه برای اصلاح شل شدگی پیچ اباتمنت و حفظ روکش موجود، ایجاد یک راه دسترسی اکلوزال و تبدیل روکش سمان شونده به روکش پیج شونده، از طریق حفره دسترسی اکلوزال است. در موقعیت هایی که حفره دسترسی روی قسمت قابل مشاهده پروتز مصنوعی تعبیه شده است (از جمله مانند روکش های دندان های جلو)، ممکن است لازم باشد روکش برداشته شود و روکش جدید ساخته شود.

 

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

  1. با استفاده از یک مته الماس گرد و مقدار زیادی آب، یک حفره دسترسی تعبیه می شود تا پیچ اباتمنت باز شود.
  2. پس از تعیین محل پیچ، پیچ با پیچ گوشتی مناسب در جهت عکس چرخانده می شود، در صورت لزوم پیچ و پروتز مصنوعی خارج می شوند.
  3. در صورت بروز هر مشکل دیگری روی گردن ایمپلنت، بافت برداشته می شود و داخل حفره پیچ ایمپلنت با استفاده از کلرهگزیدین ۱۲/۰% شستشو داده می شود.
  4. پیچ قدیمی باز می شود و پیچ جدیدی جایگزین آن می شود.
  5. تناسب پروتز مصنوعی روی ایمپلنت، از نظر بالینی و رادیوگرافیکی باید مورد بررسی قرار بگیرد.
  6. روی حفره دسترسی با فیلر پر می شود. در انتها تناسب تماس اکلوزال بررسی می شود.

سخن پایانی

شل شدن پیچ یکی از مشکلات قابل شناسایی در دندانپزشکی کاشت ایمپلنت های دندانی است. قابلیت اعتماد و ثبات نقطه اتصال پیچ اباتمنت- ایمپلنت یکی از پیش نیازهای ضروری برای موفقیت طولانی مدت ایمپلنت و پروتز مصنوعی روی آن است. این یکی از مشکلاتی است که اکثر متخصصان کاشت ایمپلنت در طول دوره کاری و تخصصی خود با آن مواجه خواهند شد. با داشتن یک درک درست از اصول بیومکانیکی مسئول این مشکل، متخصص قادر خواهد بود از شل شدن پیچ پیشگیری شود و به شکل مؤثری مدیریت و کنترل شود.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی هم برای سالم ماندن پروتزها و هم برای سلامت دهان حائز اهمیت است. در این مقاله قصد داریم یک دسته از نکاتی را به شما معرفی کنیم که با به کار بستن آنها می توانید سلامت پروتزهای دندانی را حفظ نمایید.

  • پروتزها را با احتیاط حمل کنید. برای پرهیز از افتادن اتفاقی آنها، برای جابجا کردن یا تمیز کردن آنها بالای یک سینک پر از آب این کارها را انجام دهید.
  • پروتزها را به صورت روزانه بشویید، اما نه با خمیر دندان. خمیر دندان ها خاصیت سایندگی دارند و منجر به بروز خراش های میکروسکوپی می شوند، جاهایی که غذا و پلاک های دندانی می توانند پنهان شوند. مانند دندان های طبیعی، پروتزها باید به صورت روزانه شسته شوند تا ذرات غذا و پلاک های دندانی روی آنها زدوده شوند. علاوه بر این مسواک زدن می تواند به جلوگیری از بروز لکه های دائمی روی پروتزها کمک کند. از یک مسواک با فرچه های نرم استفاده کنید که به صورت ویژه برای پاکسازی پروتزها طراحی شده اند. از استفاده از مسواک های با فرچه های سفت پرهیز نمایید زیرا می توانند به پروتزها آسیب بزنند و موجب ساییدگی آنها شوند. به آرامی همه سطوح پروتز را مسواک بزنیدو مراقب باشید به پلاستیک آن آسیب نزنید یا اتصالات آن را خم نکنید. بین مسواک زدن ها، پس از هر وعده غذایی پروتزها را شستشو دهید.
  • پروتزها را با محلول پاک کننده پروتز تمیز کنید. صابون های دست یا مایع ظرفشویی رقیق می توانند برای پاکسازی پروتزهای دندانی استفاده شوند. پاک کننده های خانگی و بسیاری از خمیر دندان ها نیز می توانند برای پروتزهای دندانی ساینده باشند و نباید استفاده شوند. بعلاوه، از استفاده سفید کننده ها خودداری نمایید زیرا می توانند قسمت صورتی رنگ پروتز را بی رنگ کنند. این نوع سفید کننده ها ابزارهای وان مانندی هستند که یک محلول سفید کننده داخل آنها ریخته می شود. پروتز داخل آن غوطه ور می شود و سپس امواج صوتی حرکات موج مانندی خلق می کنند که ذرات غذا را شل می کنند. با این حال، استفاده از پاک کننده های آلتراسونیک جایگزین مسواک زدن دقیق روزانه نمی شود. محصولات دارای تأییدیه سازمان غذا و دارو گزینه های مناسبی هستند زیرا از نظر بی خطر و نیز کارآمد بودن مورد بررسی قرار گرفته اند.

 

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

 

  • وقتی از آنها استفاده نمی کنید، با احتیاط با آنها برخورد کنید. لازم است پروتزها وقتی استفاده نمی شوند مرطوب نگه داشته شوند، تا خشک نشوند و شکل خود را از دست بدهند. پروتزها وقتی استفاده نمی شوند باید در محلول تمیز کننده پروتز یا در آب قوطه ور شوند. با این حال، اگر پروتز اتصالات فلزی دارد، اگر در محلول غوطه ور شود، ممکن است روی اتصالات آن لکه ایجاد شود. دندانپزشک شما می تواند بهترین روش برای مراقبت از پروتز مخصوص شما را پیشنهاد دهد. پروتزها هرگز نباید در آب داغ قرار داده شوند، زیرا باعث کج و معوج شدن آن می شود.

آیا خود شخص می تواند دندان مصنوعی را تنظیم کند؟

به طور کلی، خیلی زود بعد از دریافت پروتزهای دندانی، یک یا چند جلسه لازم است تا تنظیمات لازم برای پروتزها انجام شود. هرگز تلاش نکنید اجزاء پروتز را خم کنید یا خودتان آن را تعمیر کنید. هرگز خودتان اجزاء گیره ها یا اتصالات فلزی آن را خم نکنید؛ انجام این کار می تواند موجب ضعیف شدن ساختار فلزی آن شود. کیت های تعمیری که وجود دارند می توانند آسیب های دائمی به پروتزهای دندانی وارد کنند، و چسب های OTC نیز ممکن است حاوی مواد شیمیایی مضر باشند.

پروتزهایی که به درستی روی لثه ها قرار نمی گیرند، می توانند باعث اذیت شدن فرد و ایجاد زخم داخل دهان و روی لثه ها شوند. در صورت بروز هر گونه مشکل یا ترک خوردن یا شکستن اجزاء آن، یا لب پر شدن یا لق شدن دندان های آن، با دندانساز یا دندانپزشک خود تماس بگیرید. اغلب تنظیمات لازم همان روز تحویل انجام می شوند. برای تعمیرات پیچیده، ممکن است لازم باشد پروتز به لابراتوار دندانی ارسال شود.

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

آیا دندان مصنوعی نیاز به تعویض دارند؟

به مرور زمان، به واسطه ساییدگی طبیعی و تغییرات مربوط به سن که منجر به ایجاد تغییرات در صورت، استخوان های فک و لثه ها می شود، یا در صورت شل شدن پروتز، آنها به آسترکشی مجدد، تعمیر پایه، یا ساخت پایه جدید نیاز دارند. برای آسترکشی مجدد، یا تعمیر پایه پروتز، دندانپزشک یا دندانساز پایه دندان را مجدداً تنظیم می کند یا پایه جدیدی برای پروتز می سازد و از دندان های موجود استفاده می کند. به طور کلی، پروتز کامل باید ۵ تا ۷ سال استفاده شود و پس از آن تعویض شود.

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

در طول دوره استفاده از دندان مصنوعی چه مراقبت هایی نیاز دارد؟

حتی با دست دندان های کامل مهم است هر روز صبح قبل از قرار دادن پروتزها داخل دهان، لثه ها، زبان، و سقف دهان با یک مسواک با فرچه های خیلی نرم پاکسازی شوند. این کار موجب زدودن پلاک های دندانی می شود و جریان خون داخل دهان را تحریک می کند. توجه خاصی به پاکسازی دندان هایی داشته باشید که زیر گیره های فلزی پروتزها قرار می گیرند. پلاک های دندانی که زیر گیره ها گیر می کنند موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان می شوند.

اگر پروتز پارسیل استفاده می کنید، مطمئن شوید قبل از مسواک زدن دندان های طبیعی خود، آنها را خارج کنید. به طور منظم لثه ها را پاکسازی کنید، استراحت بدهید، و آنها را ماساژ بدهید. شستشوی روزانه دندان ها با آب نمک ولرم به پاکسازی لثه ها کمک می کند. رژیم غذایی متعادلی داشته باشید و مواد مغذی بدن را به اندازه کافی تأمین کنید و دهان سالمی داشته باشید.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

کرونا ویروس ۲۰۱۹ یا کووید-۱۹ چیست؟

کووید-۱۹ (COVID-19) نام بیماری جدیدی است که در نتیجه ویروس جدیدی به نام کرونا ویروس جدید ۲۰۱۹ بوجود می آید. کرونا ویروس ها خانواده ای از ویروس ها هستند که می توانند انسان ها و حیوانات را بیمار کنند. برخی کرونا ویروس ها می توانند منجر به بروز بیماری های مشابه سرماخوردگی معمولی شوند. دیگر اعضای خانواده این ویروس می توانند منجر به بروز بیماری های جدی شوند، از جمله سندروم تنفسی خاورمیانه Middle East Respiratory Syndrome (MERS) و سندروم تنفسی حاد شدید Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS).

کووید-۱۹ نخستین بار در ووهان چین شناسایی شد، و از آن زمان تاکنون به دیگر کشورهای دنیا نیز منتقل شده است. این ویروس “جدید” نامگذاری شده است زیرا قبل از شیوع این روزهای آن، هرگز قبلاً وجود نداشته است.

علائم و نشانه های ابتلا به کرونا ویروس ۲۰۱۹

شایع ترین علائم و نشانه های عفونت و ابتلا به کووید-۱۹ عبارتند از تب، سرفه، تنگی نفس و مشکلات تنفسی. در موارد وخیم تر، عفونت می تواند منجر به بروز ذات الریه، سندروم های تنفسی حاد وخیم، نارسایی کلیه، و حتی مرگ شود. افرادی که بیماری های قلبی و عروقی یا بیماری های تنفسی و ریه دارند یا سیستم ایمنی بدن آنها ضعیف است، و نیز نوزادان و افراد سالخورده بیشتر در معرض خطر بیماری های مربوط به سیستم تنفسی تحتانی هستند.

کرونا ویروس

کرونا ویروس

ویروس کرونا چگونه منتشر می شود؟

برای آلوده شدن به کرونا ویروس ۲۰۱۹ لازم است فرد در معرض آن قرار گرفته باشد. متخصصان بهداشت و سلامت عمومی هنوز در حال بررسی نحوه انتشار کرونا ویروس جدید هستند.

کرونا ویروس های دیگر مانند سارس و مرس از طریق انسان به انسان منتشر می شدند:

  • قطرات و ذراتی که با عطسه و سرفه کردن از دستگاه تنفسی خارج می شوند، آنفولانزا هم به همین شکل منتشر می شود.
  • لمس کردن اشیاء یا سطوحی (مانند دستگیره درها یا میزها) که ذرات خارج شده از دستگاه تنفسی به طرقی که در بالا ذکر شده اند روی آنها نشسته اند، و سپس دست زدن به چشم ها، دهان و بینی.
  • تماس فردی نزدیک (با لمس کردن یا دست دادن) با فردی که ابتلای ام به کرونا ویروس مورد تأیید قرار گرفته است.

چه کسانی در معرض خطر ابتلا به این ویروس جدید هستند؟

افرادی که در اماکنی تردد دارند که احتمال می رود در معرض کرونا ویروس ۲۰۱۹ قرار بگیرند بیشتر در معرض خطر ابتلا به کووید-۱۹ قرار دارند. افرادی که به شهرها یا کشورهایی سفر می کنند که تعداد زیادی مبتلا به کرونا در آنها مورد تأیید قرار گرفته اند نیز در معرض خطر ابتلا به این ویروس هستند.

کرونا ویروس

کرونا ویروس

چگونه می توان در برابر کرونا ۲۰۱۹ از خود محافظت کرد؟

گرچه در حل حاضر هیچ واکسنی برای محافظت از افراد در برابر عفونت ناشی از کرونا ویروس وجود ندارد، اما با انجام یک دسته اقدامات بهداشتی به راحتی می توان از خود در برابر آن محافظت کرد. شستن مرتب و زود به زود دست ها، پرهیز از لمس کردن دهان، بینی و چشم ها با دست نشسته، و پرهیز از تماس نزدیک با افرادی که در معرض خطر هستند.

اگر علائمی مانند سرماخوردگی دارید، محض احترام به همکاران و افراد دیگر، تا زمانی که مریض هستید در منزل بمانید. اگر محل و کار و تجهیزات مشترک با سایر افراد دارید، پس از استفاده از وسایل آنها را با محلول های مخصوص ضد عفونی کنید.

اگر فکر کردید یکی از اطرافیانتان مبتلا به کرونا است، چه باید بکنید؟

اکثر افراد با کرونا ویروس های انسانی معمولی به طور خود به خود بهبود پیدا خواهند کرد. گرچه هیچ درمان خاصی برای بیماری های ناشی از کرونا ویروس انسانی وجود ندارد، اما اگر علائم خفیف بیماری را دارید با انجام این کارها می توانید به کاهش و تسکین علائم و نشانه ها کمک کنید.

  • داروهای مسکن و پایین آورنده تب مصرف کنید. از متخصص داروساز داروخانه نزدیک خود بپرسید چه دارویی برای شرایط کنونی شما مفید است.

احتیاط: انجمن پزشکان اطفال آمریکا معتقد است از دادن آسپرین به کودکان خودداری کنید.

  • از دستگاه بخور در اتاق استفاده کنید یا برای کاهش گلو درد و سرفه دوش آب داغ بگیرید.
  • مایعات زیاد بنوشید.
  • در منزل بمانید و استراحت کنید.

اگر فکر می کنید علائم شما حاد است با ۱۹۰ تماس بگیرید و علائم خود را برای آنها شرح دهید.

چه کسانی باید برای تشخیص کرونا ویروس ۲۰۱۹ آزمایش بدهند؟

مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها توصیه می کند که هر کسی که علائم کووید-۱۹ را دارد، و اخیراً به ووهان چین سفر کرده است، یا در تماس با افرادی بوده است که مشکوک به ابتلا به کرونا ویروس ۲۰۱۹ هستند، یا بیماری آنها تأیید شده است، باید آزمایش شوند.

 

کرونا ویروس

کرونا ویروس

چگونه می توان از خود و اعضای خانواده در برابر کرونا ویروس ۲۰۱۹ محافظت کرد؟

  • دست های خود را با آب و صابون به مدت حداقل ۲۰ ثانیه شستشو دهید. اگر آب و صابون در دسترس نداشتید، از محلول های ضد عفونی کننده بر پایه الکل ۶۰% استفاده کنید.
  • تا حد امکان از دست زدن به چشم ها، بینی، و دهان بپرهیزید.
  • هنگام عطسه و سرفه کردن دهان و بینی خود را با دستمال تمیز یا آرنج خود بپوشانید.
  • اشیاء و سطوحی که مدام با آنها در تماس هستید را مرتب ضد عفونی کنید.
  • هنگام بیماری در منزل بمانید.
  • اگر هنوز واکسن آنفولانزای سالانه خود را دریافت نکرده اید، برای تزریق آن اقدام کنید.
  • تا حد امکان از تماس نزدیک با افراد بیمار خودداری نمایید.
  • از مسافرت های غیر ضروری بپرهیزید.