چگونه استرس می تواند منجر به درمان ریشه شود؟

در دنیای مدرن امروز، هر فردی تمام مدت حداقل مقداری استرس دارد، و این می تواند خود را به روش های مختلفی نشان دهد. برای برخی افراد، این مقدار اندک اضطراب کاملاً قابل مدیریت است و خود را به شکل ضربات مداوم پا یا جویدن پیوسته ناخن نشان می دهد. در برخی دیگر، این دندان های آنها است که از آن لطمه می بینند. در حقیقت، برای بسیاری از افراد، استرس آنها می تواند آنقدر روی دندان های آنها تأثیر بگذارد که در حقیقت آنها در نهایت نیاز به درمان ریشه خواهند داشت. چطور ممکن است؟ امروز ما برای شما توضیح می دهیم استرس چه تأثیری روی لبخند شما می گذارد و چه کاری می توانید برای آن انجام دهید.

دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

استرس، دندان های شما، و درمان ریشه

یکی از شایع ترین واکنش هایی که بدن به استرس دارد دندان قروچه است. دندان قروچه عبارت است از فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر یا کلنچینگ فک ها. اکثر افراد این کار را به صورت ناآگاهانه انجام می دهند، و برخی حتی وقتی در خواب هستند، که شرایطی است که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود. براکسیسم در حقیقت آنقدر شایع است که انجمن خواب آمریکا تخمین زده است که هر شب حدوداً روی ۱۰% از افراد جامعه تأثیر می گذارد. این رفتار می تواند هم بین کودکان و هم افراد بزرگسال شایع باشد.

به مرور زمان، دندان قروچه یا براکسیسم می تواند به شدت موجب ساییدگی مینای دندان ها شود، باعث شود دندان های شما ضعیف و حساس تر شوند. اگر این مشکل درمان نشود، دندان ها در نهایت ترک خواهند خورد، و پوشش پالپ حساس دندان که درون آن جای گرفته است از بین خواهد رفت. با از بین رفتن پوشش پالپ، عفونی شدن آن در نتیجه باکتری های داخل دهان بسیار ساده تر خواهد شد، که مادر همه دندان دردها است. تنها راه برای درمان این نوع مشکل چیست؟

بله درست حدس زده اید، درمان ریشه.

حتی مواردی هم وجود داشته اند که استرس منجر به بروز دندان های شدید شده است، حتی اگرچه دندان نسبتاً خوب به نظر می رسیده است. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که عضلات گردن یا پشت کتف آنقدر منقبض می شوند که آنها روی فک تأثیر می گذارند، و این می تواند به راحتی باعث انعکاس مستقیم درد به داخل دندان شود. در بسیاری از بیماران، این نوع دندان دردها در نهایت به درمان ریشه ختم شده اند، علیرغم اینکه در حقیقت هیچ ربطی به دندان آنها نداشته است!

دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

علائم و نشانه های براکسیسم یا دندان قروچه

وجود سر درد مداوم مبهم همراه با درد فک هنگام بیدار شدن از خواب می تواند یک نشانه بارز براکسیسم باشد. اگر مشکوک به وجود دندان قروچه حین خواب هستید، باید با دندانپزشک مشورت کنید. چنین رفتاری می تواند باعث بروز آسیب های شدید به دندان ها، فک ها، و دهان شود.

دندان قروچه می تواند به دندان ها آسیب وارد کند و باعث ترک خوردن، تحلیل ریشه دندان، یا از دست رفتن دندان های دائمی شود. دندان قروچه مداوم می تواند باعث وارد شدن آسیب دائمی به ریشه های دندان ها شود، و در نهایت درمان ریشه به درمان آنها کمک خواهد کرد.

استرس مداوم در نتیجه دندان قروچه می تواند منجر به اختلالات فکی گیجگاهی شود، و درد فک می تواند نشانه اولیه باشد. علائم دیگر براکسیسم عبارتند از:

  • درد در ناحیه صورت
  • درد گوش ها
  • سر دردهای شدید یا متوسط
  • به هم خوردن خواب به دلیل دندان قروچه مداوم
  • ساییدگی دندان ها که باعث افزایش حساسیت دندان ها می شود
  • شکستن دندان ها که حساسیت دندان ها را افزایش می دهد
  • شکستن دندان یا افتادن پر شدگی دندان ها
  • درد یا خشکی فک ها، که می تواند منجر به بروز اختلالات فکی گیجگاهی شود.
دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

برای برطرف نمودن براکسیسم چه باید کرد؟

همانطور که گفتیم، همه افراد مقداری استرس را دارند، اما چگونه می توانیم مطمئن شویم منجر به نیاز به انجام درمان ریشه نخواهد شد؟

وظیفه اصلی دندانپزشک مشخص نمودن دلیل دندان قروچه است. اگر شما دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید (یا مشکوک به انجام آن هستید)، باید هر چه سریع تر با دندانپزشک تماس بگیرید تا برای درمان اقدام کنید. با پیشرفت های علم دندانپزشکی، درمانی برای همه بیماری های دندانی وجود دارد. درد فک و حساسیت دندان ها یک پدیده شایع است که می تواند توسط دندانپزشک درمان شود. در مورد براکسیسم، آنها می توانند ابزارهای دندانی سفارشی به نام محافظ دندان شبانه بسازند که از دندان های شما حین خواب محافظت می کنند. حتی اگر محافظ دندان ها استفاده شوند، دندان قروچه به آنها نیز آسیب وارد می کند. بنابراین، لازم است دندانپزشک دلیل براکسیسم را پیدا کند.

یا، اگر استرس شما کمی کلی تر باشد، لازم است به فکر فعالیت هایی برای کاهش استرس باشید. این می تواند تنها شامل چند دقیقه نشستن در طول روز و لذت بردن از تنفس عمیق باشد، یا در رابطه با موقعیتی که پیش تر به آن اشاره کردیم، دریافت ماساژ های شل کننده عضلات برای برطرف کردن تنش عضلات می تواند به شما این اطمینان را بدهد که تنش عضلات در یک قسمت از بدن روی جای دیگری از بدن تأثیر نخواهد گذاشت.

نوشیدن الکل می تواند دندان قروچه را تشدید کند، به همین دلیل از نوشیدن الکل پرهیز کنید. شکلات و نوشیدنی های کافئین دار نیز چنین تأثیری دارند.

از جویدن هر چیز غیر خوراکی مانند مداد، ناخن، یا یخ اجتناب کنید.

تکنیک های خوب خوابیدن را تمرین کنید.

روی هم رفته، گرچه ممکن است زندگی پر از استرس باشد، اما نباید روی لبخند شما تأثیر بگذارد. به محض تجربه کردن هر گونه دندان دردی، اگر فکر می کنید دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید، تا جایی که می توانید برای کاهش استرس در زندگی خود تلاش کنید. با انجام این کار شما قادر خواهید بود لبخند خود را سالم حفظ کنید و تا جای ممکن می توانید از نیاز به انجام درمان ریشه اجتناب کنید.

کودکان و نوجوانانی که عدم وجود برخی دندان ها موجب ایجاد فواصل ناخوشایندی در لبخند آنها شده است، ممکن است به این موضوع فکر کنند که آیا ایمپلنت های دندانی راهی خوب برای دستیابی به یک لبخند کامل و بی نقص هستند که آنها همیشه می خواسته اند به دنیا نشان دهند. گرچه تنها یک دندانپزشک متخصص می تواند بررسی کند که آیا یک بیمار شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت های دندانی دارد یا خیر، اما در اکثر موارد، توصیه می شود افراد کم سن تر تا زمانی که رشد استخوان فک آنها کامل نشده است برای دریافت آنها دست نگهدارند، که ممکن است تا اواخر نوجوانی یا حتی پس از آن اتفاق نیفتد.

دلیل صبر کردن به عملکرد ایمپلنت های دندانی مربوط می شود. یک میله تیتانیومی داخل خود فک کار گذاشته می شود تا جایگزین ریشه دندان از دست رفته شود، و سپس استخوان طبیعی خود شما روی آن رشد می کند و با آن پیوند می خورد. پس از آن دندان جدید- روکش مصنوعی- روی آن قرار می گیرد. اگر شما ایمپلنت های دندانی را در سنین خیلی پایین دریافت کنید، خطر جدی تداخل با رشد طبیعی استخوان فک شما وجود خواهد داشت، که نه تنها می تواند لبخند شما را از تعادل خارج کند، بلکه می تواند منجر به بروز مشکلات برای سلامت دهانی نیز شود.

ایمپلنت های دندانی راهکاری جذاب و دراز مدت برای دندان های از دست رفته

ایمپلنت های دندانی راهکارهایی جایگزین با ظاهری طبیعی و با دوام برای دندان های طبیعی هستند که نه تنها لبخند شما را بهبود می دهند بلکه به حفظ سلامت دهان شما نیز کمک می کنند. حتی از دست رفتن یک دندان می تواند منجر به تحلیل استخوان، مشکلات گفتاری، عفونت های دهانی، و دیگر مشکلات جدی شود. برای بسیاری از افرادی که دندان از دست رفته دارند، ایمپلنت های دندانی مؤثرترین گزینه درمان می باشند. با این حال، دندانپزشک شما قبل از تصمیم گیری برای اینکه آیا شما، مخصوصاً گروه سنی شما، گزینه خوبی برای ایمپلنت های دندانی هستید،  عوامل متعددی را مد نظر قرار خواهد داد.

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

آیا حداقل سن برای ایمپلنت های دندانی وجود دارد؟

اگر سن شما کمتر از ۱۸ سال است، ممکن است دندانپزشک شما ایمپلنت های دندانی را برای شما توصیه نکند. دلیل آن ساده است: استخوان های شما در طول دوران نوجوانی به رشد ادامه خواهند داد. ایمپلنت دندانی نمی تواند تا پس از رشد کامل استخوان فک و صورت کاشته شود. برای اکثر افراد، این اتفاق تا پایان دهه دوم زندگی رخ می دهد. وقتی به هجدهمین تولد خود رسیدید، دندانپزشک شما می تواند استخوان فک شما را بررسی کند و مشخص نماید آیا شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی آمادگی دارید یا خیر.

اگر سن بیمار برای دریافت ایمپلنت های دندانی پایین باشد چه باید کرد؟

اگر دندان از دست رفته دارید، اما زیر سن توصیه شده برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید، هنوز هم باید برای مراجعه به دندانپزشک هر چه سریع تر وقت بگیرید. از دست دادن دندان می تواند تأثیرات چشمگیری روی سلامت دهان داشته باشد، مخصوصاً وقتی دندان ها و استخوان های شما هنوز در حال رشد هستند. دندانپزشک ارزیابی کاملی انجام خواهد داد و کمک خواهد کرد مشخص شود آیا شما باید تا ۱۸ سالگی صبر کنید تا دندان از دست رفته خود را درمان کنید، یا اینکه گزینه های دیگری قابل توصیه هستند.

با وجود رعایت تمام این ضوابط دندان ها در تمام طول عمر می لغزند. مهم است توجه داشته باشید که ایمپلنت های دندانی با بقیه دندان ها داخل استخوان فک جابجا نمی شوند؛ آنها محکم در جای خود قرار گرفته اند. دندان های خلفی عموماً به صورت افقی رو به جلوی دهان می لغزند. وقتی دندان های طبیعی رو به جلو می لغزند، روکش های ایمپلنت های دندانی که درعقب دهان قرار دارند با دندان های کناری خود فاصله پیدا می کنند. این می تواند برای شما آزار دهنده باشد، اما بسیاری از افراد حتی از بروز این اتفاق اطلاع ندارند. با این حال، دندان های قدامی فک بالا و استخوان آن عموماً به صورت عمودی رو به پایین می لغزند و از بینی دور می شوند. ایمپلنت دندانی که جایگزین یکی از این دندان ها شده باشد، کوتاه تر به نظر خواهد رسید. وقتی این اتفاق رخ می دهد به سختی ممکن است بیمار متوجه آن نشود.

نکته دیگری که باید مد نظر قرار داد این است که، برخی افراد در سنین ۲۰ سالگی به بعد نسبت به بقیه افراد رشد فک بیشتری خواهند داشت. افرادی که بیشترین رشد را دارند صورت کشیده و باریک تری دارند. نشان داده شده است که افرادی که صورت های کشیده تری دارند، بین سنین ۱۵ تا ۲۵ سال، به طور میانگین دندان های آنها به صورت عمودی ۵ میلی متر بیشتر جابجا می شوند. بنابراین فردی که در ۱۸ سالگی ایمپلنت دندانی می کارد، روکش ایمپلنت او تا سن ۲۵ سالگی بسیار کوتاه تر به نظر خواهد رسید.

بنابراین، اینکه چه سنی برای کاشت ایمپلنت های دندانی مناسب است، به فرد بستگی دارد. اما بسیاری از افراد باید از کاشت ایمپلنت های دندانی قدامی تا سن ۱۸ سالگی اجتناب کنند. برخی مطالعات نشان می دهند برای داشتن بهترین نتایج کاشت ایمپلنت از نظر زیبایی، سنین ۲۵ تا ۳۰ سال برای کاشت توصیه می شوند.

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

آیا حداکثر سن برای ایمپلنت های دندانی وجود دارد؟

هیچ محدودیت سنی وجود ندارد که باعث شود افراد مسن تر واجد شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت های دندانی نباشند. تا زمانی که استخوان فک شما سالم باقی بماند، شما از نظر تکنیکی می توانید ایمپلنت های دندانی را در هر مرحله ای از زندگی بزرگسالی خود دریافت کنید. با این حال، در مشخص نمودن اینکه آیا شما گزینه خوبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید یا خیر، عوامل خطر زا به میان می آیند. این عوامل عبارتند از اینکه آیا شما سیگاری هستید یا خیر، بیماری های دراز مدتی مانند دیابت دارید یا خیر.

نتیجه گیری

وقتی شما نیاز به درمان تخصصی برای دندان های از دست رفته خود دارید، زمان مناسبی برای یافتن یک دندانپزشک مجرب در این زمینه می باشد که بتواند همه فرایندهای ضروری برای شما را انجام دهد.

بیماری لثه چیست؟

بیماری لثه به عنوان تورم، سوزش، یا عفونت بافت هایی تعریف می شود که دندان ها را حمایت می کنند. دو نوع اصلی بیماری لثه عبارتند از: ژنژیویت و بیماری پریودنتال.

ژنژیویت چیست؟

ژنژیویت به معنای “التهاب لثه ها” است. این بیماری زمانی است که لثه های اطراف دندان ها بسیار قرمز و متورم می شوند. اغلب لثه های متورم هنگام مسواک زدن دچار خونریزی می شوند.

بیماری لثه

بیماری لثه

بیماری پریودنتال چیست؟

ژنژیویت اگر برای مدت زمانی طولانی ادامه داشته باشد می تواند به بیماری پریودنتال تبدیل شود. انواع مختلف بیماری پریودنتال وجود دارد و همگی بافت هایی را تحت تأثیر قرار می دهند که دندان ها حمایت می کنند. هر چه بیماری وخیم تر می شود، استخوانی که دندان را داخل فک نگه می دارد تحلیل می رود، و باعث می شود دندان ها لق شوند. اگر این بیماری درمان نشود، در نهایت ممکن است دندان ها بیفتند.

آیا احتمال دارد که من نیز مبتلا به بیماری لثه باشم؟

احتمالاً. اکثر بیماران از برخی از اشکال بیماری لثه رنج می برند، و یکی از دلایل اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است. با این حال، این بیماری در اکثر افراد بسیار آرام پیشرفت می کند، و می تواند آنقدر کند پیش برود که شما می توانید همه دندان های خود را یک عمر نگهدارید.

بیماری لثه

بیماری لثه

علل بروز بیماری لثه کدامند؟

همه بیماری های لثه در نتیجه پلاک بروز پیدا می کنند. پلاک فیلمی از باکتری ها است که هر روز روی سطوح دندان ها شکل می گیرد. بسیاری از باکتری های موجود در پلاک ها کاملاً بی ضرر هستند، اما نشان داده شده است که برخی از آنها علت اصلی بروز بیماری لثه می باشند.

برای پیشگیری از بروز بیماری لثه، لازم است مطمئن شوید که همه پلاک ها را هر روز از روی دندان ها برطرف می کنید. این کار با مسواک زدن و تمیز کردن بین دندان ها با مسواک بین دندانی و نخ دندان انجام می شود.

سیگار کشیدن چه تأثیری روی دندان ها و لثه ها دارد؟

سیگار کشیدن موجب وخیم تر شدن بیماری لثه می شود. افرادی که سیگار می کشند بیشتر احتمال دارد که پلاک های باکتریایی تولید کنند، که منجر به بروز بیماری لثه می شود. لثه ها نیز تحت تأثیر قرار می گیرند زیرا سیگار کشیدن باعث کمبود اکسیژن در جریان خون می شود، بنابراین لثه های عفونی بهبود پیدا نمی کنند. سیگار کشیدن باعث می شود افراد پلاک های بیشتری داشته باشند و بیماری لثه آنها خیلی سریع تر از افراد غیر سیگاری وخیم شود. بیماری لثه هنوز هم علت اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است.

بیماری لثه

بیماری لثه

چه اتفاقی می افتد اگر بیماری لثه درمان نشود؟

متأسفانه، بیماری لثه با وخیم تر شدن هم معمولاً موجب بروز هیچ دردی نمی شود به همین دلیل شما متوجه آسیبی که وارد می کنند نمی شوید. با این حال، گاهی اوقات باکتری ها فعال تر هستند و این باعث زخم شدن لثه ها می شود و منجر به بروز آبسه لثه می شود و ممکن است از اطراف دندان ها چرک ترشح شود. طی چند سال، استخوانی که دندان ها را حمایت می کند می تواند تحلیل برود. اگر بیماری برای مدت زمان طولانی درمان نشده باقی بماند، درمان می تواند دشوارتر شود.

در صورت ابتلا به بیماری لثه چه باید کرد؟

نخستین کاری که باید انجام داد مراجعه به دندانپزشک برای انجام چکاپ کامل دندان ها و لثه ها است. دندانپزشک حفره یا همان پاکت لثه های اطراف هر دندان را اندازه گیری می کند تا ببیند آیا علائم بیماری لثه وجود دارد یا خیر. علاوه بر این، برای مشاهده مقدار استخوانی که تحلیل رفته است، ممکن است لازم باشد تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند. این ارزیابی ها بسیار مهم هستند، تا بتوان درمان مناسب را برای شما تجویز کرد.

چه درمان هایی نیاز هستند؟

دندانپزشک شما همه پلاک ها و تارتارهای سطح دندان ها را برطرف می کند. علاوه بر این، نحوه زدودن موفق پلاک از روی دندان ها و پاکسازی دقیق و مؤثر همه سطوح دندان ها به شما آموزش داده خواهد شد. این کارهای ممکن است مستلزم چندین مرتبه مراجعه به دندانپزشک باشد. یک روتین خوب مراقبت های دهان و دندان ها در منزل با مسواک زدن و تمیز کردن بین دندان ها، مهم ترین کاری است که شما می توانید برای کمک به پیشگیری از وخیم تر شدن بیماری لثه انجام دهید.

بیماری لثه

بیماری لثه

چه کارهای دیگری ممکن است نیاز باشند؟

وقتی دندان های شما پاکسازی می شوند، ممکن است لازم باشد دندانپزشک ریشه برخی از دندان های شما را نیز درمان کند تا اطمینان حاصل کند که آخرین پاکت باکتری ها نیز برداشته شده است. این کار “تسطیح سطح ریشه” نامیده می شود. احتمالاً نیاز خواهد بود منطقه درمان قبل از انجام هر کاری بی حس شود. پس از آن، ممکن است به مدت حدوداً ۴۸ ساعت مقداری ناراحتی احساس کنید.

بیماری لثه چه علائمی دارد؟

نخستین علامت خونریزی حین مسواک زدن و داخل خمیردندانی است که شما پس از مسواک زدن دندان های خود داخل سینک تف می کنید. حین غذا خوردن نیز ممکن است خونریزی از لثه ها را تجربه کنید، و مزه بدی داخل دهان شما به جا بماند. بوی دهان شما نیز ممکن است ناخوشایند شود.

اگر قبلاً بیماری لثه داشته باشیم، آیا باز هم امکان ابتلا به آن وجود دارد؟

هیچ درمانی برای بیماری پریودنتال وجود ندارد، اما تا زمانی که مراقبت های خانگی دهان و دندان را به خوبی انجام دهید، بیماری شما تحت کنترل خواهد بود. هر گونه تحلیل رفتن استخوان بسیار کند خواهد بود و ممکن است کاملاً متوقف شود. با این حال، باید مطمئن شوید هر روز کار زدودن پلاک های دندانی را انجام می دهید، و برای چکاپ و پاکسازی های منظم مراجعه می کنید.

آیا بیماری لثه با بیماری های دیگر ارتباط دارد؟

در سال های اخیر، مشخص شده است بیماری لثه با بیماری های دیگری مانند دیابت، سکته مغزی، بیماری های قلبی و عروقی، نتایج بد بارداری، و حتی زوال عقل ارتباط دارد. برای درک نحوه ارتباط این بیماری ها با یکدیگر تحقیقات بیشتری نیاز است، اما شواهد زیادی وجود دارند که نشان می دهند داشتن دهان و لثه های سالم می تواند به بهبود سلامت عمومی و کاهش هزینه های درمان های پزشکی کمک کند.

تا زمانی که به پروتزهای مصنوعی جدید خود عادت کنید، احساس کردن اندکی درد شبیه درد “دندان در آوردن” کاملاً طبیعی است. به خاطر می آورید چقدر آن چند هفته نخست از رفتن به مدرسه متنفر بودید؟ اما، به جای تسلیم شدن و خوابیدن، شما هر روز صبح به مدرسه می رفتید و چگونه صحیح خواندن را یاد می گرفتید! آنچه می خواهیم بگوییم این است که شروع همیشه دشوار است، اما به مرور زمان همیشه راحت تر خواهد شد.

ممکن است تا زمانی که عادت کنید زخم یا حساسیت لثه ها را تجربه کنید، اما خبر خوب این است که شما می توانید از این ناراحتی ها بکاهید. به خواندن این مقاله ادامه دهید تا بدانید چرا اطراف پروتزهای مصنوعی زخم می شود، چگونه این زخم ها را بهبود داد، و چگونه می تواند از بروز زخم های لثه اطراف پروتزهای مصنوهی پیشگیری نمود؟

علل بروز زخم، درد، و ناراحتی اطراف پروتزهای مصنوعی دندانی

چه دلیلی در پس ایجاد زخم های پروتزهای مصنوعی و حساسیت به آنها وجود دارد؟ در اکثر موارد، هر گونه درد یا ناراحتی، در نتیجه پروتزهای مصنوعی جدید یا پروتزهایی بروز پیدا می کنند که به خوبی روی لثه ها جای نمی گیرند. ممکن است عادت کردن به پروتزهای مصنوعی جدید نیاز به گذر زمان داشته باشند، بنابراین مقداری تحریک پذیری کاملاً طبیعی است. پروتزهای مصنوعی که به خوبی در جای خود قرار نمی گیرند- آنهایی که شل هستند یا چندان متناسب با لثه زیر خود نیستند- می توانند روی لثه ها ساییده شوند یا حتی موجب بریدگی آنها شوند، و گاهی اوقات با کمک دندانپزشک خود به راحتی می توانید مشکل آن را برطرف نمایید. گاهی اوقات، حتی با پروتزهای پارسیل نیز ممکن است لثه های شما زخم شوند.

دلیل دیگر بروز زخم های لثه ها می تواند به دلیل گیر کردن ذرات غذا بین لثه ها و پروتزهای مصنوعی شما باشد. بعلاوه، زخم شدن لثه ها می تواند نتیجه انباشته شدن باکتری ها باشد، که می توانید زمانی رخ دهد که شما به درستی پروتزهای مصنوعی خود را پاکسازی نمی کنید. علاوه بر این، شما با استفاده از چسب های مخصوص پروتزهای مصنوعی می توانید از گیر کردن ذرات غذا بین پروتز و خط لثه های خود پیشگیری کنید، که می تواند به پیشیگیری از بروز زخم های ناشی از ذرات مشکل آفرین غذا کمک کند.

زخم اطراف دندانی مصنوعی

زخم اطراف دندانی مصنوعی

علائم و نشانه های زخم های ناشی از پروتزهای مصنوعی دندانی

این کاملاً واضح است که اصلی ترین علامت زخم ناشی از پروتزهای مصنوعی، زخم لثه ها می باشد. با این حال، این زخم ها می توانند در محل های متفاوتی بوجود بیایند، از جمله ممکن است زخم های ناشی از پروتزهای مصنوعی شما در سقف دهان، یا تنها اطراف محلی بوجود بیایند که پروتز پارسیل واقع شده است. ممکن است شما مقداری تحریک پذیری، سوزش، ناراحتی، یا حتی درد داشته باشید.

چگونه می توان زخم های ناشی از پروتزهای مصنوعی را بهبود بخشید؟

از آنجا که اکثر زخم های اطراف پروتزهای مصنوعی به دلیل قرار گیری نامناسب پروتز روی لثه ها بروز پیدا می کنند، بهترین اقدام مراجعه به دندانپزشک برای چک کردن آنها می باشد. بعلاوه، ممکن است نیاز باشد پروتزهای مصنوعی شما مجدداً تنظیم شود یا نحوه قرار گیری آن اصلاح شود تا بهتر روی لثه ها جای بگیرد، که تحریک پذیری لثه های شما را کاهش خواهد داد.

زخم اطراف دندانی مصنوعی

زخم اطراف دندانی مصنوعی

آیا هیچ راهکار خانگی برای زخم های پروتزهای دندانی مصنوعی وجود دارد؟

آیا هیچ کار دیگری وجود دارد که شما بتوانید با انجام آن زندگی کردن با پروتزهای دندانی مصنوعی را راحت تر کنید؟ آری، چند راهکار خانگی مختصر وجود دارند که می توانند ناراحتی ناشی از پروتزهای مصنوعی را کاهش دهند، با این حال، قبل از امتحان کردن هر یک از این راهکارهای خانگی همیشه با دندانپزشک خود مشورت کنید و نظر او را نیز جویا شوید.

  • استفاده از بی حس کننده های موضعی. ممکن است دندانپزشک شما نوعی بی حس کننده موضعی را به شما پیشنهاد دهد، مانند نمونه هایی از آنها که حاوی بنزوکایین هستند، که به کاهش درد ناشی از پروتزها کمک می کنند.
  • شستشوی دهان با ترکیب آب و نمک.
  • استفاده از داروهای مسکن. دندانپزشک شما ممکن است داروهایی برای تسکین درد، التهاب، و ناراحتی به شما پیشنهاد دهد که دریافت آنها از داروخانه نیاز به نسخه پزشک ندارند.
  • خارج کردن پروتزهای مصنوعی از دهان در طول شب. بیرون آوردن پروتزهای مصنوعی دندانی در طول شب به لثه های شما این فرصت را می دهد تا نفس بکند و مقداری استراحت کنند.
  • غوطه ور کردن پروتزهای مصنوعی دندانی در طول شب. اجازه دهید پروتزهای مصنوعی دندانی شما در تمام طول شب داخل محلول مخصوص تمیز کننده پروتزهای دندانی یا آب غوطه ور باقی بماند.
زخم اطراف دندانی مصنوعی

زخم اطراف دندانی مصنوعی

چگونه می توان از بروز زخم لثه ها ناشی از پروتزهای مصنوعی دندانی پیشگیری نمود؟

ضرب المثلی هست که می گوید پیشگیری بهتر از درمان است، و همین در مورد زخم های لثه ها نیز صدق می کند. برخی اقدامات وجود دارند که شما می توانید برای پیشگیری از ایجاد زخم روی لثه ها به دلیل برخورد پروتزهای مصنوعی با آنها انجام دهید. از جمله:

  • پروتزها را در طول شب از دهان خارج کنید.
  • پروتزهای دندانی خود را روزانه پاکسازی کنید. هر گونه ذرات غذا را از روی پروتزهای خود تمیز کنید تا موجب تحریک لثه های شما نشوند، نیاز نیست مجدداً اشاره کنیم که پاکسازی منظم می تواند به زدودن تارتار از روی دنچرها نیز کمک کند.
  • غذاهای نرم بخورید. اگر پروتز دندانی شما جدید است، با خوردن غذاهای نرم می توانید به آرامی به غذا خوردن با آنها عادت کنید.
  • از خوردن غذاهای چسبناک خودداری کنید. گرچه شما پس از عادت کردن به پروتزهای دندانی خود می توانید همه چیز بخورید، اما شما با پرهیز از خوردن خوراکی های چسبناک می توانید از بروز زخم های لثه ها پیشگیری کنید و یا حتی هر گونه حساسیت را کاهش دهید. اگر پروتز شما جدید است، با کمی مطالعه می توانید دریابید چه غذاهایی برای شما مناسب تر هستند.
  • از چسب های دنچرها استفاده کنید. چسب های پروتزهای مصنوعی دندانی می توانند به پیشگیری از بروز درد لثه ها کمک کنند زیرا مانع گیر کردن ذرات بین لثه ها و پروتزهای مصنوعی می شوند. بعلاوه، پروتزهای شما را در جای خود نگه می دارد و از جابجا شدن آن و زخم شدن لثه ها جلوگیری می کند، و باعث می شود پروتزهای شما به درستی در جای خود بنشینند.
  • از محرک هایی مانند غذاها و نوشیدنی های داغ، پر ادویه، اسیدی، یا پر نمک یپرهیزید. غذاها و نوشیدنی هایی که خیلی داغ یا پر ادویه هستند می توانند بیشتر موجب تحریک شدن زخم های لثه های شما شوند.

زندگی با پروتزهای مصنوعی دندانی جدید همیشه هم راحت نیست، مخصوصاً اگر با درد و زخم ناشی از آنها مواجه باشید. خبر خوب اینکه، زخم های لثه ناشی از پروتزهای مصنوعی که متناسب با لثه ها هستندبه راحتی قابل درمان هستند، مقداری چسب و با خوردن غذای مناسب. در کوتاه ترین زمان ممکن پروتزهای دندانی راحت و امن خواهند بود، و شما می توانید دوباره از زندگی خود لذت ببرید.

 

اگر به دنبال بهترین متخصص جراحی ایمپلنت دندان و پروتزهای دندانی هستید با ما تماس بگیرید…

آیا امکان نجات ایمپلنت عفونی وجود دارد؟

گاهی اوقات، ایمپلنت های دندانی می توانند عفونی شوند، که موجب بروز عفونت در بافت نرم و از دست رفتن استخوان اطراف ایمپلنت می شود، شرایطی که اغلب پری ایمپلنتایتیس نامیده می شود. پری ایمپلنتایتیس التهابی شبیه به بیماری لثه است و بافت های لثه و استخوانی پیرامون ایمپلنت که آنرا حمایت می کنند را تحت تأثیر قرار می دهد.

عفونت اطراف ایمپلنت یا پری ایمپلنتایتیس چه علائم و نشانه هایی دارد؟

مقداری تورم اطراف محل جراحی پس از دریافت ایمپلنت های دندانی طبیعی است. اما این تورم باید پس از چند روز برطرف شود. افزایش تورم و قرمزی، مخصوصاً وقتی با تب همراه باشد، از علائم عفونت است.

دیگر علائم و نشانه های عفونت ایمپلنت های دندانی عبارتند از لثه هایی که به راحتی هنگام مسواک زدن دچار خونریزی می شوند، لثه های حساس یا متورم اطراف ایمپلنت های دندانی و افزایش عمق پاکت های اطراف ایمپلنت.

وقتی عفونت وجود داشته باشد، گلبول های سفید و قرمز به سمت منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است حجوم می برند تا عامل بیماری زا را تخریب کنند. در مورد لثه های شما، به این معنا است که ممکن است با ترشح چرک و خونریزی داخل دهان مواجه شوید. در صورت تداوم خونریزی یا افزایش آن پس از چند روز، احتمالاً به دلیل عفونت می باشد.

داشتن مقداری درد پس از هر فرایند تهاجمی دندانپزشکی کاملاً طبیعی است. با این حال، باید با استفاده از داروهای مسکن OTC یا تجویزی قابل کنترل باشد. در صورتی که درد افزایش یا گسترش پیدا کند، مخصوصاً تا جایی که در حرف زدن و جویدن فرد اختلال ایجاد کند، احتمالاً عفونت وجود دارد.

عفونت ایمپلنت های دندانی نتیجه انباشته شدن باکتری های بد و باقی مانده مواد غذایی است. با قرار گیری این عوامل روی لثه های شما و نشت آنها به داخل دهان، ممکن است متوجه مزه بد دهان شوید که از بین نمی رود. علاوه بر این، ممکن است پیوسته با بوی بد دهان نیز مواجه باشید.

مشکلی که این شرایط دارد تخریب استخوان اطراف ایمپلنت دندانی عفونی است که در نهایت منجر به لق شدن و شکست درمان کاشت ایمپلنت خواهد شد. اگر شما نگران شرایط ایمپلنت دندانی خود هستید، سعی کنید برای ارزیابی های بیشتر به دندانپزشک مراجعه کنید.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

تشخیص ایمپلنت دندانی عفونی چگونه انجام می شود؟

یکی از نخستین کارهایی که دندانپزشکان برای تشخیص عفونت ایمپلنت های دندانی و بررسی وضعیت آنها انجام می دهند گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است تا ببینند آیا تحلیل استخوان رادیوگرافیک صورت گرفته است یا خیر. علاوه بر این، وی ممکن است اطراف ایمپلنت دندانی را پروب (کاوش) کند تا میزان عفونت و التهاب را بررسی کند. با پروب با دقت منطقه اطراف ایمپلنت، وی می تواند هر گونه علائم اولیه عفونت را تشخیص دهد، زیرا تشخیص زود هنگام کلید اصلی برای نجات ایمپلنت دندانی است.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

علل بروز عفونت اطراف ایمپلنت های دندانی

یک عامل واحد برای عفونت ایمپلنت های دندانی وجود ندارد و چند عامل با یکدیگر ترکیب می شوند تا آن را ممکن سازند.

تعداد زیادی از مطالعات انجام شده روی ایمپلنت های دندانی گزارش داده اند که پری ایمپلنتایتیس ۳۰% از همه ایمپلنت های دندانی کاشته شده را تحت تأثیر قرار می دهد و معتقدند باکتری های غیر هوازی اصلی ترین عامل بروز این عفونت هستند.

مانند بیماری لثه اطراف دندان های طبیعی، یکی از مشکلاتی که این شرایط دارد این است که اغلب هیچ دردی بروز پیدا نمی کند، در نتیجه بیماران اغلب از عفونت اطراف ایمپلنت های خود آگاه نیستند. دندانپزشکان معمولاً منشاء التهاب را بررسی می کنند زیرا علل مختلفی برای پری ایمپلنتایتیس وجود دارد.

تحلیل شدید استخوان در فک می تواند علت دیگر مشکل باشد. این می تواند به دلیل پریودنتیت پیشرفته یا مصرف داروی بیس فسفونات برای سرطان یا پوکی استخوان باشد. تحلیل استخوان معمولاً از طریق پیوند ترمیم می شود، اما هنوز هم می تواند احتمال بروز مشکلات وجود داشته باشد.

گاهی اوقات نیز تقصیر تکنیک جراحی است. به همین دلیل مراجعه به دندانپزشک با تجربه گسترده ایمپلنت و نیز با سابقه خوب مهم است.

پری ایمپلنتایتیس می تواند در نتیجه مشکلاتی مانند گیر کردن چسب باقی مانده روی ایمپلنت، قرار گیری ایمپلنت ها نزدیک به یکدیگر، یا زاویه ایمپلنت داخل استخوان، بهداشت بد دهانی، کیفیت نامناسب استخوان، بیماری های سیستمیک مانند دیابت، پریودنتیت، یا سرطان، کشیدن سیگار، شکستن ایمپلنت دندانی، و بارگذاری بیش از حد ایمپلنت دندانی بروز پیدا کند. در صورت داشتن هر یک از این شرایط، اجازه دهید دندانپزشک شما از آن مطلع شود، تا بتواند اقدام صحیح انجام دهد.

در نهایت، بهداشت بد دهانی و عدم پیگیری دستور العمل های مراقبتی نیز می تواند باعث بروز مشکلات برای ایمپلنت های دندانی شود.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

درمان پری ایمپلنتایتیس یا عفونت اطراف ایمپلنت دندانی

وقتی عفونت اطراف ایمپلنت های دندانی تشخیص داده شد، درمان به میزان استخوان تحلیل رفته، و نیز تأثیر ایمپلنت مورد نظر روی زیبایی بستگی خواهد داشت. سپس پاکسازی سطوح ایمپلنت دندانی عفونی حائز اهمیت خواهد بود. در نهایت، در صورت امکان، استخوان تحلیل رفته حمایت کننده از طریق انجام جراحی پیوند استخوان بازسازی خواهد شد. برخی روش های پاکسازی سطوح ایمپلنت دندانی از طریق درمان های جراحی و غیر جراحی می باشد، مانند: ۱) دبریمان (برداشتن بخشی از بافت عفونی و مرده) موضعی، ۲) ضد عفونی کردن سطح ایمپلنت، ۳) درمان ضد عفونت، و در صورت وجود داشتن تحلیل استخوان پیشرفته، ۴) برداشت خود ایمپلنت دندانی.

درمان برای پری ایمپلنتایتیس، بسته به نوع ایمپلنتی که استفاده شده است، محل ایمپلنت دندانی، و نیز وخامت تحلیل استخوان، به تکنیک وابسته است.

برای عفونت های خفیف، ممکن است از آنتی بیوتیک استفاده شود، و در صورتی که عفونت شدیدتر باشد مداخله با جراحی برای ضد عفونی مکانیکی و شیمیایی اطراف ایمپلنت دندان نیاز خواهد بود.

آیا ایمپلنت های دندانی عفونی قابل نجات دادن هستند؟

اگر عفونت و تحلیل استخوان در مراحل ابتدایی باشد، پلاک های باکتریایی و رسوب می توانند به صورت غیر جراحی با درمان آنتی بیوتیک ممکن و تغییر در طراحی قطعه زیبایی (روکش ، بریج، یا پروتز) برطرف شود. هر چه عفونت سریع تر درمان شود، درمان ساده تر خواهد بود و احتمال موفقیت آمیز بودن آن بیشتر خواهد بود. اگر تحلیل استخوان متوسط تا پیشرفته باشد، ممکن است لازم باشد بافت های نرم اطراف ایمپلنت که تحت تأثیر قرار گرفته اند با کمک جراحی پاکسازی شوند، سطوح ایمپلنت پاکسازی شوند، و در نهایت از تکنیک های بازسازی استخوان با هدف احیاء استخوان از دست رفته استفاده خواهد شد.

اگر یک ایمپلنت دندانی از قبل به خاطر عفونت شدید شل شده باشد، ممکن است امکان نجات آن وجود نداشته باشد. در این صورت، نیاز خواهد بود ایمپلنت برداشته شود و پیوند موضعی استخوان انجام شود. در مراحل بعدی ممکن است حتی لازم باشد ایمپلنت دندانی جدیدی کاشته شود، وقتی محیط از هر گونهعفونتی پاک شدن و بازسازی استخوان جدید تأیید شد.

اگر شما ایمپلنت دندانی دارید، بسیار مهم است که اطمینان حاصل کنید که برای چکاپ های دوره ای و پاکسازی تخصصی دندانی هر چهار تا شش ماه یک مرتبه مراجعه می کنید. این اجازه می دهد دندانپزشک ایمپلنت های دندانی شما را برای هر گونه عفونت و التهاب مورد بررسی قرار دهد تا در صورت وجود هر گونه مشکلی بتواند به موقع اقدام کند.

 

اگر به دنبال بهترین متخصص کاشت ایمپلنت دندانی و پروتزهای دندانی میگردید با ما تماس بگیرید…

وقتی ایمپلنت های دندانی شما کاملاً بهبود پیدا کردند و با استخوان فک شما جوش خوردند،  به شما قدرت جویدن را می دهند تا از غذاهای مورد علاقه خود لذت ببرید. با این حال، اگر می خواهید درمان شما موفق باشد، لازم است طی چند هفته نخست پس از جایگذاری آنها از خوردن برخی غذاها اجتناب نمایید.

در این مقاله برخی از نکات تغذیه ای پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی را با شما در میان می گذاریم.

غذاهایی که باید از خوردن آنها اجتناب کنید!

برای پیشگیری از آسیب وارد شدن به ایمپلنت های و ادامه روند بهبود پس از درمان، باید حداقل به مدت یک هفته پس از جراحی ایمپلنت های دندانی از خوردن غذاهای زیر اجتناب نمایید:

  • غذاهای سفت، مانند استیک و سبزیجات خام.
  • خوراکی های ترد، مانند پاپ کوردن و چیپس.
  • خوراکی های چسبناک، مانند کارامل و تافی.
  • خوراکی های جویدنی، مانند آدامس ها و نان شیرینی های سفت.
  • غذاهای پر ادویه، مانند فلفل تند و سالسا.
  • خوراکی های اسیدی، مانند پرتقال و گوجه.
  • غذاها و مایعات خیلی داغ، مانند قهوه و سوپ.
تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی چه باید خورد؟

پس از کاشت ایمپلنت های دندانی، دندان ها و فک وضعیت بسیار ظریفی قرار می گیرد. به همین دلیل است که رعایت رژیم غذایی شامل غذاهای نرم در ۲۴ ساعت نخست پس از جراحی بسیار مهم است. برای کمک به شما در برنامه ریزی وعده های غذایی، جراحان اغلب توصیه می کنند از غذاهای زیر بخورید:

  • اسموتی ها- اسموتی ها شکم پر کن، مغذی، و به راحتی می توان آنها را پر از ویتامین های ضروری برای احیاء انرژی کرد. بهتر از همه اینکه، اسموتی ها نیازی به جویدن ندارند، که باعث می شود گزینه های ایده آل برای وعده های غذایی پس از جراحی باشند.
  • سس سیب- شما در این مرحله از درمان خود قادر به گاز زدن سیب نخواهید بود، اما سس سیب می تواند بسیاری از همان مواد مغذی را تأمین کند بدون آنکه آسیبی به ایمپلنت های دندانی شما وارد شود.
  • سوپ های سرد- گرچه پرهیز از غذاها و مایعات داغ ضروری است، اما شما می توانید از سوپ های سرد زیادی لذت ببرید.

هنگام نوشیدن مایعات فوق العاده مهم است از نوشیدن با نی اجتناب نمایید. نیرویی که عمل مکیدن ایجاد می کند فشار زیادی به ایمپلنت های دندانی وارد می کند و می تواند در روند بهبود شما اختلال ایجاد کند. علاوه بر این، حداقل به مدت چند روز باید نوشیدن الکل و کشیدن سیگار و استفاده از دخانیات به طور کلی اجتناب نمایید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

هفته های پس از جراحی ایمپلنت چه غذاهایی باید خورد؟

با بهبود فک خود، به آرامی می توانید مجدداً غذاهای جامد را در تغذیه خود بگنجانید. جراحان توصیه می کنند غذاهایی را انتخاب کنید که غنی از پروتئین و دیگر مواد مغذی ضروری باشند تا روند بهبود شما را تسریع ببخشند.

برخی غذاهایی که توصیه می شوند عبارتند از:

  • تخم مرغ ها/ املت ها- جویدن تخم راحت است و سرشار از پروتئین می باشد. آنها را با سبزیجات مخلوط کنید و برای داشتن وعده های غذایی متعادل با آنها املت درست کنید.
  • سیب زمینی- یکی از دشوارترین بخش های پیروی کردن از رژیم غذایی نرم نداشتن تنوع است. سیب زمینی ها غذاهای بسیار انعطاف پذیری هستند و می توانند به روش های مختلفی آماده شوند بدون آنکه بافت نرم خود را از دست بدهند.
  • مرغ، ماهی، و گوشت نرم گوساله- اگر گوشتخوار هستید، توصیه می کنیم به آرامی به رژیم غذایی قبلی خود بازگردید. با گوشت های نرم تر مانند مرغ و ماهی و گوشت نرم گوساله شروع کنید که به راحتی می توانند ریش ریش شوند و به سالادها، پاستا، و بسیاری از غذاهای لذیذ دیگر افزوده شوند.
  • شیر، پنیر، ماست- فراورده های لبنی سرشار از پروتئین و کلسیم می باشند که به روند بهبودی شما کمک می کنند و دندان های شما را محکم حفظ می کنند.

چرا پس از جراحی ایمپلنت های دندانی مصرف پروتئین مهم است؟

پروتئین در طول روند بهبود ضروری است. نه تنها پروتئین برای بازسازی و ترمیم بافت هایی نیاز است که تحت تأثیر جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی قرار گرفته اند، بلکه به بدن کمک می کند با عفونت مبارزه کند. پس از بهبودی از جراحی ایمپلنت های دندانی، توصیه می کنیم پروتئین بیشتر از چیزی که قبلاً مصرف می کرده اید دریافت کنید، تا بتوانید توانایی بهبود بدن خود را ارتقاء دهید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

چگونه می توان پروتئین را به رژیم غذایی نرم خود افزود؟

اکثر افراد وقتی به غذاهای سرشار از پروتئین فکر می کنند، ابتدا گوشت و آجیل ها به ذهن آنها می رسند. کاملاً مشخص است که هیچ یک از این غذاها نمی توانند برای فردی که به تازگی جراحی گاشت ایمپلنت انجام داده است لذتبخش باشند. با این حال، روش های ساده ای وجود دارند که با انجام آنها می توانید در عین تمرکز کردن روی غذاهای نرم، مصرف پروتئین خود را بالا نگهدارید:

افزودن پودر پروتئین، آووکادو، و کره بادام زمینی به اسموتی های خود را امتحان کنید.

از تخم مرغ ها و حبوبات که سرشار از پروتئین هستند لذت ببرید.

فراورده های لبنی نرم مانند ماست را بیشتر بخورید زیرا سرشار از پروتئین هستند.

چند هفته پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی نیز می توانید گوشت ها را به رژیم غذایی خود اضافه کنید- تنها لازم است ابتدا یا گوشت های نرم مانند مرغ و ماهی شروع کنید.

در صورت نداشتن اشتها پس از جراحی کاشت ایمپلنت چه باید کرد؟

این کاملاً طبیعی است برای بیمارانی که اخیراً تحت جراحی دهان قرار گرفته اند که اشتهای چندانی نداشته باشند. علاوه بر این، شما هنگام غذا خوردن عصبی می شوید زیرا نگران این خواهید بود که این کار برای دهان شما خطرناک یا آسیب زننده خواهد بود. ما کاملاً این موضوع را درک می کنیم، اما باید روی این موضوع تأکید کنیم که چقدر انرژی رساندن به بدن مهم است تا بدن بتواند خود را بهبود دهد.

پس از جراحی ایمپلنت دندانی خود، دندانپزشک بررسی می کند ببیند دهان شما توانایی تحمل غذا خوردن را دارد، به گونه ای که نیاز نباشد نگران آسیب وارد شدن به منطقه جراحی شده باشید، تا زمانی که تنها رژیم غذایی نرم دارید. علاوه بر این، اگر برای راحتی بیشتر به شما دارو داده شود، می توانید غذاهای نرم و سردی پیدا کنید که روی لثه های آسیب پذیر شما احساس خوبی ایجاد می کنند.

روز نخست پس از جراحی، ممکن است احساس کنید خوردن چیزهایی مانند میلک شیک (بدون نی)، بستنی، و ماست آرام بخش نیز هست. روی غذاهای نرمی که دوست دارید تمرکز کنید، و تا جایی که می توانید به آنها پروتئین اضافه کنید. به تدریج، اشتهای شما باز خواهد گشت و شما قادر خواهید بود دامنه وسیع تری از غذاها را در رژیم غذایی خود بگنجانید.

آیا شما هم از فشار ناشی از سینوس ها رنج می برید؟ اگر اینطور است، احتمالاً می دانید که این در گاهی اوقات می تواند طاقت فرسا باشد. فشار سینوس ها تنها یک ناراحتی نیست؛ بلکه می تواند باعث بیخوابی، درد هنگام غذا خوردن، و یک ناراحتی رنج آور عمومی شود. هم آلرژی های فصلی و هم عفونت های سینوسی می توانند موجب بروز فشار سینوس شوند، و اگر حفره های سینوس ها عفونی و ملتهب شوند، هر دو می توانند منجر به بروز دندان درد شوند. این تورم به نوبه خود می تواند موجب بروز فشار رو به پایین و روی دندان های زیر حفره بینی شود. این همان چیزی است که منجر به بروز دندان درد می شود. این درد اغلب در دندان های عقب فک بالا احساس می شود، زیرا آنها نزدیک ترین دندان ها به حفره سینوس هستند.

دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

آناتومی حفره سینوس

دانستن نحوه قرار گیری حفره های سینوسی به شما کمک خواهد کرد درک کنید چگونه التهاب درون آنها می تواند موجب بروز درد و ناراحتی در دندان های شما شود. حفره های سینوسی چهار فضای پر از هوا هستند پشت چشم های شما، استخوان گونه، و پیشانی واقع شده اند. کار آنها گرم و مرطوب نگهداشتن هوایی است که شما تنفس می کنید، حین ورود آن به داخل بدن شما. مخاطی که درون حفره های سینوس شما تولید می شود مانند یک مکانیزم فیلتر کردن عمل می کند، و مانع ورود ذرات و گرد و غبار به داخل شش ها می شود. با این حال، وقتی آنها تحریک می شوند بافتی که داخل حفره های سینوس ها را پوشش می دهد می تواند مملو از مایع شود، که در نهایت موجب بروز احتقان و فشاری می شود که اغلب موجب بروز درد در دندان های فک بالا می شود. علت این است که ریشه های دندان های فک بالای شما در یک فضای محدود مشترک با حفره های سینوس قرار گرفته اند.

دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

چه تفاوتی بین دندان دردهای معمولی و دندان دردهای سینوسی وجود دارد؟

همه دردها به یک شکل ایجاد نمی شوند. عموماً، یک دندان درد که در نتیجه مشکلات سینوسی بوجود نیامده باشد تنها یک دندان را شامل می شود. بر عکس، اگر شما دندان درد سینوسی را تجربه کنید، احتمالاً در چند دندان به طور همزمان درد احساس می کنید، مخصوصاً در دندان های مولر (یا عقب) فک بالا. دندان دردی که با مشکلات سینوسی همراه است معمولاً برخی یا همه علائم زیر را به همراه دارد:

  • درد یا تحریک پذیری اطراف چشم ها یا پیشانی.
  • آبریزش از پشت بینی با مزه بد.
  • مخاط غلیظ و بد رنگ.
  • گلو درد.
  • گوش درد.
  • ناتوانی در احساسات بویایی و چشایی.

همه این علائم در هم تنیده می شوند، زیرا موقعیت حفره های بینی باعث ناراحتی در کل صورت، سر، و ناحیه گردن می شود، در حالی که یک دندان درد ساده ممکن است در نتیجه پوسیدگی، کرم خوردگی، آسیب، یا حساسیت در یک دندان بوجود بیاید.

چگونه می توان دندان درد ناشی از سینوس را تسکین داد؟

همیشه در صورت وجود هر گونه دندان دردی بهتر است به دندانپزشک مراجعه کنید. وی موقعیت را بررسی خواهد کرد تا مطمئن شود تشخیص شما درست است. علاوه بر این، دندانپزشک قادر خواهد بود داروهایی برای کاهش درد و ناراحتی برای شما تجویز کند.

در این فاصله، در اینجا به بیان کارهایی می پردازیم که شما با انجام آنها می توانید دندان درد ناشی از فشار سینوس را کاهش دهید:

  • بدن خود را هیدراته نگهدارید و مقادیر زیادی آب بنوشید.
  • غذاهایی بخورید که به کاهش التهاب معروف هستند، زیرا این بزرگترین علت دندان دردهای ناشی از فشار سینوس است.
  • کلسیم و ویتامین C را به رژیم غذایی خود بیفزایید- غذاهای سرشار از کلسیم عبارتند از کلم بروکلی، مارچوبه، سبزیجات دارای برگ سبز، جوانه لوبیا می توانند هیستامین ها را که عناصر ایجاد کنده التهاب هستند، خنثی کنند. از مصرف آب پرتقال یا سایر مرکباتی که سرشار از قدرت اساسی ویتامین C هستند غافل نشوید.
  • غذاهای غنی از اسیدهای چرب امگا ۳ بخورید، مانند آنچه در ماهی قزل آلا یافت می شود، برای مقابله با التهاب نیز مفید هستند.
  • در هوای گرم و مرطوب در بخار نفس بکشید. با این کار مجرای بینی شما باز می شود و فشار سینوس شما برطرف می شود.
  • سینوس ها را با محلول نمکی شستشو دهید. محلول نمکی هر گونه ترشحات و رطوبت سینوس ها را تمیز می کند.
دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

به دندانپزشک باید مراجعه کرد یا به پزشک؟

اگر مطمئن هستید که درد در نتیجه التهاب سینوس ها بروز پیدا کرده است ابتدا به پزشک مراجعه کنید. وی توصیه هایی برای استفاده از داروهای تجویزی یا OTC ارائه خواهد داد که باعث پاک شدن سینوس های شما خواهند شد و از فشار آنها خواهند کاست. اگر مطمئن نیستید چه چیزی باعث بروز درد شده است، یا اگر دندان درد شما پس از تمیز شدن سینوس ها همچنان ادامه پیدا کرد، ممکن است عامل دیگری موجب بروز این مشکل شده باشد. دندانپزشک عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس خواهد گرفت و دهان و حفره دهانی شما را معاینه خواهد کرد تا مشخص نماید آیا هیچ شکستگی، منطقه پوسیده، یا آبسه ای وجود دارد که می تواند با دندان درد شما ارتباط داشته باشد. اگر دندانپزشکشما همه اینها را رد کند، شما را به پزشک ارجاع خواهد داد تا همه مراقبت های احتمالی سینوس را مورد بررسی قرار دهد.

اگر دندان درد ناشی از فشار سینوس را تجربه می کنید و به دنبال تسکین هستید، باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید.

از دست رفتن دندان یک اتفاق کاملاً شایع است. تخمین زده شده است که حدود ۶۹ درصد از افراد بزرگسال ۳۵ تا ۴۴ سال حداقل یکی از دندان های دائمی خود را از دست داده اند. حدود یک چهارم آمریکایی ها تا سن ۷۴ سالگی همه دندان های دائمی خود را از دست می دهند.

وقتی شما یک دندان از دست می دهدی، ضرورت دارد جایگزین مناسبی برای آن قرار دهید تا بقیه دندان ها را صاف و یکدست نگهدارید. جایگزینی دندان ها می تواند به شما کمک کند شکل صورت خود را نیز حفظ کنید و از بروز مشکلات مربوط به غذا خوردن و حرف زدن پرهیز نمایید. دو گزینه ای که معمولاً برای جایگزینی دندان ها استفاده می شوند بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند.

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند که معمولاً از تیتانیوم ساخته می شوند. آنها داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند، همراه با پیچ هایی برای نگهداشتن روکش یا بریج در جای خود.

اجازه دهید نقاط ضعف و قوت ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم. ما در این مقاله نگاهی خواهیم داشت به عواملی که می توانند به شما کمک کنند مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندان چیست؟

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

بریج های دندانی عموماً از دو یا چند روکش دندان تشکیل می شوند که روی دندان های پایه یا تکیه گاه در طرفین فضای خالی به جا مانده از دندان یا دندان های از دست رفته قرار می گیرند. بریج های دندانی محکم و قابل اعتماد هستند و در اکثر موارد آنها ظاهر و احساسی شبیه دندان های طبیعی بوجود می آورند.

بریج های دندانی از اوایل قرن اخیر بخشی جدایی ناپذیر از دندانپزشکی مدرن بوده و قبل از استفاده از ایمپلنت های دندانی روشی ترجیحی برای جایگزینی دندان ها بوده است. بریج های دندانی می توانند روی ایمپلنت های دندانی نیز استفاده شوند.

پونتیک دندان مصنوعی است که فواصل بین دندان های پایه را پر می کند، و آنها معمولاً از طلا، آلیاژهای پرسلن، یا ترکیبی از مواد مختلف ساخته می شوند. دندان های پایه یا تکیه گاه می توانند دندان های طبیعی یا ایمپلنت های دندانی باشند و آنها به عنوان تکیه گاه اصلی برای حمایت از بریج شما عمل می کنند.

برای در نظر گرفتن طراحی و ساخت یک بریج دندانی، دو دندان ثابت و سالم باید در معادله مورد استفاده قرار می گیرند. آماده سازی آنها شامل کانتور کردن و تغییر شکل آنها با تراشیدن مینای دندان کافی می باشد برای ایجاد فضا برای روکشی که قرار است روی دندان های پایه باقی مانده سوار شند. تراشیدن از شکل و ساختار دندان های اصلی و طبیعی تکیه گاه بزرگترین نقطه ضعف همراه با بریج های سنتی دندانی است. این موجب از دست رفتن مقدار قابل توجهی از بافت های سالم دندان است که می تواند موجب تضعیف دندان و کاهش طول عمر احتمالی آنها شود.

در مقایسه بریج هایی که به گونه ای طراحی شده اند که به طور کامل تحت حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، بزرگترین مزیت برای دندان های طبیعی مجاور می باشند که در طول روند درمان دست نخورده باقی می مانند.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

قبل از ساخت ایمپلنت های دندانی لازم است از دهان شما قالب استاندارد و شاید حتی اسکن دیجیتالی گرفته شود. این نتایج برای تولید مدل دقیقی استفاده می شوند که برای ساخت بریج استفاده خواهد شد. کل فرایند ساخت بریج دندانی می تواند تحت نظر متخصص لابرتوار دندانی ساخته شود. روکش ها باید مانند دستکش روی دندان یا ایمپلنت پایه قرار بگیرند، زیرا وقتی بریج نهایی در جای خود چسبانده می شود مدت زمانی طولانی با شما همراه خواهد بود.

مقایسه ایمپلنت ها و بریج های دندانی

ایمپلنت ها و بریج های دندانی هر دو می توانند نتایجی با ظاهر دندان های طبیعی ارائه دهند، اما آنها هر یک مزایا و معایب خود را دارند. در اینجا مقایسه این دو گزینه را انجام خواهیم داد.

مزایای بریج های دندانی

  • احتمال قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • بدون نیاز به جراحی های تهاجمی یا جراحی پیوند استخوان.
  • معمولاً هزینه ای بسیار پایین تر از هزینه ایمپلنت های دندانی دارند.
  • معمولاً تنها نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند که طی دو هفته انجام می شود.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب بریج های دندانی

  • باید هر ۵ تا ۷ سال تعویض شوند (گرچه می توانند بیشتر از ۱۰ سال دوام داشته باشند).
  • با بالا رفتن سن ظاهر طبیعی خود را از دست می دهند.
  • بروز بیشتر پوسیدگی و حفره های دندانی برای دندان های اطراف، نسبت به ایمپلنت های دندانی.
  • می توانند به دندان های سالم اطراف دندان از دست رفته آسیب برسانند.

لطفاً به خاطر داشته باشید که اگر مشکلی جدی برای یکی از دندان های پایه بروز پیدا کند، کل بریج دندانی می تواند با مشکل مواجه شود. برای مثال، اگر هر یک از دندان های حمایت کننده دچار پوسیدگی عمیق، عفونت، یا بیماری پریودنتال (لثه) شود، ممکن است شما کل دندان را از دست بدهید. بنابراین، فضای موجود، طراحی، نحوه قرار گیری، و ظرفیت بارگذاری، در کنار تشخیص اینکه آیا بریج مناسب است یا خیر، حیاتی می باشد.

یکی از خطاهایی که هنگام ساخت بریج های دندانی صورت می گیرد بلند بودن بیش از حد آنها است. هرچه طول بریج بلندتر باشد، نیروی بیشتری روی دندن اباتمنت وارد می شود. این نیروی زیاد می تواند موجب وارد آمدن فشار غیر قابل تحملی روی دندان های تکیه گاه مجاور شود. بنابراین، ملاحظات با دقتی باید در مورد نیروهای بایت مربوط به اکلوژن دینامیک شما و آنچه در طول روز می خورید صورت بگیرد.

بزرگترین نقطه ضعف بریج های دندانی آماده سازی دندان است، مخصوصاً اگر دندان جوانی را درگیر کند که هیچ ترمیمی ندارد یا ترمیم کوچکی دارد. هیچ دندانپزشکی استفاده از دندان های جوان به عنوان تکیه گاه بریج را دوست ندارد، زیرا تحقیقات نشان می دهند این دندان های جوان تقریباً به احتمال زیاد در آینده نیاز به درمان ریشه خواهند داشت.

این شرایط اتفاق می افتد، زیرا آماده سازی دندان یا دندان ها برای بریج دندان هنوز هم به دندان ها آسیب وارد می کند. کاهش مقدار زیادی از مینای دندان های شما می تواند منجر به بروز التهاب در عصب دندان شود که در نهایت موجب حساسیت یا درد خواهد شد، عارضه ای جانبی که در ۱-۳% موارد اتفاق می افتد. برای کاهش یا جلوگیری از بروز این عارضه جانبی غیر ضروری، برای آماده سازی دندان یا دندان ها می توان به فرایندهایی در لابراتوار تکیه کرد که کمترین میزان تهاجمی بودن را دارند. این تکنیک اجازه ساخت روکش های محکمی را می دهد که تنها نیاز به ۱ میلی متر تراشیدن دندان تکیه گاه دارند، بعلاوه گرمای ایجاد شده در طول فرایند را نیز محدود می کند. در نتیجه، می توان از بروز عوارض جانبی به کمتر از ۱ در ۵۰۰ مورد کاست.

مزایای ایمپلنت های دندانی

  • می توانند ۱۵ سال یا بیشتر دوام داشته باشند و با دوام ترین گزینه ممکن در بازار هستند.
  • ظاهر طبیعی را خیلی طولانی تر از بریج های دندانی حفظ می کنند.
  • به دندان های سالم اطراف ایمپلنت های دندانی هیچ آسیبی وارد نمی شود.
  • نرخ موفقیت خیلی بالای، حدود ۹۷ درصد.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب ایمپلنت های دندانی

  • احتمال کمتر قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • فرایند می تواند چیزی حدود ۶ ماه طول بکشد.
  • بالاتر بودن هزینه ها
  • ممکن است منجر به بروز مشکلات و پیچیدگی های جراحی شود.

مقایسه هزینه های بریج و ایمپلنت های دندانی

بریج های دندانی به طور کلی ارزان تر از ایمپلنت های دندانی هستند و بیشتر احتمال دارد که بیمه آنها را تحت پوشش خود قرار دهد، یا حداقل مقداری از هزینه آن را تقبل کند. هزینه به عوامل متعددی بستگی دارند:

  • نوع ایمپلنت یا بریجی که دریافت می کنید
  • مواد مورد استفاده
  • گستردگی فرایند
  • محل زندگی شما.

گرچه ایمپلنت های دندانی بسیار پر هزینه تر هستند، اما آنها بهتر از بریج های دندانی عمر می کنند و نیازی نیست چند سال یک مرتبه تعویض شوند.

چگونه می توان بین ایمپلنت های دندانی و بریج ها انتخاب کرد؟

دندانپزشک می تواند در مورد بهترین روش جایگزینی دندان برای موقعیت شما توصیه هایی ارائه دهد. بهترین گزینه برای شما به بودجه شما بستگی دارد، اینکه چه تعداد دندان از دست داده اید، و نیز سلامت عمومی شما.

هزینه ها

اگر بیمه خدمات دندانپزشکی دارید، بریج های دندانی شما بیشتر از ایمپلنت های دندانی احتمال دارند که تحت پوشش بیمه قرار بگیرند. اگر بیمه ندارید و هر دو گزینه فراتر از بودجه شما هستند، می توانید با دندانپزشک خود در مورد پروتزهای پارسیل یا گزینه های دیگر صحبت کنید.

تعداد دندان های از دست رفته

اگر شما بیش از یک دندان متوالی را از دست داده باشید، احتمالاً بریج های دندانی گزینه بهتری نسبت به ایمپلنت های دندانی هستند. برای هر دندان از دست رفته لازم است یک ایمپلنت جداگانه با جراحی به استخوان فک شما متصل شود و منجر به جراحی پرهزینه و اغلب غیر عملی می شود.

سلامت عمومی

ایمپلنت های دندانی نیاز به جراحی دارند، بنابراین ممکن است آنها گزینه مناسبی برای افرادی نباشند که شرایط پزشکی دارند روند بهبود را در آنها کند می کنند، مانند دیابت یا لوسمی.

بهترین گزینه ها برای دریافت ایمپلنت های دندانی افرادی هستند که از سلامت عمومی خوبی برخوردار می باشند و استخوان فک آنها عاری از هر گونه پوسیدگی است و به اندازه کافی سالم هست که بتواند ایمپلنت های دندانی را حمایت کند.

زمان

کل فرایند دریافت ایمپلنت های دندانی می تواند چندین ماه طول بکشد در حالی که بریج های دندانی می توانند تنها با دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک و آن هم طی دو هفته آماده و قابل استفاده باشند.

هنگام دریافت ایمپلنت های دندانی، جراح دهان و دندان داخل استخوان فک شما را با دریل آماده خواهد کرد و ریشه ایمپلنت را به استخوان متصل خواهد کرد. وی ممکن است طی مدتی که شما منتظر بهبود استخوان هستید دنچر یا پروتزهای مصنوعی را برای شما کار بگذارد. شما باید ۲ تا ۶ ماه صبر کنید تا استخوان بهبود پیدا کند قبل از آنکه روکش بتواند افزوده شود.

زیبایی

تمرکز روی زیبایی ممکن است شما را به این وادار کند که تصمیم بگیرید به جای ایمپلنت های دندانی از بریج های دندانی استفاده کنید. گاهی اوقات اگر ارتفاع لثه از قبل اندک باشد، جایگذاری ایمپلنت های دندانی می تواند موقعیت لثه را با مشکل مواجه سازد. بیمارانی که خط لبخند بسیار بلند و قابل مشاهده ای دارند لازم است هر دو امکان را با دقت مورد بررسی قرار دهند. اگر شما قبلاً با شکست ایمپلنت های دندانی مواجه شده اید، ممکن است لازم باشد طرح خود را تغییر دهید و بریج ها را انتخاب کنید، زیرا احتمال با مشکل مواجه شدن محل کاشت ایمپلنت های دندانی وجود دارد.در برخی موادر زیبایی باعث می شود تصمیم گرفته شود از بریج ها یا ایمپلنت های دندانی استفاده شود، با بریج شما به سرعت می توانید رنگ و شکل سه دندان را بلافاصله تحت کنترل درآورید.

گزینه های دیگر به جای بریج ها یا ایمپلنت های دندانی

بریج ها و ایمپلنت های دندانی تنها گزینه های موجود برای جایگزینی دندان های از دست رفته نیستند. پروتزهای پارسیل و فضا نگهدارها نیز ممکن است استفاده شوند.

پروتزهای پارسیل

پروتزهای پارسیل معمولاً از پلاستیک و فلز ساخته می شوند. آنها جای خالی به جا مانده از یک یا چند دندان را پر می کنند. پروتزهای پارسیل اغلب شبیه دندان های طبیعی هستند و برای یاقی ماندن در جای خود روی دندان های سالم چفت می شوند. دندانپزشک ممکن است پروتز را زمانی توصیه کند که دندان های کناری دندان از دست رفته به اندازه کافی برای حمایت از بریج محکم نیستند.

گرچه آنها عموماً ارزان تر از بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند، اما معمولاً راحت و با ثبات نیستند. علاوه بر این، آنها ممکن است در غذا خوردن یا حرف زدن شما اختلال ایجاد کنند و نیاز است به صورت روزانه پاکسازی شوند.

فضا نگهدارها

اگر استطاعت جایگزینی دندان های خود با روش مناسب را ندارید، فضا نگهدارها می توانند گزینه دیگری برای شما باشند. آنها معمولاً از قطعات فلزی ساخته می شوند که مانع جابجا شدن دندان ها به طرفین و به سمت محل دندان از دست رفته می شوند.

علاوه بر این، فضا نگهدارها عموماً در کودکان استفاده می شوند تا اجازه دهند دندان های دائمی بدون هیچ مانعی بیرون بیایند.

یک ریتینر ارتودنتیک نیز می تواند برای نگهداشتن فضای به جا مانده از دندان از دست رفته استفاده شود و مانع جابجا شدن دندان های اطراف به سمت فضای خالی شوند.

سخن پایانی…

ایمپلنت ها و بریج های دندانی دو گزینه ای هستند که برای جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده می شوند. بریج های دندانی بیشتر احتمال دارد که تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی قرار بگیرند و هزینه کمتری در بر دارند.

اگر برای شما هزینه مسئله ای نیست و از سلامت عمومی کافی برخوردار هستید، ایمپلنت های دندانی ممکن است گزینه های بهتری باشند زیرا با دوام ترهستند و به دندان های کناری هیچ آسیبی وارد نمی کنند. دندانپزشک می تواند به شما کمک کند مشخص نمایید کدام گزینه برای موقعیت شما بهتر است.

اگر به دنبال بهترین متخصص پروتز و ایمپلنت دندان هستید با تماس بگیرید…

برای بسیاری از افراد انتخاب مسواک به سادگی نفس کشیدن است. آنها همگی مانند یکدیگر مسواک می زنند، درست است؟نه دقیقاً. حقیقت این است که همه مسواک ها مانند یکدیگر تولید نمی شوند.

برای انتخاب بهترین مسواک باید به عوامل متعددی دقت کنید، مانند اندازه سر مسواک، شکل آن، نوع فرچه ها، و اینکه آیا تأییدیه انجمن دندانپزشکان را دارد یا خیر. ما در این مقاله قصد داریم به بیان پنج چیزی بپردازیم که هنگام انتخاب مسواک باید مد نظر داشته باشید.

  • اندازه سر مسواک
  • نوع فرچه ها
  • گرد یا صاف بودن فرچه ها
  • تأییدیه ADA
  • برقی یا دستی بودن مسواک

ما در انتها توصیه های لازم برای انتخاب مسواک درست را به شما خواهیم داد.

اهمیت انتخاب مسواک مناسب برای سلامت دهان و دندان ها بیشتر از چیزی است که فکرش را بکنید. با دنبال کردن این نکات هرگز درگیر این موضوع نخواهید شد که کدام مسواک را انتخاب کنید.

اندازه سر مسواک مهم است!

اندازه سر مسواک مهم است زیرا می تواند تأثیر زیادی روی کیفیت مسواک زدن شما داشته باشد. سرهای مسواک ها با اندازه های مختلفی تولید می شوند، اما بهترین اندازه سری است که یک اینچ طول و نیم ینچ عرض داشته باشد. سری مسواک باید امکان مسواک زدن دندان های بالا و پایین و عقب و جلوی دهان را با بهترین دسترسی برای حداکثر پاکسازی فراهم کند.

مسواک های بزرگتر نیز در دسترس هستند اما برای اکثر افراد ایده آل نیستند. آنها در حقیقت می توانند باعث شوند نتوان قسمت هایی که دسترسی به آنها دشوار است، مانند دندان های مولر واقع در عقب دهان، را پاکسازی کرد. در صورت لزوم، و تنها در صورتی که دندانپزشک به شما توصیه کرده باشد، مسواکی با سری بزرگتر خریداری کنید.

علاوه بر این، باید مسواکی بخرید که دست گرفتن آن راحت باشد. به دنبال مسواکی باشید که دسته آن به اندازه کافی بلند باشد تا بتوانید آن را راحت در دست بگیرید. اگر دسته مسواک راحت نباشد، هنگام دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، دو دقیقه زمان پیشنهادی برای هر مرتبه مسواک زدن خیلی طولانی تر به نظر خواهد رسید.

 مسواک مناسب دندان

مسواک مناسب دندان

نوع فرچه (پرز) مسواک

فرچه های مسواک ها در سه نوع تولید می شوند- نرم، متوسط، و سخت. این هم برای مسواک های دستی صدق می کند و هم مسواک های برقی. وقتی نوبت به تراکم فرچه ها می رسد، نایلون نرم تقریباً همیشه انتخاب می شود. علت این است که حتی اگر ناخواسته در طول مسواک زدن فشار زیادی به دست خود وارد کنید، آنها هیچ آسیبی به دندان های شما وارد نمی کنند.

ممکن است به نظر شما دندان های محکمی داشته باشید، اما حقیقت این است که آنها با خوردن غذاهای قندی، نوشیدنی های اسیدی، یا حتی با بهداشت بد دهانی تضعیف می شوند. مانند مسواکی با سری بزرگتر، از این نوع فرچه ها نیز تنها در صورت توصیه دندانپزشک استفاده کنید.

فرچه های گرد یا صاف

ممکن است متوجه شده باشید که نوک فرچه های مسواک ها با دو نوع گرد و صاف تولید می شوند. شاید این موضوع چندان مهمی به نظر نرسد، اما در واقع شکل فرچه های مسواک تأثیر زیادی روی بهداشت دهانی شما دارد.

گرچه فرچه های دارای نوک صاف باعث خواهند شد به اندازه فرچه های دارای نوک گرد احساس تمیزی داشته باشید، اما اما آسیبی که آنها وارد می کنند از مزایای آنها بیشتر است. فرچه هایی که نوک تیز دارند بیشتر احتمال دارد که با خراشیدن لثه های شما به آنها آسیب وارد کنند، که می تواند احتمال بروز عفونت و التهاب را افزایش دهد.

به همین دلیل است که باید مسواکی با فرچه های دارای سر گرد خریداری کنید. آنها نه تنها به محافظت از لثه های شما در برابر عفونت ها و التهاب کمک می کنند، بلکه اگر لثه های حساسی دارید بهترین گزینه هستند.

مسواک دارای تأییدیه انجمن دندانپزشکی

همیشه بهتر است مسواکی خریداری کنید که دارای تأییدیه انجمن دندانپزشکان است زیرا این اطمینان را بوجود می آورد که تحت آزمایشات لازم قرار گرفته است و بهترین پاکسازی و ایمنی را برای دهان شما فراهم خواهد کرد. اگر در مورد انتخاب مسواک مطمئن نیستید، از دندانپزشک خود راهنمایی بخواهید. یا اینکه دفعه بعد که برای خرید مسواک اقدام می کنید به دنبال تأییدیه انجمن دندانپزشکان روی آن باشید.

این تأییدیه هم برای مسواک های برقی مهم است هم مسواک های دستی. برچسب تأییدیه ADA به این معنا است که:

  • نوک فرچه ها بی خطر است.
  • دسته مسواک برای استفاده روزانه پیشنهادی به اندازه کافی محکم و راحت است.
  • اگر به تعداد دفعات پیشنهادی میواک بزنید فرچه های مسواک بیرون نخواهند آمد.
  • مسواک تجمع پلاک و بیماری لثه را در مراحل اولیه کاهش خواهد داد.

برچسب تأییدیه انجمن دندانپزشکان همین چیزها را برای مسواک های برقی نیز تضمین خواهد کرد. بیشتر از هر چیز دیگری، تضمین می کند که سری قابل تعویض مسواک تحت آزمایشات امنیت شدید و تست های بالینی قرار گرفته است. این نشان می دهد مسواک به اندازه کافی برای دندان ها، بافت دهان، و ابزارهای دندانی مانند بریس ها بی خطر است.

 مسواک مناسب دندان

مسواک مناسب دندان

مسواک برقی یا دستی؟

انتخاب مسواک برقی یا دستی به ترجیح شخصی شما بستگی دارد. هر دوی آنها برای تمیز کردن دندان ها عملکرد خوبی دارند. مهم ترین عامل این است که مسواکی که شما انتخاب می کنید به شما کمک کند به مدت توصیه شده دو دقیقه، دو مرتبه در روز، با تکنیک درست، مسواک بزنید.

بزرگترین عامل برای اکثر افراد هزینه است. مسواک های برقی که با باطری یا برق مستقیم کار می کنند هزینه بیشتری خواهند داشت، و این شامل سری اضافی نخواهد بود. از سوی دیگر، اگر متوجه شوید که بیشتر به بهداشت دهان شما کمک می کنند ارزش هزینه کردن دارند.

توصیه های ما

رعایت بهداشت خوب دهانی در منزل با مسواک مناسب راهی مهم برای تضمین سلامت دهانی و عمومی شما برای سال ها است. کار مهم دیگری که باید انجام دهید پاکسازی های تخصصی دندانی هر ۶ ماه یک مرتبه است. حتماً در این مراجعات راجع به نحوه انجام کارهای بهداشتی دهان خود با دندانپزشک گفتگو کنید، از جمله اینکه کدام مسواک برای شما بهتر است.

گرچه شما می دانید باید به طور منظم و بر اساس برنامه دندان های خود را مسواک بزنید، اما ممکن است فکر کنید نخ دندان کشیدن یک گزینه صرفاً انتخابی است. در حالی که، مشخص شده است که نخ دندان کشیدن نیز مانند مسواک زدن اجتناب ناپذیر است، و می تواند سلامت دهان را به میزان چشمگیری بهبود بخشد. علاوه بر این، اشکال مختلف نخ های دندان در دسترس هستند، و تکنیک های دقیقی هستند که می توانند به شما کمک کنند از هر کدام که انتخاب می کنید نهایت بهره را ببرید.

اگر نخ دندان نکشیم چه اتفاقی می افتد؟

شما وقتی دندان های خود را مسواک می زنید، تنها سه سطح از ۵ سطح دندان ها را تمیز می کنید. نخ دندان کشیدن بهترین راه برای پاکسازی بین دندان ها است، زیرا به صورت ویژه برای کمک به رها شدن از شر باقی مانده های غذا و پلاک های بین دندانی طراحی شده است.

نخ دندان

نخ دندان

نخ دندان های مختلف مناسب افراد مختلف

نخ دندان ها معمولاً از پلاستیک یا نایلون ساخته می شوند، و به صورت موم زده یا موم نزده در دسترس هستند. گرچه شواهد کنونی حاکی از این هستند که نخ دندان های موم زده و موم نزده به یک اندازه برای پاکسازی دندان ها مفید هستند، اما نحوه قرارگیری دندان های شما است که مشخص می کند کدام نوع برای شم مناسب تر است. بویژه، نخ دندان های موم نزده می توانند از بین کوچکترین فواصل نیز عبور کنند، بنابراین اگر تنها فواصل بسیار کوچکی بین دندان های شما وجود دارند ممکن است لازم باشد تنها از این نوع نخ دندان ها استفاده کنید. با این حال، نمونه های موم زده آنها کمتر احتمال دارد که حین استفاده پاره شوند، بنابراین اگر فواصل بین دندان های شما بزرگ تر هستند، احتمالاً این نوع نخ دندان ها برای شما راحت تر باشند.

نخ دندان کشیدن کشیدن فقط برای تمیز کردن دندان نیست!

اولاً، از آنجا که نخ دندان کشیدن به زدودن باکتری ها کمک می کند، استفاده منظم از نخ دندان باعث می شود احتمال بروز بیماری های لثه، بوی بد دهان،و پوسیدگی و حفره های دندانی در شما کاهش پیدا کند. دوماً، نخ دندان کشیدن با زدودن ذرات غذایی که ممکن است باعث شوند دندان های شما کدر و خاکستری به نظر برسند، به شما کمک می کند لبخند شما بهترین جلوه خود را داشته باشد.

نخ دندان

نخ دندان

خونریزی لثه ها نباید مانع نخ دندان کشیدن شما شود

افراد معمولاً وقتی متوجه می شوند لثه های آنها در حال خونریزی هستند، نخ دندان کشیدن منظم را کنار می گذارند. با این حال، در حقیقت خونریزی از لثه ها حین نخ دندان کشیدن بسیار شایع است، زیرا با برداشتن پلاک های تشکیل شده آنها می توانند تحریک پذیر شوند. در سایه این حقیقت، مهم است به نخ دندان کشیدن ادامه دهید حتی اگر ابتدا موجب بروز مقداری خونریزی شود. با این حال، اگر روند خونریزی ظرف مدت یک هفته یا کمی بیشتر کاهش پیدا نکرد، باید راجع به این مشکل با دندانپزشک خود گفتگو کنید. ممکن است مشکل حساس بودن نسبتاً زیاد لثه های شما باشد و لازم باشد نخ دندان نرم تری خریداری کنید.

بهترین روش نخ دندان کشیدن چیست؟

دندانپزشکان و متخصصان دندانپزشکی هشدار می دهند که نحوه نخ دندان کشیدن بسیار مهم تر از نوع نخ دندانی است که انتخاب می کنید. مهم است نخ دندان را محکم بین انگشتان خود نگه دارید، و باید داخل هر فاصله دندانی آن را هشت مرتبه به سمت بالا و پایین حرکت دهید (که باعث تمیزی بیشتر دندان ها خواهد شد). هر بار که نخ دندان را به داخل یک فاصله بین دندانی فرو می برید، لازم است حتماً از بخش جدیدی از نخ دندان استفاده کنید. علاوه بر این، باید توجه کنید که با آرام نخ دندان کشیدن زیر خط لثه کنار هر دندانی می توانید سلامت دهان خود را ارتقاء دهید.

آیا باید هر روز نخ دندان بکشیم؟

به صورت ایده آل، شما باید حداقل یک مرتبه در روز نخ دندان بکشید. اگر می خواهید روزی تنهای یک مرتبه نخ دندان بکشید، این کار را قبل از رفتن به رختخواب و حتماً قبل از مسواک زدن دندان های خود انجام دهید. با انجام این کار می توانید اطمینان حاصل کنید که احتمال رسیدن مسواک شما به فضاهای بین دندانی بیشتر خواهد بود، و آنها را تمیزتر خواهد کرد.

نخ دندان مخصوص کودکان

گاهی اوقات کودکان تمایل چندانی به استفاده از نخ دندان ندارند، اما برخی اشکال نخ دندان های با طعم نعنا می توانند کمک کنند نخ دندان کشیدن برای آنها تجربه ای خوشایند باشد. علاوه بر این، برخی نخ دندان های مخصوص وجود دارند که رنگ آنها تغییر می کند تا نشان دهند چه مقدار پلاک زدوده شده است، و این می تواند به استفاده کننده های جوان کمک کند از تمیز کردن دندان های خود احساس رضایت بیشتری داشته باشند.

آیا فقط یک روش برای نخ دندان کشیدن وجود دارد؟

اگر از آرتروز دست رنج می برید، یا دچار آسیب به مچ دست شده اید، ممکن است نخ دندان کشیدن برای شما فوق العاده دشوار به نظر برسد. با این حال، ابزارهای نگهدارنده نخ دندان وجود دارند که برای کمک به افرادی طراحی شده اند که چنین مشکلاتی را دارند. در آنها معمولاً مقداری نخ دندان به یک دسته متصل است که گرفتن آن راحت است. علاوه بر این، در برخی موارد، مسواک های بین دندانی ممکن است جایگزین های مناسبی برای نخ دندان باشند.

نخ دندان

نخ دندان

گام های درست نخ دندان کشیدن

  • مقدار مناسبی نخ دندان ببرید و بیشتر آن را به دور انگشت وسط یک دست خود و بقیه آن را به دور همان انگشت در دست دیگر بپیچید. این انگشت وظیفه جمع کردن بخش های آلوده و کثیف نخ دندان را به عهده دارد.
  • نخ ها را محکم بین انگشتان شست و اشاره خود نگهدارید.
  • نخ را با حرکات سایشی آرام بین دندان های خود هدایت کنید. هرگز نخ دندان را ناگهان بین دندان ها فشار ندهید زیرا ممکن است به لثه های خود آسیب برسانید.
  • وقتی نخ به خط لثه ها رسید، آن را به شکل C کنار تک تک دندان ها شکل دهید و به آرامی کنار دندان بالا و پایین ببرید.
  • نخ را محکم کنار دندان نگهدارید. به آرامی هر طرف دندان را با نخ تمیز کنید، نخ را دور از لثه ها به بالا و پایین حرکت دهید. این کار را برای تک تک دندان ها و برای هر دو طرف آنها انجام دهید. پشت دندان های آخر را فراموش نکنید.
  • هر بار که تمیز کردن هر دندان پایان می یابد آن تکه از نخ را دور انگشت بپیچید و تکه جدیدی از انگشت روبرو باز کنید. فراموش نکنید نخ دندان کوتاه نمی تواند چندان مؤثر واقع شود و می تواند باکتری ها را داخل دهان به جای بگذارد.