درمان ریشه باعث می شود دهان شما چند ساعتی بی حس و تحریک پذیر باشد. اگر سیگاری باشید، ممکن است فکر کنید آیا انجام این کار پس از درمان ریشه بی خطر است یا خیر.

پس از درمان ریشه، شما نه تنها در دوره بهبود پس از فرایند دهانی به سر می برید، بلکه اگر سیگار بکشید بیشتر مستعد ابتلا به دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان هستید.

پرهیز از کشیدن سیگار می تواند هم سلامت دهان شما را بهبود ببخشد و هم احتمال نیاز به درمان ریشه را کاهش دهد.

چرا پس از درمان ریشه نباید سیگار کشید؟

دلایل متعددی وجود دارند که شما باید از سیگار کشیدن پس از درمان ریشه اجتناب نمایید:

  • تأثیرات کشیدن سیگار ممکن است احتمال نیاز به انجام درمان ریشه را افزایش دهند.
  • پس از فرایند درمان ریشه، بدن شما در حال بهبود خواهد بود، و کشسدن سیگار روند بهبود را به تعویق خواهد انداخت.
  • هیچ یک از فراورده های تنباکو مورد تأیید انجمن دندانپزشکان آمریکا نیست، زیرا سیگار کشیدن برای بدن، و بویژه برای بهداشت دهان، ناسالم تلقی می شود.
اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

عوامل دیگر که باید مد نظر قرار داد

سیگار کشیدن به طور کلی، برای سلامت دهان خوب نیست، اما ممکن است شما را بویژه مستعد نیاز به درمان ریشه کند.

مطالعه ای که در سال ۲۰۲۰ انجام شد نشان داد در افرادی که دخانیات (فراورده های تنباکو) استفاده می کنند، احتمال اینکه در آینده نیاز به درمان ریشه داشته باشند افزایش پیدا خواهد کرد. مطالعه ای که قبل از آن انجام شده بود نشان داد در افراد سیگاری احتمال نیاز به درمان ریشه در آینده ۷/۱ برابر بیشتر از افراد غیر سیگاری است. این رقم در افرادی که کشیدن سیگار را ترک می کنند کاهش پیدا می کند.

اگر سیگاری هستید، ممکن است شما بیشتر مستعد مشکلات پس از درمان ریشه باشید. کشیدن سیگار می تواند موجب بروز التهاب شود. بدن شما کمتر قادر خواهد بود با عفونت مبارزه کند، و شما بیشتر در معرض خطر نیاز به یکی از این فرایندها خواهید بود. علاوه بر این، کشیدن سیگار می تواند با تحلیل استخوان ارتباط دارد، مقدار اکسیژنی که خون با خود حمل می کند را کاهش می دهد، و منجر به اختلال عملکرد عروق خونی می شود.

پس از فرایند، دهان شما بی حس و در حال بهبود خواهد بود. یک دهان بی حس می تواند باعث شود لپ خود را از داخل، زبان، یا لب های خود را گاز بگیرید. علاوه بر این، ممکن است برای درد خود نیاز به دارو داشته باشید، که ممکن است با سیگار کشیدن سازگاز نباشد.

پس از درمان ریشه تا چه مدت باید از کشیدن سیگار خودداری کرد؟

هیچ دستورالعمل خاصی وجود ندارد در خصوص اینکه چه مدت پس از درمان ریشه باید از کشیدن سیگار خودداری کرد. به خاطر داشته باشید که دهان شما پس از فرایند بی حس و حساس خواهد بود.

دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد زمانی که می توانید فعالیت مربوط به دهان خود را از سر بگیرید را دنبال کنید. برای مثال، احتمالاً باید تا زمانی که بی حسی از بین می رود صبر کنید تا در قسمتی از دهان که درمان ریشه انجام شده است بتوانید غذا بجوید.

اگر به این فکر می کرده اید ترک کردن سیگار را امتحان کنید، احتمالاً اکنون زمان خوبی است برای برداشتن گام های لازم برای انجام این کارها.

اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

جایگزین هایی برای کشیدن سیگار

کشیدن سیگار یک رفتار اعتیاد آور و از روی عادت است، بنابراین توقف انجام آن می تواند دشوار باشد. رفتارهای متعددی وجود دارند که شما می توانید با انجام آنها نیاز به سیگار کشیدن را به تعویق بیندازید. برخی از آنها عبارتند از:

  • وقتی فکر می کنید تمایل به کشیدن سیگار دارید خود را سرگرم کنید، از جمله پرداختن به سرگرمی ها، پیاده روی، یا انجام یکی از کارهای منزل.
  • جویدن آدامس یا مکیدن آبنبات های فاقد قند یا خوشبو کننده های دهان برای تحریک دهان، زمان هایی که شما معمولاً سیگار می کشید.
  • نوشیدن یک لیوان آب.
  • انجام ورزش هایی مانند پیاده روی، دویدن، شنا کردن، یا انجام یکی از ورزش ها.
  • تمرکز روی تنفس، با نفس عمیق کشیدن و توجه کردن به دم و بازدم.

سیگار کشیدن و مشکلات دندانی

استفاده از سیگار و تنباکو عموماً با بسیاری از مشکلات دندانی ارتباط دارند. این ممکن است به این دلیل باشد که دهان شما پر از بافت های زنده است، و عمل کشیدن سیگار و مواد شیمیایی موجود در فراورده های تنباکو آنها را مورد حمله قرار می دهند. این می تواند موجب بروز مشکلات زیر شود:

  • بیماری لثه
  • حفره های دندانی
  • تشکیل تارتار روی دندان ها
  • جابجا شدن دندان ها

علاوه بر این، می تواند با بوی بد دهان و لکه های روی دندان ها نیز ارتباط داشته باشد.

اگر سیگار بکشید ممکن است دچار بیماری لثه نیز شوید. مصرف تنباکو جریان خون داخل لثه ها را نیز تحت تأثیر قرار می دهد، که باعث می شود هیچ مواد مغذی و اکسیژنی وارد دهان نشود و باعث بروز یک دسته مشکلات شود. علاوه بر این، کشیدن سیگار عملکرد سیستم ایمنی بدن را نیز پایین می آورد، و باعث می شود کمتر قادر باشد با عفونت های داخل دهان مبارزه کند و از آسیب های لثه بهبود پیدا کند.

اگر سیگاری هستید، علاوه بر همه اینها، در معرض ابتلا به سرطان دهان نیز قرار دارید.

چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد؟

حداقل دو مرتبه در طول سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید، صرف نظر از اینکه سیگار می کشید یا خیر. حتماً در مورد عادت کشیدن سیگار خود با دندانپزشک خود صحبت کنید تا بتواند دهان شما را از نظر وجود هر گونه مشکلی مورد بررسی قرار دهد و اگر مایل به ترک کردن باشید، مشاوره ای به شما ارائه دهد.

اگر فکر می کنید نیاز به درمان ریشه دارید به دندانپزشک مراجعه کنید. اگر دندان شما درد دارد، بیشتر از قبل حساس شده است، ترک خورده، یا یک برجستگی روی لثه نزدیک دندان شما بوجود آمده است، ممکن است نیاز به درمان ریشه داشته باشید. تغییر رنگ لثه ها نیز می تواند یک نشانه باشد.

دندانی که عفونی شده است نیاز دارد هر چه سریع تر تحت درمان قرار بگیرد تا درد آن تسکین یابد و از انتشار عفونت به دیگر بخش های دهان پیشگیری شود. این همان زمانی است که دندانپزشک یا اندونتیست برای نجات دندان درمان ریشه را انجام می دهد. پالپ دندان عفونی تخلیه می شود، حفره پالپ پر می شود، و روکش روی دندان قرار می گیرد تا از آن در برابر آسیب محافظت کند.

اغلب بیماران پس از قرار گرفتن تحت درمان ریشه این پرسش را با دندانپزشک خود مطرح می کنند که آیا اجازه دارند در یک روز نخست پس از درمان ریشه چیزی بخورند یا خیر. پاسخ شما این خواهد بود که آیا شما مجاز به خوردن و نوشیدن هستید، اما چیزهایی که دندانپزشک برای شما توضیح خواهد داد. ما در این مقاله قصد داریم برای شما توضیح دهیم پس از درمان ریشه چه چیزهایی می توانید و نمی توانید بخورید و بنوشید.

قانون کلی: غذاهای نرم بخورید

پس از درمان ریشه، دندانی که تحت درمان قرار گرفته است به فشار فوق العاده حساس خواهد بود. برای پرهیز از بروز درد هنگام غذا خوردن، غذاهای نرم را برای خوردن انتخاب کنید. هر چیزی که برای دندان های راحت است، نیاز به جویدن زیادی ندارد، و خرده های ریز نداشته باشد، معمولاً ایده آل است.

دماهای خیلی بالا یا پایین نیز می توانند منجر به بروز حساسیت دندان ها شوند. اگر متوجه شدید که خوردن غذاهایداغ یا سرد برای شمت دشوار است، ابتدا با غذاهایی شروع کنید که در دمای اتاق خنک شده اند.

خوراکی هایی که پس ازدرمان ریشه باید از آنها بپرهیزید

وقتی پس از درمان ریشه در حال بهبود پیدا کردن هستید، تا زمانی که دندانپزشک به شما اجازه نداده است از خوردن غذاهای زیر اجتناب نمایید:

  • میوه ها و سبزیجات ترد
  • دانه ها و مغزها
  • گوشت های سفت
  • آدامس
  • آبنبات
  • نوشیدنی های حاوی قند
  • نوشیدنی های الکلی زیرا خونریزی را افزایش می دهند.
  • غذاهای پر ادویه زیرا منجر به بروز حساسیت و ناراحتی می شوند.
 تغذیه بعد از درمان ریشه

تغذیه بعد از درمان ریشه

خوراکی هایی که پس از درمان ریشه مجاز به خوردن آنها هستید.

اکنون می رسیم به برخی توصیه ها.

میوه های نرم

موز، مانگو، کیوی، و میوه های دیگر که جویدن آنها راحت است برای خوردن پس از درمان ریشه یا هر درمان دندانپزشکی دیگری بهتر هستند.

اسموتی ها

اگر هوس میوه ها و سبزیجات ترد کرده اید، می توانید از آنها اسموتی درست کنید. از استفاده از یخ پرهیز نمایید و آن را در دمای اتاق نگهدارید. این راهی فوق العاده برای داشتن یک وعده مغذی است که می توانید بنوشید.

شیک ها

اگر به دنبال مقداری پروتئین یا لبنیات هستید، شیک ها می توانند جایگزین های خوبی برای وعده های غذایی باشند و شیک های پروتئینی گزینه خوبی برای فکر کردن هستند.

 تغذیه بعد از درمان ریشه

تغذیه بعد از درمان ریشه

سوپ ها

سوپ های کرمی و سوپ هایی که با نودل های نرم درست می شوند در طول دوره بهبود پس از اقدامات دندانپزشکی فوق العاده هستند. اجازه دهید سوپ مقداری خنک شود تا از بروز حساسیت پرهیز نمایید.

بلغور جو دو سر

بلغور جو دو سر گزینه ای عالی برای فیبرهای نامحلول است که به شما کمک می کند سیر بمانید. تهیه بلغور جو دو سر ساده است و می تواند صبحانه ای عالی برای شما باشد.

ماست

ماست لذیذ است و برای شما عالی است. خواه ماست شیرین باشد یا ماست مزه دار، میان وعده ای است که با آن هیچ مشکلی برای شما پیش نخواهد آمد.

تخم مرغ ها

تخم مرغ ها منبع فوق العاده پروتئین هستنذ و آنها می توانند به روش های متعددی آماده شوند. شما گزینه های متعددی دارید که می توانید به آنها فکر کنید.

حبوبات

لوبیا و عدس منبع بسیار خوبی از فیبر و پروتئین هستند و برای دندان های شما کاملاً بی خطر می باشند. برای اندکی لذیذتر شدن می توانید مقداری تخم مرغ به آنها اضافه کنید.

ماهی

ماهی حاوی چربی های سالم (امگا ۳) است و منبع عالی پروتئین می باشد. علاوه بر این، ماهی نسبتاً نرم است، و باعث می شود گوشتی ایده آل برای خوردن در طول دوره بهبود پس از درمان ریشه باشد.

هوموس

ممکن است قادر نباشید آن را با چیپس پیتزا یا هویچ بخورید، اما یک یا دو  قاشق غذا خوری پر از هوموس خامه ای می تواند به عنوان میان وعده واقعاً انرژی بخش باشد.

پوره سیب زمینی

هیچ چیز به راحتی پوره سیب زمینی خورده نمی شود. آماده کردن آن راحت است و نیازی نیست نگران جویدن آن باشید.

ماکارونی و پنیر

ماکارونی و پنیر غذاهای مورد علاقه دوران کودکی هستند که افراد بزرگسال نیز می توانند از آنها لذت ببرند. آنها اوج غذای راحت هستند و خوردن آنها برای بیماران دندانپزشکی نیز راحت است.

پودینگ

پودینگ به عنوان یک میان وعده می تواند واقعاً انرژی بخش باشد. اگر بخواهید می توانید آن را خودتان نیز تهیه کنید، گرچه آماده آنها به صورت یک فنجانی نیز در فروشگاه ها هست.

 تغذیه بعد از درمان ریشه

تغذیه بعد از درمان ریشه

مراقبت های پس از درمان ریشه

امروزه درمان های ریشه بدون درد انجام می شوند. با استفاده از مدرن ترین فناوری ها و پیشرفته ترین داروهای بی حسی، بیمارانی که تحت درمان ریشه قرار می گیرند معمولاً در طول کل فرایند دردی احساس نمی کنند. وقتی فرایند به اتمام می رسد و بی حسی از بین می رود، برخی بیماران مقداری ناراحتی تجربه می کنند. شما می توانید یاد بگیرید چگونه درد پس از درمان ریشه را کنترل کنید. معمولاً پس از اتمام فرایند برای شما داروی مسکن مناسب تجویز می شود که اکثر آنها بدون نسخه هم قابل تهیه هستند و در صورت لزوم باید آنتی بیوتیک مصرف کنید.

ویزیت های دندانپزشکی به عنوان فرصت هایی رسیده برای پیاده سازی آنتی بیوتیک برای کاهش تعداد نسخه های غیر ضروری شناخته شده اند. تحقیقات حاکی از این هستند که دندانپزشکان ۱۰% از آنتی بیوتیک های سرپایی را تجویز می کنند، که بخش قابل توجهی از آن پیشگیری قبل از مراجعه دندانپزشکی است. علاوه بر این، تشخیص داده شده است که ۸۰% از این نسخه های پیشگیری غیر ضروری هستند.

در این مقاله ما برای شما توضیح خواهیم داد استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی (استفاده از آنتی بیوتیک ها با هدف پیشگیری از بروز مشکلات) در چه مواردی باید و در چه مواردی نباید برای درمان های دندانپزشکی استفاده شود.

آیا قبل از مراجعه به دندانپزشک مصرف آنتی بیوتیک نیاز است؟

آنتی بیوتیک ها عفونت های باکتریایی را درمان می کنند. پروفیلاکسی آنتی بیوتیک (AP) عبارت است از مصرف آنتی بیوتیک قبل از جراحی یا فرایندهای دیگری که ممکن است در آنها تعداد زیادی باکتری درون جریان خون آزاد شوند (باکتریمی)، تا احتمال عفونت در دیگر بخش های بدن کاهش پیدا کند. در طول فرایندهای دندانپزشکی که ممکن است موجب بروز خونریزی شوند، مانند کشیدن دندان، تعداد زیادی باکتری از داخل دهان می توانند وارد جریان خون شوند. در افرادی که “خطر عفونت” بیشتر است یا برخی بیماری های قلبی خاص دارند، این نگرانی وجود دارد که این باکتری ممکن است منجر به بروز عفونت در دیگر قسمت های بدن شود (مانند قلب، مفاصل مصنوعی مانند لگن یا زانو). سیستم ایمنی بدن به طور معمول این باکتری ها را از بین می برند، اما استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی ممکن است محافظت بیشتری برای این افراد فراهم بیاورند. انجمن بیماری های قلبی آمریکا (AHA) توصیه می کند برای افرادی که برخی بیماری های خاص قلبی را دارند که ممکن است در معرض خطر گسترش عفونت به قلب باشند، قبل از برخی فرایندهای دندانپزشکی آنتی بیوتیک ها استفاده شوند.

مطالعات متعددی اشاره داشته اند که باکتری های خونی (باکتریمی) ممکن است در طول فعالیت های معمول روزانه، مانند جویدن، مسواک زدن دندان ها، و نخ دندان کشیدن نیز اتفاق بیفتد. احتمالاً در این فعالیت های روزانه بیشتر از فرایند معمول دندانپزشکی باکتری وجود دارد. گرچه مطالعات نشان دهنده ارتباطی قوی بین برخی فرایندهای خاص دندانپزشکی و باکتریمی هستند، اما آنها شواهد خوبی نشان نمی دهند که ارتباط مستقیم بین فرایند دندانپزشکی همراه با باکتریمی و عفونت های داخل قلب یا مفاصل مصنوعی وجود دارد.

در گذشته، آنتی بیوتیک ها آزادانه تر توصیه می شدند، اما در سال های اخیر قوانین تغییر کرده اند. در اینجا برای شما توضیح می دهیم چرا. آنتی بیوتیک ها تنها باید زمانی استفاده شوند که مزایای احتمالی آنها از خطر مصرف آنها بیشتر شود. مطالعات شواهد خوبی نیافته اند مبنی بر اینکه عفونت های نگران کننده پس از فرایندهای دندانپزشکی شایع هستند، مگر برای افرادی که از قبل در معرض خطر بیشتری قرار دارند، و نه استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی برای اکثر افراد لازم است. ممکن است آنتی بیوتیک ها عوارض جانبی قابل توجهی داشته باشند، از جمله اسهال، ناراحتی معده، و مهم تر از همه، واکنش های آلرژیک، که برخی از آنها می توانند تهدید کننده زندگی باشند. بعلاوه، در ایالات متحده آمریکا و سراسر جهان یک مشکل فزاینده در زمینه عفونت های ناشی از باکتری هایی وجود دارد که در برابر آنتی بیوتیک های رایج مقاوم هستند. مقاومت باکتری ها به آنتی بیوتیک های رایج در نتیجه تجویز خیلی زیاد یا نامناسب آنها بروز پیدا می کند. بنابراین، مهم است که از پروفیلاکسی آنتی بیوتیک تنها در موقعیت های درست و مناسب و برای افرادی استفاده شود که بیشتر در معرض خطر بروز عفونت هستند.

پروفیلاکسی آنتی بیوتیک در دندانپزشکی

استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی

مشکلات قلبی که نیاز به استفاده از آنتی بیوتیک در فرایندهای دندانپزشکی ندارند

سال ها، AHA توصیه می کرد که افرادی که مشکلات قلبی شامل سوفل (صدای وزوز ملایم غیر عادی که در سمع قلب و رگ های بزرگ ممکن است به گوش برسد) دارند، قبل از مراجعه به دندانپزشک باید یک دوره کوتاه آنتی بیوتیک مصرف کنند. هدف کاهش خطر ابتلا به اندوکاردیت عفونی بود، نوعی عفونت دیواره قلب یا دریچه ها که می تواند در نتیجه باکتری های دهانی بروز پیدا کند. با این حال، افرادی که در معرض خطر قرار دارند، طی مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بیشتر در معرض باکتری های دهانی و به اندوکاردیت عفونی مبتلا نمی شوند. بعلاوه، تحقیقات نشان می دهند که آنتی بیوتیک ها برای اکثر افراد در برابر اندوکاردیت عفونی محافظت اندکی فراهم می آورند. بنابراین، راهنمای AHA به میزان چشمگیری تعداد افراد و فرایندهایی که برای آنها AP توصیه می شود را کاهش داده است.

مشکلات قلبی که برای فرایندهای دندانپزشکی نیاز به آنتی بیوتیک دارند

تقریباً همه کمیته های راهنما در سراسر دنیا استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی را برای افرادی توصیه می کنند که در معرض خطر بالای نتیجه نامطلوب اندوکاردیت عفونی قرار دارند و تحت اقدامات تهاجمی دندانپزشکی قرار می گیرند. امروزه، AHA آنتی بیوتیک ها را تنها قبل از فرایندهای دندانپزشکی برای بیمارانی توصیه می کند که بیشتر در معرض خطر عفونت قرار دارند، افرادی که یکی از شرایط زیر را دارند:

  1. افرادی که دریچه قلب مصنوعی دارند یا افرادی دریچه قلب آنها با مواد مصنوعی ترمیم شده است.
  2. افرادی که سابقه اندوکاردیت داشته اند.
  3. افرادی که پیوند قلب با عملکرد غیر طبیعی دریچه قلب داشته اند.
  4. برخی نقائص مادرزادی قلب از جمله:
  • بیماری قلبی مادرزادی سیانوتیک (نقائص مادرزادی با سطح اکسیژن پایین تر از حد نرمال) که به طور کامل ترمیم نشده است، از جمله در کودکانی که جراحی شانت (مجرایی که به طور مصنوعی یا غیر طبیعی بین دو مجرای اصلی ایجاد شده و باعث تغییر مسیر خون می شود)، کانال، یا مجاری داشته اند.
  • یک نقص قلبی مادرزادی که با مواد مصنوعی یا با استفاده از یک ابزار طی شش ماهه نخست پس از فرایند ترمیم، به طور کامل درمان شده است.
  • بیماری مادرزادی قلبی درمان شده همراه با نقائص باقی مانده، مانند نشت مداوم یا جریان غیر طبیعی در، یا نزدیک به یک وصله مصنوعی یا ابزار مصنوعی.

آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی و جراحی مفصل

در گذشته، افرادی که تعویض مفصل داشته اند، مانند مفصل لگن، یا زانو، اغلب قبل از فرایندهای تهاجمی دندانپزشکی برای آنها آنتی بیوتیک تجویز می شد. گرچه هنوز هم ممکن است این کار برای برخی افراد ضروری باشد، اما به طور کلی، برای بیمارانی که کاشت مفصل مصنوعی داشته اند، آنتی بیوتیک های پروفیلاکسی (پیشگیرانه) معمولاً قبل از فرایندهای دندانپزشکی برای جلوگیری از عفونت مفصل مصنوعی توصیه نمی شوند.

انجمن دندانپزشکی آمریکا بر اساس بررسی دقیق تحقیقاتی که در گذشته انجام شده اند دریافته است که فرایندهای دندانپزشکی با عفونت های کاشت مفصل مصنوعی همراه نیستند، و اینکه آنتی بیوتیک هایی که قبل از فرایندهای دندانپزشکی داده می شوند از چنین عفونت هایی پیشگیری نمی کنند. انجمن دندانپزشکی آمریکا دریافته است که برای اکثر بیماران دندانپزشکی که ایمپلنت مصنوعی دارند، استفاده از آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی برای پیشگیری از بروز عفونت لازم نیست.

یک گروه تخصصی مشترک از انجمن دندانپزشکی آمریکا و آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا، شواهدی با قدرت متوسط یافته است که فرایندهای دندانپزشکی هیچ ربطی به عفونت  ایمپلنت ها ندارند و اینکه پروفیلاکسی آنتی بیوتیک قبل از فرایندهای دندانپزشکی خطر عفونت های بعدی ایمپلنت ها را کاهش نمی دهد. این گروه ابراز داشت که متخصصان باید تجویز معمولآنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی (پیشگیرانه) را برای بیمارانی که کاشت مفصل مصنوعی لگن یا زانو داشته اند و تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار می گیرند را قطع کنند.

در صورت داشتن هر گونه پرسشی در مورد وضعیت خود، مخصوصاً اگر نقص ایمنی قابل توجهی دارید، یا قبلاً عفونت مفصل مصنوعی داشته اید، حتماً راجع به وضعیت خود با دندانپزشک یا جراح ارتوپد، یا پزشک خود صحبت کنید تا مشخص نمایند آیا نیازی به آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی مناسب هست یا خیر.

دیگر استفاده های آنتی بیوتیک در دندانپزشکی

در صوتی که دندانپزشک شما علائم عفونت حاد یا مزمن را داخل دهان شما تشخیص دهد، مخصوصاً زمانی که با تب، تورم، یا علائم دیگر همراه است، ممکن است برای شما آنتی بیوتیک ها تجویز شوند. عفونت های دندانی زمانی اتفاق می افتند که باکتری وارد ریشه دندان، بروز درد، مرگ بافت، و تجمع چرک شود. این نوع عفونت ها که آبسه یا دندان آبسه کرده نامیده می شوند، می توانند دیگر بخش های سر منتشر شوند. درمان هایی که برای آبسه وجود دارند می توانند شامل آنتی بیوتیک ها، درمان ریشه، و کشیدن دندان باشند. بیماری پریودنتال نیز می تواند منجر به آبسه های لثه جدی شود.

پروفیلاکسی آنتی بیوتیک قبل از جراحی های معمول پریودنتال، دندان مولر سوم، و جراحی های دیگر، معمولاً ضروری نیستند. با این حال، بسته به سابقه پزشکی شما، ممکن است هنوز هم گزینه خوبی برای پیش درمانی باشید. به عنوان مثال، پروفیلاکسی پیشگیری می تواند برای بیمارانی مفید باشد که تحت فرایندهای تهاجمی دندانپزشکی قرار می گیرند، و همچنین سیستم ایمنی بدن آنها به خطر افتاده است، مثلاً در نتیجه دیابت، آرتروز، سرطان، شیمی درمانی، و استفاده مزمن از استروئیدها.

دست آخر اینکه، همیشه سوابق پزشکی خود را به طور کامل در اختیار دندانپزشک یا پزشک خود قرار دهید و صحبت کنید آیا آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی قبل از درمان دندانپزشکی برای شما مناسب است یا خیر. بعلاوه، به خاطر داشته باشید که مسواک زدن، نخ دندان کشیدن، رژیم غذایی خوب و مراجعه منظم به دندانپزشک می توانند به شما کمک کنند سلامت دهان خود را حفظ کنید، از عفونت های دندان ها و لثه ها پیشگیری نمایید، و نیاز به اقدامات دندانپزشکی و داروهای تهاجمی را برطرف نماید.

آنتی بیوتیک هایی که در دندانپزشکی استفاده می شوند

  • پنی سیلین: یک دسته وسیع از آنتی بیوتیک ها که برای بیمارانی استفاده می شوند که به پنی سیلین حساسیت دارند.
  • آموکسی سیلین و آمپی سیلین: یک آنتی بیوتیک در خانواده پنی سیلین که انواع متنوع تر عفونت ها را درمان می کند.
  • مترونیدازول: نوعی آنتی بیوتیک با خواص آنتی میکروبیال که به طور منظم برای درمان ژنژیویت زخم دهنده حاد استفاده می شود و اغلب همراه با پنی سیلین استفاده می شود.
  • اریترومایسین: طیف وسیعی از آنتی بیوتیک ها است که برای بیمارانی استفاده می شود که به پنی سیلین حساسیت دارند.
  • سفالوسپورین: یک آنتی بیوتیک مناسب برای افرادی که به پنی سیلین حساسیت دارند و برای طیف وسیعی از عفونت های باکتریایی استفاده می شوند.
  • تتراسایکلین: نوعی آنتی بیوتیک که برای درمان طیفی از عفونت ها استفاده می شود، که باعث بروز لکه های خاکستری رنگ روی دندان های در حال رویش می شود، و نباید برای زنان باردار یا کودکان زیر ۱۲ سال تجویز شود.
  • سولفونامیدها: یک گروه از آنتی بیوتیک ها که می تواند به درون مایع مغزی نخاعی نفوذ کند، که اغلب به عنوان داروی پیش گیری کننده برای جلوگیری از مننژیت باکتریایی در افراد با خطر بالای عفونت تجویز می شوند.
  • کوتریموکسازول: نوعی آنتی بیوتیک که عفونت های خاص باکتریایی را هدف قرار می دهد و نیاز به آزمایش حساسیت باکتریایی دارد.

پروتزهای پارسیل متحرک معمولاً از دندان های مصنوعی تشکیل می شوند که به یک پایه پلاستیکی صورتی یا همرنگ لثه ها متصل شده است. بسته به نیازهای شما، دندانپزشک پروتز پارسیل را برای شما طراحی خواهد کرد. پروتز پارسیل ممکن است یک چارچوب فلزی و چفت هایی داشته باشد که به دندان های شما متصل می شوند. یا می توانند پیوندهای دیگری داشته باشند  که ظاهر طبیعی تری دارند. در برخی موارد، پروتز پارسیل متحرک برای متصل شدن با چفت هایی به نام precision attachments به دندان های طبیعی شما ساخته شده است. precision attachments به طور کلی زیباتر از چفت های معمولی هستند.

گاهی اوقات لازم است روکش ها روی دندان های طبیعی قرار بگیرند تا نحوه قرار گیری پروتز پارسیل متحرک بهبود پیدا کند و معمولاً آنها با اتصالات لازم هستند. پروتزهای پارسیل با اتصالات دقیق معمولاً گرانتر از نمونه هایی هستند که چفت دارند. با دندانپزشک خود در مورد نوع درست پروتزها برای خود صحبت کنید.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

از پروتز پارسیل متحرک چه انتظاری می توان داشت؟

  • در ابتدا، پروتزهای پارسیل جدید ممکن است احساس عجیب یا برجسته مانندی بوجود بیاورند. این کاملاً طبیعی است، و شما در نهایت به استفاده از آنها عادت خواهید کرد.
  • جایگذاری و خارج کردن پروتزهای پارسیل نیاز به مقداری تمرین دارد.
  • همه دستورالعمل هایی که دندانپزشک به شما می دهد را دنبال کنید. پروتزهای شما باید با راحتی نسبی در جای خود قرار بگیرند. هرگز پروتز پارسیل خود را با زور یا با قرار دادن دندان های مقابل روی آن در جای خود قرار ندهید. این کار می تواند باعث خم شدن یا شکسته شدن چفت آن شود.
  • دندانپزشک به شما دستور العمل های خاصی خواهد داد در مورد اینکه چه مدت باید پروتزهای مصنوعی استفاده شوند و چه زمانی باید خارج شود.
  • در ابتدا، ممکن است از شما بخواهد پروتز پارسیل خود را به صورت تمام وقت استفاده کنید. گرچه این کار در ابتدا ممکن است ناراحت کننده باشد، اما سریع ترین راه برای شناسایی قسمتی است که ممکن است نیاز به تنظیم و تغییر داشته باشد.
  • در صورتی که پروتز فشار زیادی به یک منطقه خاص وارد کند، آن منطقه زخم خواهد شد و احساس سوزش خواهد داشت. دندانپزشک پروتز پارسیل شما را تنظیم خواهد کرد تا راحت در جای خود قرار بگیرد. دندانپزشک پس از ایجاد تنظیمات و تغییرات لازم احتمالاً به شما توصیه خواهد کرد که قبل از رفتن به رختخواب پروتز خود را از دهان خارج کنید و صبح مجدداً آن را در جای خود قرار دهید.
  • غذا خوردن با پروتزهای مصنوعی تجربه خوشایندتری خواهد شد. کار خود را با خوردن غذاهای نرمی شروع کنید که به قطعات ریزی بریده می شوند. با هر دو طرف دهان غذا بجوید تا فشار روی هر دو طرف توزیع شود. از خوردن غذاهایی که فوق العاده چسبناک یا سفت هستند خودداری کنید. ممکن است بخواهید از جویدن آدامس در طول دوره تنظیم خودداری کنید.
  • پروتزهای پارسیل می توانند به بهود گفتار نیز کمک کنند. اگر تلفظ برخی لغات خاص برای شما دشوار بود، خواندن با صدای بلند را تمرین کنید. لغاتی که تلفظ آنها برای شما دشوار است را تکرار کنید. به مرور زمان، به درست حرف زدن با پروتزهای مصنوعی خود عادت خواهید کرد.
پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

مراقبت از پروتز پارسیل متحرک

  • ممکن است دندانپزشک به شما استفاده از محلول تمیز کننده خاصی را توصیه کند. به دنبال محلول های مخصوص تمیز کردن پروتزهای دندانی با برچسب تأییدیه سازمان غذا و دارو باشید.
  • هنگام تمیز کردن پروتزهای پارسیل توصیه می کنیم روی یک حوله نرم بایستید یا سینک را پر از آب کنید تا در صورتی که پروتز اتفاقی از دست شما افتاد آسیب نبیند.
  • خمیر دندان استفاده نکنید زیرا برای تمیز کردن پروتزهای مصنوعی خیلی سخت هستند.
  • برخی افراد از صابون دست یا مایع ملایم شستشوی ظروف برای پاکسازی پروتزهای مصنوعی خود استفاده می کنند، که هر دوی آنها قابل قبول هستند. با این حال، اکثر محلول های تمیز کننده خانگی خاصیت سایندگی شدیدی دارند و نباید برای تمیز کردن پروتزهای مصنوعی استفاده شوند.
  • هر روز پروتز خود را مسواک بزنید تا ذرات باقی مانده غذا و پلاک های زدوده شوند. این کار به جلوگیری از ایجاد لکه های دائمی روی پروتزهای مصنوعی کمک می کند.
  • بهتر است از مسواک هایی استفاده کنید که برای تمیز کردن پروتزها طراحی شده اند زیرا فرچه هایی دارند که بر اساس تناسب با شکل پروتزهای مصنوعی تنظیم شده اند. مسواک های معمولی با فرچه های نرم نیز قابل قبول هستند.
  • از استفاده مسواک های دارای فرچه های سفت خودداری کنید زیرا به پروتزهای دندانی آسیب می رسانند.
  • دندان های مصنوعی خود را با شستشوی کامل ذرات سست مواد غذایی تمیز کنید. مسواک خود را مرطوب کنید و مقداری محلول تمیز کننده روی آن بریزید. همه سطوح پروتز را به آرامی مسواک بزنید تا از آسیب وارد کردن به پلاستیک یا خم کردن اتصالات پرهیز کنید.
  • پروتز مصنوعی اگر مرطوب نگه داشته نشود ممکن است شکل درست خود را از دست بدهد. شب ها، پروتز باید در محلول تمیز کننده مخصوص یا آب غوطه ور شود. دندانپزشک شما ممکن است روشی برای درست روی فرم نگهداشتن پروتزهای مصنوعی دندانی به شما پیشنهاد دهد.
  • از جویدن، بلعیدن، یا غرغره کردن محلول های تمیز کننده پروتزها خودداری کنید.
  • همیشه قبل از قرار دادن پروتز داخل دهان آن را کامل بشویید.
پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

تنظیم پروتز های مصنوعی دندان

به مرور زمان، ممکن است تنظیم پروتزهای مصنوعی لازم باشد. با افزایش سن، دهان به صورت طبیعی دچار تغییراتی طبیعی می شود، که می توانند تناسب پروتز روی لثه ها را تحت تأثیر قرار دهد. تیغه استخوان و لثه های شما ممکن است تحلیل یا آب بروند و باعث شوند پروتزهای مصنوعی به خوبی روی آن قرار نگیرد.

پروتزهایی که به خوبی قرار نمی گیرند باید توسط دندانپزشک مجدداً تنظیم شوند. پروتزهایی که به خوبی قرار نمی گیرند، می توانند منجر به بروز مشکلات متعددی شوند، از جمله زخم یا عفونت. اگر پروتز مصنوعی شما شل شده باشد بلافاصله به دندانپزشک مراجعه کنید.

به خاطر داشته باشید که: اگر سعی کنید خودتان پروتز خود را تنظیم یا تعمیر کنید ممکن است آسیب جدی به آن وارد کنید. برخی آسیب ها آنقدر زیاد هستند که قابل تعمیر و اصلاح نیستند. چسب هایی که به صورت OTC در داروخانه ها به فروش می رسند، حاوی مواد شیمیایی مضر هستند و نباید برای پروتزهای مصنوعی استفاده شوند. در صورت شکسته شدن، ترک برداشتن یا لب پر شدن پروتزهای مصنوعی خود یا در صورت لق شدن یکی از دندان های خود بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرید. در بسیاری موارد، دندانپزشکان می توانند تنظیمات یا تعمیرهای لازم را در یک روز انجام دهند. ترمیم های پیچیده ممکن است نیاز داشته باشند پروتز به لابراتوار خاصی ارسال شود.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

فرایند ساخت پروتز پارسیل

معاینه و مشاوره اولیه

این مرحله به دندانپزشک فرصت می دهد همه چیز را در مورد شما بفهمد: سوابق پزشکی شما، نیازها و انتظارات شما، و نیز معاینه دهان شما. علاوه بر این، وی دهان شما را از نظر وجود سرطان نیز مورد بررسی قرار خواهد داد؛ در پی هر گونه مشکل مربوط به بافت های نرم، دندان ها، و لثه ها خواهد بود.

برای بررسی تک تک دندان ها ممکن است لازم باشد تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا دید کلی از آنچه وجود دارد به دندانپزشک دهند. ممکن است تست های خاصی در آینده انجام شوند که به تشخیص کمک می کنند.

وقتی این کار انجام شد، دندانپزشک اجحاف کافی روی وضعیت دندان های شما خواهد داشت و قادر خواهد بود در مورد مزایا و معایب جایگزین های مختلف برای احیاء فضا یا فضاهای خالی به جا مانده از دندان های از دست رفته و هر درمان دیگری که ممکن است لازم باشد با شما گفتگو خواهد کرد.

در صورت نیاز ممکن است لازم باشد دو قالب مطالعاتی از دندان های شما گرفته شود تا درمان ها با دقت بیشتری برنامه ریزی شوند و با جزئیات بیشتری به بایت شما نگاه شود. در این صورت، دو قالب سریع با تری هایی با اندازه درست از دندان های فک های بالا و پایین شما گرفته خواهد شد. این کار معمولاً با آلژینات انجام می شود، ماده ای که سریع تنظیم می شود و به رنگ صورتی یا سبز است.

همیشه مراجعین می پرسند این خمیر چه مزه ای دارد، و اگر بخواهیم صادقانه پاسخ دهیم، مزه زیادی ندارد! به نظر می رسد مزه آنها شبیه آدامسی باشد که همه طعم و عطر خود را از دست داده باشد. اگر دندانپزشک این کار را انجام دهد، احتمالاً قرار ملاقات یک هفته بعد را ترتیب خواهد داد تا تحلیل و بررسی های لازم را انجام دهد ببیند کدام گزینه برای شما بهتر است. برای مراجعه برای این جلسه، همه پرسش های خود را یادداشت کنید تا در صورت لزوم آنها را مطرح کنید.

با فرض اینکه در این جلسه برای شما پروتزهای پارسیل مناسب تشخیص داده شده باشند، ادامه روند کار به قرار زیر خواهد بود:

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

جلسه نخست- قالب گیری اولیه

اولین کاری که باید انجام شود این است که قالب اصلی برای ساخت تری های خاص از دندان های شما گرفته شود که کمی بعدتر برای قالب گیری های صحیح تر ثانویه استفاده خواهند شد.

برای گرفتن یک قالب خوب از دندان های شما، دندانپزشک ماده چسبناکی روی دندان های شما قرار خواهد داد- که ظرف دو دقیقه سفت و محکم خواهد شد. اولین قالبی که گرفته خواهد شد شبیه قالب مطالعاتی است که در بالا توضیح داده شد. اگر نمونه های مطالعاتی داشته باشید، ممکن است کافی باشند و به این معنا است که می توان از این مرحله عبور کرد.

مواد جدید الاستیک یا انعطاف پذیر هستند، به این معنا که گرچه گاهی اوقات خارج کردن آنها می تواند مقداری دشوار شود، اما همیشه می توانیم آنها را خارج کنیم.

این اتفاق خیلی، خیلی بعید است، با این حال، از نظر تئوری این امکان وجود دارد که هنگام قالب گیری دندانپزشک یک دندان لق شما را نیز بیرون بکشد. ما می توانیم اقدامات احتیاطی مانند مالیدن وازلین روی دندان ها یا مسدود کردن فاصله بین دندان ها را انجام دهیم، تا خارج کردن قالب راحت تر شود.

هنگام قالب گیری دندان های فک بالا، این ماده ممکن است موجب قلقلک نرم کام یا پشت گلوی شما شود و احتمالاً باعث خواهد شد حالت تهوع پیدا کنید. به طور کلی، این مسئله مشکلی ایجاد نمی کند، مگر اینکه شما یک رفلاکس گگ قوی داشته باشید- شما خواهید دانست آیا با ایجاد حالت تهوع مشکل دارید یا خیر زیرا هر چیزی داخل دهان شما- حتی مسواک شما- موجب ایجاد حالت تهوع خواهد شد.

وقتی قالب دندان های فک بالای شما گرفته می شود، ممکن است دندانپزشک از شما بخواهد رو به جلو خم شوید در حالی که چانه شما رو به جلو و پایین روی سینه شما قرار می گیرد. این باعث می شود مواد به جای رو به عقب رو به جلو جریان پیدا کنند. علاوه بر این، تمرکز کردن روی تنفس آرام و عمیق از شکم و ورود و خروج آن از راه بینی، یا چرخاندن انگشتان پا یا کشیدن دوایر آرام با پا؛ دندانپزشکان مختلف برای پرت کردن حواس بیمار از روند قالب گیری، راهکارهای خاص خود را دارند.

دقت قالب گیری برخی مواد بیشتر از مواد دیگر است و ممکن است قالب گیری با آنها کمی بیشتر طول بکشد. مواد سیلیکونی که برای قالب گیری برای ساخت روکش ها، بریج ها و ایمپلنت های دندانی استفاده می شوند باید از صحت زیادی برخوردار باشند و اغلب (البته نه همیشه) قالب گیری با آن چند دقیقه بیشتر طول نمی کشد. چنین قالب هایی عموماً برای قالب گیری نهایی برای دنچرهای پارسیل کبالت کروم نیز استفاده می شوند.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

جلسه دوم- ثبت وضعیت بایت بیمار

دندانپزشک نیاز دارد نحوه قرار گیری دندان ها روی یکدیگر را به طور دقیق به یک دستگاه آرتیکولاتور منتقل کند؛ دستگاه خاصی که درست مانند یک فک عمل می کند بنابراین می توان مشاهده کرد دندان های دو فک چگونه روی یکدیگر قرار می گیرند و روی یکدیگر حرکت می کنند. این کمک می کند اطمینان حاصل کنید که پروتز مصنوعی کاملاً تطبیق خواهد داشت و بایت روی دندان های طبیعی و مصنوعی صحیح خواهد بود.

 

اگر به دنبال یک متخصص ایمپلنت و پروتزهای دندانی خوب در تهران میگردید با ما تماس بگیرید…

برای بسیاری افراد، ایمپلنت های دندانی پاسخی ایده آل برای مشکلات از دست رفتن یا افتادن دندان ها هستند. شما ممکن است دندان های خود را در نتیجه رنج بردن از مراحل آخر بیماری لثه از دست بدهید. بیماری لثه شرایطی است که در آن لثه ها متورم، زخمی و عفونی می شوند. دیگر علائم و نشانه های بیماری لثه می توانند شامل بوی بد دهان و مزه ناخوشایند داخل دهان باشد. در صورتی که مراحل اول بیماری لثه که تحت عنوان ژینژیویت شناخته می شود درمان نشده باقی بمانند، می تواند پیشرفت کند و به شکل پیشرفته تر بیماری لثه، پریودنتیت تبدیل شود که می تواند به استخوان فک شما آسیب برساند و باعث لق شدن دندان های شما شود.

ایمپلنت های دندانی عملکرد و احساسی شبیه دندان های طبیعی دارند و می توانند به شما کمک کنند توانایی حرف زدن، غذا خوردن، و خندیدن را بدون هیچ مسئله ای دوباره بدست بیاورید. ایمپلنت دندانی نوعی پست از جنس تیتانیوم یا زیرکونیا است که جایگزین ریشه دندان می شود و دندان جدید مانند یک روکش تنها، بریج، یا دست دندان کامل را حمایت می کند. آنها قبل از جایگذاری دندان داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند و طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با استخوان فک جوش می خورند. این منجر به ایجاد یک پیوند بی خطر و امن بین ایمپلنت و استخوان پیرامون آن می شود.

اگر شما بهداشت دهانی خوب و سبک زندگی سالمی اتخاذ کنید، ایمپلنت های دندانی می توانند به شما شانس دوباره ای برای داشتن دهانی سالم بدهند صرفنظر از اینکه دندان خود را به چه علتی از دست دادید.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

علل بروز بیماری لثه

بیماری لثه در نتیجه تشکیل پلاک روی دندان ها بروز پیدا می کند. پلاک نوعی بیوفیلم چسبناک حاوی باکتری است. وقتی غذا یا نوشیدنی های حاوی کربوهیدرات های زیاد، مانند میان وعده های قندی مصرف می کنید باکتری کربوهیدرات ها را به انرژی و اسید تبدیل می کند. اسید سطح دندان ها را در هم می شکند و موجب بروز پوسیدگی دندان ها می شود. اگر پلاک با مسواک زدن زدوده نشود، می تواند در جای خود سفت شود و موجب تحریک لثه ها و منجر به بروز ژنژیویت شود. پلاکی که باقی می ماند می تواند سفت شود و به تارتار تبدیل شود، که زدودن آن بسیار دشوارتر است.

پی بردن به علائم اولیه بیماری لثه برای پیشگیری از هر گونه آسیب بیشتر و از دست رفتن احتمالی دندان ها ضروری است. این علائم و نشانه ها عبارتند از:

  • خونریزی لثه ها
  • تورم لثه ها
  • بلندتر به نظر رسیدن دندان ها (لثه ها تحلیل رفته اند)
  • شکاف و فاصله بین دندان ها و لثه ها
  • بوی بد و مزه بد مداوم دهان

در صورتی که هر یک از این علائم و نشانه ها را تجربه کردید، توصیه می شود هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. آنها قادر خواهند بود بررسی نمایند آیا بیماری لثه دارید یا خیر و اینکه چقدر پیشرفت کرده است. هر چه بیماری لثه زودتر تشخیص داده شود راحت تر درمان خواهد شد و پیامدهای جدی نخواهد داشت.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

بیماری لثه چگونه درمان می شود؟

اگر فکر می کنید بیماری لثه دارید باید برای مراجعه به دندانپزشک وقت بگیرید. دندانپزشک شما می تواند معاینه دقیقی برای ارزیابی سلامت دهان شما انجام دهد. بهترین روش برای درمان بیماری لثه داشتن عادات خوب بهداشتی دهان است، از جمله دو مرتبه مسواک زدن دندان ها در طول روز به مدت دو دقیقه، استفاده از خمیر دندان های فلورایده برای کمک به پیشگیری از پوسیدگی دندان ها. نخ دندان کشیدن روزانه بین دندان ها، پرهیز از سیگار کشیدن، و مراجعات منظم به دندانپزشک. اگر پلاک های دندانی و تارتار روی دندان های شما تشکیل شده باشند، دندانپزشک شما ممکن است برخی درمان های دندانپزشکی شامل جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان ها و پولیش آنها را انجام دهد که “پاکسازی تخصصی” دندان ها است که با استفاده از ابزارهای تخصصی انجام می شود.

اگر سیگاری هستید، یکی از بهترین راه ها برای کاهش خطر بیماری لثه کاهش تعداد سیگارهایی است که می کشید یا ترک کردن کامل آن است.

در صورت داشتن بیماری لثه، بهترین زمان مناسب برای کاشت ایمپلنت چه زمانی است؟

قبل از آنکه جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی بتواند انجام شود، بیماری لثه باید درمان شود، زیرا پریودنتیت می تواند باعث شود استخوان فک آب برود و لثه ها تحلیل بروند، که ممکن است ثبات ایمپلنت دندانی کاشته شده را با مشکل مواجه سازد.

اگر قبلاً از بیماری لثه پیشرفته رنج می برده اید، ممکن است قبلاً از تراکم استخوان فک شما، تحت عنوان فرایندی به نام تحلیل، کم شده باشد. دندانپزشک شما قادر خواهد بود استخوان فک شما را ارزیابی کند و تصمیم بگیرد آیا شما نیاز به پیوند استخوان دارید، فرایندی که مقدار استخوان داخل فک شما را افزایش می دهد تا زیر بنای محکمی برای ایمپلنت های دندانی فراهم بیاورد.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

آیا پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هم می توان به بیماری لثه مبتلا شد؟

مراقبت از ایمپلنت های دندانی شباهت زیادی به مراقبت از دندان های طبیعی دارد. روش پاکسازی دهان شما نباید سخت گیرانه باشد تنها به این علت که ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند. پلاک ها می توانند روی روکش ایمپلنت های دندانی نیز انباشته شوند و اگر به انباشته شدن خود ادامه دهند، باعث تحریک و حساسیت دندان ها خواهد شد. این وضعیت تحت عنوان موکوزیت اطراف ایمپلنت شناخته می شود و علائم و نشانه هایی شبیه ژنژیویت دارد. در صورتی که پلاک های دندانی زدوده نشوند و موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی معکوس نشود، شرایط می تواند وخیم تر شود و به پری ایمپلنتایتیس تبدیل شود. این مرحله بیماری لثه می تواند موجب از دست رفتن استخوان شود، که می تواند منجر به شل شدن ایمپلنت دندانی شود.

با داشتن عادات بهداشتی خوب دهانی باید بتوانید از بیماری لثه پیشگیری کنید یا به آن فائق بیایید و برای کاشت ایمپلنت های دندانی اقدام نمایید که لبخندی سالم تر و شادتر برای شما به ارمغان خواهد آورد.

 

اگر به دنبال یک متخصص کاشت ایمپلنت خوب در تهران هستید با ما تماس بگیرید…

حساسیت دندان ها به سرما و گرما

افرادی که از حساسیت دندان ها رنج می برند از فعالیت های روزمره ای مانند مصرف غذاها و مایعات سرد یا داغ و نیز مسواک زدن دندان های خود پرهیز می کنند. این فعالیت های ساده باعث می شوند افرادی که حساسیت دندان دارندهمیشه با ترس از درد شدید زندگی کنند. حساسیت زمانی اتفاق می افتد که عاج دندان، بافت متخلخل دندان ها، بدون پوشش شود. عاج دارای کانال های میکروسکوپی به نام توبول است که مسیرهایی به عصب هستند. وقتی توبول های عاج به دلیل تحلیل بافت لثه ها یا ساییدگی مینای دندان ها بدون پوشش می شوند، اعصاب به راحتی با هر محرکی تحریک می شوند و موجب حساستی دندان می شوند.

حساسیت دندان ها

حساسیت دندان ها

چه چیزی موجب حساسیت دندان ها می شود؟

حساسیت دندان ها از جمله شایع ترین علل دندان درد است. عبارت “دندان درد” به ناراحتی یا احساس درد در یکی یا چند دندان اشاره دارد. درد حساسیت دندان ها معمولاً سریع، ناگهانی، و ضربه ای است. حساسیت دندان وقتی اتفاق می افتد که لایه زیرین مینای دندان ها (که عاج نامیده می شود) یا لایه پوشش دهنده ریشه دندان ها، در نتیجه تحلیل لثه ها، در امتدا خط لثه ها بدون پوشش باقی می مانند. قسمت های بدون پوشش به سرما و گرما، و گاهی اوقات به غذاهای شیرین و پر ادویه واکنش نشان می دهند، و موجب بروز درد می شوند.

برخی از عواملی که می توانند منجر به حساسیت دندان ها شوند عبارتند از:

  • مسواک زدن محکم: ممکن است شما یک کار خوب را خیلی زیاد انجام دهید. مسواک زدن دندان ها با فشار زیاد یا با یک مسواک دارای فرچه های سفت ممکن است موجب ساییده شدن مینای دندان ها، و بدون پوشش ماندن سمنتوم یا عاج دندان و بروز حساسیت دندان ها شود. با مسواک زدن با مسواک های برقی می توانید این مسئله را تخفیف دهید. برخی از آنها دارای سنسور فشار هوشمند هستند در صورت محکم مسواک زدن قرمز و با مقدار فشار مناسب سبز می شود.
  • دندان قروچه: ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر می تواند باعث شود مینای دندان ها ساییده شود و عاج دندان را بدون پوشش قرار دهد.
  • پاکسازی ها یا درمان های دندانپزشکی.
  • حساسیت موقت دندان ها: که می تواند پس از درمان های تخصصی سفید کردن دندان ها اتفاق بیفتد، اما معمولاً مدت کوتاهی پس از فرایند نهایی از بین خواهد رفت.
  • بیماری لثه: بافت های ملتهب لثه ها که از روی دندان ها کنار رفته اند، و بخش های آسیب پذیر دندان ها را بدون پوشش باقی گذاشته اند.

اگر هر گونه علامت یا نشانه حساسیت دندان دارید، برای بررسی و ارزیابی صحیح بلافاصله با دندانپزشک ملاقات داشته باشید.

حساسیت دندان ها

حساسیت دندان ها

درمان مشکل حساسیت دندان ها

درد حساسیت چیزی نیست که هر کسی مجبور باشد با آن زندگی کند. خوشبختانه، گزینه های درمانی متعددی وجود دارند که می توانند به کاهش این مسئله کمک کنند. از آنجا که ۸۰% از حساسیت ها از خط لثه ها آغاز می شوند، لازم است با مسواکی دندان های خود را مسواک بزنید که برای لثه های شما خوب باشد و فرچه های نرم تر باشند تا از آسیب زدن به لثه های خود پرهیز نمایید.

  • دندانپزشک شما ممکن است روی قسمت های حساس دندان های شما فلوراید اعمال کند تا استحکام مینای دندان های شما را افزایش دهد و درد را کاهش دهد. علاوه بر این، ممکن است استفاده از فلورایدهای تجویزی در منزل را پیشنهاد دهد که با استفاده از تری های سفارشی استفاده می شوند.
  • گاهگاهی، ممکن است سطوح بدون پوشش ریشه دندان با اعمال رزین باندینگ درمان شوند تا سطوح حساس ریشه های دندان ها پوشش داده شوند و رفع حساسیت شود. ممکن است لازم باشد از بی حس کننده های موضعی استفاده شود.
  • اگر ریشه های دندان های شما بافت لثه از دست داده باشند با جراحی پیوند لثه می توان مقدار اندکی بافت لثه از جای دیگری از داخل دهان برداشت و روی منطقه ای قرار داد که تحت تأثیر قرار گرفته است. این کار می تواند از ریشه های حساس دندان ها محافظت نماید.
  • اگر دندان حساس شما باعث بروز درد شدید شده باشد و درمان های دیگر مؤثر نیستند، ممکن است دندانپزشک شما درمان ریشه را توصیه کند- فرایندی که برای درمان مشکلات هسته نرم دندان ها (پالپ دندان) توصیه می شود. گرچه این ممکن است مانند یک درمان قابل توجه به نظر برسد، اما موفق ترین تکنیک برای حذف و از بین بردن حساسیت دندان ها تلقی می شود. پس از نوشیدن یا خوردن مواد اسیدی آب بنوشید تا سطح اسید داخل دهان شما متعادل شود.

چگونه می توان از حساسیت دندان ها پیشگیری نمود؟

در اینجا چند گام برای پیشگیری از حساسیت دندان ها به شما معرفی خواهیم کرد:

  • از مسواکی با فرچه های نرم استفاده کنید تا از آسیب وارد شدن به لثه ها و تحلیل آنها جلوگیری کنید.
  • با خمیر دندان های ضد حساست مسواک بزنید، که همچنان پلاک های دندانی را از بین می برند و دندان ها را تمیز می کنند در حالی که با درمان منشاء درد- خط لثه ها- تسکین سریعی برای حساسیت دندان ها هستند.
  • دندان های خود را در طول روز دو مرتبه مسواک بزنید و یک مرتبه نخ دندان بکشید تا از تحلیل لثه ها پیشگیری کنید.
  • اطمینان حاصل نمایید که همه بخش های دندان ها، شامل بین دندان ها و کنار خط لثه ها را تمیز کرده اید.
  • از خوردن غذاها و نوشیدنی های اسیدی بپرهیزید. نوشیدنی های گاز دار، مرکبات، و شراب، همگی باعث می شوند به مرور زمان مقادیر اندکی از مینای دندان ها از بین برود. وقتی این نوع نوشیدنی ها را می خورید از نی استفاده کنید تا احتمال برخورد آنها با دندان ها کاهش یابد.

ایمپلنت های دندانی درمان انتخابی برای جایگزینی دندان های از دست رفته هستند، و در اکثر موارد بیماران می خواهند دندان های جدید آنها هر چه سریع تر بر پایه ایمپلنت قرار بگیرند. روند سنتی کاشت ایمپلنت ها به این صورت است که دندانپزشک ۴ تا ۶ ماه پس از جایگذاری ایمپلنت صبر می کند، قبل از آنکه پروتز مصنوعی را روی آن کار بگذارد. با این حال، یک روند تدریجی به سمت کاشت فوری ایمپلنت های دندانی بلافاصله بعد از کاشت ایمپلنت بوجود آمده است با این حال هر دو روش کاشت ایمپلنت هم مزایایی دارند و هم معایبی. در این مقاله مه به بررسی ۵ پرسشی می پردازیم که لازم است دندانپزشکان قبل از تصمیم گیری برای مسیر درست برای درمان در نظر بگیرند. ابتدا اجازه دهید در مورد اصول قرار دهی سریع یا با تأخیر روکش یا پروتز روی ایمپلنت های دندانی صحبت کنیم.

کاشت ایمپلنت دندانی به روش معمول

کاشت سنتی ایمپلنت های دندانی شامل قرار دهی پروتز مصنوعی روی ایمپلنت، پس از دوره بهبود چهار تا شش ماهه پس از جایگذاری آن است. در طول مرحله نخست این پروتکل، یک فلپ (تکه گوشت) جراحی برداشته می شود، ایمپلنت درون استخوان کار گذاشته می شود، و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. پس از ۶ ماه، وقتی اسئواینتگریشن اتفاق افتاد، محل جراحی مجدداً باز می شود تا پوشش روی ایمپلنت برداشته شود. در یک بازه زمانی نسبتاً کوتاه، لثه بهبود پیدا می کند، و قالب گرفته می شود، و جایگزین مصنوعی دندان از دست رفته ساخته می شود.

کاشت فوری ایمپلنت های دندانی

کاشت فوری ایمپلنت نیاز به جایگزاری اکلوزال فانکشنال ایمپلنت ظرف ۴۸ ساعت پس از جایگذاری آن دارد. در مقایسه با روش سنتی و با تأخیر، جایگذاری فوری پروتز مصنوعی روی ایمپلنت به میزان قابل توجهی موجب کاهش دوره انتظار بین کاشت ایمپلنت و جایگزاری آن، و نیز تعداد دفعات مراجعه به دندانپزشک می شود. فرض بر این است که ثبات اولیه می تواند در استخوان قدیمی حاصل شود و با گذشت زمان به ثبات ثانویه در استخوان جدید و استخوان جوش خورده تغییر پیدا می کند.

پرسش هایی که قبل از انتخاب روش درمان باید مطرح شوند

۵ پرسش وجود دارند که دندانپزشک باید آنها را قبل از تعیین روش فوری یا با تأخیر ایمپلنت به بیماران خود پاسخ دهد.

زیبایی دندان های کاشته شده چقدر مهم است؟

این کاملاً طبیعی است که بیماران بخواهند دندان های آنها هر چه سریع تر احیاء شوند به جای آنکه مثل قدیم ۴ تا ۶ ماه صبر کنند سپس دندان های جدید روی ایمپلنت های آنها قرار بگیرند. وقتی زیبایی مهم باشد، مانند دندان هایی که هنگام حرف زدن یا لبخند زدن قابل مشاهده هستند، دندانپزشکان سعی می کنند از روش کاشت سریع ایمپلنت استفاده کنند. البته این روش می تواند بر اساس کاشت فوری یا دیگر ترمیم های موقتی مانند بریج مریلند باشد. در مواقعی که دندان ها در منطقه ای هستند که قابل مشاهده نیستند، و لازم است بار اکلوزال بیشتری را تحمل کنند، راهکار بی خطرتر جایگزاری با تأخیر ایمپلنت های دندانی است.

ایمپلنت فوری یا سنتی

ایمپلنت فوری یا سنتی

وضعیت بهداشت دهان بیمار به چه صورت است؟

گرچه بهداشت بد دهانی مطلقاً منعی برای کاشت ایمپلنت های دندانی ندارد، اما روش سریع ایمپلنت های دندانی برای بیمارانی که بهداشت دهانی را به خوبی رعایت نمی کنند پیشنهاد نمی شود، زیرا می تواند سلامت پریودنتال و کیفیت استخوان را تحت تأثیر قرار دهد و مستقیماً روی احتمال جوش خوردن استخوان با یک ایمپلنت تأثیر بگذارد.

اکلوژن و الگوی ساییدگی دندان های بیمار به چه صورت است؟

اسئواینتگریشن موفق ایمپلنت های دندانی تا میزان زیادی به میزان نیروهایی بستگی دارد که پس از روند کاشت باید تحمل کنند. مطالعات حاکی از این هستند که تثبیت سفت و محکم پیوند برای جایگزاری فوری موفق ایمپلنت های دندانی یک عامل حیاتی است. در صورتی که پیوند از دست برود، به احتمال زیاد، شکست کاشت ایمپلنت در نتیجه نیروهای غیر قابل کنترل ناشی از جویدن اجتناب ناپذیر خواهد بود. دندانپزشک باید با دقت اکلوژن و الگوی ساییدگی دندان های بیمار را در طول دوره طراحی درمان بررسی نماید. اگر بیمار عادات پارافانکشنال داشته باشد، یا نیروی جویدن او خیلی زیاد باشد، باید از روش فوری ایمپلنت پرهیز شود زیرا می تواند مانع بهبود و اسئواینتگریشن شود.

چه مقدار پیوند استخوان نیاز است؟

وقتی بهترین موقعیت ایمپلنت مشخص شد، لازم است دندانپزشک محل کاشت را از منظر جراحی بررسی نماید. آیا برای کاشت ایمپلنت، تقویت بافت نرم یا استخوان نیاز است؟ وقتی ایمپلنت بیشتر از یک محدوده خاص جابجا می شود، در نتیجه اختلال در بافت های استخوان های و عروقی اطراف، اسئواینتگریشن و ثبات مکانیکی به صورت جدی تحت تأثیر قرار می گیرند.

اگر نیاز قابل توجهی به پیوند استخوان وجود داشته باشد، بهتر است از یک ایمپلنت با قطر بیشتر استفاده شود، یا روش سنتی و با تأخیر انتخاب شود. برخی مطالعات حاکی از این هستند که هیچ تفاوتی در ایمپلنت سریع در مقایسه با کاشت با تأخیر هنگام استفاده از پیوند استخوان پیدا نکرده اند؛ با این حال، باید به خاطر داشته باشید که ثبات ایمپلنت با یک پیوند استخوان کمتر است. در استخوان هایی که از نوع IV هستند، که نازک هستند و تراکم اندکی دارند، باید بارگذاری با تأخیر ایمپلنت های دندانی را انتخاب کنید.

از ایمپلنت هایی با چه نوع سطحی استفاده شده است؟

سطح ایمپلنت به طور مستقیم بر پتانسیل اسئواینتگریشن اولیه ایمپلنت دندانی تأثیر می گذارد زیرا ضخامت پوشش به مرور زمان کاهش پیدا می کند. تولید کنندگان ایمپلنت به طور مطلوب در سطوح ایمپلنت تغییراتی ایجاد می کنند تا میزان اسئواینتگریشن و نیز شروع ثبات اولیه و ثانویه را افزایش دهند. بویژه، ایمپلنت هایی که پوشش هیدروکسی آپاتیت و دیگر مواد زیست فعال دارند، به طور قابل توجهی زمان مورد نیاز برای اسئواینتگریشن را کاهش می دهند، و بنابراین بارگذاری فوری ایمپلنت را ممکن می سازد.

ایمپلنت فوری یا سنتی

ایمپلنت فوری یا سنتی

کدام روش کاشت ایمپلنت برای من مناسبتر است؟

به سختی می تواند مشخص نمود کدام پروتکل کاشت ایمپلنت بهتر است، و انتخاب روش ایمپلنت با توجه به هر بیمار فرق دارد. تحقیقات نشان می دهند که روش فوری ایمپلنت ممکن است در موقعیت های بالینی زیر موفق باشد:

  • ماگزیلای بی دندان- وقتی پروتزهای مصنوعی ثابت استفاده می شوند.
  • مندیبل بی دندان- درمان هم با ابزارهای ثابت و هم ابزارهای متحرک موفقیت آمیز است.
  • جایگزینی تک دندان در منطقه ای که از نظر زیبایی حیاتی است.
  • پروتزهای پارسیل ثابت با دامنه اندک

با همه این تفاسیر، روش کاشت فوری ایمپلنت های دندانی تنها زمانی باید مد نظر قرار بگیرد که مقدار کافی استخوان موجود باشد، عادات پارافانکشنال وجود ندارند، و بیمار بهداشت دهانی را به خوبی رعایت می کند. هنوز هم تحقیقات بیشتر نیاز هستند تا پروتکل های درمان بهینه شوند و موادی برای پوشش سطوح ایمپلنت تولید شوند، که اسئواینتگریشن و ثبات ایمپلنت را تسریع ببخشند.

دندانپزشک قبل از طراحی درمان باید هر بیمار را ارزیابی نماید. گرچه کاشت فوری ایمپلنت های دندانی به میزان قابل چشمگیری تعداد مراجعات به دندانپزشک و مدت زمان دوره  انتظار برای کاشت ایمپلنت را کاهش می دهد، اما این پروتکل برای همه موقعیت های بالینی مناسب نیست و باید با دقت مورد بررسی قرار بگیرد. در صورت وجود هر گونه تردید، پروتکل بارگذاری با تأخیر تست شده از نظر زمان می تواند در همه انواع موقعیت های بالینی استفاده شود، و باید راهکاری برای همه بیماران باشد تا اطمینان حاصل نمایند که از کاشت خود در طولانی مدت راضی هستند.

اگر به دنبال بهترین متخصص کاشت ایمپلنت دندانی و پروتز میگردد با ما در تماس باشید

ایمپلنت های دندانی سال ها است که به عنوان جایگزینی دائمی و با ظاهری طبیعی برای پروتزهای مصنوعی و بریج ها مورد استفاده قرار گرفته اند. بسیاری از بیماران به جراحی ایمپلنت های دندانی علاقه مند هستند، اما پیش از آن می خواهند بیشتر در مورد روند قرار گیری آنها و اجزائی یاد بگیرند که با یکدیگر کار می کنند تا این فرایند را موفقیت آمیز کنند. اگر به این فکر می کنید که ایمپلنت های دندانی از چه اجزائی تشکیل می شوند، ما اینجا هستیم تا به شما کمک کنیم. با مطالعه این مطلب به پاسخ پرسش های خود دست خواهید یافت.

معمولاً ایمپلنت های دندانی سنتی طراحی سه تکه دارند. سه جزء ایمپلنت های دندانی عبارتند از پست یا پیچ، اباتمنت که به پست ایمپلنت متصل می شود، و قطعه زیبایی یا ترمیمی دندان، که می تواند روکش، بریج، یا پروتز مصنوعی باشد. این سه جزء با یکدیگر کار می کنند تا لبخندی برای شما خلق کنند که یک عمر برای شما دوام داشته باشد.

سال ها است که اکثر دندانپزشکان از ایمپلنت های دندانی دارای این سه جزء اصلی به طور گسترده استفاده کرده اند، به همین دلیل آنها آزمایش شده و امتحان خود را پس داده اند، و نتایج درمان قابل اعتمادی ارائه داده اند.

اجزاء ایمپلنت های دندانی

اجزاء ایمپلنت های دندانی

پست یا فیکسچر ایمپلنت

این قطعه همان چیزی است که خود ایمپلنت شناخته می شود. پست یا پیچ ایمپلنت که طی یک فرایند کوتاه جراحی، و با استفاده از جراحی هدایت شده پیشرفته کامپیوتری، درون استخوان فک کار گذاشته می شود. پست واقعی اندکی شبیه ریشه دندان های طبیعی به نظر می رسد، این دقیقاً همان شکلی است که طراحی شده است، بنابراین، اگر پست یک ایمپلنت دندانی را ببینید، ممکن است متوجه شوید که انتهای آن درست شبیه ریشه دندان مخروطی شکل است.

پست های ایمپلنت های دندانی در قطرهای بسیار متنوعی وجود دارند، که باعث می شود دندانپزشکان مطمئن شوند می توانند مناسب ترین قطر را برای دندانی که نیاز به ترمیم دارد انتخاب کنند. برای مثال، یک ایمپلنت با قطر بزرگتر برای دندان های بزرگتر مانند دندان های مولر مناسب تر است، در حالی که یک ایمپلنت با قطر باریک تر برای دندان های کوچکتر مانند دندان های پیشین مناسب تر است. ارتفاع پست های ایمپلنت های دندانی نیز بر اساس اندازه و محل دندانی که قرار است برای آن جایگزین قرار داده شود متفاوت خواهد بود.

یک پست ایمپلنت ممکن است تا ۱۸ میلی متر ارتفاع داشته باشد، و برای مثال، مینی ایمپلنت های دندانی برای استحکام و ثبات بیشتر می توانند پست های بلندتری نیز داشته باشند. یک پست ایمپلنت دندانی سنتی تو خالی است به گونه ای که اباتمنت بتواند به داخل پست پیچ شود.

یک ایمپلنت دندانی با طراحی سه تکه اجازهمی دهد پست های ایمپلنت برای اسئواینتگریشن پوشانده شوند، بنابراین لازم نیست بلافاصله پروتز مصنوعی روی آن سوار شود. در عوض، اباتمنت بعداً متصل می شود، زمانی که دندانپزشک ایمپلنت آماده باشد قطعه زیبایی روی ایمپلنت را بسازد و کار بگذارد.

اجزاء ایمپلنت های دندانی

اجزاء ایمپلنت های دندانی

اباتمنت ایمپلنت

یک دسته وسیع اباتمنت ایمپلنت وجود دارند که به سیستم ایمپلنتی بستگی دارد که برای احیاء دندان استفاده می شوند. برای مثال، اباتمنت ایمپلنت های دندانی که روکش و بریج های دندان را مطمئن نگه می دارند، در مقایسه با اباتمنت هایی که برای حمایت از دنچرها استفاده می شوند بسیار تفاوت دارند. یک اباتمنت ایمپلنت که برای نگه داشتن روکش یا بریج استفاده می شود، اندکی شبیه یک دندان ریز به نظر می رسد که از بالای خط لثه بیرون آمده است.

اباتمنت هایی که برای حمایت از یک دنچر استفاده می شوند بسیار متفاوت هستند، زیرا ایمپلنت های دنچر می توانند روی سطح قرار گیری آن و بخشی که به اباتمنت چفت می شود اتصالات خاصی داشته باشند، یا از اباتمنت ها برای حمایت از چارچوب استفاده می شود. سپس دنچر مستقیماً به چارچوب چفت می شود.

پروتز مصنوعی ایمپلنت

پروتز مصنوعی ایمپلنت می تواند یک روکش، بریج، یا دنچر بر پایه ایمپلنت باشد. ایمپلنت های دندانی تکی تاج دندان را احیاء می کنند، در حالی که ایمپلنت های چندتایی می توانند بریج های دندانی را احیاء کنند، یا می توانند برای حمایت از یک دنچر استفاده شوند. روکش های و بریج ها به طور ثابت در جای خود قرار می گیرند و تنها توسط دندانپزشک قابل حرکت کردن هستند.

دنچرهای ایمپلنت های دندانی متحرک هستند، بنابراین آنها می توانند برای پاکسازی های منظم و نگهداری خارج شوند.

با این حال داخل دهان، دنچرهای ایمپلنت های دندانی بدون هیچ خطری در جای خود باقی می مانند، و در مقایسه با دنچرهای مرسوم بسیار محکم تر و با ثبات تر هستند.

اکثر ایمپلنت های دندانی تکی از سه جزء تشکیل می شوند، اما برخی از آنها دو واحدی هستند. این نوع ایمپلنت های دندانی به گونه ای ساخته می شوند که پست و اباتمنت ایمپلنت یک واحد تنها هستند. قطعه زیبایی ایمپلنت مستقیماً روی ایمپلنت قرار می گیرد.

مینی ایمپلنت های دندانی اغلب به صورت واحدهای دو تکه طراحی می شوند، بنابراین اباتمنت بلافاصله پس از جایگذاری، از بالای خط لثه بالا می زند. ایمپلنت های دندانی زیرکونیا نیز اغلب به صورت واحدهای دو تکه طراحی می شوند، اگرچه به صورت واحدهای سه تکه نیز در دسترس هستند.

همه اجزاء ایمپلنت های دندان برای داشتن بیشترین استحکام و دوام طراحی شده اند، تا به شما اجازه دهند اگر به درستی از آنها مراقبت کنید، از نتایج خود برای یک عمر لذت ببرید. از آنجا که پروتز مصنوعی و فیکسچر درست شبیه دندان ها و ریشه های واقعی عمل می کنند، اما می توانید غذا بخورید، حرف بزنید، و کارهای بهداشت دهانی معمول را بدون نیاز به خارج کردن قطعه زیبایی پاکسازی کنید. برخی پزشکان ایمپلنت های دندانی را به خاطر دائمی بودن و نیز راحتی اجزاء آنها دوست دارند.

 

اگر به دنبال بهترین متخصص ایمپلنت و پروتز دندانی در تهران هستید با ما تماس بگیرید…

سلامت دهان و دندان ها تا میزان زیادی به عنوان یکی از مهمترین جنبه های سلامت عمومی تلقی می شود. با این حال، شاید به همان اندازه هم ترس از دندانپزشکی شایع باشد. این ترس شایع می تواند ناشی از احساسات متعددی باشد که به نگرانی در مورد سلامت دهان شما و همچنین تجربیات بد احتمالی مربوط شود که شما ممکن است طی مراجعه به دندانپزشک در دوران کودکی یا نوجوانی برای شما پیش آمده باشد.

اما برای برخی افراد، چنین ترسی می تواند به شکل دنتوفوبیا dentophobia (ترس از دندانپزشکی) ظاهر شود. مانند ترس های دیگر، این ترس تحت عنوان ترس شدید یا غیر منطقی نسبت به اشیاء، موقعیت ها، یا افراد تعریف می شود- در این حالت، دنتوفوبیا ترس شدید از مراجعه به دندانپزشک است.

با توجه به اهمیتی که مراقبت از دهان و دندان ها برای سلامت عمومی شما دارد، ترس از دندانپزشک نباید مانع مراجعه شما به دندانپزشک برای انجام معاینات و پاکسازی های منظم دندان ها شود. با این حال، برای همه افراد آسان نیست که فقط به دندانپزشک مراجعه کنند. در این مقاله ما به بیان علل بنیادی احتمالی و نیز درمان ها و مکانیزم هایی برای فائق آمدن بر این ترس خواهیم پرداخت که می توانند نکات ابتدایی برای کمک به شما برای مبارزه با ترس از دندانپزشک باشند.

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

ترس یا فوبیا دندانپزشکی

ترس ها یا فوبیاها اغلب به جای هم مورد استفاده قرار می گیرند، اما این دو حالت ذهنی تفاوت های مشخصی با یکدیگر دارند. ترس می تواند یک نفرت شدید باشد که ممکن است باعث اجتناب شود، اما الزاماً چیزی نیست که شما در مورد آن فکر کنید تا زمانی که چیزی که از آن می ترسید خود را نشان دهد.

از سوی دیگر، فوبیا خیلی قوی تر از ترس است. فوبیاها نوعی اختلال اضطرابی محسوب می شوند، و به عنوان عامل پریشانی شدید و اجتناب شناخته شده اند- تا حدی که، در زندگی روزمره فرد اختلال ایجاد می کنند. مشخصه ویژه دیگر فوبیا این است که چیزی نیست که در واقعیت به شما آسیب برساند، اما نمی توانید احساس کنید که این اتفاق نخواهد افتاد.

وقتی این تعریف در زمینه مراجعه به دندانپزشک استفاده می شود، ترس داشتن به این معنا است که شما مراجعه به دندانپزشکی را دوست ندارید، و تا زمانی که ضروری نباشد قرار ملاقات خود با دندانپزشک را به تعویق می اندازید. ممکن است شما از احساس و صداهای ابزارهایی متنفر باشید که در طول پاکسازی دندان ها و فرایندهای دیگر استفاده می شوند، اما به هر حال آنها را تحمل می کنید.

در مقایسه، دنتوفوبیا می تواند چنان ترس شدیدی ایجاد کند که شما به طور کلی از رفتن به دندانپزشکی اجتناب نمایید. حتی تنها حرف زدن یا فکر کردن به دندانپزشک نیز ممکن است اضطراب آور باشد. کابوس ها و حملات وحشت زدگی نیز ممکن است اتفاق بیفتند.

علل و درمان هایی که برای ترس از دندانپزشک و دنتوفوبیا وجود دارند ممکن است شبیه یکدیگر باشند. با این حال، ممکن است تلاش برای مقابله با فوبیای شدید دندانپزشک زمان بیشتری نیاز داشته باشد.

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

علل دنتوفوبیا یا ترس از دندانپزشکی

ترس از دندانپزشک معمولاً در نتیجه تجربیات منفی در گذشته بوجود می آید. ممکن است شما به عنوان یک کودک از دندانپزشک ترسیده باشید، و با بزرگ شدنتان نیز این احساسات با شما همراه بوده اند. برخی افراد از صداهای ابزارهایی می ترسند که دندانپزشک برای پاکسازی یا معاینات دندانی استفاده می کند، بنابراین فکر کردن به آنها هم می تواند هراس انگیز باشد.

طبق تعریف، فوبیا نوعی ترس شدید است. این ممکن است به تجربه های منفی در گذشته نیز ربط داشته باشد. شاشد شما درد، ناراحتی، یا کمبود همدلی را در مطب دندانپزشک تجربه کرده باشید و این باعث شده است در آینده انزجار قابل توجهی از دیدن هر دندانپزشک دیگری در شما بوجود بیاید. بر اساس منابع معتبر تخمین زده شده است که ۷/۲ درصد از زنان، و ۶/۴ درصد از مردان دچار دنتو فوبیا هستند.

جدا از ترس ها و فوبیاهایی که ممکن است با تجربیات گذشته گره خورده باشند، این امکان وجود دارد که فرد ترس از دندانپزشک را به دلیل نگرانی هایی تجربه کند که در مورد سلامت دهان خود دارد. شاید شما دندان درد یا خونریزی لثه داشته باشید، یا شاید چندین ماه یا چندین سال است که به دندانپزشک مراجعه نکرده اید و از شنیدن خبرهای بد هراس دارید.

هر یک از این نگرانی ها می تواند باعث شود شما از مراجعه به دندانپزشک خودداری کنید.

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

درمان های ترس از دندانپزشکی

ترس های خفیف از دیدن دندانپزشک، به جای پرهیز از مراجعه به دندانپزشک، با انجام آن بهتر درمان می شوند. در مورد انجام اقدامات گسترده و پیچیده دندانپزشکی، می توانید از دندانپزشک بخواهید برای شما آرام بخش تجویز کند تا در طول فرایند بیدار نباشید. گرچه این اقدام در همه مطب های دندانپزشکی رایج نیست، اما ممکن است شما بتوانید دندانپزشکی پیدا کنید که بتواند درخواست شما برای استفاده از آرام بخش ها را برآورده سازد.

با این حال، اگر فوبیای واقعی داشته باشید، عمل رفتن به دندانپزشک خیلی دشوارتر از حرف زدن در مورد انجام آن است. مانند فوبیاهای دیگر، دنتو فوبیا ممکن است به یک اختلال اضطرابی مربوط باشد، که ممکن است به ترکیبی از درمان ها و داروها نیاز داشته باشد.

درمان از طریق مواجهه

درمان از طریق مواجهه، نوعی روان درمانی است، و از جمله مؤثرترین راهکارها برای دنتو فوبیا است، زیرا شامل مراجعه تدریجی به دندانپزشک است.

شما باید روند درمان را با مراجعه به دندانپزشک بدون نشستن واقعی برای ویزیت آغاز کنید. سپس، به تدریج می توانید مراجعات خود را با معاینات جزئی، تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس، و پاکسازی تا زمانی که شما راحت باشید تا یک جلسه کامل طول بکشد.

داروها

داروها به تنهایی نمی توانند دنتو فوبیا را درمان کنند. با این حال، وقتی شما در حال کار کردن روی درمان از طریق مواجهه هستید، انواع خاصی از داروهای ضد اضطراب می توانند علائم را کاهش دهند. علاوه بر این می توانند برخی از علائم فیزیکی فوبیا، مانند فشار خون بالا را کاهش دهند.

نکاتی برای کمک به آرام ماندن

خواه شما برای روبرو شدن با ترس هایتان آمادگی داشته باشید، یا برای درمان از طریق مواجهه آماده می شوید تا به تدریج به دندانپزشک مراجعه کنید، نکات زیر می توانند کمک کنند در طول مراجعه آرام باقی بمانید:

  • زمانی به مطب مراجعه کنید که خیلی شلوغ نباشد، مثلاً صبح. هم افراد کمتری آنجا خواهند بود، هم ابزارهای کمتری صدا تولید می کنند که می توانند موجب بروز اضطراب شوند. علاوه بر این، هر چه زمان انتظار شما در مطب برای ملاقات با دندانپزشک طولانی تر شود، بهتر خواهد بود.
  • با خود هدفن و موزیک پلیر یا گوش بند همراه داشته باشید تا به آرام کردن شما کمک کنند.
  • از یک دوست یا کسی که دوستش دارید بخواهید در طول مراجعه همراه شما باشد.
  • نفس عمیق کشیدن را تمرین کنید و دیگر درمان های دارویی را برای آرام کردن اعصاب خود امتحان کنید.
  • بیش از هر چیز دیگری، بدانید که در هر لحظه ای از ملاقات با دندانپزشک، اگر استراحت نیاز داشتید، مشکلی نیست. می توانید یک علامت با دندانپزشک خود مشخص کنید تا بداند چه زمانی باید دست از کار بکشد. هر وقت توانستید می توانید درمان را ادامه دهید، یا روز دیگری، وقتی احساس بهتری داشتید، باز گردید.

نکته پایانی

سلامت دهانی شما جنبه مهمی از سلامت عمومی شماست. اگر فرد ترس یا فوبیای شدید داشته باشد، این حقیقت به تنهایی ممکن است برای راضی کردن او برای مراجعه به دندانپزشک کافی نباشد. همزمان، پرهیز مداوم تنها باعث خواهد شد ترس از دندانپزشک بدتر هم شود. راهکارهای متعددی برای فائق آمدن بر این ترس وجود دارند. مهم است دندانپزشک خود را آگاه کنید تا با شما همکاری کند. زمان می برد، اما امکان پیشرفت وجود دارد تا جایی که دیگر این ترس مانع بهره مند شدن شما از مراقبت های دهان و دندانی که نیاز دارید نخواهد شد.

وقتی فردی در دندان خود حفره دندانی دارد، دندانپزشک احتمالاً پر کردن دندان را توصیه می کند. پر کردن دندان بی خطر و مؤثر است، اما برخی افراد احتمالاً مقداری ناراحتی یا حساسیت دندان پس از آن را تجربه خواهند کرد.

در اکثر موارد، این حساسیت کاملاً طبیعی است و ظرف چند روز یا چند هفته برطرف خواهد شد. فرد اگر درد شدید داشت یا ناراحتی با علائم و نشانه های دیگر مانند تب، قرمزی یا تورم اتفاق افتاد، باید بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرد. در این مقاله، نگاهی خواهیم داشت به علل اینکه چرا برخی افراد پس از پر کردن دندان خود حساسیت دندان را تجربه می کنند، چگونگی درمان آن، و اینکه چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد. علاوه بر این نگاهی خواهیم داشت به علل احتمالی بروز حساسیت دندان.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

پس از پر کردن دندان چه انتظاراتی باید داشت؟

پر کردن دندان یک فرایند دندانپزشکی است که عبارت است از پاکسازی هر گونه پوسیدگی از دندان و سپس پر کردن فضای داخل آن با مواد جدید توسط دندانپزشک.

دندانپزشک پس از تزریق داوری بی حس کننده اطراف دندانی که قرار است پر شود، معمولاً با استفاده از یک دریل دندانپزشکی، منطقه پوسیده دندان را پاکسازی می کند. سپس همان فضا را با طلا، نقره، آمالگام، کامپوزیت، یا پرسلن پر می کند.

به مدت چند ساعت پس از پر کردن دندان، ممکن است فرد در صورت خود هنوز بی حسی، سوزش، خارش، یا پف کردگی داشته باشد. فرد ممکن است در غذا خوردن، بلع، حرف زدن، یا حرکت دادن صورت خود مشکل داشته باشد. گاهی اوقات، دندانپزشکان توصیه می کنند افراد باید به مدت چند ساعت از خوردن و آشامیدن خودداری کنند، زیرا این کار ممکن است موجب شود فرد به صورت تصادفی زبان یا داخل گونه خود را گاز بگیرد.

وقتی اثر داروی بی حسی از بین رفت، این احساسات از بین خواهند رفت. اما در روزها و هفته های بعد فرد ممکن است با تطبیق پیدا کردن با پر شدگی جدید متوجه یک حس جدید شود. حساسیت در پر شدگی دندان و ناحیه اطراف آن یکی از شایع ترین اتفاقاتی است که در طول این مدت رخ دهد.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

حساسیت دندان پس از پر کردن آن چگونه می تواند باشد؟

وقتی فردی دندان های حساسی دارد، ممکن است متوجه شود که برخی محرک های خاص می توانند باعث یک احساس ناراحتی موقتی در دندان پر شده خود یا منطقه اطراف آن شوند. این احساس ممکن است شبیه یک شوک ناشی از سرما یا درد ناگهانی احساس شود که به سرعت ایجاد شده و از بین می رود.

عواملی که می توانند موجب بروز حساسیت دندان پس از پر کردن دندان شوند عبارتند از:

  • غذاها یا نوشیدنی های سرد مانند بستنی، بستنی یخی، یا نوشیدنی هایی که با یخ سرو می شوند.
  • نوشیدنی های داغ مانند قهوه یا چای.
  • برخورد هوا با دندان، مثلاً مانند زمانی که از راه دهان نفس می کشید، که در هوای سرد ممکن است بدتر باشد.
  • خوراکی های شیرین مانند آبنبات ها.
  • خوراکی ها و نوشیدنی های اسیدی شامل میوه ها، آبمیوه ها، و قهوه.
  • گاز زدن هنگام خوردن.

چرا پر شدگی دندان موجب حساسیت دندان می شود؟

مقداری حساسیت پس از پر کردن دندان کاملاً طبیعی و موقتی است. با این حال، گاهی اوقات، حساسیت پس از پر کردن دندان به دلایل دیگری است که نیاز به درمان یا ترمیم دارند. در زیر به توضیح دلایل ممکن برای این علائم و نشانه ها خواهیم پرداخت و اینکه چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد.

عصب تحریک شده

حساسیت کوتاه مدت پس از پر کردن دندان معمولاً به این دلیل اتفاق می افتد که فرایند پر کردن دندان موجب آزار عصب داخل دندان شده است و منجر به التهاب عصب داخل دندان شده است. معمولاً، لایه های بیرونی دندان- مینا و سمنتوم- از بدون پوشش ماندن اعصاب داخل دندان جلوگیری می کنند. اما پر شدگی ها بویژه پر شدگی های عمیق، می توانند به پایانه های عصبی داخل دندان نزدیک شوند و موجب بروز حساسیت و احساس ناراحتی شوند.

با بهبود اعصاب، حساسیت از بین خواهد رفت. این ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد. وقتی اعصاب به طور کامل بهبود پیدا کردند، فرد نباید هیچ تفاوتی بین دندان پر شده و دندان های دیگر احساس کند.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

تنظیم نادرست بایت

دندانپزشک باید مطمئن شود که پر شدگی دندان هم تراز با دندان های دیگر داخل دهان است. اگر پر شدگی دندان بلند باشد، می تواند باعث شود وقتی فرد دهان خود را می بندد فشار اضافی به دندان او وارد شود. این می تواند موجب بروز درد و حساسیتی شود که اغلب وخیم تر از حساسیت پس از پر شدگی معمولی دندان است.

این کاملاً طبیعی است که روز پس از فرایند فرد وقتی دهان خود را می بندد مقداری حساسیت تجربه می کند. عموماً، بایت ظرف چند هفته خود را اصلاح خواهد کرد.

با این حال، اگر فرد حساسیت شدید تجربه کرد یا در خوردن یا روی هم قرار دادن دندان های خود مشکل داشت، باید از دندانپزشک خود بخواهد بایت او را چک کند. ممکن است دندانپزشک تصمیم بگیرد نقاط بلند پر شدگی دندان را صاف کند تا تا به درستی متناسب با بایت باشد و ناراحتی را از بین ببرد.

پالپیت

پالپیت التهاب پالپی است که در عمق دندان واقع شده است. این التهاب می تواند موجب حساسیت و درد دندان شود. پالپیت معمولاً با پر شدگی های جزئی اتفاق نمی افتد، اما در صورتی اتفاق می افتد که:

  • دندان تروما داشته است، از جمله ناشی از تصادفی که منجر به ترک خوردگی یا شکستگی دندان شده است.
  • حفره یا پوسیدگی بسیار عمیق بوده است و به لایه پالپ داخلی رسیده است.
  • دندان چندین مرتبه پر شده است یا چندین فرایند روی آن انجام شده است.

دو نوع پالپیت وجود دارد:

  • پالپیت بازگشت پذیر به نوع خفیف التهاب اشاره دارد، حالتی که در آن پالپ سالم باقی می ماند، و دندان خود به خود بهبود پیدا خواهد کرد.
  • پالپیت بازگشت ناپذیر زمانی است که عصب آسیب دیده به تدریج از دست می رود، که در این صورت فرد نیاز به درمان ریشه خواهد داشت تا بتواند دندان را نجات دهد.

دندانپزشک معمولاً می تواند پالپیت را با یک پر شدگی جدید یا یک فرایند ترمیمی مانند درمان ریشه حل کند. ممکن است لازم باشد فرد آنتی بیوتیک استفاده کند تا هر گونه عفونت باکتریایی را از بین ببرد.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

حساسیت دندان چگونه درمان می شود؟

وقتی فرد حساسیت طبیعی پس از پر کردن دندان را تجربه می کند، ممکن است دندانپزشک استفاده از خمیر دندان های ضد حساسیت را توصیه کند. این محصولات حاوی ماده ای به نام نیترات پتاسیم هستند که به جلوگیری از رسیدن حساسیت های سطح دندان به پایانه های عصبی داخل دندان کمک می کنند.

این محصولات بلافاصله عمل نمی کنند، اما فرد اگر دو مرتبه در طول روز از این خمیر دندان ها استفاده کند باید متوجه تسکین درد و حساسیت ظرف چند روز شود. علاوه بر این، فرد می تواند روش های زیر را در منزل امتحان کند تا به کاهش حساسیت دندان کمک کند:

  • مسکن های OTC (بدون نیاز به نسخه) مانند استامینوفن یا ایبوپروفن.
  • پمادهای بی حس کننده موضعی که برای دهان طراحی شده اند.
  • مسواکی که برچسب “برای دندان های حساس” روی آن خورده باشد. این نوع مسواک ها نرم تر از مسواک های استاندارد هستند و کمتر از مسواک های معمولی برای مینای دندان ها خشن خواهند بود.
  • با ضربه های آرام و مدور روی دندان ها و لثه ها مسواک بزنید. از کشیدن عقب و جلوی مسواک روی دندان ها خودداری کنید.
  • یک مرتبه در روز نخ دندان بکشید و مراقب باشید روی لثه ها و دندان ها آرام باشید.
  • یادداشت کنید که کدام غذا یا نوشیدنی باعث بروز حساسیت می شود و در صورت امکان از خوردن آنها اجتناب کنید.
  • از استفاده خمیر دندان ها و محصولات سفید کننده دندان، که می توانند موجب وخیم تر شدن حساسیت دندان ها شوند، خودداری کنید.
  • پس از مصرف غذاها یا نوشیدنی های اسیدی، مانند قهوه و میوه ها، دهان خود را با آب شستشو دهید. غذاها و نوشیدنی های اسیدی می توانند موجب خوردگی مینای دندان ها شوند.
  • از بلافاصله مسواک زدن دندان ها پس از خوردن غذاهای اسیدی اجتناب کنید زیرا این کار موجب از بین رفتن مقدار بیشتری از مینای دندان ها می شود.

در صورتی که حساسیت دندان ظرف چند روز پس از پر کردن دندان برطرف نشد، با دندانپزشک خود صحبت کنید. لازم است که دندانپزشک دیگر علل احتمالی حساسیت دندان که ممکن است به پر کردن دندان مربوط نباشند را رد کند.

چه علل دیگری می توانند موجب حساسیت دندان شوند؟

گاهی اوقات ممکن است دندان به دلایلی غیر از فرایند پر کردن آن حساس شده باشد. اگر حساسیت مدت زمان بیشتری ادامه پیدا کند، از جمله ظرف چند هفته یا چند ماه پس از فرایند دندانپزشکی، می تواند بواسطه یکی از مسائل زیر باشد:

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

آبسه دندان

آبسه دندان نوعی عفونت در عصب دندان است. یک حفره بسیار عمیق، بیماری لثه، یا ترک خوردگی دندان معمولاً منجر به بروز آبسه می شوند.

علائم و نشانه های آبسه دندان عبارتند از:

  • دندان درد شدید
  • حساسیت
  • قرمزی لثه ها
  • وجود مزه بد داخل دهان
  • یک جوش- برآمدگی مانند- روی لثه ها
  • تب

آبسه دندان نیاز به مراقبت پزشکی دارد. فردی که متوجه این علائم و نشانه ها شود باید بلافاصله به دندانپزشک مراجعه کند.

پر شدگی های شل یا شکسته

به طور کلی، پر شدگی های دندان ها سال ها دوام خواهند داشت، اما همیشگی نخواهند بود. اگر یک پر شدگی قدیمی دندان شل یا شکسته شود، از آنجا که به عصب داخل دندان نزدیک تر می شود، می تواند موجب بروز حساسیت و درد شود. حتی اگر پر شدگی شل یا شکسته شده موجب بروز ناراحتی نشود، فرد باید برای پیشگیری از آسیب بیشتر یا پوسیدگی دندان آن را تعویض کند.

بیماری لثه

بیماری پریودنتال یا بیماری لثه می تواند منجر به حساسیت دندان شود. زیرا باعث تحلیل رفتن لثه ها یا کنار رفتن آنها از روی دندان ها می شود. این باعث می شود بخشی از دندان که به ریشه آن نزدیک است بدون پوشش باقی بماند و می تواند باعث شود در آن احساس حساسیت بوجود بیاید. ریشه دندان مینایی ندارد تا از آن محافظت کند.

دیگر علائم و نشانه های بیماری لثه عبارتند از:

  • قرمز شدن یا خونریزی لثه ها، مخصوصاً هنگام مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن.
  • لثه هایی که ظاهری متفاوت از معمول دارند.
  • دندان هایی که به نظر می رسد در حال جدا شدن از یکدیگر باشند.
  • لق شدن دندان ها در افراد بزرگسال.
  • زخم یا چرک در دهان.

بیماری لثه در مراحل اولیه خود اغلب موجب بروز هیچ علامت یا نشانه ای نمی شود. به همین دلیل مهم است که افراد به طور منظم به دندانپزشک خود مراجعه کنند تا مشکلات بررسی شوند قبل از آنکه به مشکلات جدی تبدیل شوند.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد؟

اگر دندان در روزهای پس از پر شدن مقدار اندکی حساس دارد نباید نگران شوید. استفاده از داروهای خانگی و خمیر دندان های ضد حساسیت می توانند به رفع حساسیت یا ناراحتی کمک کنند.

اگر حساسیت دندان بدتر شد و باعث شد غذا خوردن دشوار شود یا علائم دیگری مانند دندان درد یا تب وجود داشته باشند، فرد باید بلافاصله به دندانپزشک مراجعه کند.

پر کردن دندان یک درمان بی خطر و مؤثر برای درمان پوسیدگی های دندانی است. اکثر پر شدگی های دندان ها چندین سال دوام خواهند داشت. مراقبت های خوب دندانی، با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه، و نیز چکاپ های منظم دندانی می توانند به پیشگیری از پوسیدگی های آتی کمک کنند.

مقداری حساسیت پس از پر کردن دندان کاملاً طبیعی است. اما برای حساسیت ها یا دردهای وخیم یا بروز مشکلات دیگر، مانند تب یا قرمزی، به دندانپزشک مراجعه کنید.