وقتی ایمپلنت های دندانی شما کاملاً بهبود پیدا کردند و با استخوان فک شما جوش خوردند،  به شما قدرت جویدن را می دهند تا از غذاهای مورد علاقه خود لذت ببرید. با این حال، اگر می خواهید درمان شما موفق باشد، لازم است طی چند هفته نخست پس از جایگذاری آنها از خوردن برخی غذاها اجتناب نمایید.

در این مقاله برخی از نکات تغذیه ای پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی را با شما در میان می گذاریم.

غذاهایی که باید از خوردن آنها اجتناب کنید!

برای پیشگیری از آسیب وارد شدن به ایمپلنت های و ادامه روند بهبود پس از درمان، باید حداقل به مدت یک هفته پس از جراحی ایمپلنت های دندانی از خوردن غذاهای زیر اجتناب نمایید:

  • غذاهای سفت، مانند استیک و سبزیجات خام.
  • خوراکی های ترد، مانند پاپ کوردن و چیپس.
  • خوراکی های چسبناک، مانند کارامل و تافی.
  • خوراکی های جویدنی، مانند آدامس ها و نان شیرینی های سفت.
  • غذاهای پر ادویه، مانند فلفل تند و سالسا.
  • خوراکی های اسیدی، مانند پرتقال و گوجه.
  • غذاها و مایعات خیلی داغ، مانند قهوه و سوپ.
تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی چه باید خورد؟

پس از کاشت ایمپلنت های دندانی، دندان ها و فک وضعیت بسیار ظریفی قرار می گیرد. به همین دلیل است که رعایت رژیم غذایی شامل غذاهای نرم در ۲۴ ساعت نخست پس از جراحی بسیار مهم است. برای کمک به شما در برنامه ریزی وعده های غذایی، جراحان اغلب توصیه می کنند از غذاهای زیر بخورید:

  • اسموتی ها- اسموتی ها شکم پر کن، مغذی، و به راحتی می توان آنها را پر از ویتامین های ضروری برای احیاء انرژی کرد. بهتر از همه اینکه، اسموتی ها نیازی به جویدن ندارند، که باعث می شود گزینه های ایده آل برای وعده های غذایی پس از جراحی باشند.
  • سس سیب- شما در این مرحله از درمان خود قادر به گاز زدن سیب نخواهید بود، اما سس سیب می تواند بسیاری از همان مواد مغذی را تأمین کند بدون آنکه آسیبی به ایمپلنت های دندانی شما وارد شود.
  • سوپ های سرد- گرچه پرهیز از غذاها و مایعات داغ ضروری است، اما شما می توانید از سوپ های سرد زیادی لذت ببرید.

هنگام نوشیدن مایعات فوق العاده مهم است از نوشیدن با نی اجتناب نمایید. نیرویی که عمل مکیدن ایجاد می کند فشار زیادی به ایمپلنت های دندانی وارد می کند و می تواند در روند بهبود شما اختلال ایجاد کند. علاوه بر این، حداقل به مدت چند روز باید نوشیدن الکل و کشیدن سیگار و استفاده از دخانیات به طور کلی اجتناب نمایید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

هفته های پس از جراحی ایمپلنت چه غذاهایی باید خورد؟

با بهبود فک خود، به آرامی می توانید مجدداً غذاهای جامد را در تغذیه خود بگنجانید. جراحان توصیه می کنند غذاهایی را انتخاب کنید که غنی از پروتئین و دیگر مواد مغذی ضروری باشند تا روند بهبود شما را تسریع ببخشند.

برخی غذاهایی که توصیه می شوند عبارتند از:

  • تخم مرغ ها/ املت ها- جویدن تخم راحت است و سرشار از پروتئین می باشد. آنها را با سبزیجات مخلوط کنید و برای داشتن وعده های غذایی متعادل با آنها املت درست کنید.
  • سیب زمینی- یکی از دشوارترین بخش های پیروی کردن از رژیم غذایی نرم نداشتن تنوع است. سیب زمینی ها غذاهای بسیار انعطاف پذیری هستند و می توانند به روش های مختلفی آماده شوند بدون آنکه بافت نرم خود را از دست بدهند.
  • مرغ، ماهی، و گوشت نرم گوساله- اگر گوشتخوار هستید، توصیه می کنیم به آرامی به رژیم غذایی قبلی خود بازگردید. با گوشت های نرم تر مانند مرغ و ماهی و گوشت نرم گوساله شروع کنید که به راحتی می توانند ریش ریش شوند و به سالادها، پاستا، و بسیاری از غذاهای لذیذ دیگر افزوده شوند.
  • شیر، پنیر، ماست- فراورده های لبنی سرشار از پروتئین و کلسیم می باشند که به روند بهبودی شما کمک می کنند و دندان های شما را محکم حفظ می کنند.

چرا پس از جراحی ایمپلنت های دندانی مصرف پروتئین مهم است؟

پروتئین در طول روند بهبود ضروری است. نه تنها پروتئین برای بازسازی و ترمیم بافت هایی نیاز است که تحت تأثیر جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی قرار گرفته اند، بلکه به بدن کمک می کند با عفونت مبارزه کند. پس از بهبودی از جراحی ایمپلنت های دندانی، توصیه می کنیم پروتئین بیشتر از چیزی که قبلاً مصرف می کرده اید دریافت کنید، تا بتوانید توانایی بهبود بدن خود را ارتقاء دهید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

چگونه می توان پروتئین را به رژیم غذایی نرم خود افزود؟

اکثر افراد وقتی به غذاهای سرشار از پروتئین فکر می کنند، ابتدا گوشت و آجیل ها به ذهن آنها می رسند. کاملاً مشخص است که هیچ یک از این غذاها نمی توانند برای فردی که به تازگی جراحی گاشت ایمپلنت انجام داده است لذتبخش باشند. با این حال، روش های ساده ای وجود دارند که با انجام آنها می توانید در عین تمرکز کردن روی غذاهای نرم، مصرف پروتئین خود را بالا نگهدارید:

افزودن پودر پروتئین، آووکادو، و کره بادام زمینی به اسموتی های خود را امتحان کنید.

از تخم مرغ ها و حبوبات که سرشار از پروتئین هستند لذت ببرید.

فراورده های لبنی نرم مانند ماست را بیشتر بخورید زیرا سرشار از پروتئین هستند.

چند هفته پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی نیز می توانید گوشت ها را به رژیم غذایی خود اضافه کنید- تنها لازم است ابتدا یا گوشت های نرم مانند مرغ و ماهی شروع کنید.

در صورت نداشتن اشتها پس از جراحی کاشت ایمپلنت چه باید کرد؟

این کاملاً طبیعی است برای بیمارانی که اخیراً تحت جراحی دهان قرار گرفته اند که اشتهای چندانی نداشته باشند. علاوه بر این، شما هنگام غذا خوردن عصبی می شوید زیرا نگران این خواهید بود که این کار برای دهان شما خطرناک یا آسیب زننده خواهد بود. ما کاملاً این موضوع را درک می کنیم، اما باید روی این موضوع تأکید کنیم که چقدر انرژی رساندن به بدن مهم است تا بدن بتواند خود را بهبود دهد.

پس از جراحی ایمپلنت دندانی خود، دندانپزشک بررسی می کند ببیند دهان شما توانایی تحمل غذا خوردن را دارد، به گونه ای که نیاز نباشد نگران آسیب وارد شدن به منطقه جراحی شده باشید، تا زمانی که تنها رژیم غذایی نرم دارید. علاوه بر این، اگر برای راحتی بیشتر به شما دارو داده شود، می توانید غذاهای نرم و سردی پیدا کنید که روی لثه های آسیب پذیر شما احساس خوبی ایجاد می کنند.

روز نخست پس از جراحی، ممکن است احساس کنید خوردن چیزهایی مانند میلک شیک (بدون نی)، بستنی، و ماست آرام بخش نیز هست. روی غذاهای نرمی که دوست دارید تمرکز کنید، و تا جایی که می توانید به آنها پروتئین اضافه کنید. به تدریج، اشتهای شما باز خواهد گشت و شما قادر خواهید بود دامنه وسیع تری از غذاها را در رژیم غذایی خود بگنجانید.

آیا شما هم از فشار ناشی از سینوس ها رنج می برید؟ اگر اینطور است، احتمالاً می دانید که این در گاهی اوقات می تواند طاقت فرسا باشد. فشار سینوس ها تنها یک ناراحتی نیست؛ بلکه می تواند باعث بیخوابی، درد هنگام غذا خوردن، و یک ناراحتی رنج آور عمومی شود. هم آلرژی های فصلی و هم عفونت های سینوسی می توانند موجب بروز فشار سینوس شوند، و اگر حفره های سینوس ها عفونی و ملتهب شوند، هر دو می توانند منجر به بروز دندان درد شوند. این تورم به نوبه خود می تواند موجب بروز فشار رو به پایین و روی دندان های زیر حفره بینی شود. این همان چیزی است که منجر به بروز دندان درد می شود. این درد اغلب در دندان های عقب فک بالا احساس می شود، زیرا آنها نزدیک ترین دندان ها به حفره سینوس هستند.

دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

آناتومی حفره سینوس

دانستن نحوه قرار گیری حفره های سینوسی به شما کمک خواهد کرد درک کنید چگونه التهاب درون آنها می تواند موجب بروز درد و ناراحتی در دندان های شما شود. حفره های سینوسی چهار فضای پر از هوا هستند پشت چشم های شما، استخوان گونه، و پیشانی واقع شده اند. کار آنها گرم و مرطوب نگهداشتن هوایی است که شما تنفس می کنید، حین ورود آن به داخل بدن شما. مخاطی که درون حفره های سینوس شما تولید می شود مانند یک مکانیزم فیلتر کردن عمل می کند، و مانع ورود ذرات و گرد و غبار به داخل شش ها می شود. با این حال، وقتی آنها تحریک می شوند بافتی که داخل حفره های سینوس ها را پوشش می دهد می تواند مملو از مایع شود، که در نهایت موجب بروز احتقان و فشاری می شود که اغلب موجب بروز درد در دندان های فک بالا می شود. علت این است که ریشه های دندان های فک بالای شما در یک فضای محدود مشترک با حفره های سینوس قرار گرفته اند.

دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

چه تفاوتی بین دندان دردهای معمولی و دندان دردهای سینوسی وجود دارد؟

همه دردها به یک شکل ایجاد نمی شوند. عموماً، یک دندان درد که در نتیجه مشکلات سینوسی بوجود نیامده باشد تنها یک دندان را شامل می شود. بر عکس، اگر شما دندان درد سینوسی را تجربه کنید، احتمالاً در چند دندان به طور همزمان درد احساس می کنید، مخصوصاً در دندان های مولر (یا عقب) فک بالا. دندان دردی که با مشکلات سینوسی همراه است معمولاً برخی یا همه علائم زیر را به همراه دارد:

  • درد یا تحریک پذیری اطراف چشم ها یا پیشانی.
  • آبریزش از پشت بینی با مزه بد.
  • مخاط غلیظ و بد رنگ.
  • گلو درد.
  • گوش درد.
  • ناتوانی در احساسات بویایی و چشایی.

همه این علائم در هم تنیده می شوند، زیرا موقعیت حفره های بینی باعث ناراحتی در کل صورت، سر، و ناحیه گردن می شود، در حالی که یک دندان درد ساده ممکن است در نتیجه پوسیدگی، کرم خوردگی، آسیب، یا حساسیت در یک دندان بوجود بیاید.

چگونه می توان دندان درد ناشی از سینوس را تسکین داد؟

همیشه در صورت وجود هر گونه دندان دردی بهتر است به دندانپزشک مراجعه کنید. وی موقعیت را بررسی خواهد کرد تا مطمئن شود تشخیص شما درست است. علاوه بر این، دندانپزشک قادر خواهد بود داروهایی برای کاهش درد و ناراحتی برای شما تجویز کند.

در این فاصله، در اینجا به بیان کارهایی می پردازیم که شما با انجام آنها می توانید دندان درد ناشی از فشار سینوس را کاهش دهید:

  • بدن خود را هیدراته نگهدارید و مقادیر زیادی آب بنوشید.
  • غذاهایی بخورید که به کاهش التهاب معروف هستند، زیرا این بزرگترین علت دندان دردهای ناشی از فشار سینوس است.
  • کلسیم و ویتامین C را به رژیم غذایی خود بیفزایید- غذاهای سرشار از کلسیم عبارتند از کلم بروکلی، مارچوبه، سبزیجات دارای برگ سبز، جوانه لوبیا می توانند هیستامین ها را که عناصر ایجاد کنده التهاب هستند، خنثی کنند. از مصرف آب پرتقال یا سایر مرکباتی که سرشار از قدرت اساسی ویتامین C هستند غافل نشوید.
  • غذاهای غنی از اسیدهای چرب امگا ۳ بخورید، مانند آنچه در ماهی قزل آلا یافت می شود، برای مقابله با التهاب نیز مفید هستند.
  • در هوای گرم و مرطوب در بخار نفس بکشید. با این کار مجرای بینی شما باز می شود و فشار سینوس شما برطرف می شود.
  • سینوس ها را با محلول نمکی شستشو دهید. محلول نمکی هر گونه ترشحات و رطوبت سینوس ها را تمیز می کند.
دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

به دندانپزشک باید مراجعه کرد یا به پزشک؟

اگر مطمئن هستید که درد در نتیجه التهاب سینوس ها بروز پیدا کرده است ابتدا به پزشک مراجعه کنید. وی توصیه هایی برای استفاده از داروهای تجویزی یا OTC ارائه خواهد داد که باعث پاک شدن سینوس های شما خواهند شد و از فشار آنها خواهند کاست. اگر مطمئن نیستید چه چیزی باعث بروز درد شده است، یا اگر دندان درد شما پس از تمیز شدن سینوس ها همچنان ادامه پیدا کرد، ممکن است عامل دیگری موجب بروز این مشکل شده باشد. دندانپزشک عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس خواهد گرفت و دهان و حفره دهانی شما را معاینه خواهد کرد تا مشخص نماید آیا هیچ شکستگی، منطقه پوسیده، یا آبسه ای وجود دارد که می تواند با دندان درد شما ارتباط داشته باشد. اگر دندانپزشکشما همه اینها را رد کند، شما را به پزشک ارجاع خواهد داد تا همه مراقبت های احتمالی سینوس را مورد بررسی قرار دهد.

اگر دندان درد ناشی از فشار سینوس را تجربه می کنید و به دنبال تسکین هستید، باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید.

از دست رفتن دندان یک اتفاق کاملاً شایع است. تخمین زده شده است که حدود ۶۹ درصد از افراد بزرگسال ۳۵ تا ۴۴ سال حداقل یکی از دندان های دائمی خود را از دست داده اند. حدود یک چهارم آمریکایی ها تا سن ۷۴ سالگی همه دندان های دائمی خود را از دست می دهند.

وقتی شما یک دندان از دست می دهدی، ضرورت دارد جایگزین مناسبی برای آن قرار دهید تا بقیه دندان ها را صاف و یکدست نگهدارید. جایگزینی دندان ها می تواند به شما کمک کند شکل صورت خود را نیز حفظ کنید و از بروز مشکلات مربوط به غذا خوردن و حرف زدن پرهیز نمایید. دو گزینه ای که معمولاً برای جایگزینی دندان ها استفاده می شوند بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند.

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند که معمولاً از تیتانیوم ساخته می شوند. آنها داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند، همراه با پیچ هایی برای نگهداشتن روکش یا بریج در جای خود.

اجازه دهید نقاط ضعف و قوت ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم. ما در این مقاله نگاهی خواهیم داشت به عواملی که می توانند به شما کمک کنند مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندان چیست؟

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

بریج های دندانی عموماً از دو یا چند روکش دندان تشکیل می شوند که روی دندان های پایه یا تکیه گاه در طرفین فضای خالی به جا مانده از دندان یا دندان های از دست رفته قرار می گیرند. بریج های دندانی محکم و قابل اعتماد هستند و در اکثر موارد آنها ظاهر و احساسی شبیه دندان های طبیعی بوجود می آورند.

بریج های دندانی از اوایل قرن اخیر بخشی جدایی ناپذیر از دندانپزشکی مدرن بوده و قبل از استفاده از ایمپلنت های دندانی روشی ترجیحی برای جایگزینی دندان ها بوده است. بریج های دندانی می توانند روی ایمپلنت های دندانی نیز استفاده شوند.

پونتیک دندان مصنوعی است که فواصل بین دندان های پایه را پر می کند، و آنها معمولاً از طلا، آلیاژهای پرسلن، یا ترکیبی از مواد مختلف ساخته می شوند. دندان های پایه یا تکیه گاه می توانند دندان های طبیعی یا ایمپلنت های دندانی باشند و آنها به عنوان تکیه گاه اصلی برای حمایت از بریج شما عمل می کنند.

برای در نظر گرفتن طراحی و ساخت یک بریج دندانی، دو دندان ثابت و سالم باید در معادله مورد استفاده قرار می گیرند. آماده سازی آنها شامل کانتور کردن و تغییر شکل آنها با تراشیدن مینای دندان کافی می باشد برای ایجاد فضا برای روکشی که قرار است روی دندان های پایه باقی مانده سوار شند. تراشیدن از شکل و ساختار دندان های اصلی و طبیعی تکیه گاه بزرگترین نقطه ضعف همراه با بریج های سنتی دندانی است. این موجب از دست رفتن مقدار قابل توجهی از بافت های سالم دندان است که می تواند موجب تضعیف دندان و کاهش طول عمر احتمالی آنها شود.

در مقایسه بریج هایی که به گونه ای طراحی شده اند که به طور کامل تحت حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، بزرگترین مزیت برای دندان های طبیعی مجاور می باشند که در طول روند درمان دست نخورده باقی می مانند.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

قبل از ساخت ایمپلنت های دندانی لازم است از دهان شما قالب استاندارد و شاید حتی اسکن دیجیتالی گرفته شود. این نتایج برای تولید مدل دقیقی استفاده می شوند که برای ساخت بریج استفاده خواهد شد. کل فرایند ساخت بریج دندانی می تواند تحت نظر متخصص لابرتوار دندانی ساخته شود. روکش ها باید مانند دستکش روی دندان یا ایمپلنت پایه قرار بگیرند، زیرا وقتی بریج نهایی در جای خود چسبانده می شود مدت زمانی طولانی با شما همراه خواهد بود.

مقایسه ایمپلنت ها و بریج های دندانی

ایمپلنت ها و بریج های دندانی هر دو می توانند نتایجی با ظاهر دندان های طبیعی ارائه دهند، اما آنها هر یک مزایا و معایب خود را دارند. در اینجا مقایسه این دو گزینه را انجام خواهیم داد.

مزایای بریج های دندانی

  • احتمال قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • بدون نیاز به جراحی های تهاجمی یا جراحی پیوند استخوان.
  • معمولاً هزینه ای بسیار پایین تر از هزینه ایمپلنت های دندانی دارند.
  • معمولاً تنها نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند که طی دو هفته انجام می شود.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب بریج های دندانی

  • باید هر ۵ تا ۷ سال تعویض شوند (گرچه می توانند بیشتر از ۱۰ سال دوام داشته باشند).
  • با بالا رفتن سن ظاهر طبیعی خود را از دست می دهند.
  • بروز بیشتر پوسیدگی و حفره های دندانی برای دندان های اطراف، نسبت به ایمپلنت های دندانی.
  • می توانند به دندان های سالم اطراف دندان از دست رفته آسیب برسانند.

لطفاً به خاطر داشته باشید که اگر مشکلی جدی برای یکی از دندان های پایه بروز پیدا کند، کل بریج دندانی می تواند با مشکل مواجه شود. برای مثال، اگر هر یک از دندان های حمایت کننده دچار پوسیدگی عمیق، عفونت، یا بیماری پریودنتال (لثه) شود، ممکن است شما کل دندان را از دست بدهید. بنابراین، فضای موجود، طراحی، نحوه قرار گیری، و ظرفیت بارگذاری، در کنار تشخیص اینکه آیا بریج مناسب است یا خیر، حیاتی می باشد.

یکی از خطاهایی که هنگام ساخت بریج های دندانی صورت می گیرد بلند بودن بیش از حد آنها است. هرچه طول بریج بلندتر باشد، نیروی بیشتری روی دندن اباتمنت وارد می شود. این نیروی زیاد می تواند موجب وارد آمدن فشار غیر قابل تحملی روی دندان های تکیه گاه مجاور شود. بنابراین، ملاحظات با دقتی باید در مورد نیروهای بایت مربوط به اکلوژن دینامیک شما و آنچه در طول روز می خورید صورت بگیرد.

بزرگترین نقطه ضعف بریج های دندانی آماده سازی دندان است، مخصوصاً اگر دندان جوانی را درگیر کند که هیچ ترمیمی ندارد یا ترمیم کوچکی دارد. هیچ دندانپزشکی استفاده از دندان های جوان به عنوان تکیه گاه بریج را دوست ندارد، زیرا تحقیقات نشان می دهند این دندان های جوان تقریباً به احتمال زیاد در آینده نیاز به درمان ریشه خواهند داشت.

این شرایط اتفاق می افتد، زیرا آماده سازی دندان یا دندان ها برای بریج دندان هنوز هم به دندان ها آسیب وارد می کند. کاهش مقدار زیادی از مینای دندان های شما می تواند منجر به بروز التهاب در عصب دندان شود که در نهایت موجب حساسیت یا درد خواهد شد، عارضه ای جانبی که در ۱-۳% موارد اتفاق می افتد. برای کاهش یا جلوگیری از بروز این عارضه جانبی غیر ضروری، برای آماده سازی دندان یا دندان ها می توان به فرایندهایی در لابراتوار تکیه کرد که کمترین میزان تهاجمی بودن را دارند. این تکنیک اجازه ساخت روکش های محکمی را می دهد که تنها نیاز به ۱ میلی متر تراشیدن دندان تکیه گاه دارند، بعلاوه گرمای ایجاد شده در طول فرایند را نیز محدود می کند. در نتیجه، می توان از بروز عوارض جانبی به کمتر از ۱ در ۵۰۰ مورد کاست.

مزایای ایمپلنت های دندانی

  • می توانند ۱۵ سال یا بیشتر دوام داشته باشند و با دوام ترین گزینه ممکن در بازار هستند.
  • ظاهر طبیعی را خیلی طولانی تر از بریج های دندانی حفظ می کنند.
  • به دندان های سالم اطراف ایمپلنت های دندانی هیچ آسیبی وارد نمی شود.
  • نرخ موفقیت خیلی بالای، حدود ۹۷ درصد.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب ایمپلنت های دندانی

  • احتمال کمتر قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • فرایند می تواند چیزی حدود ۶ ماه طول بکشد.
  • بالاتر بودن هزینه ها
  • ممکن است منجر به بروز مشکلات و پیچیدگی های جراحی شود.

مقایسه هزینه های بریج و ایمپلنت های دندانی

بریج های دندانی به طور کلی ارزان تر از ایمپلنت های دندانی هستند و بیشتر احتمال دارد که بیمه آنها را تحت پوشش خود قرار دهد، یا حداقل مقداری از هزینه آن را تقبل کند. هزینه به عوامل متعددی بستگی دارند:

  • نوع ایمپلنت یا بریجی که دریافت می کنید
  • مواد مورد استفاده
  • گستردگی فرایند
  • محل زندگی شما.

گرچه ایمپلنت های دندانی بسیار پر هزینه تر هستند، اما آنها بهتر از بریج های دندانی عمر می کنند و نیازی نیست چند سال یک مرتبه تعویض شوند.

چگونه می توان بین ایمپلنت های دندانی و بریج ها انتخاب کرد؟

دندانپزشک می تواند در مورد بهترین روش جایگزینی دندان برای موقعیت شما توصیه هایی ارائه دهد. بهترین گزینه برای شما به بودجه شما بستگی دارد، اینکه چه تعداد دندان از دست داده اید، و نیز سلامت عمومی شما.

هزینه ها

اگر بیمه خدمات دندانپزشکی دارید، بریج های دندانی شما بیشتر از ایمپلنت های دندانی احتمال دارند که تحت پوشش بیمه قرار بگیرند. اگر بیمه ندارید و هر دو گزینه فراتر از بودجه شما هستند، می توانید با دندانپزشک خود در مورد پروتزهای پارسیل یا گزینه های دیگر صحبت کنید.

تعداد دندان های از دست رفته

اگر شما بیش از یک دندان متوالی را از دست داده باشید، احتمالاً بریج های دندانی گزینه بهتری نسبت به ایمپلنت های دندانی هستند. برای هر دندان از دست رفته لازم است یک ایمپلنت جداگانه با جراحی به استخوان فک شما متصل شود و منجر به جراحی پرهزینه و اغلب غیر عملی می شود.

سلامت عمومی

ایمپلنت های دندانی نیاز به جراحی دارند، بنابراین ممکن است آنها گزینه مناسبی برای افرادی نباشند که شرایط پزشکی دارند روند بهبود را در آنها کند می کنند، مانند دیابت یا لوسمی.

بهترین گزینه ها برای دریافت ایمپلنت های دندانی افرادی هستند که از سلامت عمومی خوبی برخوردار می باشند و استخوان فک آنها عاری از هر گونه پوسیدگی است و به اندازه کافی سالم هست که بتواند ایمپلنت های دندانی را حمایت کند.

زمان

کل فرایند دریافت ایمپلنت های دندانی می تواند چندین ماه طول بکشد در حالی که بریج های دندانی می توانند تنها با دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک و آن هم طی دو هفته آماده و قابل استفاده باشند.

هنگام دریافت ایمپلنت های دندانی، جراح دهان و دندان داخل استخوان فک شما را با دریل آماده خواهد کرد و ریشه ایمپلنت را به استخوان متصل خواهد کرد. وی ممکن است طی مدتی که شما منتظر بهبود استخوان هستید دنچر یا پروتزهای مصنوعی را برای شما کار بگذارد. شما باید ۲ تا ۶ ماه صبر کنید تا استخوان بهبود پیدا کند قبل از آنکه روکش بتواند افزوده شود.

زیبایی

تمرکز روی زیبایی ممکن است شما را به این وادار کند که تصمیم بگیرید به جای ایمپلنت های دندانی از بریج های دندانی استفاده کنید. گاهی اوقات اگر ارتفاع لثه از قبل اندک باشد، جایگذاری ایمپلنت های دندانی می تواند موقعیت لثه را با مشکل مواجه سازد. بیمارانی که خط لبخند بسیار بلند و قابل مشاهده ای دارند لازم است هر دو امکان را با دقت مورد بررسی قرار دهند. اگر شما قبلاً با شکست ایمپلنت های دندانی مواجه شده اید، ممکن است لازم باشد طرح خود را تغییر دهید و بریج ها را انتخاب کنید، زیرا احتمال با مشکل مواجه شدن محل کاشت ایمپلنت های دندانی وجود دارد.در برخی موادر زیبایی باعث می شود تصمیم گرفته شود از بریج ها یا ایمپلنت های دندانی استفاده شود، با بریج شما به سرعت می توانید رنگ و شکل سه دندان را بلافاصله تحت کنترل درآورید.

گزینه های دیگر به جای بریج ها یا ایمپلنت های دندانی

بریج ها و ایمپلنت های دندانی تنها گزینه های موجود برای جایگزینی دندان های از دست رفته نیستند. پروتزهای پارسیل و فضا نگهدارها نیز ممکن است استفاده شوند.

پروتزهای پارسیل

پروتزهای پارسیل معمولاً از پلاستیک و فلز ساخته می شوند. آنها جای خالی به جا مانده از یک یا چند دندان را پر می کنند. پروتزهای پارسیل اغلب شبیه دندان های طبیعی هستند و برای یاقی ماندن در جای خود روی دندان های سالم چفت می شوند. دندانپزشک ممکن است پروتز را زمانی توصیه کند که دندان های کناری دندان از دست رفته به اندازه کافی برای حمایت از بریج محکم نیستند.

گرچه آنها عموماً ارزان تر از بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند، اما معمولاً راحت و با ثبات نیستند. علاوه بر این، آنها ممکن است در غذا خوردن یا حرف زدن شما اختلال ایجاد کنند و نیاز است به صورت روزانه پاکسازی شوند.

فضا نگهدارها

اگر استطاعت جایگزینی دندان های خود با روش مناسب را ندارید، فضا نگهدارها می توانند گزینه دیگری برای شما باشند. آنها معمولاً از قطعات فلزی ساخته می شوند که مانع جابجا شدن دندان ها به طرفین و به سمت محل دندان از دست رفته می شوند.

علاوه بر این، فضا نگهدارها عموماً در کودکان استفاده می شوند تا اجازه دهند دندان های دائمی بدون هیچ مانعی بیرون بیایند.

یک ریتینر ارتودنتیک نیز می تواند برای نگهداشتن فضای به جا مانده از دندان از دست رفته استفاده شود و مانع جابجا شدن دندان های اطراف به سمت فضای خالی شوند.

سخن پایانی…

ایمپلنت ها و بریج های دندانی دو گزینه ای هستند که برای جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده می شوند. بریج های دندانی بیشتر احتمال دارد که تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی قرار بگیرند و هزینه کمتری در بر دارند.

اگر برای شما هزینه مسئله ای نیست و از سلامت عمومی کافی برخوردار هستید، ایمپلنت های دندانی ممکن است گزینه های بهتری باشند زیرا با دوام ترهستند و به دندان های کناری هیچ آسیبی وارد نمی کنند. دندانپزشک می تواند به شما کمک کند مشخص نمایید کدام گزینه برای موقعیت شما بهتر است.

اگر به دنبال بهترین متخصص پروتز و ایمپلنت دندان هستید با تماس بگیرید…

برای بسیاری از افراد انتخاب مسواک به سادگی نفس کشیدن است. آنها همگی مانند یکدیگر مسواک می زنند، درست است؟نه دقیقاً. حقیقت این است که همه مسواک ها مانند یکدیگر تولید نمی شوند.

برای انتخاب بهترین مسواک باید به عوامل متعددی دقت کنید، مانند اندازه سر مسواک، شکل آن، نوع فرچه ها، و اینکه آیا تأییدیه انجمن دندانپزشکان را دارد یا خیر. ما در این مقاله قصد داریم به بیان پنج چیزی بپردازیم که هنگام انتخاب مسواک باید مد نظر داشته باشید.

  • اندازه سر مسواک
  • نوع فرچه ها
  • گرد یا صاف بودن فرچه ها
  • تأییدیه ADA
  • برقی یا دستی بودن مسواک

ما در انتها توصیه های لازم برای انتخاب مسواک درست را به شما خواهیم داد.

اهمیت انتخاب مسواک مناسب برای سلامت دهان و دندان ها بیشتر از چیزی است که فکرش را بکنید. با دنبال کردن این نکات هرگز درگیر این موضوع نخواهید شد که کدام مسواک را انتخاب کنید.

اندازه سر مسواک مهم است!

اندازه سر مسواک مهم است زیرا می تواند تأثیر زیادی روی کیفیت مسواک زدن شما داشته باشد. سرهای مسواک ها با اندازه های مختلفی تولید می شوند، اما بهترین اندازه سری است که یک اینچ طول و نیم ینچ عرض داشته باشد. سری مسواک باید امکان مسواک زدن دندان های بالا و پایین و عقب و جلوی دهان را با بهترین دسترسی برای حداکثر پاکسازی فراهم کند.

مسواک های بزرگتر نیز در دسترس هستند اما برای اکثر افراد ایده آل نیستند. آنها در حقیقت می توانند باعث شوند نتوان قسمت هایی که دسترسی به آنها دشوار است، مانند دندان های مولر واقع در عقب دهان، را پاکسازی کرد. در صورت لزوم، و تنها در صورتی که دندانپزشک به شما توصیه کرده باشد، مسواکی با سری بزرگتر خریداری کنید.

علاوه بر این، باید مسواکی بخرید که دست گرفتن آن راحت باشد. به دنبال مسواکی باشید که دسته آن به اندازه کافی بلند باشد تا بتوانید آن را راحت در دست بگیرید. اگر دسته مسواک راحت نباشد، هنگام دو مرتبه مسواک زدن در طول روز، دو دقیقه زمان پیشنهادی برای هر مرتبه مسواک زدن خیلی طولانی تر به نظر خواهد رسید.

 مسواک مناسب دندان

مسواک مناسب دندان

نوع فرچه (پرز) مسواک

فرچه های مسواک ها در سه نوع تولید می شوند- نرم، متوسط، و سخت. این هم برای مسواک های دستی صدق می کند و هم مسواک های برقی. وقتی نوبت به تراکم فرچه ها می رسد، نایلون نرم تقریباً همیشه انتخاب می شود. علت این است که حتی اگر ناخواسته در طول مسواک زدن فشار زیادی به دست خود وارد کنید، آنها هیچ آسیبی به دندان های شما وارد نمی کنند.

ممکن است به نظر شما دندان های محکمی داشته باشید، اما حقیقت این است که آنها با خوردن غذاهای قندی، نوشیدنی های اسیدی، یا حتی با بهداشت بد دهانی تضعیف می شوند. مانند مسواکی با سری بزرگتر، از این نوع فرچه ها نیز تنها در صورت توصیه دندانپزشک استفاده کنید.

فرچه های گرد یا صاف

ممکن است متوجه شده باشید که نوک فرچه های مسواک ها با دو نوع گرد و صاف تولید می شوند. شاید این موضوع چندان مهمی به نظر نرسد، اما در واقع شکل فرچه های مسواک تأثیر زیادی روی بهداشت دهانی شما دارد.

گرچه فرچه های دارای نوک صاف باعث خواهند شد به اندازه فرچه های دارای نوک گرد احساس تمیزی داشته باشید، اما اما آسیبی که آنها وارد می کنند از مزایای آنها بیشتر است. فرچه هایی که نوک تیز دارند بیشتر احتمال دارد که با خراشیدن لثه های شما به آنها آسیب وارد کنند، که می تواند احتمال بروز عفونت و التهاب را افزایش دهد.

به همین دلیل است که باید مسواکی با فرچه های دارای سر گرد خریداری کنید. آنها نه تنها به محافظت از لثه های شما در برابر عفونت ها و التهاب کمک می کنند، بلکه اگر لثه های حساسی دارید بهترین گزینه هستند.

مسواک دارای تأییدیه انجمن دندانپزشکی

همیشه بهتر است مسواکی خریداری کنید که دارای تأییدیه انجمن دندانپزشکان است زیرا این اطمینان را بوجود می آورد که تحت آزمایشات لازم قرار گرفته است و بهترین پاکسازی و ایمنی را برای دهان شما فراهم خواهد کرد. اگر در مورد انتخاب مسواک مطمئن نیستید، از دندانپزشک خود راهنمایی بخواهید. یا اینکه دفعه بعد که برای خرید مسواک اقدام می کنید به دنبال تأییدیه انجمن دندانپزشکان روی آن باشید.

این تأییدیه هم برای مسواک های برقی مهم است هم مسواک های دستی. برچسب تأییدیه ADA به این معنا است که:

  • نوک فرچه ها بی خطر است.
  • دسته مسواک برای استفاده روزانه پیشنهادی به اندازه کافی محکم و راحت است.
  • اگر به تعداد دفعات پیشنهادی میواک بزنید فرچه های مسواک بیرون نخواهند آمد.
  • مسواک تجمع پلاک و بیماری لثه را در مراحل اولیه کاهش خواهد داد.

برچسب تأییدیه انجمن دندانپزشکان همین چیزها را برای مسواک های برقی نیز تضمین خواهد کرد. بیشتر از هر چیز دیگری، تضمین می کند که سری قابل تعویض مسواک تحت آزمایشات امنیت شدید و تست های بالینی قرار گرفته است. این نشان می دهد مسواک به اندازه کافی برای دندان ها، بافت دهان، و ابزارهای دندانی مانند بریس ها بی خطر است.

 مسواک مناسب دندان

مسواک مناسب دندان

مسواک برقی یا دستی؟

انتخاب مسواک برقی یا دستی به ترجیح شخصی شما بستگی دارد. هر دوی آنها برای تمیز کردن دندان ها عملکرد خوبی دارند. مهم ترین عامل این است که مسواکی که شما انتخاب می کنید به شما کمک کند به مدت توصیه شده دو دقیقه، دو مرتبه در روز، با تکنیک درست، مسواک بزنید.

بزرگترین عامل برای اکثر افراد هزینه است. مسواک های برقی که با باطری یا برق مستقیم کار می کنند هزینه بیشتری خواهند داشت، و این شامل سری اضافی نخواهد بود. از سوی دیگر، اگر متوجه شوید که بیشتر به بهداشت دهان شما کمک می کنند ارزش هزینه کردن دارند.

توصیه های ما

رعایت بهداشت خوب دهانی در منزل با مسواک مناسب راهی مهم برای تضمین سلامت دهانی و عمومی شما برای سال ها است. کار مهم دیگری که باید انجام دهید پاکسازی های تخصصی دندانی هر ۶ ماه یک مرتبه است. حتماً در این مراجعات راجع به نحوه انجام کارهای بهداشتی دهان خود با دندانپزشک گفتگو کنید، از جمله اینکه کدام مسواک برای شما بهتر است.

گرچه شما می دانید باید به طور منظم و بر اساس برنامه دندان های خود را مسواک بزنید، اما ممکن است فکر کنید نخ دندان کشیدن یک گزینه صرفاً انتخابی است. در حالی که، مشخص شده است که نخ دندان کشیدن نیز مانند مسواک زدن اجتناب ناپذیر است، و می تواند سلامت دهان را به میزان چشمگیری بهبود بخشد. علاوه بر این، اشکال مختلف نخ های دندان در دسترس هستند، و تکنیک های دقیقی هستند که می توانند به شما کمک کنند از هر کدام که انتخاب می کنید نهایت بهره را ببرید.

اگر نخ دندان نکشیم چه اتفاقی می افتد؟

شما وقتی دندان های خود را مسواک می زنید، تنها سه سطح از ۵ سطح دندان ها را تمیز می کنید. نخ دندان کشیدن بهترین راه برای پاکسازی بین دندان ها است، زیرا به صورت ویژه برای کمک به رها شدن از شر باقی مانده های غذا و پلاک های بین دندانی طراحی شده است.

نخ دندان

نخ دندان

نخ دندان های مختلف مناسب افراد مختلف

نخ دندان ها معمولاً از پلاستیک یا نایلون ساخته می شوند، و به صورت موم زده یا موم نزده در دسترس هستند. گرچه شواهد کنونی حاکی از این هستند که نخ دندان های موم زده و موم نزده به یک اندازه برای پاکسازی دندان ها مفید هستند، اما نحوه قرارگیری دندان های شما است که مشخص می کند کدام نوع برای شم مناسب تر است. بویژه، نخ دندان های موم نزده می توانند از بین کوچکترین فواصل نیز عبور کنند، بنابراین اگر تنها فواصل بسیار کوچکی بین دندان های شما وجود دارند ممکن است لازم باشد تنها از این نوع نخ دندان ها استفاده کنید. با این حال، نمونه های موم زده آنها کمتر احتمال دارد که حین استفاده پاره شوند، بنابراین اگر فواصل بین دندان های شما بزرگ تر هستند، احتمالاً این نوع نخ دندان ها برای شما راحت تر باشند.

نخ دندان کشیدن کشیدن فقط برای تمیز کردن دندان نیست!

اولاً، از آنجا که نخ دندان کشیدن به زدودن باکتری ها کمک می کند، استفاده منظم از نخ دندان باعث می شود احتمال بروز بیماری های لثه، بوی بد دهان،و پوسیدگی و حفره های دندانی در شما کاهش پیدا کند. دوماً، نخ دندان کشیدن با زدودن ذرات غذایی که ممکن است باعث شوند دندان های شما کدر و خاکستری به نظر برسند، به شما کمک می کند لبخند شما بهترین جلوه خود را داشته باشد.

نخ دندان

نخ دندان

خونریزی لثه ها نباید مانع نخ دندان کشیدن شما شود

افراد معمولاً وقتی متوجه می شوند لثه های آنها در حال خونریزی هستند، نخ دندان کشیدن منظم را کنار می گذارند. با این حال، در حقیقت خونریزی از لثه ها حین نخ دندان کشیدن بسیار شایع است، زیرا با برداشتن پلاک های تشکیل شده آنها می توانند تحریک پذیر شوند. در سایه این حقیقت، مهم است به نخ دندان کشیدن ادامه دهید حتی اگر ابتدا موجب بروز مقداری خونریزی شود. با این حال، اگر روند خونریزی ظرف مدت یک هفته یا کمی بیشتر کاهش پیدا نکرد، باید راجع به این مشکل با دندانپزشک خود گفتگو کنید. ممکن است مشکل حساس بودن نسبتاً زیاد لثه های شما باشد و لازم باشد نخ دندان نرم تری خریداری کنید.

بهترین روش نخ دندان کشیدن چیست؟

دندانپزشکان و متخصصان دندانپزشکی هشدار می دهند که نحوه نخ دندان کشیدن بسیار مهم تر از نوع نخ دندانی است که انتخاب می کنید. مهم است نخ دندان را محکم بین انگشتان خود نگه دارید، و باید داخل هر فاصله دندانی آن را هشت مرتبه به سمت بالا و پایین حرکت دهید (که باعث تمیزی بیشتر دندان ها خواهد شد). هر بار که نخ دندان را به داخل یک فاصله بین دندانی فرو می برید، لازم است حتماً از بخش جدیدی از نخ دندان استفاده کنید. علاوه بر این، باید توجه کنید که با آرام نخ دندان کشیدن زیر خط لثه کنار هر دندانی می توانید سلامت دهان خود را ارتقاء دهید.

آیا باید هر روز نخ دندان بکشیم؟

به صورت ایده آل، شما باید حداقل یک مرتبه در روز نخ دندان بکشید. اگر می خواهید روزی تنهای یک مرتبه نخ دندان بکشید، این کار را قبل از رفتن به رختخواب و حتماً قبل از مسواک زدن دندان های خود انجام دهید. با انجام این کار می توانید اطمینان حاصل کنید که احتمال رسیدن مسواک شما به فضاهای بین دندانی بیشتر خواهد بود، و آنها را تمیزتر خواهد کرد.

نخ دندان مخصوص کودکان

گاهی اوقات کودکان تمایل چندانی به استفاده از نخ دندان ندارند، اما برخی اشکال نخ دندان های با طعم نعنا می توانند کمک کنند نخ دندان کشیدن برای آنها تجربه ای خوشایند باشد. علاوه بر این، برخی نخ دندان های مخصوص وجود دارند که رنگ آنها تغییر می کند تا نشان دهند چه مقدار پلاک زدوده شده است، و این می تواند به استفاده کننده های جوان کمک کند از تمیز کردن دندان های خود احساس رضایت بیشتری داشته باشند.

آیا فقط یک روش برای نخ دندان کشیدن وجود دارد؟

اگر از آرتروز دست رنج می برید، یا دچار آسیب به مچ دست شده اید، ممکن است نخ دندان کشیدن برای شما فوق العاده دشوار به نظر برسد. با این حال، ابزارهای نگهدارنده نخ دندان وجود دارند که برای کمک به افرادی طراحی شده اند که چنین مشکلاتی را دارند. در آنها معمولاً مقداری نخ دندان به یک دسته متصل است که گرفتن آن راحت است. علاوه بر این، در برخی موارد، مسواک های بین دندانی ممکن است جایگزین های مناسبی برای نخ دندان باشند.

نخ دندان

نخ دندان

گام های درست نخ دندان کشیدن

  • مقدار مناسبی نخ دندان ببرید و بیشتر آن را به دور انگشت وسط یک دست خود و بقیه آن را به دور همان انگشت در دست دیگر بپیچید. این انگشت وظیفه جمع کردن بخش های آلوده و کثیف نخ دندان را به عهده دارد.
  • نخ ها را محکم بین انگشتان شست و اشاره خود نگهدارید.
  • نخ را با حرکات سایشی آرام بین دندان های خود هدایت کنید. هرگز نخ دندان را ناگهان بین دندان ها فشار ندهید زیرا ممکن است به لثه های خود آسیب برسانید.
  • وقتی نخ به خط لثه ها رسید، آن را به شکل C کنار تک تک دندان ها شکل دهید و به آرامی کنار دندان بالا و پایین ببرید.
  • نخ را محکم کنار دندان نگهدارید. به آرامی هر طرف دندان را با نخ تمیز کنید، نخ را دور از لثه ها به بالا و پایین حرکت دهید. این کار را برای تک تک دندان ها و برای هر دو طرف آنها انجام دهید. پشت دندان های آخر را فراموش نکنید.
  • هر بار که تمیز کردن هر دندان پایان می یابد آن تکه از نخ را دور انگشت بپیچید و تکه جدیدی از انگشت روبرو باز کنید. فراموش نکنید نخ دندان کوتاه نمی تواند چندان مؤثر واقع شود و می تواند باکتری ها را داخل دهان به جای بگذارد.

دنچر استوماتیت چیست؟

دنچر استوماتیت یا همان استوماتیت دندان مصنوعی نوعی واکنش التهابی شایع است که به استفاده از پروتزهای مصنوعی مربوط می شود و توسط مخمر یا قارچی به نام کاندیدیا ایجاد می شود. نمونه های نادرتر دنچر استوماتیت ممکن است در نتیجه تروماهای مکانیکی یا واکنش تماسی آلرژیک بروز پیدا کنند. این عفونتی نیست که ما به آن مبتلا شویم یا آن را به دیگران منتقل کنیم، زیرا همه ما داخل دهان خود مقداری کاندیدیا داریم. زخم ها می توانند در دیگر قسمت های بدن نیز ظاهر شوند، اما وقتی دهان را تحت تأثیر قرار می دهد ممکن است دنچر استوماتیت نامیده شود.

استوماتیت به معنای زخم دهان است.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

چه افرادی می توانند دچار التهاب دندان مصنوعی شوند؟

افرادی که از دنچرها یا همان دندان ها یا پروتزهای مصنوعی استفاده می کنند بیشترین احتمال وجود دارد که تحت تأثیر این موضوع قرار بگیرند.

عواملی که باعث می شوند برخی افراد بیشتر مستعد بروز این مشکل شوند عبارتند از:

  • دست دندان کامل قوس دندانی بالا- احتمالاً به دلیل بزرگتر بودن سطح تماسی که بین دنچر و مخاط دهان وجود دارد.
  • پروتزهای آکریلیک- به نظر می رسد گونه های کاندیدیا میل خاصی به چسبیدن به رزین آلریلیک داشته باشند.
  • برخی آنتی بیوتیک ها در ایجاد زخم های دهانی مقصر هستند. بسیاری افراد دریافته اند که مصرف برخی آنتی بیوتیک ها باعث بازگشت عفونت می شوند، مخصوصاً اگر طی یک بازه زمانی طولانی مدت مصرف شوند.
  • بهداشت بد دهانی- گونه های کاندیدیا و باکتری های لاکتوباسیلوس به سطوح پروتزهای مصنوعی می چسبند و باید حداقل یک مرتبه در روز با روش های شیمیایی یا مکانیکی برداشته شوند. افرادی که در تمیز نگه داشتن دهان خود مشکل دارند بیشتر با این شرایط مواجه می شوند.
  • بد قرار گرفتن پروتزها روی لثه ها- آسیبی که ترومای مکانیکی به مخاط وارد می کند، باعث می شود بیشتر مستعد بروز عفونت شوند.
  • عمر پروتز- پروتزهای قدیمی عموماً با دنچر استوماتست همراه هستند، احتمالاً به دلیل بد قرار گرفتن و نیز سطوح زبری که کاندیدیا می تواند داخل آنها پنهان شود.
  • استفاده مداوم از پروتزهای مصنوعی- عدم خارج کردن پروتز در طول شب خطر را افزایش می دهد.
  • مردان- دو برابر بیشتر از زنان احتمال دارد که دنچر استوماتیت در مردان بروز پیدا کند.
  • خشکی دهان (زروستومیا)- بزاق دهان به طور طبیعی به شستن دهان و پاکسازی سطوح دنچرها کمک می کند.
  • افراد مبتلا به دیابت و همه افرادی که چه از طریق استنشاق و چه از طریق خوراکی استروئیدها را مصرف می کنند، ممکن است بیشتر با این مشکل مواجه شوند.
  • افراد مسن بیشترین استفاده را از پروتزهای مصنوعی دارند و به دلیل محدودیت منابع مالی، ضعف بینایی، کمبود مهارت هاس دستی، و کمبود اطلاعات، در معرض خطر بهداشت نامناسب پروتزهای مصنوعی قرار دارند. فقر نیز توانایی مراجعه منظم به دندانپزشک و تعویض دنچرهای بد را تحت تأثیر قرار می دهد.

علائم بالینی دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت ها معمولاً منجر به بروز علائم چندانی نمی شوند. اما هنگام معاینات، مخاطی که با دنچر تماس داشته اند قرمز و متورم خواهند بود، و گاهی اوقات نقطه های قرمز رنگی روی آنها وجود دارد.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

دندانپزشک چگونه می تواند التهاب دندان مصنوعی را تشخیص دهد؟

وقتی دنچر ها از دهان بیرون آورده می شوند، دندانپزشک می تواند قسمت های قرمز رنگی که زیر دنچر بوجود آمده اند را مشاهده کند. علاوه بر این، ممکن است زخم هایی به رنگ قرمز در اطراف لب ها بوجود بیایند.

نمونه های میکروبیولوژی آزمایشگاهی که از کام (سقف دهان) یا سطح پروتزهای مصنوعی گرفته می شوند وی توانند وجود مخمرها را تأیید کنند. کاندیدیا آلبیکانز شایع ترین است.

چرا دنچر استوماتیت ها نیاز به درمان دارند؟

این شرایط اگر درمان نشود می تواند موجب بروز زخم هایی داخل دهان شود که باعث خواهد شد دنچرها نتوانند به خوبی داخل دهان جای بگیرند.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

التهاب دندان مصنوعی چگونه درمان می شود؟

  • بهداشت خوب دهانی- مهم است که تا حد امکان دهان خود را تمیز نگه دارید و دهان و دنچر خود را پس از صرف غذا بشویید. سیگار کشیدن موجب وخیم تر شدن رشد عفونت های مخمری بیشتری می شود.
  • تمیز نگه داشتن دنچرها تا حد امکان- تا جایی که برای شما امکان پذیر است، و قطعاً در طول شب، دنچرهای خود را خارج دهان نگهدارید. اگر به مدت دو هفته شب ها دنچر خود را استفاده نکنید، برخی عفونت های مخمری کاملاً برطرف می شوند.

برای پاکسازی دنچرها، قانون کلی این است که: هر روز آنها را مسواک بزنید و در آب غوطه ور کنید. ابتدا دنچر خود را مسواک بزنید، تا به زدودن همه ذرات غذای باقی مانده کمک کنید. از پاک کننده های غیر ساینده استفاده کنید، نه خمیر دندان. مراقب باشید خیلی محکم آنها را نسایید زیرا این کار موجب ایجاد شیارهایی روی سطوح پروتزهای مصنوعی می شود.

حتماً همه سطوح پروتز مصنوعی خود را مسواک بزنید، از جمله سطوحی که روی سطح لثه های شما قرار می گیرند. اگر شما از هر گونه ابزاری برای ثابت کردن دنچرها استفاده می کنید، این کار از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

پروتز مصنوعی خود را هر روز در محلول های مخصوص تمیز کردن دنچر غوطه ور کنید. این کار به زدودن هر گونه پلاک تشکیل شده روی آن و نیز از بین رفتن لکه های مقاومی که به جا مانده اند کمک می کند. علاوه بر این، به ضد عفونی کردن دنچرهای شما کمک می کند، و باعث می شود با داشتن آنها داخل دهان احساس طراوت بیشتری داشته باشید. همیشه دستور العمل های سازنده آنها را دنبال کنید.

در صورتی که دنچرهای شما اجزاء فلزی داشته باشند، از هیچ چیزی که حاوی ماده مواد سفید کننده است استفاده نکنید، به جای آن از کلرهگزیدین استفاده کنید. هر روز از کلرهگزیدین استفاده نکنید زیرا این کار باعث می شود روی پروتزهای شما لکه ایجاد شود. این ماده را تنها هفته ای یک مرتبه استفاده کنید.

  • داروها- اگر مراقبت های بهداشت دهانی و پاکسازی با دقت کمکی نکرده اند، باید تحت درمان قرار بگیرید. درمان های متعددی در دستری هستند، که اکثر آنها شامل مکیدن آرام آرام قرص داخل دهان هستند. ممکن است لازم باشد به مدت یک ماه به انجام این کار ادامه دهید.

تا حد امکان باید از مصرف قرص های خوراکی ضد قارچ خودداری کنید زیرا عوارض جانبی آنها بسیار شایع تر از کاربردهای موضعی آنها است.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

پس از آن چه اتفاقی می افتد؟

تیم دندانپزشکی باید پس از روند درمان دهان شما را معاینه و بررسی نماید تا مطمئن شود همه چیز از بین رفته است. اگر اینطور نباشد، باید درمان های اضافی ارائه نمایند. در برخی موارد، ممکن است برای مدت زمان طولانی نیاز به درمان داشته باشید.

مهم است هر چند سال یک مرتبه پروتز جدیدی برای شما ساخته شود. حتی اگر هیچ دندانی داخل دهان شما باقی نمانده است که برای چکاپ های منظم به دندانپزشک مراجعه کنید، باز هم لازم است برای آنکه اطمینان حاصل کنید که دهان شما سالم است این کار را انجام دهید.

وقتی صحبت از حفظ سلامت دهان به میان می آید، زبان نقش مهمی را ایفا می کند. اهمیت دو مرتبه مسواک زدن دندان ها و نخ دندان کشیدن بین دندان ها بسیار تأکید شده است، اما اهمیت پاکسازی زبان اغلب نادیده گرفته می شود. هر چقدر هم با جدیت مسواک بزنید، نمی توانید از بوی بد دهان خلاص شوید، مگر آنکه زبانتان تمیز باشد. تمیز کردن زبان با تراشیدن یا کشیدن مسواک روی آن می تواند به از بین بردن ذرات اضافی انباشته شده روی آن که مسئول بوی بد دهان و بهداشت نامناسب دهان هستند، کمک کنند.

زبان ناپاک جایی برای پنهان شدن تعداد زیادی از باکتری هایی است که در بیوفیلم های محافظت کننده ای پنهان می شوند که موجب بروز مشکلات دندانی متعددی می شوند از جمله تشکیل پلاک های دندانی و تارتار، یا پوسیدگی دندان ها.

تمیز کردن زبان

تمیز کردن زبان

مزایای تمیز کردن زبان چیست؟

بهبود حس چشایی

حس چشایی باعث می شود از بسیاری مزه ها لذت ببرید. اگر ذرات اضافی روی زبان شما انباشته شده باشند، جوانه های چشایی موجود روی زبان نمی توانند با کارایی کامل خود طعم غذا را منتقل کنند. به این ترتیب، طعم برخی از مواد غذایی محبوب شما خراب می شود. از آنجا که همه افراد می خواهند از بهترین غذاها لذت ببرند، پاکسازی زبان می تواند به ارتقاء عملکرد جوانه های چشایی شما کمک کند. تراشیدن و مسواک زدن روی زبان موجب برطرف شدن این لایه می شود، و سپس شما مزه هر چیزی را که می خورید با کیفیت بهتری احساس خواهید کرد. این تنها با برداشته شدن پوشش روی جوانه های چشایی امکان پذیر است و می تواند بین انواع مختلف غذاها مانند شیرین، شور، تلخ، یا ترش تمایز بهتری احساس شود.

بهبود ظاهر زبان

وقتی مقدار زیادی ذرات غذا روی زبان انباشته می شود، یک لایه فیلم سفید رنگ ظاهراً کثیف روی زبان شکل می گیرد. چنین ظاهری برای زبان، از نظر زیبایی ناخوشایند است. برداشتن این لایه با کمک یک زبان شوی خوب به بهبود ظاهر زبان کمک خواهد کرد و موجب بالا رفتن اعتماد به نفس شما خواهد شد.

کاهش باکتری دهان

باکتری ها مقصر اصلی بسیاری از مشکلات دندانی هستند، مانند پلاک های دندانی، بوی بد دهان، پوسیدگی دندان، یا ژنژیویت. مطالعات نشان داده اند که پاکسازی منظم زبان تکثیر باکتری هایی مانند استپتوکوک موتانس و لاکتوباسیل را داخل حفره دهان کاهش خواهد داد. این باکتری ها اطراف خود بیوفیلمی تشکیل می دهند که مانند یک پوشش محافظ برای آنها عمل می کند. برداشتن این لایه تنها راه ممکن برای خلاص شدن از شر این باکتری ها است.

تمیز کردن زبان

تمیز کردن زبان

کاهش بوی بد دهان

بوی بد دهان در نتیجه کاهش جریان بزاق اتفاق می افتد، و منجر به انباشته و تکثیر شدن باکتری ها داخل حفره دهان شما می شود. اگر زبان پاکسازی نشود، دهان به استخر باکتری تبدیل می شود و سلامت دهان را به خطر می اندازد. بیوفیلم باکتری ها حفظ می کند،  استفاده منظم از دهانشویه نمی تواند شما را از شر بوی بد دهان رها کند. تراشیدن روی زبان راهی فوق العاده برای پاکسازی زبان است و به شکل مؤثری موجب کاهش بوی بد دهان خواهد شد.

ارتقاء سلامت عمومی بدن

باکتری ها تنها برای سلامت دهان شما مفید نیستند، بلکه آنها می توانند از طریق جریان خون به دیگر اعضای بدن منتشر شوند. بنابراین، خلاص شدن از شر باکتری ها موجب بهبود سلامت دهان و سلامت عمومی خواهد شد. در حقیقت، سلامت خود دهان یک شاخص مهم ارزیابی سلامت عمومی بدن است.

تمیز کردن زبان

تمیز کردن زبان

چگونه می توان زبان را به صورت مؤثر پاکسازی کرد؟

باکتری های موجود در دهان بسیار مقاوم هستند و دهانشویه با آب قادر نخواهد بود آنها را برطرف کند. آنها تنها مقداری از سلول های سطحی لایه بیرونی بیوفیلم را با خود می برند. باکتری های داخل آن دست نخورده باقی می مانند. تراشیدن  بهترین و پذیرفته شده ترین روش برای پاکسازی مؤثر زبان است. باید هنگام تراشیدن زبان به آرامی و با دقت این کار را انجام دهید زیرا زبان یک عضو بسیار حساس است. این کار را محکم و با خشونت انجام ندهید زیرا احتمال آسیب دیدن آن وجود دارد. یک زبان شوی فلزی یا پلاستیکی خوب برای انجام این کار انتخاب کنید که در فروشگاه ها و داروخانه ها قابل تهیه است. اگر هم نمی خواهید برای انجام این کار هزینه کنید می توانید از یک مسواک استفاده کنید. برخی مسواک های خاص هستند که پشت آنها به صورت ویژه ای طراحی شده است و برجستگی ها و شیارهایی دارند که برای پاکسازی زبان استفاده می شوند. وقتی شروع به تراشیدن روی زبان می کنید، باید این کار را از انتهای زبان آغاز کنید. سپس با فشار کافی ابزار خود را روی زبان بکشید تا لایه روی زبان به آرامی برداشته شود. این روند را تا جایی تکرار کنید که همه قسمت های زبان تمیز شوند. سپس دهان خود را با آب بشویید تا ذرات کنده شده از روی زبان را قورت ندهید. اگر به طور منظم زبان خود را تمیز می کنید، یک دهانشویه ضد عفونی کننده می تواند استفاده شود تا به روند خلاص شدن از شر باکتری های داخل دهان کمک کند.

چگونه می توان متوجه شدن زبان سالم نیست؟

یک زبان سالم یک عضو عضلانی کوچک مرطوب است که معمولاً صورتی رنگ است. اگر متوجه هر گونه ناهنجاری یا چیز غیر عادی روی آن شدید، نشانه سالم نبودن آن است.

  • وجود یک لایه فیلم سفید مایل به زرد روی آن
  • برجستگی های کوچک یا پلاک
  • تغییر در ظاهر
  • درد روی زبان
  • خونریزی از زبان
  • بوی سوخت مانند از دهان

اینها برخی از علائم هشدار دهنده هستند که نیاز به توجه به زبان دارند.

چند وقت یک مرتبه باید زبان را پاکسازی کرد؟

شما باید حداقل روزی یک مرتبه زبان خود را تمیز کنید. این کار را به بخشی از بهداشت روتین دهانی خود تبدیل کنید. تراشیدن بیش از حد نیز می تواند مضر باشد زیرا موجب زخم شدن و خراش افتادن روی زبان می شود و اوضاع را وخیم تر می کند. بنابراین این کار با حوصله انجام دهید، هم صبح ها، و هم قبل از رفتن به رختخواب. بیشتر از این توصیه نمی شود. علاوه بر این، باید برای چکاپ های منظم به دندانپزشک مراجعه کنید.

درمان ریشه باعث می شود دهان شما چند ساعتی بی حس و تحریک پذیر باشد. اگر سیگاری باشید، ممکن است فکر کنید آیا انجام این کار پس از درمان ریشه بی خطر است یا خیر.

پس از درمان ریشه، شما نه تنها در دوره بهبود پس از فرایند دهانی به سر می برید، بلکه اگر سیگار بکشید بیشتر مستعد ابتلا به دیگر مشکلات مربوط به سلامت دهان هستید.

پرهیز از کشیدن سیگار می تواند هم سلامت دهان شما را بهبود ببخشد و هم احتمال نیاز به درمان ریشه را کاهش دهد.

چرا پس از درمان ریشه نباید سیگار کشید؟

دلایل متعددی وجود دارند که شما باید از سیگار کشیدن پس از درمان ریشه اجتناب نمایید:

  • تأثیرات کشیدن سیگار ممکن است احتمال نیاز به انجام درمان ریشه را افزایش دهند.
  • پس از فرایند درمان ریشه، بدن شما در حال بهبود خواهد بود، و کشسدن سیگار روند بهبود را به تعویق خواهد انداخت.
  • هیچ یک از فراورده های تنباکو مورد تأیید انجمن دندانپزشکان آمریکا نیست، زیرا سیگار کشیدن برای بدن، و بویژه برای بهداشت دهان، ناسالم تلقی می شود.
اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

عوامل دیگر که باید مد نظر قرار داد

سیگار کشیدن به طور کلی، برای سلامت دهان خوب نیست، اما ممکن است شما را بویژه مستعد نیاز به درمان ریشه کند.

مطالعه ای که در سال ۲۰۲۰ انجام شد نشان داد در افرادی که دخانیات (فراورده های تنباکو) استفاده می کنند، احتمال اینکه در آینده نیاز به درمان ریشه داشته باشند افزایش پیدا خواهد کرد. مطالعه ای که قبل از آن انجام شده بود نشان داد در افراد سیگاری احتمال نیاز به درمان ریشه در آینده ۷/۱ برابر بیشتر از افراد غیر سیگاری است. این رقم در افرادی که کشیدن سیگار را ترک می کنند کاهش پیدا می کند.

اگر سیگاری هستید، ممکن است شما بیشتر مستعد مشکلات پس از درمان ریشه باشید. کشیدن سیگار می تواند موجب بروز التهاب شود. بدن شما کمتر قادر خواهد بود با عفونت مبارزه کند، و شما بیشتر در معرض خطر نیاز به یکی از این فرایندها خواهید بود. علاوه بر این، کشیدن سیگار می تواند با تحلیل استخوان ارتباط دارد، مقدار اکسیژنی که خون با خود حمل می کند را کاهش می دهد، و منجر به اختلال عملکرد عروق خونی می شود.

پس از فرایند، دهان شما بی حس و در حال بهبود خواهد بود. یک دهان بی حس می تواند باعث شود لپ خود را از داخل، زبان، یا لب های خود را گاز بگیرید. علاوه بر این، ممکن است برای درد خود نیاز به دارو داشته باشید، که ممکن است با سیگار کشیدن سازگاز نباشد.

پس از درمان ریشه تا چه مدت باید از کشیدن سیگار خودداری کرد؟

هیچ دستورالعمل خاصی وجود ندارد در خصوص اینکه چه مدت پس از درمان ریشه باید از کشیدن سیگار خودداری کرد. به خاطر داشته باشید که دهان شما پس از فرایند بی حس و حساس خواهد بود.

دستور العمل های دندانپزشک خود در مورد زمانی که می توانید فعالیت مربوط به دهان خود را از سر بگیرید را دنبال کنید. برای مثال، احتمالاً باید تا زمانی که بی حسی از بین می رود صبر کنید تا در قسمتی از دهان که درمان ریشه انجام شده است بتوانید غذا بجوید.

اگر به این فکر می کرده اید ترک کردن سیگار را امتحان کنید، احتمالاً اکنون زمان خوبی است برای برداشتن گام های لازم برای انجام این کارها.

اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

اثر سیگار و دخانیات بر عصبکشی

جایگزین هایی برای کشیدن سیگار

کشیدن سیگار یک رفتار اعتیاد آور و از روی عادت است، بنابراین توقف انجام آن می تواند دشوار باشد. رفتارهای متعددی وجود دارند که شما می توانید با انجام آنها نیاز به سیگار کشیدن را به تعویق بیندازید. برخی از آنها عبارتند از:

  • وقتی فکر می کنید تمایل به کشیدن سیگار دارید خود را سرگرم کنید، از جمله پرداختن به سرگرمی ها، پیاده روی، یا انجام یکی از کارهای منزل.
  • جویدن آدامس یا مکیدن آبنبات های فاقد قند یا خوشبو کننده های دهان برای تحریک دهان، زمان هایی که شما معمولاً سیگار می کشید.
  • نوشیدن یک لیوان آب.
  • انجام ورزش هایی مانند پیاده روی، دویدن، شنا کردن، یا انجام یکی از ورزش ها.
  • تمرکز روی تنفس، با نفس عمیق کشیدن و توجه کردن به دم و بازدم.

سیگار کشیدن و مشکلات دندانی

استفاده از سیگار و تنباکو عموماً با بسیاری از مشکلات دندانی ارتباط دارند. این ممکن است به این دلیل باشد که دهان شما پر از بافت های زنده است، و عمل کشیدن سیگار و مواد شیمیایی موجود در فراورده های تنباکو آنها را مورد حمله قرار می دهند. این می تواند موجب بروز مشکلات زیر شود:

  • بیماری لثه
  • حفره های دندانی
  • تشکیل تارتار روی دندان ها
  • جابجا شدن دندان ها

علاوه بر این، می تواند با بوی بد دهان و لکه های روی دندان ها نیز ارتباط داشته باشد.

اگر سیگار بکشید ممکن است دچار بیماری لثه نیز شوید. مصرف تنباکو جریان خون داخل لثه ها را نیز تحت تأثیر قرار می دهد، که باعث می شود هیچ مواد مغذی و اکسیژنی وارد دهان نشود و باعث بروز یک دسته مشکلات شود. علاوه بر این، کشیدن سیگار عملکرد سیستم ایمنی بدن را نیز پایین می آورد، و باعث می شود کمتر قادر باشد با عفونت های داخل دهان مبارزه کند و از آسیب های لثه بهبود پیدا کند.

اگر سیگاری هستید، علاوه بر همه اینها، در معرض ابتلا به سرطان دهان نیز قرار دارید.

چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد؟

حداقل دو مرتبه در طول سال باید به دندانپزشک مراجعه کنید، صرف نظر از اینکه سیگار می کشید یا خیر. حتماً در مورد عادت کشیدن سیگار خود با دندانپزشک خود صحبت کنید تا بتواند دهان شما را از نظر وجود هر گونه مشکلی مورد بررسی قرار دهد و اگر مایل به ترک کردن باشید، مشاوره ای به شما ارائه دهد.

اگر فکر می کنید نیاز به درمان ریشه دارید به دندانپزشک مراجعه کنید. اگر دندان شما درد دارد، بیشتر از قبل حساس شده است، ترک خورده، یا یک برجستگی روی لثه نزدیک دندان شما بوجود آمده است، ممکن است نیاز به درمان ریشه داشته باشید. تغییر رنگ لثه ها نیز می تواند یک نشانه باشد.

دندانی که عفونی شده است نیاز دارد هر چه سریع تر تحت درمان قرار بگیرد تا درد آن تسکین یابد و از انتشار عفونت به دیگر بخش های دهان پیشگیری شود. این همان زمانی است که دندانپزشک یا اندونتیست برای نجات دندان درمان ریشه را انجام می دهد. پالپ دندان عفونی تخلیه می شود، حفره پالپ پر می شود، و روکش روی دندان قرار می گیرد تا از آن در برابر آسیب محافظت کند.

اغلب بیماران پس از قرار گرفتن تحت درمان ریشه این پرسش را با دندانپزشک خود مطرح می کنند که آیا اجازه دارند در یک روز نخست پس از درمان ریشه چیزی بخورند یا خیر. پاسخ شما این خواهد بود که آیا شما مجاز به خوردن و نوشیدن هستید، اما چیزهایی که دندانپزشک برای شما توضیح خواهد داد. ما در این مقاله قصد داریم برای شما توضیح دهیم پس از درمان ریشه چه چیزهایی می توانید و نمی توانید بخورید و بنوشید.

قانون کلی: غذاهای نرم بخورید

پس از درمان ریشه، دندانی که تحت درمان قرار گرفته است به فشار فوق العاده حساس خواهد بود. برای پرهیز از بروز درد هنگام غذا خوردن، غذاهای نرم را برای خوردن انتخاب کنید. هر چیزی که برای دندان های راحت است، نیاز به جویدن زیادی ندارد، و خرده های ریز نداشته باشد، معمولاً ایده آل است.

دماهای خیلی بالا یا پایین نیز می توانند منجر به بروز حساسیت دندان ها شوند. اگر متوجه شدید که خوردن غذاهایداغ یا سرد برای شمت دشوار است، ابتدا با غذاهایی شروع کنید که در دمای اتاق خنک شده اند.

خوراکی هایی که پس ازدرمان ریشه باید از آنها بپرهیزید

وقتی پس از درمان ریشه در حال بهبود پیدا کردن هستید، تا زمانی که دندانپزشک به شما اجازه نداده است از خوردن غذاهای زیر اجتناب نمایید:

  • میوه ها و سبزیجات ترد
  • دانه ها و مغزها
  • گوشت های سفت
  • آدامس
  • آبنبات
  • نوشیدنی های حاوی قند
  • نوشیدنی های الکلی زیرا خونریزی را افزایش می دهند.
  • غذاهای پر ادویه زیرا منجر به بروز حساسیت و ناراحتی می شوند.
 تغذیه بعد از درمان ریشه

تغذیه بعد از درمان ریشه

خوراکی هایی که پس از درمان ریشه مجاز به خوردن آنها هستید.

اکنون می رسیم به برخی توصیه ها.

میوه های نرم

موز، مانگو، کیوی، و میوه های دیگر که جویدن آنها راحت است برای خوردن پس از درمان ریشه یا هر درمان دندانپزشکی دیگری بهتر هستند.

اسموتی ها

اگر هوس میوه ها و سبزیجات ترد کرده اید، می توانید از آنها اسموتی درست کنید. از استفاده از یخ پرهیز نمایید و آن را در دمای اتاق نگهدارید. این راهی فوق العاده برای داشتن یک وعده مغذی است که می توانید بنوشید.

شیک ها

اگر به دنبال مقداری پروتئین یا لبنیات هستید، شیک ها می توانند جایگزین های خوبی برای وعده های غذایی باشند و شیک های پروتئینی گزینه خوبی برای فکر کردن هستند.

 تغذیه بعد از درمان ریشه

تغذیه بعد از درمان ریشه

سوپ ها

سوپ های کرمی و سوپ هایی که با نودل های نرم درست می شوند در طول دوره بهبود پس از اقدامات دندانپزشکی فوق العاده هستند. اجازه دهید سوپ مقداری خنک شود تا از بروز حساسیت پرهیز نمایید.

بلغور جو دو سر

بلغور جو دو سر گزینه ای عالی برای فیبرهای نامحلول است که به شما کمک می کند سیر بمانید. تهیه بلغور جو دو سر ساده است و می تواند صبحانه ای عالی برای شما باشد.

ماست

ماست لذیذ است و برای شما عالی است. خواه ماست شیرین باشد یا ماست مزه دار، میان وعده ای است که با آن هیچ مشکلی برای شما پیش نخواهد آمد.

تخم مرغ ها

تخم مرغ ها منبع فوق العاده پروتئین هستنذ و آنها می توانند به روش های متعددی آماده شوند. شما گزینه های متعددی دارید که می توانید به آنها فکر کنید.

حبوبات

لوبیا و عدس منبع بسیار خوبی از فیبر و پروتئین هستند و برای دندان های شما کاملاً بی خطر می باشند. برای اندکی لذیذتر شدن می توانید مقداری تخم مرغ به آنها اضافه کنید.

ماهی

ماهی حاوی چربی های سالم (امگا ۳) است و منبع عالی پروتئین می باشد. علاوه بر این، ماهی نسبتاً نرم است، و باعث می شود گوشتی ایده آل برای خوردن در طول دوره بهبود پس از درمان ریشه باشد.

هوموس

ممکن است قادر نباشید آن را با چیپس پیتزا یا هویچ بخورید، اما یک یا دو  قاشق غذا خوری پر از هوموس خامه ای می تواند به عنوان میان وعده واقعاً انرژی بخش باشد.

پوره سیب زمینی

هیچ چیز به راحتی پوره سیب زمینی خورده نمی شود. آماده کردن آن راحت است و نیازی نیست نگران جویدن آن باشید.

ماکارونی و پنیر

ماکارونی و پنیر غذاهای مورد علاقه دوران کودکی هستند که افراد بزرگسال نیز می توانند از آنها لذت ببرند. آنها اوج غذای راحت هستند و خوردن آنها برای بیماران دندانپزشکی نیز راحت است.

پودینگ

پودینگ به عنوان یک میان وعده می تواند واقعاً انرژی بخش باشد. اگر بخواهید می توانید آن را خودتان نیز تهیه کنید، گرچه آماده آنها به صورت یک فنجانی نیز در فروشگاه ها هست.

 تغذیه بعد از درمان ریشه

تغذیه بعد از درمان ریشه

مراقبت های پس از درمان ریشه

امروزه درمان های ریشه بدون درد انجام می شوند. با استفاده از مدرن ترین فناوری ها و پیشرفته ترین داروهای بی حسی، بیمارانی که تحت درمان ریشه قرار می گیرند معمولاً در طول کل فرایند دردی احساس نمی کنند. وقتی فرایند به اتمام می رسد و بی حسی از بین می رود، برخی بیماران مقداری ناراحتی تجربه می کنند. شما می توانید یاد بگیرید چگونه درد پس از درمان ریشه را کنترل کنید. معمولاً پس از اتمام فرایند برای شما داروی مسکن مناسب تجویز می شود که اکثر آنها بدون نسخه هم قابل تهیه هستند و در صورت لزوم باید آنتی بیوتیک مصرف کنید.

ویزیت های دندانپزشکی به عنوان فرصت هایی رسیده برای پیاده سازی آنتی بیوتیک برای کاهش تعداد نسخه های غیر ضروری شناخته شده اند. تحقیقات حاکی از این هستند که دندانپزشکان ۱۰% از آنتی بیوتیک های سرپایی را تجویز می کنند، که بخش قابل توجهی از آن پیشگیری قبل از مراجعه دندانپزشکی است. علاوه بر این، تشخیص داده شده است که ۸۰% از این نسخه های پیشگیری غیر ضروری هستند.

در این مقاله ما برای شما توضیح خواهیم داد استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی (استفاده از آنتی بیوتیک ها با هدف پیشگیری از بروز مشکلات) در چه مواردی باید و در چه مواردی نباید برای درمان های دندانپزشکی استفاده شود.

آیا قبل از مراجعه به دندانپزشک مصرف آنتی بیوتیک نیاز است؟

آنتی بیوتیک ها عفونت های باکتریایی را درمان می کنند. پروفیلاکسی آنتی بیوتیک (AP) عبارت است از مصرف آنتی بیوتیک قبل از جراحی یا فرایندهای دیگری که ممکن است در آنها تعداد زیادی باکتری درون جریان خون آزاد شوند (باکتریمی)، تا احتمال عفونت در دیگر بخش های بدن کاهش پیدا کند. در طول فرایندهای دندانپزشکی که ممکن است موجب بروز خونریزی شوند، مانند کشیدن دندان، تعداد زیادی باکتری از داخل دهان می توانند وارد جریان خون شوند. در افرادی که “خطر عفونت” بیشتر است یا برخی بیماری های قلبی خاص دارند، این نگرانی وجود دارد که این باکتری ممکن است منجر به بروز عفونت در دیگر قسمت های بدن شود (مانند قلب، مفاصل مصنوعی مانند لگن یا زانو). سیستم ایمنی بدن به طور معمول این باکتری ها را از بین می برند، اما استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی ممکن است محافظت بیشتری برای این افراد فراهم بیاورند. انجمن بیماری های قلبی آمریکا (AHA) توصیه می کند برای افرادی که برخی بیماری های خاص قلبی را دارند که ممکن است در معرض خطر گسترش عفونت به قلب باشند، قبل از برخی فرایندهای دندانپزشکی آنتی بیوتیک ها استفاده شوند.

مطالعات متعددی اشاره داشته اند که باکتری های خونی (باکتریمی) ممکن است در طول فعالیت های معمول روزانه، مانند جویدن، مسواک زدن دندان ها، و نخ دندان کشیدن نیز اتفاق بیفتد. احتمالاً در این فعالیت های روزانه بیشتر از فرایند معمول دندانپزشکی باکتری وجود دارد. گرچه مطالعات نشان دهنده ارتباطی قوی بین برخی فرایندهای خاص دندانپزشکی و باکتریمی هستند، اما آنها شواهد خوبی نشان نمی دهند که ارتباط مستقیم بین فرایند دندانپزشکی همراه با باکتریمی و عفونت های داخل قلب یا مفاصل مصنوعی وجود دارد.

در گذشته، آنتی بیوتیک ها آزادانه تر توصیه می شدند، اما در سال های اخیر قوانین تغییر کرده اند. در اینجا برای شما توضیح می دهیم چرا. آنتی بیوتیک ها تنها باید زمانی استفاده شوند که مزایای احتمالی آنها از خطر مصرف آنها بیشتر شود. مطالعات شواهد خوبی نیافته اند مبنی بر اینکه عفونت های نگران کننده پس از فرایندهای دندانپزشکی شایع هستند، مگر برای افرادی که از قبل در معرض خطر بیشتری قرار دارند، و نه استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی برای اکثر افراد لازم است. ممکن است آنتی بیوتیک ها عوارض جانبی قابل توجهی داشته باشند، از جمله اسهال، ناراحتی معده، و مهم تر از همه، واکنش های آلرژیک، که برخی از آنها می توانند تهدید کننده زندگی باشند. بعلاوه، در ایالات متحده آمریکا و سراسر جهان یک مشکل فزاینده در زمینه عفونت های ناشی از باکتری هایی وجود دارد که در برابر آنتی بیوتیک های رایج مقاوم هستند. مقاومت باکتری ها به آنتی بیوتیک های رایج در نتیجه تجویز خیلی زیاد یا نامناسب آنها بروز پیدا می کند. بنابراین، مهم است که از پروفیلاکسی آنتی بیوتیک تنها در موقعیت های درست و مناسب و برای افرادی استفاده شود که بیشتر در معرض خطر بروز عفونت هستند.

پروفیلاکسی آنتی بیوتیک در دندانپزشکی

استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی

مشکلات قلبی که نیاز به استفاده از آنتی بیوتیک در فرایندهای دندانپزشکی ندارند

سال ها، AHA توصیه می کرد که افرادی که مشکلات قلبی شامل سوفل (صدای وزوز ملایم غیر عادی که در سمع قلب و رگ های بزرگ ممکن است به گوش برسد) دارند، قبل از مراجعه به دندانپزشک باید یک دوره کوتاه آنتی بیوتیک مصرف کنند. هدف کاهش خطر ابتلا به اندوکاردیت عفونی بود، نوعی عفونت دیواره قلب یا دریچه ها که می تواند در نتیجه باکتری های دهانی بروز پیدا کند. با این حال، افرادی که در معرض خطر قرار دارند، طی مسواک زدن و نخ دندان کشیدن بیشتر در معرض باکتری های دهانی و به اندوکاردیت عفونی مبتلا نمی شوند. بعلاوه، تحقیقات نشان می دهند که آنتی بیوتیک ها برای اکثر افراد در برابر اندوکاردیت عفونی محافظت اندکی فراهم می آورند. بنابراین، راهنمای AHA به میزان چشمگیری تعداد افراد و فرایندهایی که برای آنها AP توصیه می شود را کاهش داده است.

مشکلات قلبی که برای فرایندهای دندانپزشکی نیاز به آنتی بیوتیک دارند

تقریباً همه کمیته های راهنما در سراسر دنیا استفاده آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی را برای افرادی توصیه می کنند که در معرض خطر بالای نتیجه نامطلوب اندوکاردیت عفونی قرار دارند و تحت اقدامات تهاجمی دندانپزشکی قرار می گیرند. امروزه، AHA آنتی بیوتیک ها را تنها قبل از فرایندهای دندانپزشکی برای بیمارانی توصیه می کند که بیشتر در معرض خطر عفونت قرار دارند، افرادی که یکی از شرایط زیر را دارند:

  1. افرادی که دریچه قلب مصنوعی دارند یا افرادی دریچه قلب آنها با مواد مصنوعی ترمیم شده است.
  2. افرادی که سابقه اندوکاردیت داشته اند.
  3. افرادی که پیوند قلب با عملکرد غیر طبیعی دریچه قلب داشته اند.
  4. برخی نقائص مادرزادی قلب از جمله:
  • بیماری قلبی مادرزادی سیانوتیک (نقائص مادرزادی با سطح اکسیژن پایین تر از حد نرمال) که به طور کامل ترمیم نشده است، از جمله در کودکانی که جراحی شانت (مجرایی که به طور مصنوعی یا غیر طبیعی بین دو مجرای اصلی ایجاد شده و باعث تغییر مسیر خون می شود)، کانال، یا مجاری داشته اند.
  • یک نقص قلبی مادرزادی که با مواد مصنوعی یا با استفاده از یک ابزار طی شش ماهه نخست پس از فرایند ترمیم، به طور کامل درمان شده است.
  • بیماری مادرزادی قلبی درمان شده همراه با نقائص باقی مانده، مانند نشت مداوم یا جریان غیر طبیعی در، یا نزدیک به یک وصله مصنوعی یا ابزار مصنوعی.

آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی و جراحی مفصل

در گذشته، افرادی که تعویض مفصل داشته اند، مانند مفصل لگن، یا زانو، اغلب قبل از فرایندهای تهاجمی دندانپزشکی برای آنها آنتی بیوتیک تجویز می شد. گرچه هنوز هم ممکن است این کار برای برخی افراد ضروری باشد، اما به طور کلی، برای بیمارانی که کاشت مفصل مصنوعی داشته اند، آنتی بیوتیک های پروفیلاکسی (پیشگیرانه) معمولاً قبل از فرایندهای دندانپزشکی برای جلوگیری از عفونت مفصل مصنوعی توصیه نمی شوند.

انجمن دندانپزشکی آمریکا بر اساس بررسی دقیق تحقیقاتی که در گذشته انجام شده اند دریافته است که فرایندهای دندانپزشکی با عفونت های کاشت مفصل مصنوعی همراه نیستند، و اینکه آنتی بیوتیک هایی که قبل از فرایندهای دندانپزشکی داده می شوند از چنین عفونت هایی پیشگیری نمی کنند. انجمن دندانپزشکی آمریکا دریافته است که برای اکثر بیماران دندانپزشکی که ایمپلنت مصنوعی دارند، استفاده از آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی برای پیشگیری از بروز عفونت لازم نیست.

یک گروه تخصصی مشترک از انجمن دندانپزشکی آمریکا و آکادمی جراحان ارتوپدی آمریکا، شواهدی با قدرت متوسط یافته است که فرایندهای دندانپزشکی هیچ ربطی به عفونت  ایمپلنت ها ندارند و اینکه پروفیلاکسی آنتی بیوتیک قبل از فرایندهای دندانپزشکی خطر عفونت های بعدی ایمپلنت ها را کاهش نمی دهد. این گروه ابراز داشت که متخصصان باید تجویز معمولآنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی (پیشگیرانه) را برای بیمارانی که کاشت مفصل مصنوعی لگن یا زانو داشته اند و تحت فرایندهای دندانپزشکی قرار می گیرند را قطع کنند.

در صورت داشتن هر گونه پرسشی در مورد وضعیت خود، مخصوصاً اگر نقص ایمنی قابل توجهی دارید، یا قبلاً عفونت مفصل مصنوعی داشته اید، حتماً راجع به وضعیت خود با دندانپزشک یا جراح ارتوپد، یا پزشک خود صحبت کنید تا مشخص نمایند آیا نیازی به آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی مناسب هست یا خیر.

دیگر استفاده های آنتی بیوتیک در دندانپزشکی

در صوتی که دندانپزشک شما علائم عفونت حاد یا مزمن را داخل دهان شما تشخیص دهد، مخصوصاً زمانی که با تب، تورم، یا علائم دیگر همراه است، ممکن است برای شما آنتی بیوتیک ها تجویز شوند. عفونت های دندانی زمانی اتفاق می افتند که باکتری وارد ریشه دندان، بروز درد، مرگ بافت، و تجمع چرک شود. این نوع عفونت ها که آبسه یا دندان آبسه کرده نامیده می شوند، می توانند دیگر بخش های سر منتشر شوند. درمان هایی که برای آبسه وجود دارند می توانند شامل آنتی بیوتیک ها، درمان ریشه، و کشیدن دندان باشند. بیماری پریودنتال نیز می تواند منجر به آبسه های لثه جدی شود.

پروفیلاکسی آنتی بیوتیک قبل از جراحی های معمول پریودنتال، دندان مولر سوم، و جراحی های دیگر، معمولاً ضروری نیستند. با این حال، بسته به سابقه پزشکی شما، ممکن است هنوز هم گزینه خوبی برای پیش درمانی باشید. به عنوان مثال، پروفیلاکسی پیشگیری می تواند برای بیمارانی مفید باشد که تحت فرایندهای تهاجمی دندانپزشکی قرار می گیرند، و همچنین سیستم ایمنی بدن آنها به خطر افتاده است، مثلاً در نتیجه دیابت، آرتروز، سرطان، شیمی درمانی، و استفاده مزمن از استروئیدها.

دست آخر اینکه، همیشه سوابق پزشکی خود را به طور کامل در اختیار دندانپزشک یا پزشک خود قرار دهید و صحبت کنید آیا آنتی بیوتیک قبل از درمان های دندانپزشکی قبل از درمان دندانپزشکی برای شما مناسب است یا خیر. بعلاوه، به خاطر داشته باشید که مسواک زدن، نخ دندان کشیدن، رژیم غذایی خوب و مراجعه منظم به دندانپزشک می توانند به شما کمک کنند سلامت دهان خود را حفظ کنید، از عفونت های دندان ها و لثه ها پیشگیری نمایید، و نیاز به اقدامات دندانپزشکی و داروهای تهاجمی را برطرف نماید.

آنتی بیوتیک هایی که در دندانپزشکی استفاده می شوند

  • پنی سیلین: یک دسته وسیع از آنتی بیوتیک ها که برای بیمارانی استفاده می شوند که به پنی سیلین حساسیت دارند.
  • آموکسی سیلین و آمپی سیلین: یک آنتی بیوتیک در خانواده پنی سیلین که انواع متنوع تر عفونت ها را درمان می کند.
  • مترونیدازول: نوعی آنتی بیوتیک با خواص آنتی میکروبیال که به طور منظم برای درمان ژنژیویت زخم دهنده حاد استفاده می شود و اغلب همراه با پنی سیلین استفاده می شود.
  • اریترومایسین: طیف وسیعی از آنتی بیوتیک ها است که برای بیمارانی استفاده می شود که به پنی سیلین حساسیت دارند.
  • سفالوسپورین: یک آنتی بیوتیک مناسب برای افرادی که به پنی سیلین حساسیت دارند و برای طیف وسیعی از عفونت های باکتریایی استفاده می شوند.
  • تتراسایکلین: نوعی آنتی بیوتیک که برای درمان طیفی از عفونت ها استفاده می شود، که باعث بروز لکه های خاکستری رنگ روی دندان های در حال رویش می شود، و نباید برای زنان باردار یا کودکان زیر ۱۲ سال تجویز شود.
  • سولفونامیدها: یک گروه از آنتی بیوتیک ها که می تواند به درون مایع مغزی نخاعی نفوذ کند، که اغلب به عنوان داروی پیش گیری کننده برای جلوگیری از مننژیت باکتریایی در افراد با خطر بالای عفونت تجویز می شوند.
  • کوتریموکسازول: نوعی آنتی بیوتیک که عفونت های خاص باکتریایی را هدف قرار می دهد و نیاز به آزمایش حساسیت باکتریایی دارد.