برای بسیاری افراد، ایمپلنت های دندانی پاسخی ایده آل برای مشکلات از دست رفتن یا افتادن دندان ها هستند. شما ممکن است دندان های خود را در نتیجه رنج بردن از مراحل آخر بیماری لثه از دست بدهید. بیماری لثه شرایطی است که در آن لثه ها متورم، زخمی و عفونی می شوند. دیگر علائم و نشانه های بیماری لثه می توانند شامل بوی بد دهان و مزه ناخوشایند داخل دهان باشد. در صورتی که مراحل اول بیماری لثه که تحت عنوان ژینژیویت شناخته می شود درمان نشده باقی بمانند، می تواند پیشرفت کند و به شکل پیشرفته تر بیماری لثه، پریودنتیت تبدیل شود که می تواند به استخوان فک شما آسیب برساند و باعث لق شدن دندان های شما شود.

ایمپلنت های دندانی عملکرد و احساسی شبیه دندان های طبیعی دارند و می توانند به شما کمک کنند توانایی حرف زدن، غذا خوردن، و خندیدن را بدون هیچ مسئله ای دوباره بدست بیاورید. ایمپلنت دندانی نوعی پست از جنس تیتانیوم یا زیرکونیا است که جایگزین ریشه دندان می شود و دندان جدید مانند یک روکش تنها، بریج، یا دست دندان کامل را حمایت می کند. آنها قبل از جایگذاری دندان داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند و طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با استخوان فک جوش می خورند. این منجر به ایجاد یک پیوند بی خطر و امن بین ایمپلنت و استخوان پیرامون آن می شود.

اگر شما بهداشت دهانی خوب و سبک زندگی سالمی اتخاذ کنید، ایمپلنت های دندانی می توانند به شما شانس دوباره ای برای داشتن دهانی سالم بدهند صرفنظر از اینکه دندان خود را به چه علتی از دست دادید.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

علل بروز بیماری لثه

بیماری لثه در نتیجه تشکیل پلاک روی دندان ها بروز پیدا می کند. پلاک نوعی بیوفیلم چسبناک حاوی باکتری است. وقتی غذا یا نوشیدنی های حاوی کربوهیدرات های زیاد، مانند میان وعده های قندی مصرف می کنید باکتری کربوهیدرات ها را به انرژی و اسید تبدیل می کند. اسید سطح دندان ها را در هم می شکند و موجب بروز پوسیدگی دندان ها می شود. اگر پلاک با مسواک زدن زدوده نشود، می تواند در جای خود سفت شود و موجب تحریک لثه ها و منجر به بروز ژنژیویت شود. پلاکی که باقی می ماند می تواند سفت شود و به تارتار تبدیل شود، که زدودن آن بسیار دشوارتر است.

پی بردن به علائم اولیه بیماری لثه برای پیشگیری از هر گونه آسیب بیشتر و از دست رفتن احتمالی دندان ها ضروری است. این علائم و نشانه ها عبارتند از:

  • خونریزی لثه ها
  • تورم لثه ها
  • بلندتر به نظر رسیدن دندان ها (لثه ها تحلیل رفته اند)
  • شکاف و فاصله بین دندان ها و لثه ها
  • بوی بد و مزه بد مداوم دهان

در صورتی که هر یک از این علائم و نشانه ها را تجربه کردید، توصیه می شود هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. آنها قادر خواهند بود بررسی نمایند آیا بیماری لثه دارید یا خیر و اینکه چقدر پیشرفت کرده است. هر چه بیماری لثه زودتر تشخیص داده شود راحت تر درمان خواهد شد و پیامدهای جدی نخواهد داشت.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

بیماری لثه چگونه درمان می شود؟

اگر فکر می کنید بیماری لثه دارید باید برای مراجعه به دندانپزشک وقت بگیرید. دندانپزشک شما می تواند معاینه دقیقی برای ارزیابی سلامت دهان شما انجام دهد. بهترین روش برای درمان بیماری لثه داشتن عادات خوب بهداشتی دهان است، از جمله دو مرتبه مسواک زدن دندان ها در طول روز به مدت دو دقیقه، استفاده از خمیر دندان های فلورایده برای کمک به پیشگیری از پوسیدگی دندان ها. نخ دندان کشیدن روزانه بین دندان ها، پرهیز از سیگار کشیدن، و مراجعات منظم به دندانپزشک. اگر پلاک های دندانی و تارتار روی دندان های شما تشکیل شده باشند، دندانپزشک شما ممکن است برخی درمان های دندانپزشکی شامل جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان ها و پولیش آنها را انجام دهد که “پاکسازی تخصصی” دندان ها است که با استفاده از ابزارهای تخصصی انجام می شود.

اگر سیگاری هستید، یکی از بهترین راه ها برای کاهش خطر بیماری لثه کاهش تعداد سیگارهایی است که می کشید یا ترک کردن کامل آن است.

در صورت داشتن بیماری لثه، بهترین زمان مناسب برای کاشت ایمپلنت چه زمانی است؟

قبل از آنکه جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی بتواند انجام شود، بیماری لثه باید درمان شود، زیرا پریودنتیت می تواند باعث شود استخوان فک آب برود و لثه ها تحلیل بروند، که ممکن است ثبات ایمپلنت دندانی کاشته شده را با مشکل مواجه سازد.

اگر قبلاً از بیماری لثه پیشرفته رنج می برده اید، ممکن است قبلاً از تراکم استخوان فک شما، تحت عنوان فرایندی به نام تحلیل، کم شده باشد. دندانپزشک شما قادر خواهد بود استخوان فک شما را ارزیابی کند و تصمیم بگیرد آیا شما نیاز به پیوند استخوان دارید، فرایندی که مقدار استخوان داخل فک شما را افزایش می دهد تا زیر بنای محکمی برای ایمپلنت های دندانی فراهم بیاورد.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

آیا پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هم می توان به بیماری لثه مبتلا شد؟

مراقبت از ایمپلنت های دندانی شباهت زیادی به مراقبت از دندان های طبیعی دارد. روش پاکسازی دهان شما نباید سخت گیرانه باشد تنها به این علت که ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند. پلاک ها می توانند روی روکش ایمپلنت های دندانی نیز انباشته شوند و اگر به انباشته شدن خود ادامه دهند، باعث تحریک و حساسیت دندان ها خواهد شد. این وضعیت تحت عنوان موکوزیت اطراف ایمپلنت شناخته می شود و علائم و نشانه هایی شبیه ژنژیویت دارد. در صورتی که پلاک های دندانی زدوده نشوند و موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی معکوس نشود، شرایط می تواند وخیم تر شود و به پری ایمپلنتایتیس تبدیل شود. این مرحله بیماری لثه می تواند موجب از دست رفتن استخوان شود، که می تواند منجر به شل شدن ایمپلنت دندانی شود.

با داشتن عادات بهداشتی خوب دهانی باید بتوانید از بیماری لثه پیشگیری کنید یا به آن فائق بیایید و برای کاشت ایمپلنت های دندانی اقدام نمایید که لبخندی سالم تر و شادتر برای شما به ارمغان خواهد آورد.

 

اگر به دنبال یک متخصص کاشت ایمپلنت خوب در تهران هستید با ما تماس بگیرید…

حساسیت دندان ها به سرما و گرما

افرادی که از حساسیت دندان ها رنج می برند از فعالیت های روزمره ای مانند مصرف غذاها و مایعات سرد یا داغ و نیز مسواک زدن دندان های خود پرهیز می کنند. این فعالیت های ساده باعث می شوند افرادی که حساسیت دندان دارندهمیشه با ترس از درد شدید زندگی کنند. حساسیت زمانی اتفاق می افتد که عاج دندان، بافت متخلخل دندان ها، بدون پوشش شود. عاج دارای کانال های میکروسکوپی به نام توبول است که مسیرهایی به عصب هستند. وقتی توبول های عاج به دلیل تحلیل بافت لثه ها یا ساییدگی مینای دندان ها بدون پوشش می شوند، اعصاب به راحتی با هر محرکی تحریک می شوند و موجب حساستی دندان می شوند.

حساسیت دندان ها

حساسیت دندان ها

چه چیزی موجب حساسیت دندان ها می شود؟

حساسیت دندان ها از جمله شایع ترین علل دندان درد است. عبارت “دندان درد” به ناراحتی یا احساس درد در یکی یا چند دندان اشاره دارد. درد حساسیت دندان ها معمولاً سریع، ناگهانی، و ضربه ای است. حساسیت دندان وقتی اتفاق می افتد که لایه زیرین مینای دندان ها (که عاج نامیده می شود) یا لایه پوشش دهنده ریشه دندان ها، در نتیجه تحلیل لثه ها، در امتدا خط لثه ها بدون پوشش باقی می مانند. قسمت های بدون پوشش به سرما و گرما، و گاهی اوقات به غذاهای شیرین و پر ادویه واکنش نشان می دهند، و موجب بروز درد می شوند.

برخی از عواملی که می توانند منجر به حساسیت دندان ها شوند عبارتند از:

  • مسواک زدن محکم: ممکن است شما یک کار خوب را خیلی زیاد انجام دهید. مسواک زدن دندان ها با فشار زیاد یا با یک مسواک دارای فرچه های سفت ممکن است موجب ساییده شدن مینای دندان ها، و بدون پوشش ماندن سمنتوم یا عاج دندان و بروز حساسیت دندان ها شود. با مسواک زدن با مسواک های برقی می توانید این مسئله را تخفیف دهید. برخی از آنها دارای سنسور فشار هوشمند هستند در صورت محکم مسواک زدن قرمز و با مقدار فشار مناسب سبز می شود.
  • دندان قروچه: ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر می تواند باعث شود مینای دندان ها ساییده شود و عاج دندان را بدون پوشش قرار دهد.
  • پاکسازی ها یا درمان های دندانپزشکی.
  • حساسیت موقت دندان ها: که می تواند پس از درمان های تخصصی سفید کردن دندان ها اتفاق بیفتد، اما معمولاً مدت کوتاهی پس از فرایند نهایی از بین خواهد رفت.
  • بیماری لثه: بافت های ملتهب لثه ها که از روی دندان ها کنار رفته اند، و بخش های آسیب پذیر دندان ها را بدون پوشش باقی گذاشته اند.

اگر هر گونه علامت یا نشانه حساسیت دندان دارید، برای بررسی و ارزیابی صحیح بلافاصله با دندانپزشک ملاقات داشته باشید.

حساسیت دندان ها

حساسیت دندان ها

درمان مشکل حساسیت دندان ها

درد حساسیت چیزی نیست که هر کسی مجبور باشد با آن زندگی کند. خوشبختانه، گزینه های درمانی متعددی وجود دارند که می توانند به کاهش این مسئله کمک کنند. از آنجا که ۸۰% از حساسیت ها از خط لثه ها آغاز می شوند، لازم است با مسواکی دندان های خود را مسواک بزنید که برای لثه های شما خوب باشد و فرچه های نرم تر باشند تا از آسیب زدن به لثه های خود پرهیز نمایید.

  • دندانپزشک شما ممکن است روی قسمت های حساس دندان های شما فلوراید اعمال کند تا استحکام مینای دندان های شما را افزایش دهد و درد را کاهش دهد. علاوه بر این، ممکن است استفاده از فلورایدهای تجویزی در منزل را پیشنهاد دهد که با استفاده از تری های سفارشی استفاده می شوند.
  • گاهگاهی، ممکن است سطوح بدون پوشش ریشه دندان با اعمال رزین باندینگ درمان شوند تا سطوح حساس ریشه های دندان ها پوشش داده شوند و رفع حساسیت شود. ممکن است لازم باشد از بی حس کننده های موضعی استفاده شود.
  • اگر ریشه های دندان های شما بافت لثه از دست داده باشند با جراحی پیوند لثه می توان مقدار اندکی بافت لثه از جای دیگری از داخل دهان برداشت و روی منطقه ای قرار داد که تحت تأثیر قرار گرفته است. این کار می تواند از ریشه های حساس دندان ها محافظت نماید.
  • اگر دندان حساس شما باعث بروز درد شدید شده باشد و درمان های دیگر مؤثر نیستند، ممکن است دندانپزشک شما درمان ریشه را توصیه کند- فرایندی که برای درمان مشکلات هسته نرم دندان ها (پالپ دندان) توصیه می شود. گرچه این ممکن است مانند یک درمان قابل توجه به نظر برسد، اما موفق ترین تکنیک برای حذف و از بین بردن حساسیت دندان ها تلقی می شود. پس از نوشیدن یا خوردن مواد اسیدی آب بنوشید تا سطح اسید داخل دهان شما متعادل شود.

چگونه می توان از حساسیت دندان ها پیشگیری نمود؟

در اینجا چند گام برای پیشگیری از حساسیت دندان ها به شما معرفی خواهیم کرد:

  • از مسواکی با فرچه های نرم استفاده کنید تا از آسیب وارد شدن به لثه ها و تحلیل آنها جلوگیری کنید.
  • با خمیر دندان های ضد حساست مسواک بزنید، که همچنان پلاک های دندانی را از بین می برند و دندان ها را تمیز می کنند در حالی که با درمان منشاء درد- خط لثه ها- تسکین سریعی برای حساسیت دندان ها هستند.
  • دندان های خود را در طول روز دو مرتبه مسواک بزنید و یک مرتبه نخ دندان بکشید تا از تحلیل لثه ها پیشگیری کنید.
  • اطمینان حاصل نمایید که همه بخش های دندان ها، شامل بین دندان ها و کنار خط لثه ها را تمیز کرده اید.
  • از خوردن غذاها و نوشیدنی های اسیدی بپرهیزید. نوشیدنی های گاز دار، مرکبات، و شراب، همگی باعث می شوند به مرور زمان مقادیر اندکی از مینای دندان ها از بین برود. وقتی این نوع نوشیدنی ها را می خورید از نی استفاده کنید تا احتمال برخورد آنها با دندان ها کاهش یابد.

ایمپلنت های دندانی درمان انتخابی برای جایگزینی دندان های از دست رفته هستند، و در اکثر موارد بیماران می خواهند دندان های جدید آنها هر چه سریع تر بر پایه ایمپلنت قرار بگیرند. روند سنتی کاشت ایمپلنت ها به این صورت است که دندانپزشک ۴ تا ۶ ماه پس از جایگذاری ایمپلنت صبر می کند، قبل از آنکه پروتز مصنوعی را روی آن کار بگذارد. با این حال، یک روند تدریجی به سمت کاشت فوری ایمپلنت های دندانی بلافاصله بعد از کاشت ایمپلنت بوجود آمده است با این حال هر دو روش کاشت ایمپلنت هم مزایایی دارند و هم معایبی. در این مقاله مه به بررسی ۵ پرسشی می پردازیم که لازم است دندانپزشکان قبل از تصمیم گیری برای مسیر درست برای درمان در نظر بگیرند. ابتدا اجازه دهید در مورد اصول قرار دهی سریع یا با تأخیر روکش یا پروتز روی ایمپلنت های دندانی صحبت کنیم.

کاشت ایمپلنت دندانی به روش معمول

کاشت سنتی ایمپلنت های دندانی شامل قرار دهی پروتز مصنوعی روی ایمپلنت، پس از دوره بهبود چهار تا شش ماهه پس از جایگذاری آن است. در طول مرحله نخست این پروتکل، یک فلپ (تکه گوشت) جراحی برداشته می شود، ایمپلنت درون استخوان کار گذاشته می شود، و فلپ مجدداً در جای خود بخیه زده می شود. پس از ۶ ماه، وقتی اسئواینتگریشن اتفاق افتاد، محل جراحی مجدداً باز می شود تا پوشش روی ایمپلنت برداشته شود. در یک بازه زمانی نسبتاً کوتاه، لثه بهبود پیدا می کند، و قالب گرفته می شود، و جایگزین مصنوعی دندان از دست رفته ساخته می شود.

کاشت فوری ایمپلنت های دندانی

کاشت فوری ایمپلنت نیاز به جایگزاری اکلوزال فانکشنال ایمپلنت ظرف ۴۸ ساعت پس از جایگذاری آن دارد. در مقایسه با روش سنتی و با تأخیر، جایگذاری فوری پروتز مصنوعی روی ایمپلنت به میزان قابل توجهی موجب کاهش دوره انتظار بین کاشت ایمپلنت و جایگزاری آن، و نیز تعداد دفعات مراجعه به دندانپزشک می شود. فرض بر این است که ثبات اولیه می تواند در استخوان قدیمی حاصل شود و با گذشت زمان به ثبات ثانویه در استخوان جدید و استخوان جوش خورده تغییر پیدا می کند.

پرسش هایی که قبل از انتخاب روش درمان باید مطرح شوند

۵ پرسش وجود دارند که دندانپزشک باید آنها را قبل از تعیین روش فوری یا با تأخیر ایمپلنت به بیماران خود پاسخ دهد.

زیبایی دندان های کاشته شده چقدر مهم است؟

این کاملاً طبیعی است که بیماران بخواهند دندان های آنها هر چه سریع تر احیاء شوند به جای آنکه مثل قدیم ۴ تا ۶ ماه صبر کنند سپس دندان های جدید روی ایمپلنت های آنها قرار بگیرند. وقتی زیبایی مهم باشد، مانند دندان هایی که هنگام حرف زدن یا لبخند زدن قابل مشاهده هستند، دندانپزشکان سعی می کنند از روش کاشت سریع ایمپلنت استفاده کنند. البته این روش می تواند بر اساس کاشت فوری یا دیگر ترمیم های موقتی مانند بریج مریلند باشد. در مواقعی که دندان ها در منطقه ای هستند که قابل مشاهده نیستند، و لازم است بار اکلوزال بیشتری را تحمل کنند، راهکار بی خطرتر جایگزاری با تأخیر ایمپلنت های دندانی است.

ایمپلنت فوری یا سنتی

ایمپلنت فوری یا سنتی

وضعیت بهداشت دهان بیمار به چه صورت است؟

گرچه بهداشت بد دهانی مطلقاً منعی برای کاشت ایمپلنت های دندانی ندارد، اما روش سریع ایمپلنت های دندانی برای بیمارانی که بهداشت دهانی را به خوبی رعایت نمی کنند پیشنهاد نمی شود، زیرا می تواند سلامت پریودنتال و کیفیت استخوان را تحت تأثیر قرار دهد و مستقیماً روی احتمال جوش خوردن استخوان با یک ایمپلنت تأثیر بگذارد.

اکلوژن و الگوی ساییدگی دندان های بیمار به چه صورت است؟

اسئواینتگریشن موفق ایمپلنت های دندانی تا میزان زیادی به میزان نیروهایی بستگی دارد که پس از روند کاشت باید تحمل کنند. مطالعات حاکی از این هستند که تثبیت سفت و محکم پیوند برای جایگزاری فوری موفق ایمپلنت های دندانی یک عامل حیاتی است. در صورتی که پیوند از دست برود، به احتمال زیاد، شکست کاشت ایمپلنت در نتیجه نیروهای غیر قابل کنترل ناشی از جویدن اجتناب ناپذیر خواهد بود. دندانپزشک باید با دقت اکلوژن و الگوی ساییدگی دندان های بیمار را در طول دوره طراحی درمان بررسی نماید. اگر بیمار عادات پارافانکشنال داشته باشد، یا نیروی جویدن او خیلی زیاد باشد، باید از روش فوری ایمپلنت پرهیز شود زیرا می تواند مانع بهبود و اسئواینتگریشن شود.

چه مقدار پیوند استخوان نیاز است؟

وقتی بهترین موقعیت ایمپلنت مشخص شد، لازم است دندانپزشک محل کاشت را از منظر جراحی بررسی نماید. آیا برای کاشت ایمپلنت، تقویت بافت نرم یا استخوان نیاز است؟ وقتی ایمپلنت بیشتر از یک محدوده خاص جابجا می شود، در نتیجه اختلال در بافت های استخوان های و عروقی اطراف، اسئواینتگریشن و ثبات مکانیکی به صورت جدی تحت تأثیر قرار می گیرند.

اگر نیاز قابل توجهی به پیوند استخوان وجود داشته باشد، بهتر است از یک ایمپلنت با قطر بیشتر استفاده شود، یا روش سنتی و با تأخیر انتخاب شود. برخی مطالعات حاکی از این هستند که هیچ تفاوتی در ایمپلنت سریع در مقایسه با کاشت با تأخیر هنگام استفاده از پیوند استخوان پیدا نکرده اند؛ با این حال، باید به خاطر داشته باشید که ثبات ایمپلنت با یک پیوند استخوان کمتر است. در استخوان هایی که از نوع IV هستند، که نازک هستند و تراکم اندکی دارند، باید بارگذاری با تأخیر ایمپلنت های دندانی را انتخاب کنید.

از ایمپلنت هایی با چه نوع سطحی استفاده شده است؟

سطح ایمپلنت به طور مستقیم بر پتانسیل اسئواینتگریشن اولیه ایمپلنت دندانی تأثیر می گذارد زیرا ضخامت پوشش به مرور زمان کاهش پیدا می کند. تولید کنندگان ایمپلنت به طور مطلوب در سطوح ایمپلنت تغییراتی ایجاد می کنند تا میزان اسئواینتگریشن و نیز شروع ثبات اولیه و ثانویه را افزایش دهند. بویژه، ایمپلنت هایی که پوشش هیدروکسی آپاتیت و دیگر مواد زیست فعال دارند، به طور قابل توجهی زمان مورد نیاز برای اسئواینتگریشن را کاهش می دهند، و بنابراین بارگذاری فوری ایمپلنت را ممکن می سازد.

ایمپلنت فوری یا سنتی

ایمپلنت فوری یا سنتی

کدام روش کاشت ایمپلنت برای من مناسبتر است؟

به سختی می تواند مشخص نمود کدام پروتکل کاشت ایمپلنت بهتر است، و انتخاب روش ایمپلنت با توجه به هر بیمار فرق دارد. تحقیقات نشان می دهند که روش فوری ایمپلنت ممکن است در موقعیت های بالینی زیر موفق باشد:

  • ماگزیلای بی دندان- وقتی پروتزهای مصنوعی ثابت استفاده می شوند.
  • مندیبل بی دندان- درمان هم با ابزارهای ثابت و هم ابزارهای متحرک موفقیت آمیز است.
  • جایگزینی تک دندان در منطقه ای که از نظر زیبایی حیاتی است.
  • پروتزهای پارسیل ثابت با دامنه اندک

با همه این تفاسیر، روش کاشت فوری ایمپلنت های دندانی تنها زمانی باید مد نظر قرار بگیرد که مقدار کافی استخوان موجود باشد، عادات پارافانکشنال وجود ندارند، و بیمار بهداشت دهانی را به خوبی رعایت می کند. هنوز هم تحقیقات بیشتر نیاز هستند تا پروتکل های درمان بهینه شوند و موادی برای پوشش سطوح ایمپلنت تولید شوند، که اسئواینتگریشن و ثبات ایمپلنت را تسریع ببخشند.

دندانپزشک قبل از طراحی درمان باید هر بیمار را ارزیابی نماید. گرچه کاشت فوری ایمپلنت های دندانی به میزان قابل چشمگیری تعداد مراجعات به دندانپزشک و مدت زمان دوره  انتظار برای کاشت ایمپلنت را کاهش می دهد، اما این پروتکل برای همه موقعیت های بالینی مناسب نیست و باید با دقت مورد بررسی قرار بگیرد. در صورت وجود هر گونه تردید، پروتکل بارگذاری با تأخیر تست شده از نظر زمان می تواند در همه انواع موقعیت های بالینی استفاده شود، و باید راهکاری برای همه بیماران باشد تا اطمینان حاصل نمایند که از کاشت خود در طولانی مدت راضی هستند.

اگر به دنبال بهترین متخصص کاشت ایمپلنت دندانی و پروتز میگردد با ما در تماس باشید

ایمپلنت های دندانی سال ها است که به عنوان جایگزینی دائمی و با ظاهری طبیعی برای پروتزهای مصنوعی و بریج ها مورد استفاده قرار گرفته اند. بسیاری از بیماران به جراحی ایمپلنت های دندانی علاقه مند هستند، اما پیش از آن می خواهند بیشتر در مورد روند قرار گیری آنها و اجزائی یاد بگیرند که با یکدیگر کار می کنند تا این فرایند را موفقیت آمیز کنند. اگر به این فکر می کنید که ایمپلنت های دندانی از چه اجزائی تشکیل می شوند، ما اینجا هستیم تا به شما کمک کنیم. با مطالعه این مطلب به پاسخ پرسش های خود دست خواهید یافت.

معمولاً ایمپلنت های دندانی سنتی طراحی سه تکه دارند. سه جزء ایمپلنت های دندانی عبارتند از پست یا پیچ، اباتمنت که به پست ایمپلنت متصل می شود، و قطعه زیبایی یا ترمیمی دندان، که می تواند روکش، بریج، یا پروتز مصنوعی باشد. این سه جزء با یکدیگر کار می کنند تا لبخندی برای شما خلق کنند که یک عمر برای شما دوام داشته باشد.

سال ها است که اکثر دندانپزشکان از ایمپلنت های دندانی دارای این سه جزء اصلی به طور گسترده استفاده کرده اند، به همین دلیل آنها آزمایش شده و امتحان خود را پس داده اند، و نتایج درمان قابل اعتمادی ارائه داده اند.

اجزاء ایمپلنت های دندانی

اجزاء ایمپلنت های دندانی

پست یا فیکسچر ایمپلنت

این قطعه همان چیزی است که خود ایمپلنت شناخته می شود. پست یا پیچ ایمپلنت که طی یک فرایند کوتاه جراحی، و با استفاده از جراحی هدایت شده پیشرفته کامپیوتری، درون استخوان فک کار گذاشته می شود. پست واقعی اندکی شبیه ریشه دندان های طبیعی به نظر می رسد، این دقیقاً همان شکلی است که طراحی شده است، بنابراین، اگر پست یک ایمپلنت دندانی را ببینید، ممکن است متوجه شوید که انتهای آن درست شبیه ریشه دندان مخروطی شکل است.

پست های ایمپلنت های دندانی در قطرهای بسیار متنوعی وجود دارند، که باعث می شود دندانپزشکان مطمئن شوند می توانند مناسب ترین قطر را برای دندانی که نیاز به ترمیم دارد انتخاب کنند. برای مثال، یک ایمپلنت با قطر بزرگتر برای دندان های بزرگتر مانند دندان های مولر مناسب تر است، در حالی که یک ایمپلنت با قطر باریک تر برای دندان های کوچکتر مانند دندان های پیشین مناسب تر است. ارتفاع پست های ایمپلنت های دندانی نیز بر اساس اندازه و محل دندانی که قرار است برای آن جایگزین قرار داده شود متفاوت خواهد بود.

یک پست ایمپلنت ممکن است تا ۱۸ میلی متر ارتفاع داشته باشد، و برای مثال، مینی ایمپلنت های دندانی برای استحکام و ثبات بیشتر می توانند پست های بلندتری نیز داشته باشند. یک پست ایمپلنت دندانی سنتی تو خالی است به گونه ای که اباتمنت بتواند به داخل پست پیچ شود.

یک ایمپلنت دندانی با طراحی سه تکه اجازهمی دهد پست های ایمپلنت برای اسئواینتگریشن پوشانده شوند، بنابراین لازم نیست بلافاصله پروتز مصنوعی روی آن سوار شود. در عوض، اباتمنت بعداً متصل می شود، زمانی که دندانپزشک ایمپلنت آماده باشد قطعه زیبایی روی ایمپلنت را بسازد و کار بگذارد.

اجزاء ایمپلنت های دندانی

اجزاء ایمپلنت های دندانی

اباتمنت ایمپلنت

یک دسته وسیع اباتمنت ایمپلنت وجود دارند که به سیستم ایمپلنتی بستگی دارد که برای احیاء دندان استفاده می شوند. برای مثال، اباتمنت ایمپلنت های دندانی که روکش و بریج های دندان را مطمئن نگه می دارند، در مقایسه با اباتمنت هایی که برای حمایت از دنچرها استفاده می شوند بسیار تفاوت دارند. یک اباتمنت ایمپلنت که برای نگه داشتن روکش یا بریج استفاده می شود، اندکی شبیه یک دندان ریز به نظر می رسد که از بالای خط لثه بیرون آمده است.

اباتمنت هایی که برای حمایت از یک دنچر استفاده می شوند بسیار متفاوت هستند، زیرا ایمپلنت های دنچر می توانند روی سطح قرار گیری آن و بخشی که به اباتمنت چفت می شود اتصالات خاصی داشته باشند، یا از اباتمنت ها برای حمایت از چارچوب استفاده می شود. سپس دنچر مستقیماً به چارچوب چفت می شود.

پروتز مصنوعی ایمپلنت

پروتز مصنوعی ایمپلنت می تواند یک روکش، بریج، یا دنچر بر پایه ایمپلنت باشد. ایمپلنت های دندانی تکی تاج دندان را احیاء می کنند، در حالی که ایمپلنت های چندتایی می توانند بریج های دندانی را احیاء کنند، یا می توانند برای حمایت از یک دنچر استفاده شوند. روکش های و بریج ها به طور ثابت در جای خود قرار می گیرند و تنها توسط دندانپزشک قابل حرکت کردن هستند.

دنچرهای ایمپلنت های دندانی متحرک هستند، بنابراین آنها می توانند برای پاکسازی های منظم و نگهداری خارج شوند.

با این حال داخل دهان، دنچرهای ایمپلنت های دندانی بدون هیچ خطری در جای خود باقی می مانند، و در مقایسه با دنچرهای مرسوم بسیار محکم تر و با ثبات تر هستند.

اکثر ایمپلنت های دندانی تکی از سه جزء تشکیل می شوند، اما برخی از آنها دو واحدی هستند. این نوع ایمپلنت های دندانی به گونه ای ساخته می شوند که پست و اباتمنت ایمپلنت یک واحد تنها هستند. قطعه زیبایی ایمپلنت مستقیماً روی ایمپلنت قرار می گیرد.

مینی ایمپلنت های دندانی اغلب به صورت واحدهای دو تکه طراحی می شوند، بنابراین اباتمنت بلافاصله پس از جایگذاری، از بالای خط لثه بالا می زند. ایمپلنت های دندانی زیرکونیا نیز اغلب به صورت واحدهای دو تکه طراحی می شوند، اگرچه به صورت واحدهای سه تکه نیز در دسترس هستند.

همه اجزاء ایمپلنت های دندان برای داشتن بیشترین استحکام و دوام طراحی شده اند، تا به شما اجازه دهند اگر به درستی از آنها مراقبت کنید، از نتایج خود برای یک عمر لذت ببرید. از آنجا که پروتز مصنوعی و فیکسچر درست شبیه دندان ها و ریشه های واقعی عمل می کنند، اما می توانید غذا بخورید، حرف بزنید، و کارهای بهداشت دهانی معمول را بدون نیاز به خارج کردن قطعه زیبایی پاکسازی کنید. برخی پزشکان ایمپلنت های دندانی را به خاطر دائمی بودن و نیز راحتی اجزاء آنها دوست دارند.

 

اگر به دنبال بهترین متخصص ایمپلنت و پروتز دندانی در تهران هستید با ما تماس بگیرید…

سلامت دهان و دندان ها تا میزان زیادی به عنوان یکی از مهمترین جنبه های سلامت عمومی تلقی می شود. با این حال، شاید به همان اندازه هم ترس از دندانپزشکی شایع باشد. این ترس شایع می تواند ناشی از احساسات متعددی باشد که به نگرانی در مورد سلامت دهان شما و همچنین تجربیات بد احتمالی مربوط شود که شما ممکن است طی مراجعه به دندانپزشک در دوران کودکی یا نوجوانی برای شما پیش آمده باشد.

اما برای برخی افراد، چنین ترسی می تواند به شکل دنتوفوبیا dentophobia (ترس از دندانپزشکی) ظاهر شود. مانند ترس های دیگر، این ترس تحت عنوان ترس شدید یا غیر منطقی نسبت به اشیاء، موقعیت ها، یا افراد تعریف می شود- در این حالت، دنتوفوبیا ترس شدید از مراجعه به دندانپزشک است.

با توجه به اهمیتی که مراقبت از دهان و دندان ها برای سلامت عمومی شما دارد، ترس از دندانپزشک نباید مانع مراجعه شما به دندانپزشک برای انجام معاینات و پاکسازی های منظم دندان ها شود. با این حال، برای همه افراد آسان نیست که فقط به دندانپزشک مراجعه کنند. در این مقاله ما به بیان علل بنیادی احتمالی و نیز درمان ها و مکانیزم هایی برای فائق آمدن بر این ترس خواهیم پرداخت که می توانند نکات ابتدایی برای کمک به شما برای مبارزه با ترس از دندانپزشک باشند.

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

ترس یا فوبیا دندانپزشکی

ترس ها یا فوبیاها اغلب به جای هم مورد استفاده قرار می گیرند، اما این دو حالت ذهنی تفاوت های مشخصی با یکدیگر دارند. ترس می تواند یک نفرت شدید باشد که ممکن است باعث اجتناب شود، اما الزاماً چیزی نیست که شما در مورد آن فکر کنید تا زمانی که چیزی که از آن می ترسید خود را نشان دهد.

از سوی دیگر، فوبیا خیلی قوی تر از ترس است. فوبیاها نوعی اختلال اضطرابی محسوب می شوند، و به عنوان عامل پریشانی شدید و اجتناب شناخته شده اند- تا حدی که، در زندگی روزمره فرد اختلال ایجاد می کنند. مشخصه ویژه دیگر فوبیا این است که چیزی نیست که در واقعیت به شما آسیب برساند، اما نمی توانید احساس کنید که این اتفاق نخواهد افتاد.

وقتی این تعریف در زمینه مراجعه به دندانپزشک استفاده می شود، ترس داشتن به این معنا است که شما مراجعه به دندانپزشکی را دوست ندارید، و تا زمانی که ضروری نباشد قرار ملاقات خود با دندانپزشک را به تعویق می اندازید. ممکن است شما از احساس و صداهای ابزارهایی متنفر باشید که در طول پاکسازی دندان ها و فرایندهای دیگر استفاده می شوند، اما به هر حال آنها را تحمل می کنید.

در مقایسه، دنتوفوبیا می تواند چنان ترس شدیدی ایجاد کند که شما به طور کلی از رفتن به دندانپزشکی اجتناب نمایید. حتی تنها حرف زدن یا فکر کردن به دندانپزشک نیز ممکن است اضطراب آور باشد. کابوس ها و حملات وحشت زدگی نیز ممکن است اتفاق بیفتند.

علل و درمان هایی که برای ترس از دندانپزشک و دنتوفوبیا وجود دارند ممکن است شبیه یکدیگر باشند. با این حال، ممکن است تلاش برای مقابله با فوبیای شدید دندانپزشک زمان بیشتری نیاز داشته باشد.

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

علل دنتوفوبیا یا ترس از دندانپزشکی

ترس از دندانپزشک معمولاً در نتیجه تجربیات منفی در گذشته بوجود می آید. ممکن است شما به عنوان یک کودک از دندانپزشک ترسیده باشید، و با بزرگ شدنتان نیز این احساسات با شما همراه بوده اند. برخی افراد از صداهای ابزارهایی می ترسند که دندانپزشک برای پاکسازی یا معاینات دندانی استفاده می کند، بنابراین فکر کردن به آنها هم می تواند هراس انگیز باشد.

طبق تعریف، فوبیا نوعی ترس شدید است. این ممکن است به تجربه های منفی در گذشته نیز ربط داشته باشد. شاشد شما درد، ناراحتی، یا کمبود همدلی را در مطب دندانپزشک تجربه کرده باشید و این باعث شده است در آینده انزجار قابل توجهی از دیدن هر دندانپزشک دیگری در شما بوجود بیاید. بر اساس منابع معتبر تخمین زده شده است که ۷/۲ درصد از زنان، و ۶/۴ درصد از مردان دچار دنتو فوبیا هستند.

جدا از ترس ها و فوبیاهایی که ممکن است با تجربیات گذشته گره خورده باشند، این امکان وجود دارد که فرد ترس از دندانپزشک را به دلیل نگرانی هایی تجربه کند که در مورد سلامت دهان خود دارد. شاید شما دندان درد یا خونریزی لثه داشته باشید، یا شاید چندین ماه یا چندین سال است که به دندانپزشک مراجعه نکرده اید و از شنیدن خبرهای بد هراس دارید.

هر یک از این نگرانی ها می تواند باعث شود شما از مراجعه به دندانپزشک خودداری کنید.

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

غلبه بر ترس از دندانپزشکی

درمان های ترس از دندانپزشکی

ترس های خفیف از دیدن دندانپزشک، به جای پرهیز از مراجعه به دندانپزشک، با انجام آن بهتر درمان می شوند. در مورد انجام اقدامات گسترده و پیچیده دندانپزشکی، می توانید از دندانپزشک بخواهید برای شما آرام بخش تجویز کند تا در طول فرایند بیدار نباشید. گرچه این اقدام در همه مطب های دندانپزشکی رایج نیست، اما ممکن است شما بتوانید دندانپزشکی پیدا کنید که بتواند درخواست شما برای استفاده از آرام بخش ها را برآورده سازد.

با این حال، اگر فوبیای واقعی داشته باشید، عمل رفتن به دندانپزشک خیلی دشوارتر از حرف زدن در مورد انجام آن است. مانند فوبیاهای دیگر، دنتو فوبیا ممکن است به یک اختلال اضطرابی مربوط باشد، که ممکن است به ترکیبی از درمان ها و داروها نیاز داشته باشد.

درمان از طریق مواجهه

درمان از طریق مواجهه، نوعی روان درمانی است، و از جمله مؤثرترین راهکارها برای دنتو فوبیا است، زیرا شامل مراجعه تدریجی به دندانپزشک است.

شما باید روند درمان را با مراجعه به دندانپزشک بدون نشستن واقعی برای ویزیت آغاز کنید. سپس، به تدریج می توانید مراجعات خود را با معاینات جزئی، تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس، و پاکسازی تا زمانی که شما راحت باشید تا یک جلسه کامل طول بکشد.

داروها

داروها به تنهایی نمی توانند دنتو فوبیا را درمان کنند. با این حال، وقتی شما در حال کار کردن روی درمان از طریق مواجهه هستید، انواع خاصی از داروهای ضد اضطراب می توانند علائم را کاهش دهند. علاوه بر این می توانند برخی از علائم فیزیکی فوبیا، مانند فشار خون بالا را کاهش دهند.

نکاتی برای کمک به آرام ماندن

خواه شما برای روبرو شدن با ترس هایتان آمادگی داشته باشید، یا برای درمان از طریق مواجهه آماده می شوید تا به تدریج به دندانپزشک مراجعه کنید، نکات زیر می توانند کمک کنند در طول مراجعه آرام باقی بمانید:

  • زمانی به مطب مراجعه کنید که خیلی شلوغ نباشد، مثلاً صبح. هم افراد کمتری آنجا خواهند بود، هم ابزارهای کمتری صدا تولید می کنند که می توانند موجب بروز اضطراب شوند. علاوه بر این، هر چه زمان انتظار شما در مطب برای ملاقات با دندانپزشک طولانی تر شود، بهتر خواهد بود.
  • با خود هدفن و موزیک پلیر یا گوش بند همراه داشته باشید تا به آرام کردن شما کمک کنند.
  • از یک دوست یا کسی که دوستش دارید بخواهید در طول مراجعه همراه شما باشد.
  • نفس عمیق کشیدن را تمرین کنید و دیگر درمان های دارویی را برای آرام کردن اعصاب خود امتحان کنید.
  • بیش از هر چیز دیگری، بدانید که در هر لحظه ای از ملاقات با دندانپزشک، اگر استراحت نیاز داشتید، مشکلی نیست. می توانید یک علامت با دندانپزشک خود مشخص کنید تا بداند چه زمانی باید دست از کار بکشد. هر وقت توانستید می توانید درمان را ادامه دهید، یا روز دیگری، وقتی احساس بهتری داشتید، باز گردید.

نکته پایانی

سلامت دهانی شما جنبه مهمی از سلامت عمومی شماست. اگر فرد ترس یا فوبیای شدید داشته باشد، این حقیقت به تنهایی ممکن است برای راضی کردن او برای مراجعه به دندانپزشک کافی نباشد. همزمان، پرهیز مداوم تنها باعث خواهد شد ترس از دندانپزشک بدتر هم شود. راهکارهای متعددی برای فائق آمدن بر این ترس وجود دارند. مهم است دندانپزشک خود را آگاه کنید تا با شما همکاری کند. زمان می برد، اما امکان پیشرفت وجود دارد تا جایی که دیگر این ترس مانع بهره مند شدن شما از مراقبت های دهان و دندانی که نیاز دارید نخواهد شد.

وقتی فردی در دندان خود حفره دندانی دارد، دندانپزشک احتمالاً پر کردن دندان را توصیه می کند. پر کردن دندان بی خطر و مؤثر است، اما برخی افراد احتمالاً مقداری ناراحتی یا حساسیت دندان پس از آن را تجربه خواهند کرد.

در اکثر موارد، این حساسیت کاملاً طبیعی است و ظرف چند روز یا چند هفته برطرف خواهد شد. فرد اگر درد شدید داشت یا ناراحتی با علائم و نشانه های دیگر مانند تب، قرمزی یا تورم اتفاق افتاد، باید بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرد. در این مقاله، نگاهی خواهیم داشت به علل اینکه چرا برخی افراد پس از پر کردن دندان خود حساسیت دندان را تجربه می کنند، چگونگی درمان آن، و اینکه چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد. علاوه بر این نگاهی خواهیم داشت به علل احتمالی بروز حساسیت دندان.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

پس از پر کردن دندان چه انتظاراتی باید داشت؟

پر کردن دندان یک فرایند دندانپزشکی است که عبارت است از پاکسازی هر گونه پوسیدگی از دندان و سپس پر کردن فضای داخل آن با مواد جدید توسط دندانپزشک.

دندانپزشک پس از تزریق داوری بی حس کننده اطراف دندانی که قرار است پر شود، معمولاً با استفاده از یک دریل دندانپزشکی، منطقه پوسیده دندان را پاکسازی می کند. سپس همان فضا را با طلا، نقره، آمالگام، کامپوزیت، یا پرسلن پر می کند.

به مدت چند ساعت پس از پر کردن دندان، ممکن است فرد در صورت خود هنوز بی حسی، سوزش، خارش، یا پف کردگی داشته باشد. فرد ممکن است در غذا خوردن، بلع، حرف زدن، یا حرکت دادن صورت خود مشکل داشته باشد. گاهی اوقات، دندانپزشکان توصیه می کنند افراد باید به مدت چند ساعت از خوردن و آشامیدن خودداری کنند، زیرا این کار ممکن است موجب شود فرد به صورت تصادفی زبان یا داخل گونه خود را گاز بگیرد.

وقتی اثر داروی بی حسی از بین رفت، این احساسات از بین خواهند رفت. اما در روزها و هفته های بعد فرد ممکن است با تطبیق پیدا کردن با پر شدگی جدید متوجه یک حس جدید شود. حساسیت در پر شدگی دندان و ناحیه اطراف آن یکی از شایع ترین اتفاقاتی است که در طول این مدت رخ دهد.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

حساسیت دندان پس از پر کردن آن چگونه می تواند باشد؟

وقتی فردی دندان های حساسی دارد، ممکن است متوجه شود که برخی محرک های خاص می توانند باعث یک احساس ناراحتی موقتی در دندان پر شده خود یا منطقه اطراف آن شوند. این احساس ممکن است شبیه یک شوک ناشی از سرما یا درد ناگهانی احساس شود که به سرعت ایجاد شده و از بین می رود.

عواملی که می توانند موجب بروز حساسیت دندان پس از پر کردن دندان شوند عبارتند از:

  • غذاها یا نوشیدنی های سرد مانند بستنی، بستنی یخی، یا نوشیدنی هایی که با یخ سرو می شوند.
  • نوشیدنی های داغ مانند قهوه یا چای.
  • برخورد هوا با دندان، مثلاً مانند زمانی که از راه دهان نفس می کشید، که در هوای سرد ممکن است بدتر باشد.
  • خوراکی های شیرین مانند آبنبات ها.
  • خوراکی ها و نوشیدنی های اسیدی شامل میوه ها، آبمیوه ها، و قهوه.
  • گاز زدن هنگام خوردن.

چرا پر شدگی دندان موجب حساسیت دندان می شود؟

مقداری حساسیت پس از پر کردن دندان کاملاً طبیعی و موقتی است. با این حال، گاهی اوقات، حساسیت پس از پر کردن دندان به دلایل دیگری است که نیاز به درمان یا ترمیم دارند. در زیر به توضیح دلایل ممکن برای این علائم و نشانه ها خواهیم پرداخت و اینکه چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد.

عصب تحریک شده

حساسیت کوتاه مدت پس از پر کردن دندان معمولاً به این دلیل اتفاق می افتد که فرایند پر کردن دندان موجب آزار عصب داخل دندان شده است و منجر به التهاب عصب داخل دندان شده است. معمولاً، لایه های بیرونی دندان- مینا و سمنتوم- از بدون پوشش ماندن اعصاب داخل دندان جلوگیری می کنند. اما پر شدگی ها بویژه پر شدگی های عمیق، می توانند به پایانه های عصبی داخل دندان نزدیک شوند و موجب بروز حساسیت و احساس ناراحتی شوند.

با بهبود اعصاب، حساسیت از بین خواهد رفت. این ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد. وقتی اعصاب به طور کامل بهبود پیدا کردند، فرد نباید هیچ تفاوتی بین دندان پر شده و دندان های دیگر احساس کند.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

تنظیم نادرست بایت

دندانپزشک باید مطمئن شود که پر شدگی دندان هم تراز با دندان های دیگر داخل دهان است. اگر پر شدگی دندان بلند باشد، می تواند باعث شود وقتی فرد دهان خود را می بندد فشار اضافی به دندان او وارد شود. این می تواند موجب بروز درد و حساسیتی شود که اغلب وخیم تر از حساسیت پس از پر شدگی معمولی دندان است.

این کاملاً طبیعی است که روز پس از فرایند فرد وقتی دهان خود را می بندد مقداری حساسیت تجربه می کند. عموماً، بایت ظرف چند هفته خود را اصلاح خواهد کرد.

با این حال، اگر فرد حساسیت شدید تجربه کرد یا در خوردن یا روی هم قرار دادن دندان های خود مشکل داشت، باید از دندانپزشک خود بخواهد بایت او را چک کند. ممکن است دندانپزشک تصمیم بگیرد نقاط بلند پر شدگی دندان را صاف کند تا تا به درستی متناسب با بایت باشد و ناراحتی را از بین ببرد.

پالپیت

پالپیت التهاب پالپی است که در عمق دندان واقع شده است. این التهاب می تواند موجب حساسیت و درد دندان شود. پالپیت معمولاً با پر شدگی های جزئی اتفاق نمی افتد، اما در صورتی اتفاق می افتد که:

  • دندان تروما داشته است، از جمله ناشی از تصادفی که منجر به ترک خوردگی یا شکستگی دندان شده است.
  • حفره یا پوسیدگی بسیار عمیق بوده است و به لایه پالپ داخلی رسیده است.
  • دندان چندین مرتبه پر شده است یا چندین فرایند روی آن انجام شده است.

دو نوع پالپیت وجود دارد:

  • پالپیت بازگشت پذیر به نوع خفیف التهاب اشاره دارد، حالتی که در آن پالپ سالم باقی می ماند، و دندان خود به خود بهبود پیدا خواهد کرد.
  • پالپیت بازگشت ناپذیر زمانی است که عصب آسیب دیده به تدریج از دست می رود، که در این صورت فرد نیاز به درمان ریشه خواهد داشت تا بتواند دندان را نجات دهد.

دندانپزشک معمولاً می تواند پالپیت را با یک پر شدگی جدید یا یک فرایند ترمیمی مانند درمان ریشه حل کند. ممکن است لازم باشد فرد آنتی بیوتیک استفاده کند تا هر گونه عفونت باکتریایی را از بین ببرد.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

حساسیت دندان چگونه درمان می شود؟

وقتی فرد حساسیت طبیعی پس از پر کردن دندان را تجربه می کند، ممکن است دندانپزشک استفاده از خمیر دندان های ضد حساسیت را توصیه کند. این محصولات حاوی ماده ای به نام نیترات پتاسیم هستند که به جلوگیری از رسیدن حساسیت های سطح دندان به پایانه های عصبی داخل دندان کمک می کنند.

این محصولات بلافاصله عمل نمی کنند، اما فرد اگر دو مرتبه در طول روز از این خمیر دندان ها استفاده کند باید متوجه تسکین درد و حساسیت ظرف چند روز شود. علاوه بر این، فرد می تواند روش های زیر را در منزل امتحان کند تا به کاهش حساسیت دندان کمک کند:

  • مسکن های OTC (بدون نیاز به نسخه) مانند استامینوفن یا ایبوپروفن.
  • پمادهای بی حس کننده موضعی که برای دهان طراحی شده اند.
  • مسواکی که برچسب “برای دندان های حساس” روی آن خورده باشد. این نوع مسواک ها نرم تر از مسواک های استاندارد هستند و کمتر از مسواک های معمولی برای مینای دندان ها خشن خواهند بود.
  • با ضربه های آرام و مدور روی دندان ها و لثه ها مسواک بزنید. از کشیدن عقب و جلوی مسواک روی دندان ها خودداری کنید.
  • یک مرتبه در روز نخ دندان بکشید و مراقب باشید روی لثه ها و دندان ها آرام باشید.
  • یادداشت کنید که کدام غذا یا نوشیدنی باعث بروز حساسیت می شود و در صورت امکان از خوردن آنها اجتناب کنید.
  • از استفاده خمیر دندان ها و محصولات سفید کننده دندان، که می توانند موجب وخیم تر شدن حساسیت دندان ها شوند، خودداری کنید.
  • پس از مصرف غذاها یا نوشیدنی های اسیدی، مانند قهوه و میوه ها، دهان خود را با آب شستشو دهید. غذاها و نوشیدنی های اسیدی می توانند موجب خوردگی مینای دندان ها شوند.
  • از بلافاصله مسواک زدن دندان ها پس از خوردن غذاهای اسیدی اجتناب کنید زیرا این کار موجب از بین رفتن مقدار بیشتری از مینای دندان ها می شود.

در صورتی که حساسیت دندان ظرف چند روز پس از پر کردن دندان برطرف نشد، با دندانپزشک خود صحبت کنید. لازم است که دندانپزشک دیگر علل احتمالی حساسیت دندان که ممکن است به پر کردن دندان مربوط نباشند را رد کند.

چه علل دیگری می توانند موجب حساسیت دندان شوند؟

گاهی اوقات ممکن است دندان به دلایلی غیر از فرایند پر کردن آن حساس شده باشد. اگر حساسیت مدت زمان بیشتری ادامه پیدا کند، از جمله ظرف چند هفته یا چند ماه پس از فرایند دندانپزشکی، می تواند بواسطه یکی از مسائل زیر باشد:

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

آبسه دندان

آبسه دندان نوعی عفونت در عصب دندان است. یک حفره بسیار عمیق، بیماری لثه، یا ترک خوردگی دندان معمولاً منجر به بروز آبسه می شوند.

علائم و نشانه های آبسه دندان عبارتند از:

  • دندان درد شدید
  • حساسیت
  • قرمزی لثه ها
  • وجود مزه بد داخل دهان
  • یک جوش- برآمدگی مانند- روی لثه ها
  • تب

آبسه دندان نیاز به مراقبت پزشکی دارد. فردی که متوجه این علائم و نشانه ها شود باید بلافاصله به دندانپزشک مراجعه کند.

پر شدگی های شل یا شکسته

به طور کلی، پر شدگی های دندان ها سال ها دوام خواهند داشت، اما همیشگی نخواهند بود. اگر یک پر شدگی قدیمی دندان شل یا شکسته شود، از آنجا که به عصب داخل دندان نزدیک تر می شود، می تواند موجب بروز حساسیت و درد شود. حتی اگر پر شدگی شل یا شکسته شده موجب بروز ناراحتی نشود، فرد باید برای پیشگیری از آسیب بیشتر یا پوسیدگی دندان آن را تعویض کند.

بیماری لثه

بیماری پریودنتال یا بیماری لثه می تواند منجر به حساسیت دندان شود. زیرا باعث تحلیل رفتن لثه ها یا کنار رفتن آنها از روی دندان ها می شود. این باعث می شود بخشی از دندان که به ریشه آن نزدیک است بدون پوشش باقی بماند و می تواند باعث شود در آن احساس حساسیت بوجود بیاید. ریشه دندان مینایی ندارد تا از آن محافظت کند.

دیگر علائم و نشانه های بیماری لثه عبارتند از:

  • قرمز شدن یا خونریزی لثه ها، مخصوصاً هنگام مسواک زدن یا نخ دندان کشیدن.
  • لثه هایی که ظاهری متفاوت از معمول دارند.
  • دندان هایی که به نظر می رسد در حال جدا شدن از یکدیگر باشند.
  • لق شدن دندان ها در افراد بزرگسال.
  • زخم یا چرک در دهان.

بیماری لثه در مراحل اولیه خود اغلب موجب بروز هیچ علامت یا نشانه ای نمی شود. به همین دلیل مهم است که افراد به طور منظم به دندانپزشک خود مراجعه کنند تا مشکلات بررسی شوند قبل از آنکه به مشکلات جدی تبدیل شوند.

درد پس از پرکردن دندان

درد پس از پرکردن دندان

چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کرد؟

اگر دندان در روزهای پس از پر شدن مقدار اندکی حساس دارد نباید نگران شوید. استفاده از داروهای خانگی و خمیر دندان های ضد حساسیت می توانند به رفع حساسیت یا ناراحتی کمک کنند.

اگر حساسیت دندان بدتر شد و باعث شد غذا خوردن دشوار شود یا علائم دیگری مانند دندان درد یا تب وجود داشته باشند، فرد باید بلافاصله به دندانپزشک مراجعه کند.

پر کردن دندان یک درمان بی خطر و مؤثر برای درمان پوسیدگی های دندانی است. اکثر پر شدگی های دندان ها چندین سال دوام خواهند داشت. مراقبت های خوب دندانی، با مسواک زدن و نخ دندان کشیدن روزانه، و نیز چکاپ های منظم دندانی می توانند به پیشگیری از پوسیدگی های آتی کمک کنند.

مقداری حساسیت پس از پر کردن دندان کاملاً طبیعی است. اما برای حساسیت ها یا دردهای وخیم یا بروز مشکلات دیگر، مانند تب یا قرمزی، به دندانپزشک مراجعه کنید.

آیا تاکنون دچار درد اطراف روکش دندان شده اید؟ گرچه روکش های دندانی می توانند به صورت مؤثر دندان های آسیب دیده را پوشش دهند و از آنها محافظت کنند، اما برخی افراد ممکن است تعجب زده شوند وقتی متوجه می شوند که روکش ها آنها را در برابر درد دندان محافظت نمی کنند. در حقیقت، دندانی که روی آن روکش قرار گرفته تنها مانند دندان های دیگر مستعد بروز یک دسته مشکلات است.

شما ممکن است ناراحتی، حساسیت، یا فشار در جایی که روکش قرار گرفته است احساس کنید. یا ممکن است دندان درد دائمی داشته باشید. دلایل متعددی وجود دارند که ممکن است روکش های دندانی ایجاد درد کنند. در این مقاله شما بیشتر در مورد عواملی یاد خواهید گرفت که باعث بروز درد برای روکش های دندانی می شوند و راجع به نحوه تسکین این دردها برای شما توضیح خواهیم داد.

درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

روکش دندانی چیست؟

روکش دندان کلاهکی است که روی دندان آسیب دیده قرار گرفته است. این کلاهک در جای خود چسبانده می شود و بخش هایی از دندان که مشاهده می شوند را پوشش می دهند. کار روکش احیاء اندازه و شکل دندان است در حالی که از آن محافظت نیز می کند. گاهی اوقات، روکش های دندانی روی دندان های مجاور فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان قرار می گیرند تا یک بریج را روی فضای خالی نگهدارند (قطعه مصنوعی که فضای خالی داخل دهان شما را پر می کند.

روکش های دندانی از مواد مختلفی ساخته شده اند، از جمله پرسلن، سرامیک، و فلز. احتمالاً پس از فرایند درمان ریشه (عصب کشی دندان) روکش نیاز خواهید داشت تا از دندان شما محافظت کند. در صورتی که با شرایط زیر مواجه شوید نیز ممکن است دندانپزشک شما استفاده از روکش های دندانی را توصیه کند:

  • حفره های بزرگ که بزرگ تر از آن هستند که بتوان آنها را با پر کردن دندان ترمیم کرد.
  • دندان هایی که ترک خورده اند و ضعیف شده اند.
  • دندان های از دست رفته ای که نیاز به بریج یا یا ایمپلنت دارند.
  • دندان هایی که بد رنگ یا بد شکل شده اند.
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

علل بروز درد در دندان هایی که روکش دارند

دلایل مختلفی وجود دارند که ممکن است دندان روکش شده شما درد داشته باشد، از جمله:

پوسیدگی دندان زیر روکش

از آنجا که دندان های زیر روکش دندان هنوز زنده هستند، پوسیدگی دندان یا یک حفره جدید می تواند در قسمت مرزی دندان و روکش ها بوجود بیایند. این می تواند منجر به بروز درد مداوم در این قسمت ها شود.

اگر یک حفره دندان به اندازه کافی بزرگ شود و عصب را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است نیاز به فرایند درمان ریشه داشته باشید.

عفونت

اگر قبل از قرار گیری روکش روی دندان درمان ریشه روی آن صورت نگرفته است، دندان هنوز داخل خود عصب دارد. گاهی اوقات، روکش به عصبی که آسیب دیده است فشار وارد می کند و عفونت بوجود می آید. یا، عفونت می تواند نتیجه پر شدگی قدیمی زیر روکش باشد که اجازه نشت باکتری را می دهد و موجب عفونی شدن عصب می شود.

علائم و نشانه های عفونت عبارتند از:

  • درد هنگام بستن بایت
  • تورم لثه ها
  • حساسیت به دما
  • تب
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

زخم شدن لثه ها در نتیجه فشار ناشی از روکش ها

پس از فرایند قرار گیری روکش روی دندان، ممکن است به طور موقت ناراحتی داشته باشید. این درد بیشتر از دو هفته طول نمی کشد. اگر پس از قرار گیری روکش روی دندان های خود درد شدیدی تجربه می کنید با دندانپزشک خود صحبت کنید.

شکستگی دندان یا روکش آن

روکش شکسته یا دندان شکسته زیر آن می توانند منجر به بروز درد خفیفی شوند. احتمالاً به خاطر شکستگی شما مقداری حساسیت به سرما، گرما، یا هوا را تجربه خواهید کرد. اگر متوجه شکستگی، لق شدن، یا ترک خوردگی روکش خود شدید، لازم است برای ترمیم آن به دندانپزشک مراجعه کنید.

دندان قروچه (براکسیسم)

دندان قروچه شبانه، شرایطی که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود، می تواند به روکش های دندانی شما فشار وارد کند و منجر به بروز درد شود.

تحلیل لثه ها

اگر لثه های اطراف دندان روکش شده شما تحلیل رفته باشد و بخشی از ریشه دندان بدون پوشش باقی مانده باشد، ممکن است متوجه بروز درد و حساسیت شوید. تحلیل لثه ها می تواند در نتیجه محکم مسواک زدن بروز پیدا کند. وقتی لثه ها تحلیل می روند، آنها بیشتر مستعد تشکیل پلاک های دندانی و بیماری لثه هستند.

عدم قرار گیری صحیح روکش روی دندان

اگر روکش به درستی روی دندان شما قرار نگرفته باشد، ممکن است منجر به بروز ناراحتی شود. قرار گیری نادرست ممکن است بایت یا لبخند شما را تحت تأثیر قرار دهد. بروز درد هنگام بستن بایت معمولاً می تواند به این معنا باشد که روکش خیلی بالا روی دندان قرار گرفته است. روکش دندانی باید درست مانند دندان های دیگر درون بایت شما جای بگیرد. اگر احساس کنید که بایت شما خارج از مکانی است که باید باشد، این می تواند منجر به بروز درد و سر درد شود.

چگونه می توان این درد را درمان کرد؟

درمان برای درد روکش های دندانی به علت بروز آن و وخامت آن بستگی دارد. برخی اقدامات ساده وجود دارند که می توانند به کاهش ناراحتی شما کمک کنند، که عبارتند از:

داروهای مسکن

اگر دندان درد دارید، داروهای OTC مانند ایبوپروفن (ادویل) یا استامینوفن (تیلنول) می توانند درمانی موقت برای درد شما باشند.

شستشو با آب و نمک

آبکشی و شستشوی دهان با آب و نمک می تواند به کاهش التهاب و تسکین درد شما کمک کند. نصف قاشق چایخوری نمک را با آب ولرم مخلوط کنید و آن را حدود ۳۰ ثانیه داخل دهان بچرخانید. این کار را چند مرتبه در طول روی انجام دهید.

درمان های گیاهی

گرچه اثرگذاری آنها از نظر علمی اثبات شده نیست اما برخی افراد ابراز داشته اند که پس از استفاده از درمان های گیاهی درد آنها تسکین پیدا کرده است. برخی از آنها می توانند مستقیماً روی موضع درد اعمال شوند. گیاهان شناخته شده برای درد دندان عبارتند از:

  • میخک
  • سیر
  • زرد چوبه
  • زنجفیل
  • بابونه

غذاهای مشکل آفرین

پس از دریافت روکش های دندانی، به طور کامل غذاهای چسبناک، شیرین، و سفت را کنار بگذارید تا به کاهش درد شما کمک شود. غذاهای داغ و سرد نیز منجر به بروز درد شوند. خوردن غذاها با دمای اتاق را امتحان کنید.

درمان براکسیسم

اگر دندان قروچه منشأ درد دندان شما است، ممکن است دندانپزشک درمان خاصی را برای براکسیسم شما توصیه کند. اغلب محافظ های دندان و اسپلینت ها گزینه درمانی مورد نظر هستند.

بی حسی موضعی

بی حس کننده های موضعی شامل بی حس کردن یک قسمت از بدن با استفاده از نوعی دارو هستند که بی حس کننده موضعی نیز نامیده می شوند. این داروها می توانند برای شرایط دردناک استفاده شوند، از بروز درد در طول یک فرایند یا جراحی پیشگیری می کنند یا درد پس از جراحی را تسکین می دهند. بر خلاف بیهوشی عمومی، بی حس کننده های موضعی باعث نمی شوند هشیاری خود را از دست بدهید. به این معنا که آنها به طور کلی بی خطرتر هستند، معمولاً قبل از استفاده از آنها هیچ آماده سازی خاصی نیاز نیست، و خیلی سریع تر می توانید پس از آنها به بهبودی برسید.

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بی حس کننده های موضعی چگونه عمل می کنند؟

بی حس کننده های موضعی اعصابی که سیگنال درد را به مغز می فرستند در بخشی از بدن را متوقف می کنند. پس از اعمال بی حس کننده های موضعی شما قادر نخواهید بود هیچ دردی احساس کنید، اگر چه شما هنوز قادر خواهید بود مقداری فشار یا حرکت را احساس کنید. در منطقه ای که بی حس کننده های موضعی اعمال می شوند، معمولاً تنها چند دقیقه طول می کشد تا احساس در آن منطقه از بین برود. چند ساعت پس از زمانی که اثر داروی بی حس کننده از بین می رود، احساس به طور کامل زمانی باز می گردد.

بی حس کننده های موضعی چگونه استفاده می شوند؟

بی حس کننده های موضعی معمولاً توسط دندانپزشکان، جراحان، متخصصان بیهوشی، پزشکان عمومی، و پزشکان دیگر استفاده می شوند. برخی از داروهای حاوی بی حس کننده های موضعی خفیف نیز به صورت تجویزی و OTC در داروخانه ها در دسترس هستند.

بسته به هدفی که این داروها مورد استفاده قرار می گیرند، بی حس کننده های موضعی می توانند به صورت تزریقی، کرم، ژل، اسپری، یا پماد داده شوند.

استفاده های اصلی از بی حس کننده های موضعی

برخی از اصلی ترین استفاده های بی حس کننده های موضعی عبارتند از:

درمان درد

شرایطی که مقداری دردناک هستند، مانند زخم های دهان و سوزش گلو، گاهی اوقات می توانند با ژل ها یا اسپری های OTC که حاوی بی حس کننده موضعی هستند درمان شوند.

تزریق بی حس کننده های موضعی و داروهای استروئیدی ممکن است برای درمان شرایط وخیم تر مانند درد طولانی مدت مفاصل استفاده شود.

پیشگیری از بروز درد در طول جراحی و پس از آن

بی حس کننده های موضعی، که معمولاً به صورت تزریقی داده می شوند، ممکن است در کنار داروهای آرام بخش استفاده شوند تا شما را هنگام انجام جراحی یا فرایند آرام نگه دارند.

بی حس کننده های موضعی اساساً برای فرایندهای نسبتاً جزئی استفاده می شوند، از جمله:

  • پر کردن دندان یا کشیدن دندان عقل
  • بیوپسی (نمونه برداری از بافت برای معاینه دقیق تر زیر میکروسکوپ)

گاهی اوقات بی حس کننده های موضعی می توانند برای جراحی های اصلی تر استفاده شوند، وقتی مهم است شما هشیار باشید، از جمله در طول برخی انواع جراحی های مغز، یا به منظور پیشگیری از درد پس از جراحی های اصلی که با بیهوشی عمومی انجام شده اند.

خطرات و عوارض جانبی بی حس کننده های موضعی

بی حس کننده های موضعی به طور کلی بسیار بی خطر هستند و مشکلات جدی نادر هستند. شما ممکن است مشکلات زیر را تجربه کنید:

  • مقداری ناراحتی هنگام انجام تزریق
  • احساس سوزش با از بین رفتن اثر داروی بی حسی
  • احتمال بروز مقداری کبودی، خونریزی، یا سوزش پس از انجام تزریق

شما هیچ عارضه جانبی چشمگیری تجربه نخواهید کرد. تا زمانی که اثر داروی بی حسی از بین می رود، ممکن است به طور موقت برخی از عوارض جانبی زیر را تجربه کنید:

  • سر گیجه
  • سر درد
  • تاری دید
  • تداوم بی حسی، ضعف، یا سوزن سوزن شدن

این مشکلات معمولاً از بین خواهند رفت، اما باید مشکلاتی که تجربه می کنید را به دندانپزشک خود بگویید. در موارد نادر، ممکن است واکنش آلرژیک به بی حس کننده موضعی نشان دهیدیا مشکلات جدی تجربه کنید.

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بی حسی موضعی و بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

بیهوشی عمومی در دندانپزشکی

گرچه اکثر فرایندهای دندانپزشکی می توانند بدون استفاده از بیهوشی عمومی انجام شوند، اما بخش مهمی از دنیای دندانپزشکی را تشکیل می دهد. از دهه ۱۸۴۰ تاکنون بیهوشی عمومی که در دندانپزشکی مورد استفاده قرار گرفته است عموماً از نمونه هایی که در سایر بخش های دنیای پزشکی استفاده می شوند کمتر تهاجمی است؛ برخلاف دیگر انواع جراحی ها، جراحی های دهان، عموماً نیاز به استفاده از داروهای فلج کننده ندارند و متعاقباً می توانند بدون استفاده از لوله گذاری استفاده شوند که تنفس را تسهیل می سازند.

علاوه بر این، شباهت هایی بین بیهوشی عمومی در دندانپزشکی و سایر شاخه های پزشکی وجود دارد- استفاده از بیهوشی عمومی در دندانپزشکی، مانند معادل خود در پزشکی شما را کاملاً بیهوش خواهد کرد و در طول جراحی دندانی هیچ دردی احساس نخواهید کرد. علاوه بر این، در این وضعیت غیر هشیار، هیچ درد و اضطرابی نیز وجود نخواهد داشت؛ در حقیقت، به همین دلیل آخر است که گاهی اوقات بیهوشی عمومی نه تنها برای درمان های پیچیده دندانی استفاده می شود، بلکه گاهگاهی برای کودکان و افراد بزرگسالی توصیه می شود که اضطراب مزمن دندانپزشکی را تجربه می کنند.

بیمار شما برای مدتی با ایمپلنت خود مشکلی نداشته است و شما همه تلاش خود را کرده اید تا همه دستورالعمل های لازم را به درستی بدهید تا به خوبی از آن مراقبت کند، از جمله مسواک زدن، کشیدن نخ دندان، استفاده از واتر پیک- اما هیچ یک از آنها فایده ای نداشته است. هر تصویر رادیوگرافی روند تحلیل ارتفاع استخوان را نشان می دهد. دندانپزشک به بیمار اطلاع می دهد که ایمپلنت “با شکست مواجه شده است” و مجبور خواهد بود آن را خارج کند. سپس با این پرسش های بیمار مواجه خواهد شد:

“چرا ایمپلنت من با شکست مواجه شد؟”

“این که درد نداشت. آیا می توان آن را نجات داد؟”

“آیا می توان ایمپلنت دیگری کار گذاشت؟”

“اگر ایمپلنت جدیدی دریافت کنم، آیا آن نیز با شکست مواجه خواهد شد؟”

اگر تیم دندانپزشکی شما مطمئن نیست که چطور به این پرسش ها پاسخ بگوید، شما تنها نیستید.

گرچه اکثر ایمپلنت های دندانی با موفقیت همراه هستند، پاسخ پرسش “چرا ایمپلنت با شکست مواجه شد؟” پیچیده است. تحقیقات علمی مربوط به عوامل خطر برای شکست ایمپلنت های دندانی محدود است… درمان عوارض جانبی بیولوژیکی و ایمپلنت های دندانی که با شکست مواجه می شوند، فاقد اعتبار علمی سیستمیک هستند و اساساً بر اساس تجربیات و مداخلات از یافته های آزمایشگاهی بر اساس آزمایش و خطا است. از شواهدی که بدست آمده اند، می توان به عوامل خطر شایع پی برد: ” نوع ایمپلنت، فرایند جراحی، آناتومی، سلامت سیستمیک، اکلوژن، میکروبیال بیوفیلم، واکنش ایمنی- التهابی میزبان، و ژنتیک”. با این حال، بسیاری از اینها می توانند به حداقل رسانده شوند اگر همه عواملی که منجر به شکست ایمپلنت شده اند هنگام طراحی درمان مد نظر قرار گرفته شده باشند. با موفقیت و معروفیت رو به رشد ایمپلنت های دندانی به عنوان یک گزینه درمان بلند مدت استاندارد، نیاز به درک عوامل دخیل و ارتباط آنها با شکست ایمپلنت های دندانی نیز وجود خواهد داشت.

دو نوع شکست ایمپلنت وجود دارد: شکست زود هنگام و شکست دیر هنگام. شکست زود هنگام شکستی است که بین سه تا چهار ماه نخست پس از کاشت ایمپلنت های دندانی رخ می دهد و به دلیل عدم جوش خوردن ایمپلنت با استخوان اطراف خود (اسئواینتگریشن) رخ می دهد. هنگامی که به فکر جایگذاری یا تعویض ایمپلنت های دندانی هستید، متخصص و بیمار باید خطرات را برای شکست زود هنگام بررسی نمایند. این خطرات عبارتند از:

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

بیماری خود ایمنی

(دیابت، آرتریت روماتوئید) که در آنها بدن ایمپلنت را به عنوان یک جسم خارجی پس می زند.

داروهای بیس فسفونات

که پس از جایگذاری ایمپلنت های دندانی می توانند روی رشد استخوان حمایت کننده تأثیر بگذارند.

فشار خون پایین

در نتیجه تأثیر داروها یا کشیدن سیگار

فشار بیش از حد روی دندان

وقتی فشار بایت به جای دندان های مجاور روی ایمپلنت متمرکز باشد، معمولاً شکست ایمپلنت زمانی رخ می دهد که روکش به خوبی قرار نگرفته باشد، دندان در قسمت عقب دهان قرار گرفته باشد و نیروی بایت زیاد باشد، بیمار دندان قروچه داشته باشد، یا بریج ایمپلنت خیلی بلند باشد.

پس زدن جسم خارجی

وقتی بدن اجازه نخواهد داد پیوند اتفاق بیفتد، و ایمپلنت را با فشار خارج می کند.

آلرژی ها

آلرژی به اجزاء ایمپلنت می تواند اتفاق بیفتد. ایمپلنت ها آلیاژهای تیتانیومی هستند و حاوی مقادیر جزئی نیکل هستند که ممکن است منجر به بروز حساسیت شوند. ممکن است بیمار از سوزش یا ضربان زدن در محل کاشت شکایت داشته باشد.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

نوع ایمپلنت

انواع مختلف ایمپلنت های دندانی در حال حاضر در دسترس هستند، و همه آنها مزایا و معایب خود را دارند. هر بیمار از نظر موقعیت خود منحصر بفرد است و این باید هنگام انتخاب نوع ایمپلنت مد نظر قرار بگیرد. سطوح ماشینی شده در مقایسه با دیگر گزینه های موجود عملکرد ضعیف تری داشته اند، از جمله سطوح زبر شده، تیتانیوم با پوشش اکسید، با پوشش کلرهگزیدین ، با پوشش سرامیک، یا تمام سرامیک. همه اینها در شرایط خاص مزایای خود را دارند، اما همه اینها در تلاش برای پیوند بهتر در یک فضای پاکیزه نگه داشته شده هستند.

عوامل مربوط به فرایند جراحی

جابجا شدگی ایمپلنت، در لایه پایه ای استخوان می تواند منجر به شل شدن یا شکستن بخش های مختلف شود. مخصوصاً در طول جایگذاری مستقیم پس از کشیدن دندان، محل باید پاکیزه و عاری از هر گونه بافت نکروتیک (مرده) یا بیماری باشد. استخوان کورتیکال متراکم دیواره های حفره باید برداشته شود در حلی که باید مراقب بود گرمای زیادی تولید نشود، محل شستشو داده شود و ضد عفونی شود، و خود ایمپلنت باید استریل باشد. در یک مطالعه اشاره شده است که ترومای جراحی و کیفیت و کمیت استخوان مهم ترین عوامل ریشه ای مهم هستند که در شکست زود هنگام ایمپلنت های دندانی دخیل هستند.

عفونت لثه

عواملی مانند دیگر قسمت های ژینژیویت و پریودنتیت، مخصوصاً روی دندان های نزدیک به یک ایمپلنت، و نیز بهداشت عمومی دهانی بیمار، باید مد نظر قرار بگیرند. اجسام خارجی مانند سمان زبر، یا ذرات غذا نیز تحت عنوان ایجاد کننده التهاب شناخته شده هستند که مدت کوتاهی پس از جایگذاری منجر به شکست ایمپلنت های دندانی می شوند.

با پی بردن به شکست طولانی مدت، اینها از جمله مشکلاتی هستند که پس از جوش خوردن استخوان اطراف ایمپلنت را ایمپلنت رخ می دهد، و معمولاً شبیه همان دلایلی هستند که افراد دندان های طبیعی خود را از دست می دهند. عوامل خطرزایی مانند بهداشت دهانی ضعیف، ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر (دندان قروچه یا براکسیسم)، کشیدن سیگار، بهداشت دهانی عمومی ضعیف، فشار زیاد، و کیفیت و کمیت استخوان، همگی مشکلاتی هستند که می توانند منجر به شکست ایمپلنت، حتی پس از پیوند و جوش خوردن موفقیت آمیز آنها با استخوان شوند.

در سال ۲۰۱۵ یک دسته از متخصصان کاشت ایمپلنت مطالعه سیستمیکی انجام دادند و به شیوع موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی در ۴۳% و پری ایمپلنتایتیس در ۲۲% موارد پی برند و مشخص شد عدم درمان های پیگیر و حمایتی منظم در بیمارانی که موکوزیت اطراف ایمپلنت دارند با افزایش خطر بروز پری ایمپلنتایتیس همراه بودند… نشان داده شده است بیمارانی که کنترل مکانیکی پلاک های دندانی را (با مسواک های دستی یا برقی) انجام می دهند، این کار یک اقدام پیشگیرانه مؤثر است؛ مداخلات تخصصی و حرفه ای شامل دستور العمل های بهداشتی دهان و رسوب زدایی مکانیکی نشان داده اند که می توانند به کاهش علائم و نشانه های بالینی التهاب کمک کنند؛ و دریافته شد که اقدامات دیگر که در کنار آنها انجام می شوند (ضد عفونی کننده ها آنتی بیوتیک های موضعی و سیستمیک، ابزارهای پولیش کننده هوا) نمی توانند به بهبود مؤثر روش های تخصصی کمک کنند که با هدف برداشتن رسوب ها به منظور کاهش علائم و نشانه های بالینی التهاب انجام می شدند.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

به عبارت دیگر، تمرکز پیشگیری از بیماری ها و کنترل موکوزیت اطراف ایمپلنت عموماً روی کشف زود هنگام مشکل و اقدام به موقع دندانپزشک از طریق ابزارهای فیزیکی و علمی است، و این کار با کنترل التهاب از طریق برداشتن پلاک ها انجام می شود. گروهی که در حال کار روی این موضوع بودند ابراز داشتند که شواهد اندکی وجود دارند که نشان می دهند خدمات کمکی مفید واقع می شوند. با این حال، تحقیقاتی که با جزئیات بیشتر صورت گرفته اند حاکی از این هستند که، به طور کلی، اگر تنها سطح صاف و صیقلی اباتمنت بدون پوشش باشد و ساختمان زبر ایمپلنت قابل دسترسی نباشد، جرم زدایی دستی تنها به اندازه روش های دیگر موفقیت آمیز است. با این حال، وقتی سطح زبر ایمپلنت که برای اسئواینتگریشن مهم است بدون پوشش باقی می ماند، هنوز هم جرم و رسوب زدایی دستی برای برداشتن تکه های بزرگتر جرم ها نیاز است. ابزار رسوب زدایی هوا بهترین عملکرد را در دسترسی به همه قسمت های ایمپلنت شامل نوک های رزوه ها و بین آنها دارد.

به نظر می رسد که هنوز هیچ اتفاق نظری وجود ندارد روی اینکه کدام دستگاه های جرم زدا بهترین عملکرد را دارند. گفته شده است که کورت های رزینی یا نایلونی و آلتراسونیک هایی با سری پلاستیکی، در مقایسه با جرم گیرهای استیل یا تیتانیومی، کمترین تأثیر را روی سطح ایمپلنت دارند. با این حال، ابزارهای پلاستیکی نیز ذراتی روی سطح زبر ایمپلنت ها به جای می گذارند، در حالی که احتمال کمتری وجود دارد که این اتفاق با استفاده از جرم گیرهای دیگر رخ دهد. برداشتن کامل رسوب های باقی مانده و بیوفیلم ها با ایجاد کمترین تغییرات در سطح ایمپلنت های دندانی، با ابزارهای هوا و پودرهای گلیسین یا اریتریول قابل انجام است.

اگر پری ایمپلنتایتیس (پس از اینکه اسئواینتگریشن سطح اولیه انجام شد) به سطح متوسط ۳ تا ۴ میلی متر CAL برسد، باید تصمیم بگیریم به فکر درمانی فراتر از رسوب زدایی پیشگیرانه باشیم. خارج کردن ایمپلنت های دندانی قبل از آنکه تحلیل استخوان متوسط تا شدید اتفاق بیفتد، اغلب هنوز هم مداخله پیشنهادی است. با این حال، روش های درمانی جدید مورد بررسی قرار گرفته اند و بر عکس کردن روند پری ایمپلنتایتیس را ممکن ساخته اند. رسوب زدایی پاکت های پریودنتال با جراحی و ضد عفونی کردن بدنه ایمپلنت ها برای متوقف کردن روند بیماری الزامی هستند. مداخلات باید شامل جراحی پریودنتال برای باز کردن فلپ (تکه بافت) و برداشتن پوشش روی ایمپلنت حاشیه های استخوانی ناقص باشد.

سپس، برداشتن هر گونه استخوان یا بافت نکروز شده ای، رسوب، جرم، و بیوفیلم، به منظور ضد عفونی سازی بدنه ایمپلنت و پاکسازی محل ممکن است انجام شود. این کار می تواند با کمک مواد شیمیایی، لیزر، یا روش های رسوب زدایی با فشار هوای اریتریول یا گلیسین کامل شود. همه این روش ها مزایا و معایب خود را دارند اما مواد شیمیایی و روش های رسوب زدایی با هوا بیشترین نتایج مثبت را در مقایسه با لیزر دارند، زیرا مشکلات گرما و ضد عفونی سازی صحیح بافت بوجود می آیند که مانع بهبود صحیح می شوند. باز هم باید اشاره کنیم، عواملی که منجر به بروز پری ایمپلنتایتیس می شوند باید مد نظر قرار داده شوند و برای آنکه درمان موفقیت آمیز باشد، برطرف شوند.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

اگر لازم است ایمپلنت خارج شود، اغلب جایگزینی برای آن در نظر گرفته می شود: “جایگزین قرار دادن برای ایمپلنت اغلب برای شکست زود یا دیر هنگام ایمپلنت های دندانی، گزینه ای شدنی است، با این حال، عوامل خطرزای تغییر پذیر قبل از پیشروی برای جایگزین قرار دادن برای ایمپلنت کنترل شوند. این عوامل عبارتند از سن بیمار، وضعیت پزشکی او، کشیدن سیگار، بهداشت دهانی، وضعیت اقتصادی، خواسته ها ی بیمار و قابلیت دسترسی به محل از نظر آناتومیک. نرخ کلی ۳/۸۶% نجات ایمپلنت های دندانی پس از درمان مجدد حاکی از این است که اکثر شکست های اولیه ایمپلنت های دندانی به احتمال زیاد با ریسک فاکتورهای تغییر پذیر قابل ارتباط هستند، از جمله ساختار ایمپلنت، محل آناتومیک آن، عفونت، و بارگذاری بیش از اکلوزال.

در انتها، به نظر می رسد اندکی اتفاق نظر در تحقیقات وجود داشته باشد، و بنابراین اتفاق نظر اندکی در مورد مشخص نمودن با قطعیت اینکه آیا ایمپلنت ها با شکست مواجه خواهند شد یا خیر وجود دارد، و با همه عوامل دخیل در آن، به صورت کاملاً واضح می تواند مشاهده نمود چرا. با این حال ما در تلاش هستیم تا درک بیشتری از ریسک فاکتورها کسب کنیم، و وقتی نوبت به چگونگی مدیریت ایمپلنتی می رسد که با شکست مواجه شده است، هنوز هم ترکیبی از ریسک فاکتورها با یکدیگر می تواند ما را در کمک به بیماران در روند تصمیم گیری آنها هدایت کند.

عفونت ایمپلنت

عفونت ایمپلنت

با درک خطراتی که می توانند منجر به شکست ایمپلنت شوند، دندانپزشکان می توانند برای مداخله در طول مراحل اولیه موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی و پری ایمپلنتایتیس مجهز باشند، بیماران خود را در مورد عواملی که می توانند منجر به بروز پری ایمپلنتایتیس شوند آموزش دهند، بررسی کنند تا ببینند آیا می توان این عوامل را به خوبی در منزل و مطب مدیریت کرد یا باید به فکر ارجاع بیمار به پریودنتیست بود. با در نظر گرفتن ریسک فاکتورهای منحصر بفرد بیماران، می توان به بیماران کمک کرد اطلاعاتی که دارند را در کنار یکدیگر قرار دهند تا تصمیم بگیرند کدام گزینه می تواند برای آنها بهترین باشد- تا سعی کنند ایمپلنت بیمار خود را نجات دهند، به فکر جایگزین برای آن باشند، یا به فکر جایگزین دیگری برای ایمپلنت خود باشند.

یکی از فرایندهای پزشکی که احتمالاً شما به عنوان بخشی از درمان های ایمپلنت های دندانی به آن حتی فکر هم نکرده اید، لیفت سینوس است. مانند هر جراحی دندانپزشکی دیگری، شما باید از همه جزئیات درمانی آگاه باشید و نیز از خطرات احتمالی آن خبر داشته باشید.

چرا ممکن است جراحی سینوس لیفت لازم باشد؟

موفقیت درمان ایمپلنت های دندانی به حجم و کیفیت استخوان بستگی دارد. این عوامل بسیار مهم هستند زیرا نیاز است هر ایمپلنت دندانی درون استخوان کار گذاشته شود و اگر کافی نباشد، ثبات لازم را فراهم نمی کند. در این صورت، جراحی ایمپلنت دندانی ممکن است با شکست مواجه شود. یکی از قسمت هایی که قرار گیری ایمپلنت های دندانی درون آن دشوارتر است قسمت عقب فک بالا است. علت این امر ناکافی بودن حجم و تراکم استخوان و نزدیکی آن به منطقه سینوس است. ممکن است برخی بیماران دندانپزشکی به خاطر بیماری پریودنتال یا از دست رفتن دندان، استخوان کافی نداشته باشند.

پس سینوس لیفت راهکاری مؤثر برای این مشکل سلامتی است. با جراحی سینوس لیفت، کف سینوس بالا آورده می شود و استخوان تقویت می شود تا محیطی با ثبات برای ایمپلنت های دندانی فراهم شود. اگر دندانپزشک شما انجام این فرایند را توصیه کرده است، خواندن این مقاله را به شما پیشنهاد می دهیم.

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

عمل لیفت سینوس چیست؟

سینوس لیفت یا تقویت سینوس جراحی دندانی است، که در آن جراح به فک بالای شما در محدوده دندان های مولر و پرمولر استخوان اضافه می کند. استخوان یا ماده مصنوعی به بین فک و سینوس ماگزیلای فک شما استخوان اضافه می شود، که در دو طرف بینی واقع شده اند. باید غشاء سینوس بالا برده شود تا فضای کافی برای استخوان جدید بوجود بیاید.

چه زمانی انجام سینوس لیفت ضروری است؟

سینوس لیفت زمانی ضروری است که در فک بالا یا زمانی که سینوس ها به فک خیلی نزدیک هستند، کمیت و کیفیت استخوان کافی نباشد. اگر استخوان کافی وجود نداشته باشد، و ایمپلنت محیط قوی و پایداری نداشته باشد، کل جراحی می تواند با شکست مواجه شود.

معمولاً چه زمانی بیمار به جراحی لیفت سینوس نیاز دارد؟

  • بیمارانی که دندان های فک بالای (دندان های عقب یا مولر) خود را از دست داده اند، استخوان کافی ندارند.
  • سینوس ماگزیلا ممکن است به فک بالا خیلی نزدیک باشد و استخوان کافی برای قرار دهی ایمپلنت دندانی وجود نداشته باشد. شکل و اندازه سینوس در افراد مختلف متفاوت است.
  • تحلیل استخوان به علت بیماری لثه.
  • تحلیل استخوان در نتیجه از دست رفتن استخوان.
لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

سینوس لیفت چگونه انجام می شود؟

در ابتدا، قبل از جراحی، شما چندین اسکن (رادیوگرافی با اشعه ایکس، سی تی اسکن، و غیره) نیاز خواهید داشت تا دندانپزشک بتواند آناتومی فک های شما را بررسی کند و ببیند کجا بافت سالم دارید. لازم است ارتفاع و عرض استخوان را مشاهده کند.

مواد مختلفی برای سینوس لیفت استفاده می شوند- استخوان از بدن خود بیمار یا از فرد اهدا کننده. بعلاوه، موادی که در این فرایند استفاده می شوند ممکن است از استخوان گاو گرفته شده باشند. اگر استخوان از بدن خود شما باشد، ممکن است جراحی دیگری نیاز داشته باشید.

طی این فرایند، جراح بافت لثه را در قسمتی که قبلاً دندان های عقب قرار داشته اند برش خواهد داد. پس از آن، یک حفره کوچک بیضی شکل داخل استخوان باز می شود. غشایی که زیر سینوس قرار گرفته است به آرامی بالا برده می شود و از فک دور می شود.

بعلاوه، گرانول های ماده پیوند استخوان درون فضایی که پیش از آن سینوس قرار داشته است جای داده می شوند. مقدار استخوانی که برای درمان استفاده می شود، ممکن است در بیماران مختلف متفاوت باشد. وقتی استخوان درون این قسمت جای می گیرد، بافت با بخیه بسته می شود.

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

لیفت سینوس ایمپلنت های دندانی

پس از درمان چه باید کرد؟

پس از انجام این فرایند، برخی بیماران وجود مقداری تورم منطقه جراحی و تجربه خونریزی از دهان و بینی را گزارش داده اند. اکثر بیماران طی دوره بهبود تنها مقداری ناراحتی دارند. دندانپزشک شما ممکن است مقداری دارو برای شما تجویز کند تا از جمع شدن خون و التهای جلوگیری نماید. چند روز پس از جراحی ممکن است مقداری ناراحتی تجربه کنید، اما ااین معمولاً خیلی جدی نیست. بیمارانی که خونریزی یا تورم ممتد را بیشتر از چند روز پس از جراحی تجربه می کنند، توصیه می شود بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرند.

مقداری خطر عفونت سینوس پس از جراحی وجود دارد، اما دندانپزشک برای شما داروهایی تجویز خواهد کرد که از بروز این مشکل پیشگیری خواهد کرد. لازم است در صورت امکان از عطسه های بزرگ یا فین کردن شدید خودداری نمایید. این کارها می توانند باعث شوند مواد پیوند استخوان داخل دهان جابجا شوند، یا ممکن است باعث شل شدن بخیه ها شوند.

بیمارانی که سابقه آلرژی دارند، احتمالاً لازم است برای جراحی سینوس لیفت در فصولی اقدام کنند که آلرژی کمتر است تا از بروز مشکلات جلوگیری نمایند. باید انتظار داشته باشید، در طول دوره بهبود چندین مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید تا روند پیشرفت بهبود جراحی سینوس لیفت شما تحت نظر قرار داشته باشد.

کارگذاری ایمپلنت های دندانی

در اکثر موارد، بیماران باید چهار تا ۱۲ ماه پس از فرایند جراحی سینوس لیفت جایگذاری ایمپلنت های دندانی را انجام دهند. این زمان برای جوش خوردن مواد استخوان در محل جدید نیاز است. مدت زمان دقیقی که باید صبر کنید، تا میزان زیادی به نوع موادی بستگی دارد که برای بازسازی استخوان استفاده می شود.

برخی موارد غیر معمول وجود دارند که ایمپلنت های دندانی می توانند مستقیماً و بدون هیچ زمان انتظاری، پس از جراحی سینوس لیفت کار گذاشته شوند. گرچه این کار بی خطر تلقی می شود، اما زمانی که ارتفاع استخوان فک بیمار کمتر از ۴ میلی متر باشد نرخ موفقیت کاهش پیدا می کند. پس از یک مشاوره کامل با دندانپزشک خود، اطلاع پیدا خواهید کرد تقریباً چه زمانی باید صبر کنید.

 

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید