آیا شما یکی از آن بیماران مضطرب هستید که از ابزارهای دندانپزشکی می ترسند؟ خوب، شما تنها نیستید. ترس از دندانپزشکی واقعی است. ابزارهای پاکسازی دندان ها اغلب ترسناک به نظر می رسند.

تحقیقات حاکی از این هستند که اضطراب دندانپزشکی اغلب به دلیل ظاهر ترسناک ابزارهای دندانپزشکی است و دلیل اصلی اجتناب برخی از افراد از مراجعه به دندانپزشک هستند. البته این امر روی سلامت دندان های آنها تأثیر منفی دارد.

ما معتقدیم که مسلح کردن خود با اطلاعات یکی از بهترین راه های مبارزه با اضطراب است. در اینجا، ما در مورد ابزارهای اصلی دندانپزشکی صحبت خواهیم کرد و به پرسش های زیر پاسخ خواهیم داد:

  • دندانپزشکان از چه ابزارهایی استفاده می کنند؟
  • کدام ابزارها دندان ها را تمیز می کنند؟
  • از کدام ابزار کمکی برای پر کردن دندان ها استفاده می شود؟

یک نکته احتیاطی:

تجهیزات دندانپزشک ذکر شده در زیر برای استفاده در منزل نیستند. این ابزارها فقط کاربرد حرفه ای دارند و ممکن است هنگام تلاش برای استفاده شخصی از آنها، آسیب جدی به خود وارد کنید!

ابزارهای مختلفی که توسط یک دندانپزشک استفاده می شوند کدامند؟

زمانی که نوبت به دسترسی به تمام گوشه کنارهای دهان بیمار می رسد، دندانپزشکان به دقت نیاز دارند؛ از آینه ها گرفته تا پروب ها؛ این ابزارها کنترل عالی فراهم می کنند. با این حال، این ابزارها بعلاوه می توانند کمی تهدید کننده به نظر برسند. این واقعاً برای برخی افراد یک مشکل بزرگ است. به عنوان مثال، در یک مطالعه مشخص شد که ترس از درمان های دندانپزشکی، دلیل اصلی برای اجتناب از مراقبت های دندانپزشمی بین بیماران است.

همچنین، دوستانه به نظر رسیدن نام ابزارهای دندانپزشکی هیچ کمکی نمی کند. اما این امکان وجود دارد که اگر بیشتر با ابزارهای دندانپزشکان آشنا شوید، ممکن است اضطراب دندانپزشکی کمتری را تجربه کنید. دانستن اینکه انتظار چه چیزی را باید داشته باشید، می تواند به شما کمک کند احساس آمادگی بیشتری برای مراجعه به دندانپزشک داشته باشید. بنابراین، بیایید نگاهی داشته باشیم به برخی از ابزارهای متداول که می توانید در مطب دندانپزشک خود مشاهده کنید.

آینه دهان

احتمالاً یکی از ابزارهایی که نسبت به بقیه ابزارها کمتر ترس دارد آینه دندانپزشکی است. این ابزار به دندانپزشکان کمک می کند تا در عین حال که نگاه دقیقی به تمام زوایای دهان می اندازند، درک بهتری از حفره دهان شما پیدا کنند. آینه دهان بعلاوه به عنوان ابزاری برای حرکت دادن آرام بافت های دهان یا زبان برای داشتن نمایی بهتر عمل می کند.

سرنگ دندانپزشکی

هنگام صحبت از بی حسی، سرنگ دندانپزشکی، چه چیزی است که ماده بی حس کننده را به دهان شما منتقل می کند. آنها کمی بلندتر از یک سوزن یا سرنگ معمولی هستند، بنابراین دندانپزشک شما برای استفاده از بی حس کننده می تواند نقطه صحیح را هدف قرار دهد. مانند هر تزریق دیگری، تزریق اولیه ممکن است یک لحظه باعث ایجاد ناراحتی شود، اما آن ناحیه به سرعت با بی حس کننده بی حس می شود. اگر شما کمی از سوزن هراس دارید، احتمالاً بهتر است که به آن نگاه نکنید، اما این کار به سرعت اتفاق می افتد و چیزی نیست که بخواهید از آن بترسید. بسیاری از دندانپزشکان نیز قبل از استفاده از سرنگ، از یک بی حس کننده موضعی استفاده می کنند تا بتوانند سوزش اولیه سوزن را از بین ببرند.

ابزارهای حرفه ای دندانپزشکی

ابزارهای حرفه ای دندانپزشکی

پروب داسی شکل

این ابزار که “اکسپلورر دندانپزشکی” نیز نامیده می شود، برای تشخیص مشکلات دهان، مانند حفره ها استفاده می شود. گرچه این پروب در اشکال و اندازه های مختلف وجود دارد، اما یک تکه فلزی است و انتهای می تواند قلاب هایی با اشکال مختلف داشته باشد. دندانپزشکان معمولاً سطح دندان ها را از نظر سختی آنها با استفاده از پروب بررسی می کنند. همچنین می تواند برای تراشیدن تارتار و پلاک بین دندان ها مورد استفاده قرار گیرد.

اسکیلر یا جرمگیر

اسکیلر یا جرمگیر به حذف پلاک و تارتار کمک می کند. این ابزار بعلاوه به مقابله با مشکلات دهانی مانند تشکیل پلاک، بیماری پریودنتال و دیگر اشکال رسوبات که نمی توان با یک پروب آنها را تراشید، کمک می کند. اکثر این رسوبات در پاکت های کوچک بین دندان ها گیر می کنند.

گرچه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن ممکن است بخش قابل توجهی از آنها را از بین ببرد، اما یک مسواک نمی تواند به مناطقی دسترسی پیدا کند که یک جرمگیر می تواند برای پاکسازی عمقی تر به آنجا برسد. امروزه، جرمگیرهای اولتراسونیک در دسترس هستند که به جای خراش دادن، با استفاده از انرژی لرزش، رسوبات منسجم را از بین می برند. این مشکلات دهان در صورت عدم درمان، می توانند منجر به بروز بیماری پریودنتال یا پوسیدگی دندان شوند.

دستگاه مکش

عموماً دو نوع دستگاه مکش وجود دارد که توسط دندانپزشکان استفاده می شود. خارج کننده بزاقsaliva ejector از سطح پایین مکش استفاده می کند و از یک لوله پلاستیکی تو خالی J تشکیل شده است. به لطف شکل لوله، نیاز نیست که تمام مدت نگه داشته شود؛ بلکه، روی دندان های فک پایین آویزان می شود، و بزاق و آب از انتهای باز خارج می کند. ابزار مکش دیگر که عموماً توسط دندانپزشک استفاده می شود یک دستگاه مکش سطح بالا است که برای تارتار، قطعات دندان و پر شدگی های قدیمی استفاده می شود.

دریل دندانپزشکی

شما به ندرت کسی را پیدا می کنید که از دریل دندانپزشکی نترسد! این ابزار دندانپزشکی به منظور زدودن مؤثر پوسیدگی های دندانی قبل از پر کردن حفره، استفاده می شود. این دریل همچنین شامل مکانیسم اسپری کردن آب به صورت باریک، هنگام برش زدن دندان ها است. آب جلوی داغ شدن بیش از حد دریل را می گیرد، زیرا در غیر این صورت منجر به آسیب دندان خواهد شد. ایجاد حفره در دندان با دریل می تواند ناراحت کننده باشد، زیرا لرزش را به دندان ها و لثه ها می فرستد. گرچه این می تواند دردناک باشد، اما دندانپزشکان سعی می کنند آن را با استفاده از بی حس کننده موضعی به حداقل برسانند.

قالب ها

دندانپزشکان برای فرایندهای دندانپزشکی مانند قرار دادن روکش ها، اغلب به قالب گیری از دندان های شما نیاز دارند. قالب ها فرم های کوچک پر از مایع هستند که با گذشت زمان سفت می شوند، و شکل دقیق دندان های شما را به خود می گیرند. گرچه قالب می تواند مزه تلخی داخل دهان شما بوجود بیاورد، اما ارزش مشکلاتش را دارد. اگر شما خوش شانس باشید، دندانپزشک شما ممکن است یک نمونه مزه دار از آنها را داشته باشد.

ابزارهای حرفه ای دندانپزشکی

ابزارهای حرفه ای دندانپزشکی

چه ابزارهای دندانپزشکی برای تمیز کردن دندان ها استفاده می شوند؟

در طول فرایند تمیز کردن معمولی دندان ها چندین ابزار دندانپزشکی استفاده می شوند، از جمله آینه دهان، اسکیلر (جرمگیر) و ابزارهای مسواک زدن و پولیش کردن. بیایید نگاهی داشته باشیم به اینکه این ابزارها چگونه استفاده می شوند.

  • این فرایند معمولاً با شستشوی دهان با آب یا دهانشویه آغاز می شود. این کار باعث پاک شدن دهان از وجود میکروب های مضر می شود.
  • سپس، دندانپزشک از یک آینه دهان برای پیدا کردن درک بهتر از بهداشت دهان و دندان ها استفاده می کند. این یکی از مراحل حیاتی برای تمیز کردن مؤثر دندان ها است.
  • اکنون که دندانپزشک از مناطقی که نیاز به مراقبت دارند آگاه است، از یک اسکیلر برای تراشیدن و زدودن پلاک ها و سایر رسوبات استفاده می شود. انتهای قلاب- شکل این ابزار، دسترسی به پاکت های کوچکی را آسان تر می کند که اغلب به آنها توجهی نمی شود.
  • هنگامی که رسوبات ناخواسته و دیگر جرم های تشکیل شده از بین رفتند، دندانپزشک برای سفیدی بهتر دندان ها از یک ابزار برای پولیش کردن دندان ها استفاده می کند. این ابزارهای پولیش که عمدتاً برقی هستند، لکه ها و سایر رسوبات را از سطوح دندان ها از بین می برند.

چه ابزارهای دندانپزشکی برای پر کردن استفاده می شوند؟

پر کردن دندان ها شامل تمیز کردن پوسیدگی و پر کردن حفره با یک ماده مخصوص است. یک حفره با پر کردن درمان می شود، فرایندی که در آن دندانپزشک پوسیدگی را پاکسازی می کند و از آمالگام، رزین کامپوزیت، طلا، یا گلاس آینومر برای پر کردنحفره استفاده می کند. دندانپزشک از ابزارهای مختلفی از جمله دریل استفاده می کند. این فرایند معمولاً شامل بی حس کردن دندان و استفاده از بی حس کننده های موضعی است.

سپس دندانپزشک شما از یک دریل دندانپزشکی برای حذف پوسیدگی های دندان استفاده می کند. دستگاه مکش آب و رسوبات را خارج می کند، و منطقه اطراف دندان و داخل دهان را تمیز نگه می دارد. هنگامی که دندان تمیز می شود، با رزین کامپوزیت پر می شود که به مرور زمان فرم حفره را به خود می گیرد. رزین به صورت لایه به لایه اعمال می شود، و در هر مرحله پس از اعمال هر لایه نور UV تابانیده می شود.

در نهایت، پس از چند لایه، رزین حفره را به طور کامل پر می کند تا ظاهر طبیعی دندان را احیاء کند. دندانپزشک از یک دستگاه پولیش برای پرداخت نهایی و صاف و صیقلی کردن سطح ترمیم دندان استفاده می کند.

هزینه های پر کردن دندان به نوع پر شدگی که شما انتخاب خواهید کرد بستگی خواهد داشت. در اینجا نگاهی اجمالی خواهیم داشت به برخی از متداول ترین موادی که برای پر کردن استفاده می شوند:

نوع پر شدگی هزینه دوام مزایای اصلی
آمالگام اندک محکم؛ ۱۰ تا ۱۵ سال دوام دارد. مقرون به صرفه، محکم برای سطوح جونده
رزین کامپوزیت متوسط خوب؛ ۵ تا ۱۰ سال دوام دارد. زیبایی خوب، مناسب برای پر کردن حفره های کوچک
گلاس آینومر متوسط نسبتاً خوب؛ تا ۵ سال دوام دارد. زیبایی خوب، فلوراید آزاد می کند.
طلا زیاد محکم؛ ۱۵ سال دوام دارد. بسیار قوی و با دوام.
ابزارهای حرفه ای دندانپزشکی

ابزارهای حرفه ای دندانپزشکی

نتیجه گیری

آشنا شدن با ابزارهای دندانپزشکی و عملکرد آنها می تواند به شما کمک کند که احساس آمادگی بیشتری برای مراجعه بعدی خود به دندانپزشک داشته باشید، که خوشبختانه هر گونه اضطراب دندانی که ممکن است داشته باشید را کاهش خواهد داد.

از آینه ها گرفته تا دریل ها، هر ابزار هدف خود را دارد، و خبر خوب این است که اکثر ابزارها واقعاً کاملاً بی ضرر هستند. اگر شما یک فرایند در پیش دارید که نیاز به ایجاد حفره دارد، دندانپزشک برای شما از بی حس کننده ها استفاده می کند تا درد را کاهش دهد. در حقیقت، ممکن است حتی چیزی جز ارتعاشات دریل را احساس نکنید!

و به یاد داشته باشید، ابزارهای دندانپزشکی صرفاً برای کاربرد حرفه ای استفاده می شوند، سعی نکنید از این ابزارها برای کاربرد در منزل توسط خودتان یا افراد غیر متخصص استفاده کنید.

پرسش های متداول در مورد ابزارهای دندانپزشکی

آیا تراشیدن پلاک های از روی دندان ها در منزل مشکلی ندارد؟

هرگز خودتان از ابزارهای دندانپزشکی استفاده نکنید. بلکه به جای آن، برای حذف پلاک ها از روی دندان ها، باید یک قرار ملاقات با دندانپزشک خود برنامه ریزی کنید. اکثر ابزارهای دندانپزشکی بسیار تیز هستند و تنها برای استفاده توسط متخصصان حرفه ای تولید شده اند.

دندانپزشکان و دستیاران دندانپزشکان برای زدودن بی خطر پلاک و تارتار از سطح دندان های شما آموزش خاص دیده اند. اگر از آنها درست استفاده نشود، به راحتی می توانند موجب آسیب به لثه و تحلیل لثه شوند (لثه ها از روی دندان ها کنار می روند و ریشه های حساس دندان ها بدون پوشش باقی می مانند.

بسیاری از زنان دوست دارند در حالی که باردار هستند بهترین ظاهر را داشته باشند. بنابراین، ممکن است آنها علاقه مند به سفید کردن دندان های خود باشند. رنگ دندان ها نقش بزرگی در ظاهر کلی فرد ایفا می کند.

دندان هایی که بد رنگ شده اند احتمالاً جذابیت کمتری دارند. با این حال، محصولات بدون نسخه و تخصصی سفید کننده دندان ها اغلب برای از بین بردن لکه های دندانی مؤثر هستند.

اگر شما در حال حاضر باردار هستید، ممکن است به این فکر می کنید که آیا می توانید بدون هیچ خطری دندان های خود را در دوران بارداری سفید کنید یا خیر. در اینجا مقداری اطلاعات برای کمک به پاسخ دادن به پرسش های شما در مورد سفید کردن دندان ها در دوران بارداری به شما ارائه می دهیم.

سفید کردن دندان ها چگونه عمل می کند؟

سفید کردن دندان ها، که تحت عنوان بلیچینگ دندان نیز شناخته می شود، به صورت شیمیایی لکه های دندانی را از بین می برد. در یک جلسه دندانپزشکی، یک محصول سفید کننده دندان برای یک دوره مشحص شده روی دندان ها اعمال می شود تا به حذف لکه هایی که به مرور زمان درون مینای دندان به دام افتاده اند، کمک کند.

محصولات سفید کننده دندانی در برطرف کردن تغییر رنگ های ناشی از خوردن مواد غذایی و نوشیدنی های دارای رنگدانه های پر رنگ مؤثر هستند، اما آنها نمی توانند لکه های دائمی را از بین ببرند، مانند لکه های ناشی از نقص مادرزادی یا ترومای دندانی.

سفید کردن دندان در بارداری

سفید کردن دندان در بارداری

آیا پزشکان سفید کردن دندان ها در دوران بارداری را توصیه می کنند؟

تحقیقات اندکی برای اثبات ایمنی کیت های سفید کننده دندان در طول دوران بارداری وجود دارد. بنابراین، بسیاری از پزشکان توصیه می کنند که زنان باردار قبل از شروع درمان سفید کردن دندان های خود تا پس از زایمان و شیردهی صبر کنند. اکثر سفید کننده های شیمیایی دندان ها حاوی هیدروژن پراکسید هستند، که از نظر شیمیایی به سادگی آب است با یک اتم اکسیژن اضافی در آرایش آن. با این حال، هیدروژن پراکسید در صورت استفاده در غلظت های بالا می تواند باعث بروز آسیب به بافت شود.

ژنژیویت بارداری و سفید کردن دندان ها

یکی دیگر از دلایل برای به تأخیر انداختن درمان سفید کردن دندان ها تا پس از تولد فرزند شما، ژنویت بارداری است. شرایطی که باعث التهاب لثه می شود، و به دلیل هورمون های بارداری رخ می دهد.

هورمون های بارداری جریان خون به لثه ها را افزایش می دهند، و آنها را بیشتر مستعد خونریزی، تورم و تحریک پذیری می کند. بهداشت با دوام دندانی می تواند به کاهش التهاب لثه کمک کند، اما مواد شیمیایی درون کیت سفید کننده دندان ممکن است حساسیت بافت های لثه را، که از قبل وجود داشته است، تشدید کنند.

سفید کردن دندان در بارداری

سفید کردن دندان در بارداری

سفید کننده های طبیعی دندان ها

پزشکان و دندانپزشکان ممکن است از دادن یک کیت تخصصی یا بدون نسخه سفید کننده دندان به شما اجتناب کنند، اما ممکن است استفاده از سفید کننده های طبیعی دندان ها را برای شما مناسب بدانند.

سفید کننده های طبیعی دندان ها اغلب از خوراکی های معمولی هستند که استفاده از آنها در دوران بارداری برای سفید کردن دندان ها بی خطر تشخیص داده می شود. در اینجا به معرفی چند سفید کننده طبیعی می پردازیم:

  • توت فرنگی. توت فرنگی را می توان له کرد و به شکل خمیری درآورد که بتوان آن را با انگشت روی دندان ها اعمال کرد. انواع توت ها حاوی اسید مالیک هستند، که به حل شدن لکه های دندانی کمک می کند تا بتوانند راحت تر از بین بروند. با این حال، توت فرنگی فقط باید حدود پنج دقیقه در جای خود باقی بماند. از آنجا که انواع توت ها اسیدی هستند، اگر برای مدت زمان طولانی روی دندان ها باقی بمانند، ممکن است به مینای دندان ها آسیب برسانند.
  • سرکه سیب. سرکه سیب نیز مانند توت فرنگی حاوی اسید مالیک است. سرکه را می توان روی دندان ها اعمال کرد و سپس با آب شستشو داد. پس از شستشوی کامل، می توانید مسواک بزنید، اما بهتر است ابتدا چند دقیقه صبر کنید. مواد اسیدی، مانند سرکه، می توانند به طور موقت مینای دندان ها را نرم کنند. مسواک زدن خیلی زود پس از استفاده از سرکه می تواند باعث فرسایش مینای دندان ها شود.
  • جوش شیرین. جوش شیرین یک ساینده خفیف است و می تواند به از بین بردن لکه های دندانی کمک کند. برای استفاده از جوش شیرین به عنوان یک سفید کننده طبیعی، یک خمیر نرم از جوش شیرین و آب را با مسواک خود، مانند مسواک زدن معمولی، روی دندان های خود بزنید. شوری طعم آن ممکن است در دوران بارداری غیر قابل تحمل باشد، اما جوش شیرین می تواند به زدودن تغییر رنگ های سطحی کمک کند.
  • زردچوبه. زردچوبه، که ادویه ای است که به کاری و خردل رنگ زرد آنها را می دهد، می تواند برای سفید کردن دندان ها استفاده شود. برای سفید کردن دندان ها با زردچوبه، ادویه را به فرچه مرطوب مسواک خود بزنید. با این حال، هنگام مسواک زدن مراقب باشید. گرچه زردچوبه می تواند دندان های شما را سفید کند، اما این ادویه برعکس می تواند باعث رنگی شدن دست و لباس شما شود.
سفید کردن دندان در بارداری

سفید کردن دندان در بارداری

مراجعات منظم به دندانپزشک برای سفید کردن دندان ها

در طول یک پاکسازی حرفه ای، که در طول یک مراجعه به دندانپزشک انجام می شود، دندانپزشک تارتار انباشته شده را از روی دندان ها حذف می کند. تارتار، که پلاک سخت شده است، دارای رنگ زرد است که می تواند دندان های شما را بد رنگ کند.

پاکسازی دندان ها در طول بارداری شما باید ادامه یابد. در حقیقت، ممکن است در این زمان مهم تر از همیشه باشد، زیرا می تواند به جلوگیری از بیماری پریودنتال کمک کند، که با زایمان زودرس و نوزادان کم وزن هنگام تولد ارتباط دارد.

پاپیلاهای قارچی شکل برجستگی های کوچکی هستند که روی زبان و طرفین آن واقع شده اند. آنها همرنگ بقیه زبان هستند و در شرایط عادی غیر قابل تشخیص هستند. آنها بافتی خشن به زبان شما می دهند که در عمل خوردن به شما کمک می کنند. آنها همچنین حاوی جوانه های چشایی و حسگرهای دما هستند.

علل تورم جوانه های چشایی

تورم جوانه های چشایی نسبتاً رایج است زیرا شرایط مختلفی وجود دارند که می توانند باعث بروز این شرایط شوند. اغلب اوقات، این دلایل جدی نیستند و این برجستگی ها بدون هیچ مداخله ای سریع برطرف می شوند. اگر برجستگی های روی زبان شما مداوم هستند، در حال رشد و یا گسترش هستند، و یا عمل خوردن را برای شما دشوار کرده اند، به پزشک خود مراجعه کنید.

تورم جوانه چشایی یا پاپیلا

تورم جوانه چشایی یا پاپیلا

برجستگی های کاذب (پاپیلاهای زبانی گذرا)

حدود نیمی از ما در یک مقطع زمانی برجستگی های کاذب را تجربه کرده ایم. این برجستگی های سفید یا قرمز کوچک زمانی شکل می گیرند که پاپیلا ها تحریک و کمی متورم می شوند. همیشه مشخص نیست که چرا این اتفاق رخ می دهد، اما ممکن است با استرس، سیگار کشیدن، هورمون ها، غذاهای خاص، غذاهای داغ یا تند ارتباط داشته باشد. گرچه پاپیلاهای کاذب می توانند ناراحت کننده باشند، اما آنها جدی نیستند و معمولاً بدون درمان و در عرض چند روز می توانند برطرف شوند. با این حال، برجستگی ها می توانند دوباره تکرار شوند.

پاپیلاهای زبانی بثوری در میان کودکان شایع تر هستند و به احتمال زیاد مسری نیز می باشند. این مشکل می تواند با تب و تورم غدد همراه باشد. بعلاوه، گاهی اوقات با یک عفونت ویروسی همراه است. به طور کلی به درمان نیاز ندارد و ظرف دو هفته برطرف می شود، اما می تواند دوباره تکرار شود. شستشو با آب نمک یا آب سرد، خوردن غذاهای نرم و آبکی، ممکن است مقداری تسکین دهنده باشد.

آفت دهان

آفت های دهان می توانند در هر نقطه ای داخل دهان، از جمله زیر زبان بوجود بیایند. علت این زخم های دردناک، قرمز ناشناخته است. خوشبختانه، آنها مسری نیستند. داروهای ضد درد بدون نسخه ممکن است علائم را کاهش دهند. زخم های آفتی معمولاً ظرف ۱۰ روز و بدون درمان بهتر می شوند. در صورت پایدار بودن آنها، همراه بودن با تب، یا بد بودن اوضاع آنها به گونه ای که نتوانید چیزی بخورید یا بنوشید باید به پزشک مراجعه کنید. داروهای موضعی تقویتی تجویزی ممکن است کمک کنند.

پاپیلیومای شاخی یا پوسته پوسته شونده

پاپیلومای شاخی با پاپیلوما ویروس انسانی همراه است. این نوع پاپیلوما معمولاً تکی است و شکل برجسته نامنظم دارد که می تواند با جراحی یا با کمک تخلیه با لیزر درمان شود. هیچ درمانی برای HPV وجود ندارد، اما علائم تکی می توانند مورد توجه قرار گیرند.

سیفلیس

سیفلیس یک عفونت منتقل شونده از راه جنسی است. این عارضه معمولاً با یک زخم کوچک و بدون درد شروع می شود که درمان آن آسان است. به دنبال زخم اولیه بثورات بروز پیدا می کنند. با پیشرفت بیماری زخم های بیشتری می آیند و می روند. در مراحل اولیه، سیفلیس به راحتی با آنتی بیوتیک ها درمان می شود. در طول مراحل ثانویه، زخم ها ممکن است داخل دهان و روی زبان ظاهر شوند. این زخم ها اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند منجر به بروز عوارض جدی و حتی مرگ شوند.

تب مخملک

تب مخملک می تواند منجر به بروز ‘زبان توت فرنگی’ شود. این شرایط باعث قرمز و متورم زبان شدن، و پر از نقاط برجسته شدن آن خواهد شد. این عفونت باکتریایی می تواند باعث بروز بثورات پوستی و تب نیز شود. تب مخملک معمولاً خفیف است و می تواند با آنتی بیوتیک ها درمان شود. عوارض نادر عبارتند از ذارت الریه، تب روماتیسمی و بیماری کلیوی. تب مخملک بسیار مسری است، بنابراین باید جدی گرفته شود.

گلوسیتیس Glossitis یا التهاب زبان

گلوسیتیس زمانی است که التهاب باعث می شود زبان شما به جای دارای نقاط برجسته بودن صاف به نظر برسد. این ممکن است نتیجه علل محتلفی باشد، از جمله یک واکنش آلرژیک، سیگار کشیدن و سایر تحریک کننده ها یا عفونت. درمان به علت بستگی دارد. اگر التهاب زبان تداوم داشته باشد یا تکراری باشد، به پزشک خود مراجعه کنید.

سرطان دهان

اکثر برجستگی های روی زبان جدی نیستند، اما برخی از آنها سرطانی هستند. برجستگی های سرطانی معمولاً روی طرفین زبان ظاهر می شوند، نه در قسمت بالای آن. شایع ترین نوع سرطان که روی زبان گسترش پیدا می کند، سرطان سلول سنگفرشی است.

سرطان زبانی دهان روی قسمت جلوی زبان ظاهر می شود. توده ممکن است خاکستری، صورتی یا قرمز رنگ باشد. لمس کردن آن ممکن است باعث خونریزی شود.

سرطان می تواند در پشت یا پایه زبان نیز رخ دهد. تشخیص آن ممکن است دشوارتر باشد، بویژه به این دلیل که در ابتدا هیچ دردی وجود ندارد. با پیشرفت آن ممکن است دردناک باشد.

اگر سرطان مشکوک باشد، به احتمال زیاد پزشک یک نمونه بافت را برای بررسی زیر میکروسکوپ (بیوپسی) می گیرد. گزینه های درمان بسته به نوع و مرحله سرطان عبارتند از جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی.

فیبروم تروماتیک

فیبروم تروماتیک یک زائده صاف و صورتی رنگ روی زبان، ناشی از تحریک مزمن است. تشخیص آن دشوار است، بنابراین معمولاً بیوپسی یا نمونه برداری ضروری است. در صورت لزوم، زائده می تواند با جراحی برداشته شود.

کیست لنفو اپیتلیال

این کیست های زرد نرم معمولاً زیر زبان ظاهر می شوند. علت آنها مشخص نیست. کیست ها خوش خیم هستند و می توانند با جراحی برداشته شوند.

بهداشت ضعیف دهان و دندان ها

بهداشت ضعیف دهان و دندان می تواند منجر به رشد بیش از حد و عفونت جوانه های چشایی با باکتری ها و ویروس ها شود. بهداشت خوب دهان و دندان باید هر روز رعایت شود و شامل مسواک زدن دو بار در روز، نخ دندان کشیدن روزانه، و استفاده از دهانشویه است.

خشکی دهان

خشکی دهان نیز می تواند منجر به رشد بیش از حد باکتری ها شود. هیدراته ماندن بدن مهم است.

رفلاکس اسید معده

رفلاکس اسید زمانی است که اسید از معده شما به مری باز می گردد. گاهی اوقات این اسید می تواند راه خود را تا دهان شما باز کند، که می تواند باعث سوختگی زبان و تورم جوانه های چشایی شود. بهبود رژیم غذایی با پرهیز از غذاهایی که می توانند موجب تشدید رفلاکس شوند، اولین گام برای درمان این مشکل است. این به معنی اجتناب از غذاهای گرم و تند، کافئین قهوه، شکلات، نوشابه، غذاهای چرب و غیره است. علاوه بر این، پس از خوردن غذا حداقل به مدت ۲ ساعت از دراز کشیدن اجتناب کنید. داروهای ضد رفلاکس برای بیمارانی در دسترس هستند که با وجود این اقدامات احتیاطی همچنان رفلاکس آنها ادامه دارد.

غذاهای خیلی داغ یا سرد

اینها می توانند باعث سوختگی زبان و تورم جوانه های چشایی شوند شوند. البته، اجتناب از این غذاها بهترین گام خواهد بود. اگر قبلاً زبان خود را سوزانده باشید، سپس استفاده از یخ برای کمک به تسکین آن می تواند به کاهش علائم آن کمک کند، اما در اغلب موارد، این مشکل در طول چند روز حل خواهد شد.

غذاهای تند و غذاهای اسیدی

این خوراکی ها می توانند رفلاکس را تشدید کنند که همانطور که در بالا ذکر شد، درمان می شود. غذاهای بسیار تند مانند فلفل های تند یا غذاهای اسیدی مانند مرکبات نیز می توانند باعث تحریک خود زبان و تورم جوانه های چشایی شوند.

کمبود ویتامین

کمبود ویتامین های ضروری مانند ویتامین B، کمبود آهن و سایر مواد مغذی ممکن است باعث التهاب جوانه های چشایی شود.

آیا دندان بیماری دارید که باعث بروز درد شدید می شود؟ یا شاید اخیرا یکی از دندان های خود را از دست داده اید و اکنون شما مانده اید و لبخندی نه چندان جذاب. آیا شما هم در حال فکر کردن به این موضوع هستید که چه کاری می توانید انجام دهید تا لبخند مرواریدی خود را بازگردانید؟

خوش به حال شما، ایمپلنت های دندانی یک روزه یا فوری در دنیای دندانپزشکی بسیار محبوب شده اند. فرایند کاشت ایمپلنت های سنتی می تواند چند ماه طول بکشد. با این حال، با ایمپلنت های یک روزه، شما می توانید لبخند خود را در کوتاه ترین زمان ممکن بازسازی کنید.

اما ایمپلنت های یک روزه چگونه عمل می کنند؟ آیا آنها امن هستند؟

ما شما در این مقاله شما را در جریان تمام اطلاعات مربوط به ایمپلنت های دندانی یک روزه قرار می دهیم. شما در زمانی کوتاه تر از آنکه حتی فکرش را بکنید می توانید صاحب لبخندی جدید و درخشان شوید.

ایمپلنت دندانی یک روزه یا فوری چیست؟

برای بیان ساده آن، ایمپلنت های دندانی یک روزه یا فوری راحت ترین راه برای دریافت یک لبخند بی نقص جدید هستند. بنابراین، به جای گذراندن هفته ها یا ماه ها در مطب دندانپزشک خود در انتظار دندان های جدید، تنها در یک بار مراجعه به دندانپزشک می توانید تمام آنها را دریافت کنید.

اما چطور؟

خوب، برای ایمپلنت های سنتی، یک فرآیند طولانی وجود دارد. ابتدا باید دندان آسیب دیده کشیده شود، سپس ۳ ماه انتظار برای بهبود حفره دندان لازم است.

پس از آن، ایمپلنت را جایگذاری می کنیم، به دنبال آن یک دوره انتظار دیگر ۳ تا ۶ ماهه لازم است. در نهایت، روکش روی ایمپلنت قرار می گیرد. در مجموع، این روند حدود ۵ تا ۱۰ ماه طول می کشد.

با این حال، ماهیت ایمپلنت های دندانی یک روزه بسیار سریع تر است. واقعاً لازم است سه مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنید. یک بار برای مشاوره، یک بار برای جراحی، و در نهایت جایگذاری روکش یا بریج یا پروتز مصنوعی.

اما با ایمپلنت های دندانی یک روزه، فرایند واقعی در یک بار مراجعه تکمیل خواهد شد. این بدان معنی است که هیچ زمان انتظاری برای بهبود نیاز نیست. به این معنی که شما سریع تر از آنکه بگویید “سیب” یک لبخند جدید خواهید داشت.

ایمپلنت فوری یا یک روزه

ایمپلنت فوری یا یک روزه

جوانب مثبت و منفی ایمپلنت های دندانی یک روزه یا فوری

برای برخی، این فرآیند سریع می تواند خیلی خوب باشد. پس چقدر مؤثر است، واقعاً؟ از کجا می دانید  کاری که انجام می دهید بهترین کار برای دندان های شما است؟

جوانب مثبت ایمپلنت های دندانی یک روزه

ایمپلنت های روزانه تنها بیشتر و کارآمدتر می شوند. نرخ موفقیت برای این جراحی صعود است.

در واقع، با توجه به مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی، تفاوت در میزان موفقیت ایمپلنت های دندانی یک روزه در مقابل ایمپلنت های سنتی، از لحاظ آماری ناچیز است.

چند مزیت دیگر از جراحی یک روزه ایمپلنت های دندانی شامل موارد زیر است:

  • شما مطب را با یک لبخند کامل ترک می کنید.
  • جوش خوردن ایمپلنت به استخوان آسان تر است.
  • روند بهبود برای لثه ها آسان تر است.
  • ایمپلنت باکتری ها را از حفره در حال بهبود دندان کشیده شده دور نگه می دارد.

روی هم رفته، این بدان معنی است که شما مطب را با آرامش خاطر ترک خواهید کرد. بدن و ظاهر شما راحت تر خواهند بود.

معایب ایمپلنت های دندانی یک روزه یا فوری

قبل از تصمیم گیری در مورد ایمپلنت های دندانی یک روزه باید بدانید برخی معایب نیز وجود دارند. آنها توسط جراحی پلاستیک فک و صورت و جراحی بازسازی کشف شده اند، و عبارتند از:

  • احتمال شکست آنها بیشتر از ایمپلنت های سنتی است، اما بسیار اندک.
  • تحلیل بیشتر استخوان حاشیه ای
  • ناراحتی بیشتر پس از فرایند
  • روش طولانی تر در یک مرحله

به طور کلی، خطر اصلی جراحی ایمپلنت های دندانی یک روزه، خطر بالاتر شکست ایمپلنت دندانی است. جراحی ایمپلنت های دندانی یک روزه می تواند برای بدن نیز سخت تر باشد. اگر سیستم ایمنی بدن شما مشکل داشته باشد، باید با احتیاط از ایمپلنت های دندانی یک روزه استفاده کنید.

جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی فوری چگونه انجام می شود؟

کاشت ایمپلنت های یک روزه یا فوری معمولاً ، بسته به تعداد دندان های ایمپلنت، می تواند در تنها یک جلسه، از ۳۰ دقیقه تا ۳ ساعت، انجام شود. با این حال، مهم است توجه داشته باشید که شما در واقع مطب را با دندان های دائمی خود ترک نخواهید کرد. اما، با یک لبخند کامل مطب را ترک خواهید کرد.

چطور کار میکند؟

ایمپلنت های دندانی یک روزه یا فوری هنوز هم برای بهبودی لثه ها و فک به زمان نیاز دارند. به این معنی که روکش ها تا زمانی که دهان به طور کامل بهبود پیدا نکرده است، نمی تواند کار گذاشته شود.

شما در روز فرایند خود دندان های موقت را دریافت خواهید کرد. هنگامی که دهان به طور کامل بهبود پیدا کرد، روکش های دائمی ارسال می شوند تا به راحتی جایگزین روکش های موقت شوند. به این معنی که یک لبخند کامل در روز اول، و فقط چند ماه بعد صاحب یک لبخند دائمی خواهید شد.

همانطور که قبلاً اشاره شد، در واقع برای سه قرار ملاقات جداگانه باید حضور داشته باشید. مشاوره قبل از عمل، عمل جراحی اصلی، و یک روند پیگیری بعدی. ما هر کدام از اینها را طراحی می کنیم تا اطمینان حاصل کنیم که بیشترین مراقبت ها را دریافت می کنید و مطب را با یک لبخند درخشان و سالم ترک می کنید.

ایمپلنت فوری یا یک روزه

ایمپلنت فوری یا یک روزه

چه کسانی گزینه های مناسبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی یک روزه هستند؟

اگر یک یا چند دندان از دست رفته یا آسیب دیده داشته باشید و بخواهید بهبود فوری و کاربردی در وضعیت زیبایی و سلامت دهان و دندان ها و لبخند خود ایجاد کنید، و بخواهید از نتایجی بهره مند شوید که با مراقبت مناسب می توانند یک عمر دوام داشته باشند، ایمپلنت های دندانی فوری یا یک روزه گزینه ای هستند که می توانید انتخاب کنید. اما تنها تمایل و خواست شما مهم نیست، بلکه یک دسته شرایط عمومی وجود دارند که باید آنها را داشته باشید تا واجد شرایط لازم برای دریافت چنین ایمپلنت هایی باشید.

در جلسه مشاوره دندانپزشک مشخص خواهد کرد که آیا شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی در یک روز مناسب هستید یا خیر. او یک ارزیابی جامع دندانی انجام خواهد داد تا مشخص کند آیا شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت و روکش آن در یک روز دارید یا خیر و اینکه آیا این روش برای نیازهای خاص شما مناسب است یا خیر.

به طور کلی، شما ممکن است گزینه مناسبی برای ایمپلنت های دندانی یک روزه باشید اگر شرایط زیر را داشته باشید:

تراکم مناسب استخوان در ناحیه دندان های از دست رفته

ایمپلنت های دندانی باید توسط استخوان فک حمایت شوند. برای نصب موفق ایمپلنت، استخوان فک باید به اندازه کافی منسجم باشد تا ایمپلنت به طور محکم توسط بافت استخوان در محل خود حفظ شود. حتی ذره ای پایین بودن کیفیت استخوان باعث خواهد شد ایمپلنت در معرض خطر شکست قرار بگیرد. بیمارانی که بافت استخوان لازم را ندارند ممکن است به دریافت پیوند استخوان نیاز داشته باشند تا قبل از دریافت ایمپلنت ها بهبود یابند.

سلامت خوب دهان و دندان

یک گزینه خوب برای دریافت ایمپلنت های دندانی یک روزه باید از سلامت دهان و دندان خوبی برخوردار داشته باشد. اگر دندانپزشک متوجه شود که بیمار به بیماری لثه یا برخی از مشکلات دندانپزشکی دیگر مبتلا است، ممکن است ابتدا اقدام به درمان این مشکلات کند.

سلامت خوب عمومی

دندانپزشک همچنین سلامت عمومی بیمار خود را ارزیابی خواهد کرد. ایمپلنت ها به جراحی دهان و دندان نیاز دارند، بنابراین دندانپزشک باید اطمینان حاصل کند که بیمار هیچ گونه بیماری ندارد که ممکن است درمان را پیچیده کند. بیمار نباید شرایط پزشکی داشته باشد که ممکن است روی بهبود استخوان تاثیر منفی داشته باشد. بیماران قبل از دریافت ایمپلنت ها باید از نظر این شرایط مورد بررسی قرار بگیرند:

  • فشار خون بالا
  • دیابت
  • بیماری هایی که روی سیستم ایمنی بدن تاثیر می گذارند
  • بیمار همچنین باید دندانپزشک را از هر گونه دارویی که مصرف می کند مطلع سازد.

افراد سیگاری که تمایلی به ترک سیگار ندارند، ایمپلنت های یک روزه ممکن است درمان موفقی برای آنها نباشد.

عدم سابقه دندان قروچه یا براکسیسم

دندانپزشک بعلاوه در جستجوی دندان های فرسوده، شکسته و تحت فشار خواهد بود. فردی که فک ها خود را به یکدیگر فشار می دهد و دندان های خود را روی یکدیگر می ساید، واجد شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت های دندانی یک روزه نیست. آنها به احتمال زیاد باعث لق شدن ایمپلنت و دندان های تازه نصب شده خود خواهند شد. این عادت می تواند به ایمپلنت ها آسیب وارد کند و منجر به شکست ایمپلنت شود.

ایمپلنت فوری یا یک روزه

ایمپلنت فوری یا یک روزه

انواع ایمپلنت های دندانی یک روزه یا فوری

همه ایمپلنت های دندانی به یک شکل ساخته نمی شوند. طول فرایند و زمان بهبود شما تا حد زیادی به نوع ایمپلنتی بستگی دارد که شما دریافت خواهید کرد. انواع مختلف ایمپلنت های یک روزه یا فوری عبارتند از:

ایمپلنت دندانی تکی

درست همانطور که به نظر می رسد، اینها عبارتند از کاشت یک دندان کاذب تنها، که تحت عنوان روکش نیز شناخته می شوند. برای کاشت، ابتدا باید یک ابزار تیتانیومی کوچک داخل لثه جایگذاری می شود. این به عنوان یک “ریشه” مصنوعی برای محافظت از روکش عمل می کند.

روکش معمولاً از سرامیک یا پرسلن ساخته شده است. ارتودنتیست مراقبت ویژه ای انجام خواهد داد تا اطمینان حاصل شود که روکش با بقیه دندان ها مطابقت دارد. به این ترتیب هیچ کس نمی تواند متوجه تفاوت بین دندان کاذب و بقیه دندان ها داخل دهان شود.

ایمپلنت های دندانی برای قوس کامل دندانی

فک به چند بخش تقسیم می شود که “آرک” نامیده می شوند. اگر تمام یا بیشتر دندان ها در یک قوس دندانی جایگزین شوند، باید ایمپلنت دندانی برای یک قوس کامل دریافت خواهید کرد. دو نوع ایمپلنت های دندانی قوس کامل وجود دارند که معمولاً استفاده می شوند.

ایمپلنت های دندانی TeethXPress

این نوع ایمپلنت دارای قطعات اساسی مانند ایمپلنت دندانی تکی است. با این حال، پروتز به عنوان یک قوس دندانی کامل ظاهر می شود. بعلاوه برای هر دست دندان، تعداد کمتری ایمپلنت های تیتانیومی دریافت خواهید کرد.

برای این نوع ایمپلنت ها، تیتانیوم با استخوان فک خود پیوند خواهد خورد. به دلیل زمانی که برای بهبود فک لازم خواهد بود، در جلسه اول دندان های موقت نصب خواهند شد.

ایمپلنت فوری یا یک روزه

ایمپلنت فوری یا یک روزه

پروتز های مصنوعی بر پایه ایمپلنت های دندانی

این نوع ایمپلنت ها پروتزهای موجود را می گیرند و با پیوستن به اباتمنت هایی که در پایین وجود دارند آنها را به ایمپلنت تبدیل می کنند. اباتمنت ها در تمام ایمپلنت ها برای اتصال پروتز به ریشه تیتانیومی استفاده می شوند.

گاهی اوقات، دریافت دندان های دائمی شما با پروتز ها می تواند کمی بیشتر طول بکشد. علت این است که ممکن است شما برای فرایند کاشت به پروتزهای سفارشی نیاز داشته باشید. در هر صورت، شما مطب را با یک لبخند کامل ترک خواهید کرد.

نوع ایمپلنتی که برای شما مناسب است، تا میزان زیادی به وضعیت شما بستگی دارد. دندانپزشک شما در تصمیم گیری اولیه به شما کمک خواهد کرد.

اگر فکر می کنید ممکن است گزینه خوبی برای ایمپلنت های دندانی یک روزه یا فوری باشید، درنگ نکنید. با دندانپزشک خود تماس بگیرید تا برای مشاوره اولیه خود برنامه ریزی کنید.

دفعه بعد که یک قرص مصرف کردید، این سؤال را از خود بپرسید: این دارو با دهان و دندان من چه می کند؟

به طور کلی، داروها برای ایجاد احساس بهتر طراحی شده اند. اما همه داروها، خواه به صورت خوراکی و یا تزریقی مصرف شوند، با خطر عوارض جانبی همراه هستند و ثابت شده است که صدها دارو باعث بروز مشکلات دهانی می شوند. داروهایی که برای درمان سرطان، فشار خون بالا، درد شدید، افسردگی، آلرژی و حتی سرما خوردگی استفاده می شوند، می توانند بر سلامت دندان ها تأثیر منفی بگذارند. به همین دلیل است که نه فقط پزشک، بلکه دندانپزشک شما نیز باید همیشه از تمام داروهایی که مصرف می کنید، از جمله محصولات بدون نسخه، ویتامین ها و مکمل ها اطلاع داشته باشند.

برخی از شایع ترین عوارض جانبی داروها (دهانی) مربوط به دهان در زیر فهرست شده اند.

خشکی دهان (زروستومیا)

برخی داروها می توانند میزان بزاق دهان را کاهش دهند و باعث خشکی ناراحت کننده دهان (زروستومیا) شوند. بدون بزاق کافی، بافت های داخل دهان می توانند تحریک و ملتهب شوند. این امر خطر ابتلا به عفونت، پوسیدگی دندان و بیماری لثه را افزایش می دهد.

بیش از ۴۰۰ دارو به عنوان عامل خشکی دهان شناسایی شده اند. خشکی دهان بعلاوه یکی از عوارض جانبی برخی داروهای خاص شیمی درمانی است.

برخی از داروهایی که در فهرست عوارض جانبی آنها خشکی دهان ذکر شده است عبارتند از:

  • آنتی هیستامین ها
  • داروهای ضد افسردگی
  • داروهای ضد روان پریشی
  • داروهای بیماری پارکینسون
  • داروهای بیماری آلزایمر
  • داروهای استنشاقی ریه
  • برخی از داروهای خاص فشار خون و قلب، از جمله مهار کننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، مسدو کننده های کانال کلسیم، مسدود کننده های بتا، داروهای ریتم قلب و دیورتیک ها
  • داروهای تشنج
  • ایزوترتینوئین، که برای درمان آکنه استفاده می شود
  • داروهای ضد اضطراب
  • داروهای ضد تهوع و داروهای ضد اسهال
  • داروهای ضد درد مخدر
  • اسکوپولامین، که برای جلوگیری از بیماری حرکتی استفاده می شود
  • داروهای ضد اسپاسم

خشکی دهان می تواند یک مشکل آزار دهنده باشد. با این حال، بسیاری از اوقات، مزایای استفاده از دارو از خطرات و ناراحتی ناشی از خشکی دهان بیشتر است. نوشیدن مقادیر زیاد آب یا جویدن آدامس فاقد قند ممکن است به تسکین علائم شما کمک کند. جایگزین های بزاق، مانند آنهایی که داخل دهان اسپری می شوند نیز ممکن است مؤثر باشند.

عوارض دارو بر دهان و دندان

عوارض دارو بر دهان و دندان

عفونت قارچی

برخی از داروهای استنشاقی خاص که برای آسم استفاده می شوند ممکن است منجر به بروز عفونت قارچی داخل دهان شوند که کاندیدیازیس دهانی نامیده می شود. شستشوی دهان با آب پس از استفاده از داروهای استنشاقی می تواند به جلوگیری از این عارضه جانبی کمک کند.

تورم لثه (رشد بیش از حد لثه)

برخی از داروها می توانند باعث رشد زیاد بافت لثه شوند، وضعیتی که “رشد بیش از حد لثه” نامیده می شود. بافت لثه آنقدر متورم می شود که شروع به رشد روی دندان ها می کند. رشد بیش از حد لثه خطر ابتلا به بیماری پریودنتال را افزایش می دهد. بافت متورم لثه محیطی مساعد برای باکتری ها بوجود می آورد که می تواند به ساختارهای اطراف دندان آسیب وارد کند.

داروهایی که می توانند باعث تورم و رشد بیش از حد لثه شوند عبارتند از:

  • فنی توئین، یکی از داروهای تشنج
  • سیکلوسپورین، یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی که اغلب برای جلوگیری از پس زدن پیوند استفاده می شود
  • داروهای فشار خون به نام مسدود کننده های کانال کلسیم، که شامل نیفدیپین، وراپامیل، دیلتیازم و آملودیپین هستند.

بروز این عارضه جانبی در مردان بیشتر از زنان است. داشتن پلاک دندانی موجود نیز باعث افزایش این خطر در شما می شود. رعایت بهداشت خوب دهان و دندان و مراجعه مکرر به دندانپزشک (شاید هر سه ماه یک مرتبه) بتواند به کاهش احتمال ابتلا به این بیماری کمک کند.

التهاب مخاط داخلی دهان (موکوزیت)

موکوزیت عبارت است از التهاب بافت مرطوب پوشاننده دهان و دستگاه گوارش. این بافت غشاء مخاطی نامیده می شود. موکوزیت عارضه جانبی شایع شیمی درمانی است. پزشکان معتقد هستند که برخی داروهای خاص شیمی درمانی، از جمله متوترکسات و ۵ فلوئورواوراسیل، باعث ایجاد الگوی پیچیده ای از تغییرات بیولوژیکی می شوند که به سلول های سازنده غشاهای مخاطی آسیب می رسانند. موکوزیت باعث بروز تورم دردناک دهان و زبان می شود و می تواند منجر به خونریزی، درد و زخم های دهان شود. این وضعیت می تواند خوردن را دشوار کند.

در صورت مصرف الکل، استعمال دخانیات، عدم مراقبت از دندان ها و لثه ها، کم آبی بدن یا ابتلا به دیابت، اچ آی وی یا بیماری کلیوی، احتمال ابتلا به موکوزیت پس از مصرف داروهای شیمی درمانی بیشتر خواهد بود.

داروهای شیمی درمانی که می توانند باعث موکوزیت شوند عبارتند از:

  • آلمتوزوماب (کمپات)
  • آسپاراژیناز (السپار)
  • بلئومایسین (بلنوکسان)
  • بوسولفان (میلران، بوسولفکس)
  • کپسیتابین (زلودا)
  • کربوپلاتین (پاراپلاتین)
  • سیکلوفسفامید (سیتوکسان)
  • سیتارابین (سیتوزار- یو)
  • دانوروبیسین (سروبیدین)
  • دوستاکسل (تاکسوتر)
  • دوکسوروبیسین (آدریامایسین)
  • اپی روبیسین (النس)
  • اتوپوزید (وی پزید)
  • فلوئورواوراسیل (۵ FU)
  • جمسیتابین (جمزار)
  • هیدروکسی اوره (هیدرا)
  • ایداروبیسین (ایدامایسین)
  • اینترلوکین ۲ (پرولوکین)
  • ایرینوتسان (کامپتوسار)
  • لوموستین (CeeNU)
  • مکلورتامین (موستارژن)
  • ملفالان (الکران)
  • متوترکسات (روماترکس)
  • میتومایسین (موتامیسین)
  • میتوکسانترون (نووانترون)
  • اگزالی پلاتین (الوکساتین)
  • پاکلیتاکسل (تاکسول)
  • پمترکسد (آلیمات)
  • پنتواستاتین (نیپنت)
  • پروکاربازین (ماتولان)
  • تیوتپا (تیوپلکس)
  • توپوتکان (هیکامتین)
  • تراستوزوماب (هرسپتین)
  • ترتینوئین (وزانوئید)
  • وین بلاستین (ولبان)
  • وین کریستین (آنوکووین)
عوارض دارو بر دهان و دندان

عوارض دارو بر دهان و دندان

زخم های دهان

زخم دهان به زخم بازی گفته می شود که داخل دهان یا روی زبان ایجاد می شود. زخم های دهان اغلب با “گود شدگی های داخل دهان” مقایسه می شوند، زیرا دارای سوراخی در وسط هستند. این سوراخ در واقع شکستگی در بافت مرطوب (غشاء مخاطی) است که دهان را پوشش می دهد. زخم های دهان ممکن است آفت دهان نیز نامیده شوند.

داروهای شیمی درمانی که باعث بروز موکوزیت می شوند می توانند باعث ایجاد زخم های دهان نیز شوند. این داروها عبارتند از:

  • آلمتوزوماب (کمپات)
  • بلئومایسین (بلنوکسان)
  • کپسیتابین (زیلودا)
  • ستوکسیماب (اربیتوکس)
  • دوستاکسل (تاکسوترت)
  • دوکسوروبیسین (آدریامایسین)
  • اپی روبیسین (النس)
  • ارلوتینیب (تراسوا)
  • فلوئورواوراسیل (۵ FU)
  • متوترکسات (روماترکس)
  • سونیتینیب (سوتنت)
  • وین کریستین (اونکووین)

دیگر داروهایی که با ایجاد زخم های دهان مرتبط هستند عبارتند از:

  • آسپرین
  • طلا که برای درمان آرتریت روماتوئید استفاده می شود
  • پنی سیلین
  • فنی توئین
  • سولفونامیدها
  • استرپتومایسین

تغییرات حس چشایی، از جمله طعم فلز

گاهی اوقات، یک دارو می تواند حس چشایی شما را تغییر دهد. تغییر در توانایی بدن برای حس کردن مزه ها، دیسگوزی dysgeusia نامیده می شود. برخی از داروها می توانند طعم غذا را متفاوت کنند یا طعم فلزی، شوری یا تلخی را در دهان ایجاد کنند. تغییرات چشایی بویژه در میان بیماران مسن که چندین دارو مصرف می کنند رایج است.

معمولاً تغییرات حس چشایی موقتی است و با قطع مصرف دارو از بین می رود.

داروهای شیمی درمانی، از جمله متوترکسات و دوکسوروبیسین، یکی از علل شایع تغییرات حس چشایی هستند.

داروهای زیاد دیگری هستند که با تغییرات طعم مرتبط می باشند. آنها عبارتند از:

  • داروهای آلرژی (آنتی هیستامین)
  • کلرفنیرامین مالئات
  • آنتی بیوتیک ها
  • آمپی سیلین
  • بلئومایسین
  • سفاماندول
  • لووفلوکساسین (لواکین)
  • لینکومایسین
  • تتراسایکلین ها
  • ضد قارچ
  • آمفوتریسین B
  • گریزئوفولوین
  • مترونیدازول
  • داروهای ضد روان پریشی
  • لیتیوم
  • تری فلوپرازین
  • داروهای آسم
  • بامیفیلین
  • بیس فسفونات ها
  • اتیدرونات
  • داروهای فشار خون
  • کاپتوپریل، یک مهار کننده ACE
  • دیلتیازم، مسدود کننده کانال کلسیم
  • انالاپریل، یک مهار کننده ACE
  • رقیق کننده های خون
  • دی پیریدامول
  • داروهای کاهش دهنده کلسترول
  • کلوفیبرات
  • کورتیکواستروئیدها (که برای درمان التهاب استفاده می شوند)
  • دگزامتازون (DMSO)
  • هیدروکورتیزون
  • داروهای دیابت
  • گلیپیزید
  • دیورتیک ها
  • آمیلوراید
  • اسید اتاکرینیک
  • داروهای گلوکوم
  • استازولامید
  • داروهای نقرس
  • آلوپورینول
  • کلشی سین
  • داروهای قلب
  • پچ نیتروگلیسیرین
  • داروهای کم خونی ناشی از فقر آهن
  • سوربیتکس آهن (تزریق شده)
  • شل کننده های عضلانی
  • باکلوفن
  • کلرمزانون
  • داروهای بیماری پارکینسون
  • لوودوپا
  • درمان آرتریت روماتوئید
  • طلا
  • داروهای تشنج
  • کاربامازپین
  • فنی توئین
  • داروهای تیروئید
  • کاربیمازول
  • متیمازول
  • داروهای ضد پس زدن پیوند
  • آزاتیوپرین
  • داروهای سل
  • اتامبوتول
  • محصولات ترک سیگار
  • چسب نیکوتین پوست
  • محرک ها
  • آمفتامین

پوسیدگی دندان

استفاده طولانی مدت از داروهای شیرین شده می تواند منجر به پوسیدگی دندان شود. شکر یک ماده افزوده شده به بسیاری از انواع محصولات دارویی، از ویتامین ها و قطره های سرفه گرفته تا آنتی اسیدها و داروهای بر پایه شربت است. پس از استفاده چنین محصولاتی، دهان خود را بشویید، یا از پزشک یا داروساز خود بپرسید که آیا جایگزین فاقد قند برای آنها وجود دارد یا خیر.

عوارض دارو بر دهان و دندان

عوارض دارو بر دهان و دندان

تغییر رنگ دندان

در دهه ۱۹۵۰، پزشکان دریافتند که استفاده از آنتی بیوتیک های تتراسایکلین در طول دوران بارداری منجر به قهوه ای شدن رنگ دندان ها در کودکان می شود. وقتی فردی تتراسایکلین مصرف می کند، مقداری از دارو داخل کلسیمی که بدن برای ساختن دندان استفاده می کند، رسوب می کند. وقتی دندان ها رشد می کنند، رنگ آن ها مایل به زرد است و با قرار گرفتن در معرض نور خورشید به تدریج قهوه ای می شوند.

با این حال، تتراسایکلین اگر بعد از تشکیل همه دندان ها مصرف شود، باعث تغییر رنگ دندان نمی شود. تنها زمانی باعث تغییر رنگ دندان ها می شود که دارو را قبل از شکل گیری دندان های شیری یا ثانویه مصرف شود.

امروزه تتراسایکلین و آنتی بیوتیک های مرتبط با آن، در طول دوران بارداری یا در کودکان خردسال که دندان های آنها هنوز در حال شکل‌ گیری است(زیر ۸ سال)، توصیه نمی شود.

اعتقاد بر این است که داروهای دیگر روی مواد داخل یا روی دندان های موجود تأثیر می گذارند و باعث ایجاد لکه می شوند.

داروهای زیر می توانند باعث تغییر رنگ دندان به رنگ های قهوه ای، زرد مایل به قهوه ای، یا خاکستری شوند:

  • آموکسی سیلین کلاولانات (Augmentin)، نوعی آنتی بیوتیک است که برای درمان تعدادی از عفونت های باکتریایی استفاده می شود.
  • کلرهگزیدین، یک ضد عفونی کننده
  • داکسی سایکلین، یک آنتی بیوتیک مرتبط با تتراسایکلین که اغلب برای درمان آکنه استفاده می شود
  • تتراسایکلین، آنتی بیوتیکی است که برای درمان آکنه و برخی عفونت های تنفسی استفاده می شود

فلوراید بیش از حد (که در برخی ویتامین های جویدنی، خمیر دندان ها و دهانشویه ها یافت می شود) می تواند منجر به ایجاد رگه های سفید رنگ روی مینای دندان ها یا تغییر رنگ دندان ها به قهوه ای مایل به سفید شود. در موارد شدید، فلوراید اضافی (که فلوئوروزیس نامیده می شود) می تواند منجر به ایجاد لکه های دائمی قهوه ای رنگ روی دندان ها شود.

داروهای زیر ممکن است باعث ایجاد رنگ خاکستری یا خاکستری مایل به سبز یا آبی شوند:

  • سیپروفلوکساسین (سیپرو)، نوعی آنتی بیوتیک معروف به کینولون
  • مینوسیکلین، یک آنتی بیوتیک مرتبط با تتراسایکلین

نمک های آهن که از طریق خوراکی مصرف می شوند نیز می توانند منجر به سیاه شدن دندان ها شوند.

ارتباط بین آلرژی به فلزات و ایمپلنت های دندانی را کشف کنید.

تا کنون، متداول‌ترین فلزات کاشته شده در ابزارهای ترمیمی ارتوپدی و دندانی کبالت/کروم، فولاد ضد زنگ و تیتانیوم هستند. تقریباً همه ایمپلنت ها آلیاژ هستند، به این معنا که آنها ترکیبی از چندین فلز مختلف هستند. فلزات پایه (آهن، نیکل، سرب، روی و مس) در بیشترین مقدار یافت می شوند، اما مقادیر کمتری از فلزات دیگر نیز در ایمپلنت یافت می شوند. با توجه به اینکه حدوداً ۱۰ تا ۱۵ درصد از جمعیت یکی از اشکال واکنش آلرژیک به فلز را تجربه می کنند، مهم است که جایگزین هایی برای ایمپلنت های فلزی در نظر گرفته شوند.

حساسیت به ایمپلنت تیتانیومی

حساسیت به ایمپلنت تیتانیومی

چرا این همه توجه به آلرژی به فلزات؟

واکنش آلرژیک پاسخی است که سیستم دفاعی بدن هنگام شناسایی هجوم مواد خارجی، خواه زنده یا غیر زنده، نشان می دهد. پاسخ های آلرژیک می توانند از بثورات جلدی خفیف تا مرگ ناشی از خاموش شدن چند سیستم بدن، که تحت عنوان آنافیلاکسی شناخته می شود، متغیر باشند. یک فرد ممکن است تقریباً به هر چیزی، در هر مکان و در هر زمانی، از جمله فلزات، حساسیت پیدا کند.

قرار گرفتن در معرض فلزات از طریق محیط، عبارتند از: تعویض مفصل، ایمپلنت های دندان، ترمیم های دندان، جواهرات، پیرسینگ بدن و حتی تلفن همراه. به طور سنتی نیکل، کبالت و کروم شایع ترین آلرژن های (حمواد آلرژی زا) تماسی گزارش شده بوده اند؛ با این حال طلا و پالادیوم (عمدتاً آلیاژهایی که حاوی بیش از یک فلز هستند) اخیراً توجه بیشتری را به خود جلب کرده اند. در ایالات متحده، مطالعات نشان می دهند که شیوع آلرژی به نیکل در حال افزایش است (احتمالاً به دلیل افزایش شهرت پیرسینگ های بدن). آلرژی به فلز نیز همراه با خرابی ابزارهای خاص پس از کاشت های جراحی، مانند استنت ها درون عروق خونی کرونر (قلب)، پروتزهای لگن و زانو، و همچنین ایمپلنت های دندانی و ایمپلنت های دیگر گزارش شده است.

ایمپلنت های دندانی فلزی- در اصل تنها انتخاب هستند.

ایمپلنت های دندانی فلزی در اصل از تیتانیوم خالص اقتصادی یا آلیاژ تیتانیوم ساخته می شدند، و تنها گزینه را برای هر افرادی فراهم می‌کردند که مایل به تعویض ایمپلنت های دندانی بودند. یکی از ویژگی های تیتانیوم و  آلیاژهای تیتانیوم این است که آنها به طور کلی “استئوفیل” (سازگاز با استخوان) تلقی می شوند، بنابراین سازگار با بدن انسان تلقی می شوند و بهبود واضحی را نسبت به پروتزها و بریج ها ارائه می دهند. با تعداد رو افزون شواهد بر خلاف آنچه توسط محققان و بیماران ارائه شده است، اکنون می دانیم که کاشت ایمپلنت های دندانی فلزی و سایر ابزارهای ترمیمی، به طور بالقوه می تواند منجر به واکنش های آلرژیک و شکست ایمپلنت شود. یک مطالعه شامل ۱۵۰۰ بیمار به این واقعیت کمک کرد، وقتی نشان داد که آلرژی به تیتانیوم را می توان بوضوح در بیمارانی که کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می دهد تشخیص داد. خطر به شدت بالای واکنش آلرژیک مثبت در بیمارانی مشاهده شد که ایمپلنت های آنها بدون هیچ دلیل شناخته شده دیگری غیر از احتمال واکنش آلرژیک بیشتر، با شکست مواجه شدند.

حساسیت به ایمپلنت تیتانیومی

حساسیت به ایمپلنت تیتانیومی

بدترین دلیل ممکن – اختلالات خود ایمنی

قابل توجه ترین علامتی که می تواند موجب بروز شدیدترین مشکلات شود “خستگی مزمن” است. درد عضلانی و خستگی مزمن که بدون هیچ علت شناخته شده ای ظاهر می شوند، علائم جدی تر مرتبط با آلرژی به فلزات هستند. متأسفانه، از آنجا که افراد معمولاً خستگی کلی را با یک اختلال ایمنی ناشی از یک ایمپلنت فلزی مرتبط نمی دانند، ممکن است ماه ها یا سال ها قبل از درخواست کمک، از این نوع واکنش رنج ببرند.

اختلالات خود ایمنی در حال افزایش هستند.

بر اساس گزارش ها، هر ساله بین ۱۵ تا ۲۵ میلیون آمریکایی تحت تأثیر یکی از این اختلالات خود ایمنی قرار می‌گیرند. هنگامی که متوجه شدید که یک واکنش آلرژیک در حقیقت سیستم ایمنی است که خود را در موقعیت بیش فعالی قرار داده است، می توانید به تدریج شاهد ارتباط بین اختلالات خود ایمنی و آلرژی ها باشید، و پزشکان اکنون این موضوع را درک می کنند که آلرژی ها نسبتاً اغلب یک پیش درآمد بیماری خود ایمنی هستند.

این شک وجود دارد که فهرست رو به افزایشی از بیماری ها که به طور بالقوه در هجوم بیماری های خود ایمنی بروز می یابند با آلرژی به فلزات مربوط باشند، از جمله سندرم خستگی مزمن Chronic Fatigue Syndrome، پسوریازیس Psoriasis، اسکلرودرمی Scleroderma، لوپوس Lupus، آرتریت روماتوئید Rheumatoid arthritis، دیابت نوع  I، مالتیپل اسکلروزیس Multiple Sclerosis، تیروئیدیت هاشیموتو Hashimoto’s thyroiditis، سندروم گیلن بار Guillain-Barre syndrome و بیماری های دیگر. با این افزایش هشدار دهنده بیماری های خودایمنی و شک به ارتباط بین آلرژی به فلزات و ضعیف شدن سیستم ایمنی، منطقی به نظر می‌رسد که قبل از آنکه هر ماده ای برای همیشه داخل بدن قرار بگیرد، هر گونه اقدامی که می توانیم را انجام دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که بیماران ما با ایمپلنت سازگاری دارند.

جایگزین بهتری که می تواند یک عمر دوام بیاورد

امروزه ایمپلنت های سرامیکی بهترین و بی خطرترین جایگزین برای ایمپلنت های فلزی تلقی می شوند. مزیت این ایمپلنت ها سرامیکی بودن آنها است، که از اکسید زیرکونیوم که زیرکونیا نیز نامیده می شود ساخته شده اند و در نتیجه هیچ نگرانی برای خوردگی، واکنش آلرژیک یا تداخل الکترونیکی وجود ندارد. ویژگی های کلی ایمپلنت های دندانی سرامیکی عبارتند از:

سازگاری با بدن انسان: زیرکونیوم مورد استفاده در ساخت ایمپلنت های دندانی سرامیکی یک ماده خنثی با احتمال آلرژی بسیار اندک است.

استحکام: استحکام ایمپلنت دندانی در مقایسه با سایر ایمپلنت های فلزی باور نکردنی است.

فاقد فلز بودن: بدون فرسایش، بدون اثر گالوانیزم، بدون طعم فلزی، بدون اختلالات الکترونیکی و بدون تحریک لثه.

بهداشتی بودن: پلاک و تارتار دهان روی سطح ایمپلنت های زیرکونیومی انباشته نمی شوند، بنابراین تمیز باقی می مانند و امکان ایجاد محیطی سالم در اطراف استخوان ایمپلنت و بافت نرم را فراهم می آورند.

حساسیت به ایمپلنت تیتانیومی

حساسیت به ایمپلنت تیتانیومی

تست آلرژی- بخش مهمی از فرایند درمان

هدف ما درمان کامل فرد با استفاده از روش های بی خطر، طبیعی و بدون درد است. رویکرد نوآورانه ما برای مراقبت از دندان ها، بر سلامت و تندرستی دهان در ارتباط با کل بدن، از جمله شناسایی و درمان مسائل مربوط به آلرژی های فلزی و اختلالات خود ایمنی متمرکز است. ما تنها محصولاتی را توصیه می کنیم که می دانیم ایمن هستند و مثبت ترین و ماندگارترین نتایج را برای بیماران ما به ارمغان می آورند، مانند ایمپلنت های دندانی سرامیکی.

 

برای اطلاعات بیشتر در این باره و مچنین آگاهی از هزینه کاشت ایمپلنت دندان با ما در تماس باشید

دندان آسیب دیده چگونه کشیده می شود؟

گاهی اوقات افراد آنقدر برای درمان دندان آسیب دیده تعلل می کنند که در نهایت برای نجات آن با یک پر کردن ساده یا حتی درمان ریشه یا درمان های دیگر دیر می شود. در این صورت، نیاز خواهد بود دندان کشیده شود. افرادی که شیمی درمانی می کنند به دلیل تضعیف سیستم ایمنی بدن ممکن است بیشتر دچار عفونت دندان شوند. این دندان ها باعث گسترش بیشتر عفونت می شوند.

ممکن است دلیل دیگر نیاز به ایجاد فضا برای قرار گیری صحیح همه دندان هایی باشد که شکل غیر عادی دارند. عدم افتادن به موقع دندان های شیری که باعث فشردگی دندان ها و شلوغی دهان می شود یکی دیگر از عوامل اصلی نیاز به کشیدن دندان بین نوجوانان است. دندان های عقل اغلب باعث تحریک، عفونت، یا تورم لثه می شوند و گاهی اوقات، داخل لثه گیر می کنند.

کشیدن دندان چگونه انجام می شود؟

فرایند کشیدن دندان، عبارت است از بیرون آوردن دندان از داخل حفره آن در داخل دهان.

چه افرادی گزینه های ایده آلی برای کشیدن دندان هستند؟

این فرایند عموماً برای بیماران نوجوان و بزرگسال انجام می شود. این درمان برای افرادی ایده آل است که می خواهند سلامت دندان ها و لثه های خود را حفظ کنند. این فرایند می تواند به دلایل مختلفی نیاز باشد، از جمله:

  • شایع ترین دلیل برای کشیدن دندان عدم سلامت آن است. دندان ها می توانند به دلیل پوسیدگی، عفونت کانال ریشه، و بیماری لثه ناسالم باشند.
  • در بسیاری از بیماران کم سن تر، فشردگی بیش از حد دندان ها ممکن است رخ دهد که باعث ناهمراستا شدن دندان ها در یک ردیف می شوند و گاهی اوقات باعث بروز درد شدیدی می شود.
  • گاهی اوقات، ممکن است دندان عقل بدون هیچ دلیلی داخل لثه باقی مانده باشد و باعث بروز تورم، التهاب، عفونت، و مشکلات دیگر شود.

انواع روش های کشیدن دندان

دو نوع فرایند کشیدن دندان وجود دارد:

کشیدن ساده دندان

این فرایند روی دندان هایی انجام می شود که داخل دهان مشاهده می شوند. به طور کلی، دندانپزشک از ابزاری به نام الواتور برای شل کردن دندان از داخل استخوان فک استفاده می کند و سپس از ابزار دیگری به نام فورسپس برای بیرون آوردن دندان استفاده می کند.

کشیدن دندان با جراحی

این فرایندی پیچیده تر از کشیدن ساده دندان است. کشیدن دندان با جراحی برای افرادی انجام می شود که دندان آسیب دیده ای دارند که در سطح لثه شکسته است یا افرادی که دندان نابالغی دارند که هنوز داخل دهان ظاهر نشده است. این فرایند توسط جراح دهان و دندان یا دندانپزشک انجام می شود. برای انجام آن ابتدا برشی روی لثه ایجاد می شود. طی این نوع جراحی (کشیدن دندان) ممکن است مشکلات جزئی بوجود بیایند، مانند برداشته شدن مقداری استخوان از اطراف دندان توسط جراح، یا لب پر شدن بخشی از دندان.

قبل از فرایند کشیدن دندان چه کارهایی باید انجام داد؟

  • بیمار باید سوابق پزشکی کامل خود را ثبت کند، از جمله داروهای تجویزی یا بدون نسخه، ویتامین ها، مکمل ها، و داروهای دیگری که در حال حاضر مصرف می کند. تا دندانپزشک وضعیت پزشکی و سلامت بیمار را به طور کامل تجزیه و تحلیل کند.
  • بیمار روز جراحی نباید سیگار بکشد، زیرا سیگار کشیدن حداقل می تواند منجر به بروز مشکل دردناکی طی جراحی به نام “خشکی حفره دندان” و نیز طولانی شدن روند بهبود شود.
  • برای ارزیابی دندان آسیب دیده و دندان های نزدیک آن یک عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شود. وقتی قرار باشد یک یا چند دندان عقل کشیده شوند، عکس رادیوگرافی پانورامیک استفاده می شود.
  • برخی پزشکان ممکن است به دلایل مختلفی قبل از جراحی آنتی بیوتیک تجویز کنند، مانند کنترل عفونت، افزایش قدرت سیستم ایمنی بدن، و دوام آوردن در طول جراحی، اگر جراحی طولانی است.
  • ممکن است جراح قبل از جراحی بی حس کننده تزریقی تجویز کند که می تواند آرامبخشی باشد که بیمار طی جراحی هشیار است اما دردی احساس نمی کند، یا بیهوشی کامل باشد. برای این منظور، دندانپزشک ممکن است از بیمار بخواهد لباس گشادی به تن کند که از جلو دکمه دارد.
  • بیماران نباید حدود ۶ تا ۸ ساعت قبل از جراحی چیزی بخورند با بنوشند.
کشیدن دندان

کشیدن دندان

مراقبت های پس از جراحی برای فرایند کشیدن دندان:

  • به مدت ۲۴ ساعت، بیمار نباید دهان خود را بشوید و باید از با قدرت تف کردن اجتناب نماید.
  • تا زمانی که بهبودی کامل حاصل شود و این را پزشک اعلام کند، بیمار باید رژیم غذایی آبکی داشته باشد.
  • برخی دندانپزشکان خوردن بستنی را توصیه می کنند زیرا سرمای بستنی می تواند لثه ها را بی حس کند و از بروز التهاب جلوگیری کند. پس از خوردن بستنی، دهان خود را با دقت شستشو دهید.
  • بیماران باید از کشیدن سیگار اجتناب کنند زیرا نیکوتین مانع بهبودی می شود.
  • داروهای مسکن، در صورت بروز درد شدید، باید طبق تجویز دندانپزشک مصرف شوند.
  • به مدت ۲۴ ساعت پس از جراحی، نباید هیچ غذای سفتی خورده شود تا از بروز درد در ناحیه دندان جراحی شده جلوگیری شود.
  • پس از جراحی، عموماً یک لخته خون روی حفره ای که دندان آن کشیده شده است شکل می گیرد. درست پس از جراحی، جراح گاز استریل روی موضع دندان کشیده شده قرار می دهد و از بیمار می خواهد بایت خود را روی آن قرار دهد. این کار لخته خون را تحت کنترل قرار می دهد. گاز باید تا ۴ ساعت پس از جراحی در محل خود باقی بماند.
  • بیمار باید دراز بکشد در حالی که سر خود را روی یک بالش بلند قرار داده است، تا شانس خونریزی طی مرحله ریکاوری را به حداقل برساند.
  • برای به حداقل رساندن شانس بروز عفونت پس از جراحی، توصیه می شود هر چند ساعت یک مرتبه شستشوی دهان با کمی آب و نمک انجام شود.
  • به عنوان یک اقدام مراقبتی، کیسه یخ می تواند روی صورت، قسمتی که دندان کشیده شده است، اعمال شود تا تورم کاهش یابد.

پس از جراحی کشیدن دندان چه رژیم غذایی باید داشت؟

  • پس از فرایند کشیدن دندان، به مدت ۱ الی ۲ روز، سوپ ها برای بیماران بسیار مفید هستند. سوپ گرم باید مصرف شود، زیرا منطقه عفونی را تسکین می دهد در حالی که پروتئین های مورد نیاز بدن را نیز برای آن فراهم می آورد. علاوه بر این، سوپ ها در مقایسه با دیگر خوراکی ها و نوشیدنی های سرد مملو از قند، گزینه های سالمی هستند که عموماً توصیه می شوند.
  • پس از ۸ الی ۱۰ ساعت جراحی، بیمار باید بستنی نرم بخورد، که نرم تر از بستنی های معمول است، که آن هم به دلیل مولکول های هوایی است که طی روند انجماد به آن تزریق شده است. این راه خوبی برای کاهش تورم و تسکین درد است.
  • سس سیب، که نرم است و بافت ملایمی دارد، خوراکی ایده آلی است که باید پس از جراحی کشیدن دندان مصرف شود. این خوراکی حاوی ویتامین های C و فیبرهای رژیمی استکه برای سلامتی خوب هستند.
  • پودینگ سالم تلقی نمی شود، اما به تسکین “خستگی جوانه های چشایی” که عموماً در بیماران پس از جراحی اتفاق می افتد کمک می کند. علاوه بر این، لثه ها را نیز آرام می کند، زیرا سرد است و نیازی به جویدن ندارد.
  • خوراکی های سفت و جویدنی می توانند ۵ تا ۷ روز پس از جراحی، به آرامی در رژیم غذایی گنجانده شوند.

چه انتظار واقعی باید از فرایند کشیدن دندان داشت؟

  • اگر جراحی بخشی از فرایند نباشد، مانند مواردی که دندان کمتر آسیب دیده است، این فرایند می تواند ساده باشد. با این حال، در مورد کشیدن دندان عقل، فرایند عموماً جراحی است، در حالی که می تواند دردناک تر نیز باشد.
  • کشیدن دندان می تواند چند روز پس از انجام آن موجب بروز درد شود. شما می توانید برای بی حس نگهداشتن لثه ها دارو مصرف کنید که باعث کاهش درد خواهد شد.
  • حداقل یک هفته پس از جراحی لازم است مراقب عادات غذا خوردن خود باشید. رژیم غذایی جدید شما باید از مایعات و خوراکی های نرم مانند توفو، پوره سیب زمینی، مافین، کاستارد، و ماست تشکیل شده باشد.
  • انتظار دیگری که باید از این فرایند داشته باشید تغییر در سبک جویدن است. عدم وجود یک دندان می تواند باعث بروز ناراحتی در جویدن و گاز زدن شود. با این حال، شما پس از مدتی به آن عادت خواهید کرد.
  • در صورتی که احساس می کنید عدم وجود یک دندان باعث بروز ناراحتی قابل توجه یا عوارض جانبی زیادی پس از جراحی شده است، باید مجدداً به دندانپزشک مراجعه کنید.
کشیدن دندان

کشیدن دندان

مزایا و معایب کشیدن دندان

مزایا

  • لبخند بی نقص: گاهی اوقات، فرد تعداد دندان هایی که دارد بیشتر از آن هستند که فک او همگی را درون خود جای دهد. بنابراین، کشیدن غیر ضرروی دندان ها اجباری می شود. پس از کشیدن دندان، نتیجه این است که دندان های باقی مانده به درستی در یک راستا کنار یکدیگر قرار می گیرند تا لبخند زیباتری خلق کنند.
  • کشیدن زود هنگام دندان عقل: دندان های عقل نهفته می توانند موجب بروز آسیب به دندان ها، لثه ها، و استخوان سالم اطراف خود شوند. برای پیشگیری از بروز این مشکلات، این دندان ها قبل از آنکه ریشه های آنها به طور کامل شکل بگیرد کشیده می شوند.
  • خداحافظی با دندان های شیری: دندان های شیری که با ترتیب صحیح از دست نمی روند، می توانند موجب مسدود شدن رویش دندان های دائمی شوند. کشیدن این دندان ها با پیشگیری از نیاز به انجام درمان ارتودنسی مانند بریس ها در آینده، می تواند برای بیمار مفید باشد.
  • وقتی هیچ چیز دیگری کار نمی کند: وقتی پیش بینی این است که دندان آنقدر ضعیف است که روکش های دندانی یا درمان ریشه نمی توانند مشکل را حل کنند، کشیدن آنها تنها راه باقی مانده است.

چه کسانی باید از کشیدن دندان اجتناب کنند؟

فرایند کشیدن دندان عموماً برای افرادی انجام می شود که یکی از شرایط زیر را داشته باشند:

  • دندان های فشرده و دهان شلوغ
  • عفونت ریشه دندان
  • بودن در معرض خطر عفونت به دلیل قرار گرفتن تحت درمان های پزشکی
  • بیماری لثه

با این حال، افراد زیر توصیه نمی شود فرایند کشیدن دندان را انجام دهند، حتی اگر آنها از شرایط ذکر شده در بالا رنج ببرند:

  • افراد سیگاری، زیرا نیاز به کشیدن سیگار پس از جراحی می تواند باعث کنده شدن لخته خون و خشکی حفره دندان شود، که درد شدیدی در پی خواهد داشت.
  • افرادی که به دلیل حساسیت دندان آنها و اعصاب اطراف آن، در حین جراحی در معرض خطر ترومای بیشتری از حد طبیعی هستند.
  • افرادی که به دلیل تراکم استخوان، وجود عفونت از قبل، یا استفاده از قرص های ضد بارداری، در معرض خطر خشکی حفره دندان پس از فرایند قرار دارند.
  • افرادی که بهداشت دهانی نامناسبی دارند: اگر لثه ها سالم نباشند، احتمال بروز خونریزی پس از جراحی بیشتر خواهد بود.

چه جایگزین هایی برای کشیدن دندان وجود دارد؟

شما باید در صورت امکان تمام تلاش خود را بکنید تا دندان های طبیعی خود را حفظ کنید. در اینجا به بیان راه هایی می پردازیم تا با انجام آنها از کشیدن دندان اجتناب کنید:

  • درمان ریشه: اگر آینده دندان خوب پیش بینی می شود، بنابراین درمان ریشه راهی خوب برای پیمودن است. این روش ارزان تر از کشیدن دندان است و شما می توانید دندان های خود را حفظ کنید. این فرایند شامل تخلیه عفونت و اعصاب پوسیده از داخل ریشه دندان است.
  • ایمپلنت های دندانی: ایمپلنت های دندانی می توانند برای جایگزینی دندان هایی استفاده شوند که قابل نجات دادن نیستند. آنها بدون هیچ خطری داخل استخوان فک باقی می مانند و وقتی جراحی تکمیل شود دیگر قابل مشاهده نیستند. شما می توانید بسته به موقعیت دندان های از دست رفته خود، پروتزهای پارسیل یا دست دندان های کامل را روی ایمپلنت های دندانی خود قرار دهید.
  • اپیکواکتومی: این فرایند عموماً زمانی انجام می شود که درمان ریشه قابل انجام شدن نباشد یا در دراز مدت با شکست مواجه شود. این روش همیشه به عنوان جایگزینی برای کشیدن دندان توصیه می شود. این یک فرایند جزئی است که در آن نوک ریشه دندان برداشته و پلمپ می شود.
  • درمان عمقی لثه: لثه های اطراف دندان ها درمان می شوند تا پایه و اساس اطراف دندان مستحکم شود تا از پوسیدگی بیشتر دندان پیشگیری شود. این روش نیز تنها در صورتی قابل انجام است که پیش بینی شود دندان آینده خوبی خواهد داشت.

آیا کشیدن دندان باعث به جا ماندن اسکار خواهد شد؟

  • پس از یک فرایند ساده کشیدن دندن، بیمار برای بهبودی کامل به ۷ تا ۱۰ روز زمان نیاز خواهد داشت در حالی که کشیدن دندان با جراحی ممکن است برای بهبود به ۳ هفته تا ۳ ماه زمان نیاز داشته باشد.
  • عموماً، پس از فرایند کشیدن ساده دندان، بدون بروز هیچ مشکلی طی جراحی، معمولاً اسکارهای جزئی، اگر وجود داشته باشند، به جا می مانند.
  • علاوه بر این، ضروری است که بیمار به درستی مراقبت های پس از جراحی را انجام دهد و رژیم غذایی را به خوبی رعایت کند تا از بروز اسکارهای احتمالی پیشگیری نماید.
  • در برخی موارد، افراد گزارش داده اند که نزدیک لثه های آنها دو اسکار جزئی به مانده است، گرچه آنها پنهان هستند.

کشیدن دندان چه عوارض جانبی موقتی دارد؟

عوارض جانبی موقتی کشیدن دندان عبارتند از:

درد و خونریزی

درد و خونریزی از جمله خطرات عمومی پس از فرایندهایی مانند کشیدن دندان هستند. مطمئن شوید به طور منظم داروهای خود را طبق تجویز پزشک مصرف می کنید. این کار درد را تحت کنترل نگه خواهد داشت و لثه ها را قوی تر خواهد کرد به گونه ای که دیگر خونریزی نداشته باشند. علاوه بر این، از شستشوی دهان یا محکم تف کردن اجتناب کنید.

تورم

تورم تنها با داشتن یک رژیم غذایی آبکی می تواند کنترل شود، و گاهی اوقات با خوردن خوراکی های نرم، مخصوصاً بستنی. بستنی به عنوان یک ماده بی حس کننده طبیعی برای لثه ها عمل می کند. لازم است این رژیم غذایی به مدت یک هفته پس از انجام فرایند دنبال شود. با خوردن اینها، شما فشاری که به لثه ها و دندان ها وارد می شود را به حداقل می رسانید.

کشیدن دندان

کشیدن دندان

چگونه باید برای کشیدن دندان خود جراح مناسب انتخاب کرد؟

پزشکی که قرار است فرایند کشیدن دندان شما را انجام دهد باید قادر باشد تمایزات ساختار فک شما و میزان چسبندگی یا پیوند دندان پوسیده/ آسیب دیده با ریشه ها را تشخیص دهد، بعلاوه، به درستی بررسی کند که آیا شما نیاز به کشیدن ساده دندان دارید یا کشیدن با جراحی.

در برخی موارد، ممکن است لازم باشد شما حین کشیدن ساده دندان تحت جراحی قرار بگیرید. دندانپزشک شما باید قادر باشد یک جراحی را انجام دهد، یا در طول جراحی از یک جراح کمک بگیرد. مهارت های مختلفی وجود دارند که لازم است دندانپزشکان برای انجام فرایندهایی مانند کشیدن دندان داشته باشند. برای مثال، اگر دندان با حجم زیادی بافت لثه پوشانده شده باشد، لازم است جراح با مهارت تمام دندان را خارج کند بدون آنکه به بافت های مجاور آسیبی وارد کند. شکست از سوی دندانپزشک می تواند باعث بروز مشکلات و عوارض جانبی شود، از جمله:

  • خشکی دهان
  • باز شدن سینوس
  • بی حس شدن لب پایین

بنابراین، مهم است که قبل از قرار گرفتن تحت درمان، در مورد معتبر و مجرب بودن جراح یا دندانپزشک خود مطمئن شوید. این تنها با تحقیق کافی و گفتگوی مفصل با وی قابل حصول است.

فرایند کشیدن دندان چگونه انجام می شود؟

یک کشیدن ساده دندان عبارت است از فرایندی که در آن شکل ریشه دندان باعث سهولت بیرون کشیدن دندان می شود. این معمولاً دندان هایی را شامل می شود که تنها یک ریشه تکی و مستقیم دارند، که اجازه می دهند کشیدن کم و بیش به سادگی انجام شود. در مورد دندان های جلوی فک بالا، ریشه عموماً مخروطی شکل است، بنابراین هیچ مقاومتی در برابر کشیدن وجود ندارد. معمولاً، این دندان ها با استفاده از الواتور بیرون آورده می شوند، و با استفاده از فورسپس دندانپزشکی آنقدر به عقب و جلو حرکت داده می شوند تا زمانی که الیاف لیگامان پریودنتال به اندازع کافی از هم گسسته شود و استخوان حمایت کننده آلوئولار به اندازه کافی گشاد شده باشد که دندان بتواند از داخل حفره لق و بیرون آورده شود. وقتی دندان ها با فورسپس بیرون کشیده می شوند، نیرو و فشار کنترل شده ای وارد می شود.

کشیدن دندان با جراحی شامل بیرون آوردن دندانی است که نمی تواند با کشیدن ساده خارج شود، یا به این علت که دندان زیر خط لثه شکسته شده است یا اینکه به طور کامل رشد نکرده است. کشیدن دندان با جراحی تقریباً همیشه نیاز به بخیه دارد. در یک جراحی کشیدن دندان، جراح ممکن است بافت نرم روی دندان و استخوان و نیز مقداری از بافت استخوان فک روی دندان را با دریل یا استئوتوم، یک ابزار اسکنه- مانند، بردارد.

کشیدن دندان معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود، بی حس کردن دندانی که قرار است کشیده شود، و استخوان و لثه های اطراف آن. در صورت لزوم، دندانپزشک اغلب فضایی که قبلاً با دندان اشغال شده بوده است را با مواد جایگزین استخوان یا دیگر مواد پیوندی پر می کند. امروزه اکثر مواد پیوندی به عنوان یک چارچوب عمل می کنند که بدن مواد پیوندی را با استخوان جایگزین می سازد.

کشیدن دندان

کشیدن دندان

نکات مهمی که باید بدانید:

  • بلافاصله پس از کشیدن دندان، خونریزی یا تنها کمی ترشح شایع است. برای کنترل این خونریزی، باید روی گاز استریلی که روی موضع قرار داده می شود فشار ملایم بایت اعمال شود تا روی حفره دندان لخته خون شکل بگیرد. گاهی اوقات، ۳۰ دقیقه فشار مداوم نیاز است تا خونریزی کاملاً بند بیاید. حرف زدن، که باعث برداشته شدن فشار اعمال شده روی حفره، به جای اعمال فشار مداوم است، معمولاً شایع ترین دلیل عدم توقف خونریزی است.
  • کشیدن دندان باید قبل از زمانی انجام شود که پوسیدگی دندان باعث بروز عفونت و مشکلات جدی تر طی دوره بهبود شود.
  • نوشیدن، سیگار کشیدن، و هر گونه مصرف تنباکو باعث به تعویق افتادن روند بهبود پس از کشیدن دندان خواهد شد. بیمار باید به مدت ۲۴ ساعت پس از جراحی از شستشو یا تف کردن آب دهان اجتناب کند. علاوه بر این، توصیه می شود برای بی حس کردن درد بعد از بین رفتن اثر داروی بی حسی، از کیسه یخ استفاده کنید.
  • بیمار باید به مسواک زدن و نخ دندان کشیدن ادامه دهد، در حالی که باید سعی کند از محل دندان کشیده شده دور بماند. این به پیشگیری از بروز هر گونه عفونتی کمک می کند که ممکن است طی دوره بهبود بروز پیدا کند.

وقتی شما پدر یا مادر می شوید، به نظر می رسد که شما پیوسته در حال تأیید به موقع رسیدن فرزندتان به نقاط عطف شناخته شده هستید. یکی از این لحظات بزرگ- تقریباً به همان بزرگی که اولین دندان کوچک او از داخل لثه بیرون می آید- زمانی است که کودک شما اولین دندان شیری خود را از دست می دهد.

در این مقاله ما برای شما توضیح می دهیم که چه زمانی باید انتظار داشته باشید از دست رفتن دندان های شیری کودک شما آغاز شود، معمولاً چه نگرانی هایی وجود دارد، و چه مشکلات احتمالی می توانند وجود داشته باشند- و چه چیزهایی باید بدانید تا سلامت دهان کودک شما تضمین شود.

زمان بندی رویش دندان های شیری- زمان بیرون آمدن و افتادن آنها

زمان بیرون آمدن و افتادن دندان های شیری در هر کودک متفاوت است. وقتی دندان های جدید بیرون می آیند، اصطلاح رسمی آن “رویش” است. روی هم رفته، کودکان ۲۰ دندان شیری خواهند داشت تا با آنها غذای خود را بجوند.

رویش دندان های شیری کودک شما از حدود ۶ ماهگی آغاز خواهد شد، و این تا حدود ۳ سالگی ادامه پیدا خواهد کرد. از دست رفتن دندان های شیری کودک شما از ۶ سالگی آغاز و در نهایت در ۱۲ سالگی همه دندان های شیری خود را از دست خواهد داد. زمانی که فرزند شما به سال های جوانی می رسد، ۳۲ دندان خواهد داشت.

چرا ما انسان ها دو دست دندان داریم؟

شاید این پرسش پیش بیاید که اصلاً چرا دندان های شیری ما می افتند؟ اینطور به نظر می رسد که این دندان های شیری مانند فضا نگهدار عمل می کنند، و فضای کافی داخل فک برای دندان های دائمی آینده ایجاد می کنند.

در اکثر کودکان، از دست رفتن دندان های شیری از حدود ۶ سالگی آغاز می شود. البته، همه دندان ها در یک زمان نمی افتند.

وقتی یک دندان دائمی برای بیرون آمدن آماده باشد، ریشه دندان شیری شروع به حل شدن می کند تا زمانی که به طور کامل از بین برود. در آن زمان، دندان لق می شود و تنها با بافت لثه پیرامون در جای خود باقی می ماند.

افتادن دندان شیری

افتادن دندان شیری

اولین دندان هایی که بیرون می آیند: دندان های پیشین

شاید برای شما شگفت انگیز باشد وقتی می فهمید که اکثر افراد دندان های شیری خود را به همان ترتیبی از دست می دهند که بیرون آمده اند.

به این ترتیب، از آنجا که دندان های پیشین مرکزی فک پایین اولین دندان های شیری هستند که حدود ۶ ماهگی بیرون می آیند، آنها اولین دندان هایی هستند که وقتی کودک حدوداً ۶ یا ۷ ساله است لق می شوند و فضا را برای رویش دندان های دائمی خالی می کنند.

پس از دندان های پیشین مرکزی فک پایین، نوبت بیرون آمدن دندان های پیشین مرکزی فک بالا است، که راه را برای دندان های بزرگتر پیشین مرکزی فک بالا باز کنند که همه ما انتظار داریم آنها را در بزرگسالی ببینیم.

در برخی کودکان، از دست رفتن دندان ها می تواند زمان هیجان انگیزی باشد، مخصوصاً اگر شما مفاهیمی مانند فرشته مهربان را به آنها معرفی کنید. برای سایرین، ممکن است کمی ناراحت کننده باشد، زیرا چیزی که فکر می کردند دائمی است از داخل دهان آنها بیرون آمده است. به همین ترتیب غیر معمول نیست که کودکان هنگام از دست دادن دندان کمی درد یا ناراحتی را تجربه کنند. پس از افتادن دندان:

  • از کودک بخواهید دهان خود را با مقداری آب و نمک ساده شستشو دهد تا به تمیز شدن لثه ها کمک کند.
  • مقداری گاز استریل برای کمک به پوشش دادن آن ناحیه استفاده کنید، که تحت عنوان حفره دندان شناخته می شود، و از کودک بخواهید از بیرون انداختن آن اجتناب کند زیرا این کار موجب بروز خونریزی خواهد شد.
  • پس از آنکه هر گونه خونریزی بند آمد، اگر درد یا ناراحتی وجود داشت، یک دستمال سرد مرطوب روی حفره دندان قرار دهید.

دندان های بعدی: دندان های پیشین لترال

پس از افتادن دندان های پیشین مرکزی، دندان های شیری بعدی دندان های لترال پیشین خواهند بود. معمولاً ابتدا دندان های لترال پیشین فک بالا لق می شوند. این معمولاً بین ۷ تا ۸ سالگی اتفاق می افتد.

در این زمان، کودک شما باید بیشتر با تجربه افتادن دندان ها آشنا شده باشد. به صورت ایده آل، دیگر نباید تجربه ترسناکی باشد، زیرا آنها قبل از دندان های لترال پیشین، چهار دندان دیگر را نیز از دست داده اند.

اولین دندان های خردکن: دندان های مولر اول

در مقایسه با زمانی که اولین دندان فرزندتان روییده است، از دست دادن آنها برای والدین می تواند به میزان قابل توجهی فرایند راحت تری باشد. در حالی که روند دندان درآوردن می تواند به طور کلی ناراحت کننده باشد، بیرون آمدن دندان های مولر بویژه برای کودکان نوپا و بچه های خردسال می تواند دردناک باشد.

در مقایسه، دندان های مولر شیری اول وقتی می افتند یا دندان های مولر دائمی اول جای آنها را می گیرند درد ندارند. این دندان های مولر اول شیری معمولاً بین سنین ۹ تا ۱۱ سالگی می افتند.

مرحله نهایی: دندان های مولر دوم شیری و دندان های نیش

آخرین دست از دندان های شیری که می افتند دندان های نیش و دندان های مولر دوم شیری هستند. دندان های شیری معمولاً بین سنین ۹ و ۱۲ سالگی می افتند، در حالی که دندان های مولر دوم شیری آخرین دندان های شیری هستند که فرزند شما آنها را از دست می دهد. این دست آخر از دندان ها معمولاً بین سنین ۱۰ تا ۱۲ سالگی می افتند.

با بزرگ شدن کودک شما، فک های آنها نیز رشد می کنند تا دندان های دائمی که بزرگ تر هستند را درون خود جای دهند. وقتی کودک شما به سن ۱۳ سالگی می رسد، آنها باید یک دست دندان دائمی کامل داشته باشند.

دندان های عقل چطور؟

وقتی فرزند شما به اواخر دهه دوم زندگی خود می رسد، دندان های عقل او (دندان های مولر سوم) ممکن است بیرون بیایند. ممکن است شگفت زده شوید از اینکه همه افراد دندان عقل ندارند. برخی افراد به جای چهار دندان عقل کامل، تنها تعدادی از آنها را دارند، و همه نیاز به کشیدن آنها ندارند.

این آخرین دست از دندان های مولر دندان های عقل نامیده می شوند، زیرا تصور عامه بر این است که شما تنها زمانی صاحب این دندان های می شوید که به بلوغ بیشتری رسیده باشید و به دلیل تجربیات بیشتر در زندگی دانش بیشتری کسب کرده باشید.

افتادن دندان شیری

افتادن دندان شیری

اگر کودک شما این زمان بندی را دنبال نکند چطور؟

زمان بندی که در اینجا آورده شده است  تنها یک راهنمای کلی است. اگر رویش دندان های فرزند شما خیلی کند باشد، شما باید انتظار داشته باشید که افتادن دندان های شیری او نیز کمی طولانی تر شود.

با این حال، اگر فرزند شما نقطه عطف دندانی خود را تا یک سال از دست داده باشد (خواه رویش و یا از دست دادن)، با دندانپزشک کودک خود گفتگو کنید.

اگر دندانپزشک شما به شما بگوید که ممکن است یک مورد تحلیل رفتگی دندان (که تحلیل ریشه دندان نیز نامیده می شود) دارید، احتمالاً نگاه تمسخر آمیزی خواهید داشت. علت این است که، این اصطلاحی نیست که چندان به گوش شما خورده باشد، زیرا این شرایط (شامل تجزیه بافت معدنی شده دندان) در میان افراد بزرگسال نسبتاً نادر است.

با این حال، این شرایط می تواند باعث خوردگی (یک یا چند) دندان شما از داخل رو به بیرون، یا بلاعکس شود- با این حال، با تشخیص زود هنگام، گام هایی وجود دارند که با برداشتن آنها می توانید دندان های خود را نجات دهید.

تحلیل ریشه دندان

تحلیل ریشه دندان

تحلیل چیست؟

تحلیل می تواند یک روند فیزیولوژیک یا پاتولوژیک باشد، و منجر به از دست رفتن عاج، سمنتوم، یا استخوان شود. تحلیل ممکن است در پی یک حادثه تروماتیک دندانی، درمان ارتودنسی، یا عفونت مزمن بافت های پالپ یا پریودنتال بروز یابد.

تحت شرایط عادی، بافت های معدنی شده دندان های دائمی در برابر تحلیل مقاوم هستند. آنها توسط یک لایه پیش عاج (عاج نرم و اولیه دندان) و پیش سمنتوم محافظت می شوند، که روی آنها سلول های کلاستیک نمی توانند جای ثابتی بیابند. با این حال، اگر این لایه محافظ آسیب ببیند یا در نتیجه یک حادثه، در کنار التهاب پالپ یا بافت پریودنتال تغییر پیدا کند، سلول های کلاستیک چند هسته ای باعث بروز جذب خواهند شد.

تحلیل ریشه دندان

تحلیل ریشه دندان

انواع تحلیل دندان؟

تحلیل دندان بر اساس محل بروز آن، ماهیت و الگوی روند پیشروی آن دسته بندی می شود. به طور کلی، بین تحلیل داخلی و تحلیل خارجی تمایز وجود دارد.

تحلیل خارجی می تواند به چند دسته دیگر تقسیم شود: تحلیل سطحی خارجی، تحلیل سرویکال (گردنی) تهاجمی، تحلیل التهابی ریشه، انکیلوز، و تحلیل جایگزین.

تحلیل داخلی

تحلیل داخلی تنها نوع تحلیل است که از داخل کانال ریشه دندان آغاز می شود، و پیوسته ناشی از التهاب مزمن پالپ است. زنده بودن بافت پالپ یک پیش نیاز برای تحلیل داخلی فعال است. در مراحل اولیه، بخش کرونال پالپ

به طور کامل یا بخش هایی از آن دچار نکروز شده است، در حالی که پالپ آپیکال، که شامل نقص تحلیل داخلی می شود، می تواند زنده و ملتهب باقی بماند. بنابراین، تست حساسیت پالپ می تواند مثبت باقی بماند.

تحلیل داخلی عموماً بدون نشانه است و معمولاً از طریق گرفتن تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس به صورت تصادفی شناسایی می شود.

تحلیل سطحی خارجی

تحلیل سطحی خارجی یک پدیده گذرا است که طی آن سطح ریشه دچار تخریب و ترمیم خود به خود می شود. این فرایند در همه دندان ها، با درجات مختلف اتفاق می افتد، و احتمالاً یک واکنش فیزیولوژیک عادی است. بنابراین، هیچ درمانی نیاز ندارد.

تحلیل سرویکال تهاجمی

تحلیل سرویکال تهاجمی یک شکل بی سر و صدا و به شدت مخرب تحلیل خارجی دندان است. این شرایط نسبتاً نادر است و ممکن است در هر یک از دندان های دائمی اتفاق بیفتد. مشخصه ویژه آن حمله به منطقه گردنی ریشه دندان توسط بافت فیبروواسکولار می باشد که از الیاف پریودنتال لیگامان مشتق گرفته شده اند. این فرایند جذب منجر به از دست رفتن تدریجی ساختار دندان می شود و ممکن است در نهایت فضای پالپ را مورد حمله قرار دهد. با این حال، پالپ تا اواخر روند جذب دوام می آورد، زیرا توسط پیش عاج و ادونتوبلاست ها محافظت می شود. علت این وضعیت به طور کامل شناخته نشده است، اما بلیچینگ داخلی تاج دندان، تروما، ارتودنسی، جراحی دندان و فک، و درمان های پریودنتال از جمله عوامل احتمالی مستعد کننده بروز این نوع تحلیل ذکر شده اند.

تحلیل التهابی ریشه دندان

در تحلیل التهابی ریشه دندان، پالپ نکروتیک و عفونی محرکی برای التهاب پریودنتال می باشند. شایع ترین علت بروز تحلیل التهابی خارجی ریشه دندان تروما است. اگر سمنتوم آسیب دیده باشد، رها کردن توبول های عاجی در معرض محیط دهان باعث می شود ارتباط آزادی بین سطوح داخل و خارج دندان برقرار شود. باکتری ها و محصولات جانبی آنها و محصولات تجزیه بافت از داخل فضای پالپ، از طریق توبول های عاجی نشت می کند و باعث تحریک یک واکنش التهابی در یک منطقه وسیع الیاف پریودنتال لیگامان می شود، که منجر به بروز واکنش شدید و پیش رونده ریشه می شود.

انکیلوز و تحلیل جایگزین

این نوع تحلیل عموماً با سابقه حوادث بالا آمدن دندان داخل حفره، بویژه خارج شدن دندان از حفره و بیرون بودن آن از دهان برای مدت زمان طولانی و خشک ماندن آن همراه است. اگر استئوبلاست ها قادر به پوشش دادن سطح ریشه پس از نکروز الیاف پریودنتال لیگامان باشند، تماس مستقیم با استخوان و ریشه روی برخی مناطق سطح ریشه اتفاق می افتد. اصطلاحی که برای این شرایط استفاده می شود انکیلوز نامیده می شود. بازگشت انکیلوز تنها در صورتی امکان پذیر است که کمتر از ۲۰% از سطح ریشه را درگیر کرده باشد. در غیر اینصورت، ریشه به تدریج با استخوان جایگزین خواهد شد.

تحلیل ریشه دندان

تحلیل ریشه دندان

علائم و نحوه تشخیص تحلیل دندان و ریشه دندان

ایجاد تمایز بین تحلیل سرویکال تهاجمی و تحلیل داخلی ریشه می تواند دشوار باشد. این می تواند منجر به تشخیص نادرست و متعاقباً درمان اشتباه شود.

از نظر تصاویر رادیوگرافی، تحلیل داخلی ریشه به صورت بزرگ شدن یک شکل بیضی داخل فضای کانال ریشه ظاهر می شود. طرح کلی کانال ریشه اغلب مخدوش است و به نظر می رسد تحلیل با کانال ریشه همجوار است. صرف نظر از زاویه بزرگنمایی رادیوگراف، تحلیل داخلی در مرکز ریشه باقی می ماند.

در صورت تغییر زاویه بزرگنمایی رادیوگراف، تحلیل سرویکال تهاجمی دور از کانال به نظر می رسد. بعلاوه، بر عکس تحلیل داخلی، طرح کانال ریشه عادی به نظر می رسد و معمولاً می تواند از طریق نقص شناسایی شود.

به لحاظ بالینی، وجود یک لکه صورتی رنگ در عاج کرونال (تاجی) می تواند مشخصه ویژه تحلیل داخلی و تحلیل سرویکال تهاجمی باشد. این پدیده به دلیل وجود بافت های گرانولی درست زیر مینای دندان رخ می دهد. در هر دو حالت، احتمال مثبت بودن تست حساسیت پالپ وجود دارد، زیرا پالپ تا حدی زنده باقی می ماند.

تحلیل ریشه دندان

تحلیل ریشه دندان

در تصویر سمت چپ، رادیوگرافی پری آپیکال عمودی، حاکی از نقص تحلیل داخلی روی دندان است، در حالی که رادیولوسنسی آپیکال وجود دارد. به بزرگ شدن شکل بیضی داخل کانال ریشه دقت کنید.

در تصویر وسط، تصویر رادیوگرافی که از زاویه افقی گرفته شده است نشان می دهد که نقص در مرکز ریشه باقی می ماند.

در تصویر سمت راست، تصویر رادیوگافی پس از جراحی تأیید می کند که کل کانال، شامل تحلیل داخلی، در این مورد با MTA، پر شده است. عدم موفقیت برای انجام این کار می تواند نشان دهنده وجود نقص تحلیل خارجی باشد.

تحلیل ریشه دندان

تحلیل ریشه دندان

تصویر سمت چپ: تصویر رادیوگرافی نشان دهنده تحلیل سرویکال تهاجمی روی دندان است. طرح کانال از طریق نقص تحلیل، به صورت واضح قابل مشاهده است. تست نیز نشان دهنده زنده بودن دندان است.

تصویر وسط: یک لکه صورتی رنگ روی سطح پالاتال نشان دهنده وجود بافت گرانولی زیر مینای دندان است.

تصویر سمت راست: تصویر رادیوگرافی ۵ سال بعد نشان دهنده ترمیم نقص تحلیل رفته با پر شدگی کامپوزیتی است.

تست حساسیت پالپ مثبت بود، و هیچ علائم بیماری پری آپیکال وجود نداشت.

تحلیل ریشه دندان

تحلیل ریشه دندان

تصویر سمت راست: این دو دندان نشان دهنده رنگ های قرمز و سیاه به دلیل تحلیل داخلی در دندان ها هستند.

تصویر وسط: رادیولوسنسی گسترده در بخش های کورونال و سرویکال کانال ریشه دو دندان.

تصویر سمت راست: جنبه های پالاتال دندان های پیشین که تحت تأثیر قرار گرفته اند. دندان در نتیجه تحلیل به میزان قابل توجهی تضعیف شده است. خیلی زود پس از معاینه اولیه، تاج دندان شکسته می شود.

تحلیل التهابی خارجی ریشه دندان همیشه با تحلیل استخوان همراه است، بنابراین رادیولوسنسی در ریشه و استخوان مجاور می تواند در تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس شناسایی شود. از آنجا که تحلیل التهابی خارجی ریشه دندان با پالپ عفونی همراه است، واکنش به تست حساسیت پالپ منفی خواهد بود.

فشار نیز به عنوان یکی از عوامل احتمالی برای تحلیل التهابی خارجی ریشه دندان شناسایی شده است، همانطور که در تحلیل هایی که ممکن است همراه با جابجایی ارتودنتیک دندان ها اتفاق بیفتد مشهود بوده است.

حقایقی که در مورد تحلیل ریشه دندان وجود دارد:

تحلیل ریشه دندان اغلب هیچ نشانه مشهودی ندارد.

تحلیل ریشه دندان (بویژه تحلیل خارجی) اغلب بدون هیچ نشانه مشهودی است، مگر آنکه دندان به صورت مشهود توسط عوامل خارجی آسیب دیده باشد. به عبارت دیگر، ممکن است شما هیچ دردی تجربه نکنید، و حتی به ذهنتان هم خطور نکند که چنین مشکلی دارید (تا آنکه دندان شما لق شود یا دندان شما به رنگ صورتی در آید).

دندانپزشکان اغلب تنها از طریق تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس مرسوم قادر به شناسایی مشکل هستند. گرچه تعدادی عامل شناخته شده وجود دارند که می توانند منجر به بروز تحلیل شوند، اما در اکثر موارد به نظر نمی رسد مشکل هیچ علت بنیادی مشهودی داشته باشد.

این مشکل مانند یک بیماری خود ایمنی عمل می کند.

وبسایتی به نام “راهکارهای ساده” توضیح می دهد که تحلیل دندن زمانی اتفاق می افتد که بدن شما یک تهدید خارجی دریافت می کند و- در این مورد که اتفاقاً دندان است- آن را مورد حمله قرار می دهد. این همان اتفاقی است که وقتی اختلال خود ایمنی دارید رخ می دهد؛ سیستم ایمنی بدن شما بر علیه سلول های سالم خود شما عمل می کند.

در بسیاری از موارد، دندان مورد نظر آسیب دیده است، و آسیب می تواند آنقدر شدید باشد که بدن شما شروع به حمله به دندان های سالم یا دست نخورده می کند. این می تواند با تضعیف دندان ها باعث لق شدن آنها شود.

تحلیل داخلی بدتر از انواع دیگر است.

دندانپزشک شما تشخیص خواهد داد کدام نوع تحلیل برای شما اتفاق افتاده است. هیچ یک مثبت نیست، اما تحلیل داخلی بدتر از همه است، زیرا می تواند بدون هیچ هشداری ریشه دندان را تخریب کند، مگر آنکه به صورت اتفاقی از دندان عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شود. این مشکل ممکن است آنقدر پیش رفته باشد که باعث از دست رفتن دندان شود و لازم باشد دندان کشیده شود.

دندان قابل نجات دادن است.

یکی از راهکارهای ساده و کلیدی برای درمان تحلیل سریع عمل کردن است. برخی روش های مرسوم می توانند استفاده شوند، مانند درمان ریشه که با انجام آن پالپ عفونی تخلیه می شود و سپس حفره آن پر و سیل می شود. اگر در صورت وجود عفونت، درمان ریشه می تواند با استفاده از کلسیم هیدراکسید همراه باشد.

در برخی موارد، ممکن است دندان قابل نجات دادن نباشد، و لازم باشد کشیده شود و ایمپلنت دندانی جایگزین آن شود. علاوه بر این، موارد متعددی وجود دارند که در آنها روند تحلیل کند است، و ممکن است حتی دندانپزشک شما قادر باشد آسیب ناشی از مشکلات دراز مدت را معکوس کند- یا اگر آسیب در حال پیشرفت نیست، ترجیح دهد دندان را رها کند.

درمان های تحلیل ریشه دندان

از آنجا که موارد خاص متعددی وجود دارند، درمان تحلیل ریشه به صورت گسترده متفاوت است. دندانپزشک شما ممکن است دستور دهد تصویر برداری انجام دهید تا مورد شما را بهتر شناسایی کند و بداند چقدر جدی است. برای درمان ها، موارد خفیف، شامل درمان علائمی مانند تسکین تورم و درد است. در صورتی که موارد وخیم تر را تجربه می کنید، دندانپزشک شما ممکن است درمان هایی مانند درمان ریشه یا کشیدن دندان را پیشنهاد دهند.

بهترین راه برای درمان تحلیل رشه پیشگیری از آن است. مراجعات منظم به دندانپزشک را ادامه دهید تا بتوانید مشکلات دندانی را زود تشخیص دهید. به خاطر داشته باشید که عادات بهداشتی دهان و دندان خود را به خوبی ادامه دهید و پاکسازی بین دندانی به صورت روزانه با نخ دندان، واتر فلاسر، یا دیگر ابزارهای پاکسازی بین دندانی را فراموش نکنید.

این یک حقیقت است که: مشکلات سلامتی دهان می توانند اتفاق بیفتند. خوشبختانه، بهترین درمان تشخیص زود هنگام است. هر مشکل دندانی هر چه زودتر شناسایی شود و تحت درمان قرار بگیرد، زودتر می توانید با اطمینان خاطر لبخند سالم خود را پس بگیرید.

چگونه استرس می تواند منجر به درمان ریشه شود؟

در دنیای مدرن امروز، هر فردی تمام مدت حداقل مقداری استرس دارد، و این می تواند خود را به روش های مختلفی نشان دهد. برای برخی افراد، این مقدار اندک اضطراب کاملاً قابل مدیریت است و خود را به شکل ضربات مداوم پا یا جویدن پیوسته ناخن نشان می دهد. در برخی دیگر، این دندان های آنها است که از آن لطمه می بینند. در حقیقت، برای بسیاری از افراد، استرس آنها می تواند آنقدر روی دندان های آنها تأثیر بگذارد که در حقیقت آنها در نهایت نیاز به درمان ریشه خواهند داشت. چطور ممکن است؟ امروز ما برای شما توضیح می دهیم استرس چه تأثیری روی لبخند شما می گذارد و چه کاری می توانید برای آن انجام دهید.

دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

استرس، دندان های شما، و درمان ریشه

یکی از شایع ترین واکنش هایی که بدن به استرس دارد دندان قروچه است. دندان قروچه عبارت است از فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر یا کلنچینگ فک ها. اکثر افراد این کار را به صورت ناآگاهانه انجام می دهند، و برخی حتی وقتی در خواب هستند، که شرایطی است که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود. براکسیسم در حقیقت آنقدر شایع است که انجمن خواب آمریکا تخمین زده است که هر شب حدوداً روی ۱۰% از افراد جامعه تأثیر می گذارد. این رفتار می تواند هم بین کودکان و هم افراد بزرگسال شایع باشد.

به مرور زمان، دندان قروچه یا براکسیسم می تواند به شدت موجب ساییدگی مینای دندان ها شود، باعث شود دندان های شما ضعیف و حساس تر شوند. اگر این مشکل درمان نشود، دندان ها در نهایت ترک خواهند خورد، و پوشش پالپ حساس دندان که درون آن جای گرفته است از بین خواهد رفت. با از بین رفتن پوشش پالپ، عفونی شدن آن در نتیجه باکتری های داخل دهان بسیار ساده تر خواهد شد، که مادر همه دندان دردها است. تنها راه برای درمان این نوع مشکل چیست؟

بله درست حدس زده اید، درمان ریشه.

حتی مواردی هم وجود داشته اند که استرس منجر به بروز دندان های شدید شده است، حتی اگرچه دندان نسبتاً خوب به نظر می رسیده است. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که عضلات گردن یا پشت کتف آنقدر منقبض می شوند که آنها روی فک تأثیر می گذارند، و این می تواند به راحتی باعث انعکاس مستقیم درد به داخل دندان شود. در بسیاری از بیماران، این نوع دندان دردها در نهایت به درمان ریشه ختم شده اند، علیرغم اینکه در حقیقت هیچ ربطی به دندان آنها نداشته است!

دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

علائم و نشانه های براکسیسم یا دندان قروچه

وجود سر درد مداوم مبهم همراه با درد فک هنگام بیدار شدن از خواب می تواند یک نشانه بارز براکسیسم باشد. اگر مشکوک به وجود دندان قروچه حین خواب هستید، باید با دندانپزشک مشورت کنید. چنین رفتاری می تواند باعث بروز آسیب های شدید به دندان ها، فک ها، و دهان شود.

دندان قروچه می تواند به دندان ها آسیب وارد کند و باعث ترک خوردن، تحلیل ریشه دندان، یا از دست رفتن دندان های دائمی شود. دندان قروچه مداوم می تواند باعث وارد شدن آسیب دائمی به ریشه های دندان ها شود، و در نهایت درمان ریشه به درمان آنها کمک خواهد کرد.

استرس مداوم در نتیجه دندان قروچه می تواند منجر به اختلالات فکی گیجگاهی شود، و درد فک می تواند نشانه اولیه باشد. علائم دیگر براکسیسم عبارتند از:

  • درد در ناحیه صورت
  • درد گوش ها
  • سر دردهای شدید یا متوسط
  • به هم خوردن خواب به دلیل دندان قروچه مداوم
  • ساییدگی دندان ها که باعث افزایش حساسیت دندان ها می شود
  • شکستن دندان ها که حساسیت دندان ها را افزایش می دهد
  • شکستن دندان یا افتادن پر شدگی دندان ها
  • درد یا خشکی فک ها، که می تواند منجر به بروز اختلالات فکی گیجگاهی شود.
دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

برای برطرف نمودن براکسیسم چه باید کرد؟

همانطور که گفتیم، همه افراد مقداری استرس را دارند، اما چگونه می توانیم مطمئن شویم منجر به نیاز به انجام درمان ریشه نخواهد شد؟

وظیفه اصلی دندانپزشک مشخص نمودن دلیل دندان قروچه است. اگر شما دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید (یا مشکوک به انجام آن هستید)، باید هر چه سریع تر با دندانپزشک تماس بگیرید تا برای درمان اقدام کنید. با پیشرفت های علم دندانپزشکی، درمانی برای همه بیماری های دندانی وجود دارد. درد فک و حساسیت دندان ها یک پدیده شایع است که می تواند توسط دندانپزشک درمان شود. در مورد براکسیسم، آنها می توانند ابزارهای دندانی سفارشی به نام محافظ دندان شبانه بسازند که از دندان های شما حین خواب محافظت می کنند. حتی اگر محافظ دندان ها استفاده شوند، دندان قروچه به آنها نیز آسیب وارد می کند. بنابراین، لازم است دندانپزشک دلیل براکسیسم را پیدا کند.

یا، اگر استرس شما کمی کلی تر باشد، لازم است به فکر فعالیت هایی برای کاهش استرس باشید. این می تواند تنها شامل چند دقیقه نشستن در طول روز و لذت بردن از تنفس عمیق باشد، یا در رابطه با موقعیتی که پیش تر به آن اشاره کردیم، دریافت ماساژ های شل کننده عضلات برای برطرف کردن تنش عضلات می تواند به شما این اطمینان را بدهد که تنش عضلات در یک قسمت از بدن روی جای دیگری از بدن تأثیر نخواهد گذاشت.

نوشیدن الکل می تواند دندان قروچه را تشدید کند، به همین دلیل از نوشیدن الکل پرهیز کنید. شکلات و نوشیدنی های کافئین دار نیز چنین تأثیری دارند.

از جویدن هر چیز غیر خوراکی مانند مداد، ناخن، یا یخ اجتناب کنید.

تکنیک های خوب خوابیدن را تمرین کنید.

روی هم رفته، گرچه ممکن است زندگی پر از استرس باشد، اما نباید روی لبخند شما تأثیر بگذارد. به محض تجربه کردن هر گونه دندان دردی، اگر فکر می کنید دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید، تا جایی که می توانید برای کاهش استرس در زندگی خود تلاش کنید. با انجام این کار شما قادر خواهید بود لبخند خود را سالم حفظ کنید و تا جای ممکن می توانید از نیاز به انجام درمان ریشه اجتناب کنید.