پاپیلاهای قارچی شکل برجستگی های کوچکی هستند که روی زبان و طرفین آن واقع شده اند. آنها همرنگ بقیه زبان هستند و در شرایط عادی غیر قابل تشخیص هستند. آنها بافتی خشن به زبان شما می دهند که در عمل خوردن به شما کمک می کنند. آنها همچنین حاوی جوانه های چشایی و حسگرهای دما هستند.

علل تورم جوانه های چشایی

تورم جوانه های چشایی نسبتاً رایج است زیرا شرایط مختلفی وجود دارند که می توانند باعث بروز این شرایط شوند. اغلب اوقات، این دلایل جدی نیستند و این برجستگی ها بدون هیچ مداخله ای سریع برطرف می شوند. اگر برجستگی های روی زبان شما مداوم هستند، در حال رشد و یا گسترش هستند، و یا عمل خوردن را برای شما دشوار کرده اند، به پزشک خود مراجعه کنید.

تورم جوانه چشایی یا پاپیلا

تورم جوانه چشایی یا پاپیلا

برجستگی های کاذب (پاپیلاهای زبانی گذرا)

حدود نیمی از ما در یک مقطع زمانی برجستگی های کاذب را تجربه کرده ایم. این برجستگی های سفید یا قرمز کوچک زمانی شکل می گیرند که پاپیلا ها تحریک و کمی متورم می شوند. همیشه مشخص نیست که چرا این اتفاق رخ می دهد، اما ممکن است با استرس، سیگار کشیدن، هورمون ها، غذاهای خاص، غذاهای داغ یا تند ارتباط داشته باشد. گرچه پاپیلاهای کاذب می توانند ناراحت کننده باشند، اما آنها جدی نیستند و معمولاً بدون درمان و در عرض چند روز می توانند برطرف شوند. با این حال، برجستگی ها می توانند دوباره تکرار شوند.

پاپیلاهای زبانی بثوری در میان کودکان شایع تر هستند و به احتمال زیاد مسری نیز می باشند. این مشکل می تواند با تب و تورم غدد همراه باشد. بعلاوه، گاهی اوقات با یک عفونت ویروسی همراه است. به طور کلی به درمان نیاز ندارد و ظرف دو هفته برطرف می شود، اما می تواند دوباره تکرار شود. شستشو با آب نمک یا آب سرد، خوردن غذاهای نرم و آبکی، ممکن است مقداری تسکین دهنده باشد.

آفت دهان

آفت های دهان می توانند در هر نقطه ای داخل دهان، از جمله زیر زبان بوجود بیایند. علت این زخم های دردناک، قرمز ناشناخته است. خوشبختانه، آنها مسری نیستند. داروهای ضد درد بدون نسخه ممکن است علائم را کاهش دهند. زخم های آفتی معمولاً ظرف ۱۰ روز و بدون درمان بهتر می شوند. در صورت پایدار بودن آنها، همراه بودن با تب، یا بد بودن اوضاع آنها به گونه ای که نتوانید چیزی بخورید یا بنوشید باید به پزشک مراجعه کنید. داروهای موضعی تقویتی تجویزی ممکن است کمک کنند.

پاپیلیومای شاخی یا پوسته پوسته شونده

پاپیلومای شاخی با پاپیلوما ویروس انسانی همراه است. این نوع پاپیلوما معمولاً تکی است و شکل برجسته نامنظم دارد که می تواند با جراحی یا با کمک تخلیه با لیزر درمان شود. هیچ درمانی برای HPV وجود ندارد، اما علائم تکی می توانند مورد توجه قرار گیرند.

سیفلیس

سیفلیس یک عفونت منتقل شونده از راه جنسی است. این عارضه معمولاً با یک زخم کوچک و بدون درد شروع می شود که درمان آن آسان است. به دنبال زخم اولیه بثورات بروز پیدا می کنند. با پیشرفت بیماری زخم های بیشتری می آیند و می روند. در مراحل اولیه، سیفلیس به راحتی با آنتی بیوتیک ها درمان می شود. در طول مراحل ثانویه، زخم ها ممکن است داخل دهان و روی زبان ظاهر شوند. این زخم ها اگر بدون درمان باقی بمانند، می توانند منجر به بروز عوارض جدی و حتی مرگ شوند.

تب مخملک

تب مخملک می تواند منجر به بروز ‘زبان توت فرنگی’ شود. این شرایط باعث قرمز و متورم زبان شدن، و پر از نقاط برجسته شدن آن خواهد شد. این عفونت باکتریایی می تواند باعث بروز بثورات پوستی و تب نیز شود. تب مخملک معمولاً خفیف است و می تواند با آنتی بیوتیک ها درمان شود. عوارض نادر عبارتند از ذارت الریه، تب روماتیسمی و بیماری کلیوی. تب مخملک بسیار مسری است، بنابراین باید جدی گرفته شود.

گلوسیتیس Glossitis یا التهاب زبان

گلوسیتیس زمانی است که التهاب باعث می شود زبان شما به جای دارای نقاط برجسته بودن صاف به نظر برسد. این ممکن است نتیجه علل محتلفی باشد، از جمله یک واکنش آلرژیک، سیگار کشیدن و سایر تحریک کننده ها یا عفونت. درمان به علت بستگی دارد. اگر التهاب زبان تداوم داشته باشد یا تکراری باشد، به پزشک خود مراجعه کنید.

سرطان دهان

اکثر برجستگی های روی زبان جدی نیستند، اما برخی از آنها سرطانی هستند. برجستگی های سرطانی معمولاً روی طرفین زبان ظاهر می شوند، نه در قسمت بالای آن. شایع ترین نوع سرطان که روی زبان گسترش پیدا می کند، سرطان سلول سنگفرشی است.

سرطان زبانی دهان روی قسمت جلوی زبان ظاهر می شود. توده ممکن است خاکستری، صورتی یا قرمز رنگ باشد. لمس کردن آن ممکن است باعث خونریزی شود.

سرطان می تواند در پشت یا پایه زبان نیز رخ دهد. تشخیص آن ممکن است دشوارتر باشد، بویژه به این دلیل که در ابتدا هیچ دردی وجود ندارد. با پیشرفت آن ممکن است دردناک باشد.

اگر سرطان مشکوک باشد، به احتمال زیاد پزشک یک نمونه بافت را برای بررسی زیر میکروسکوپ (بیوپسی) می گیرد. گزینه های درمان بسته به نوع و مرحله سرطان عبارتند از جراحی، شیمی درمانی و رادیوتراپی.

فیبروم تروماتیک

فیبروم تروماتیک یک زائده صاف و صورتی رنگ روی زبان، ناشی از تحریک مزمن است. تشخیص آن دشوار است، بنابراین معمولاً بیوپسی یا نمونه برداری ضروری است. در صورت لزوم، زائده می تواند با جراحی برداشته شود.

کیست لنفو اپیتلیال

این کیست های زرد نرم معمولاً زیر زبان ظاهر می شوند. علت آنها مشخص نیست. کیست ها خوش خیم هستند و می توانند با جراحی برداشته شوند.

بهداشت ضعیف دهان و دندان ها

بهداشت ضعیف دهان و دندان می تواند منجر به رشد بیش از حد و عفونت جوانه های چشایی با باکتری ها و ویروس ها شود. بهداشت خوب دهان و دندان باید هر روز رعایت شود و شامل مسواک زدن دو بار در روز، نخ دندان کشیدن روزانه، و استفاده از دهانشویه است.

خشکی دهان

خشکی دهان نیز می تواند منجر به رشد بیش از حد باکتری ها شود. هیدراته ماندن بدن مهم است.

رفلاکس اسید معده

رفلاکس اسید زمانی است که اسید از معده شما به مری باز می گردد. گاهی اوقات این اسید می تواند راه خود را تا دهان شما باز کند، که می تواند باعث سوختگی زبان و تورم جوانه های چشایی شود. بهبود رژیم غذایی با پرهیز از غذاهایی که می توانند موجب تشدید رفلاکس شوند، اولین گام برای درمان این مشکل است. این به معنی اجتناب از غذاهای گرم و تند، کافئین قهوه، شکلات، نوشابه، غذاهای چرب و غیره است. علاوه بر این، پس از خوردن غذا حداقل به مدت ۲ ساعت از دراز کشیدن اجتناب کنید. داروهای ضد رفلاکس برای بیمارانی در دسترس هستند که با وجود این اقدامات احتیاطی همچنان رفلاکس آنها ادامه دارد.

غذاهای خیلی داغ یا سرد

اینها می توانند باعث سوختگی زبان و تورم جوانه های چشایی شوند شوند. البته، اجتناب از این غذاها بهترین گام خواهد بود. اگر قبلاً زبان خود را سوزانده باشید، سپس استفاده از یخ برای کمک به تسکین آن می تواند به کاهش علائم آن کمک کند، اما در اغلب موارد، این مشکل در طول چند روز حل خواهد شد.

غذاهای تند و غذاهای اسیدی

این خوراکی ها می توانند رفلاکس را تشدید کنند که همانطور که در بالا ذکر شد، درمان می شود. غذاهای بسیار تند مانند فلفل های تند یا غذاهای اسیدی مانند مرکبات نیز می توانند باعث تحریک خود زبان و تورم جوانه های چشایی شوند.

کمبود ویتامین

کمبود ویتامین های ضروری مانند ویتامین B، کمبود آهن و سایر مواد مغذی ممکن است باعث التهاب جوانه های چشایی شود.

دفعه بعد که یک قرص مصرف کردید، این سؤال را از خود بپرسید: این دارو با دهان و دندان من چه می کند؟

به طور کلی، داروها برای ایجاد احساس بهتر طراحی شده اند. اما همه داروها، خواه به صورت خوراکی و یا تزریقی مصرف شوند، با خطر عوارض جانبی همراه هستند و ثابت شده است که صدها دارو باعث بروز مشکلات دهانی می شوند. داروهایی که برای درمان سرطان، فشار خون بالا، درد شدید، افسردگی، آلرژی و حتی سرما خوردگی استفاده می شوند، می توانند بر سلامت دندان ها تأثیر منفی بگذارند. به همین دلیل است که نه فقط پزشک، بلکه دندانپزشک شما نیز باید همیشه از تمام داروهایی که مصرف می کنید، از جمله محصولات بدون نسخه، ویتامین ها و مکمل ها اطلاع داشته باشند.

برخی از شایع ترین عوارض جانبی داروها (دهانی) مربوط به دهان در زیر فهرست شده اند.

خشکی دهان (زروستومیا)

برخی داروها می توانند میزان بزاق دهان را کاهش دهند و باعث خشکی ناراحت کننده دهان (زروستومیا) شوند. بدون بزاق کافی، بافت های داخل دهان می توانند تحریک و ملتهب شوند. این امر خطر ابتلا به عفونت، پوسیدگی دندان و بیماری لثه را افزایش می دهد.

بیش از ۴۰۰ دارو به عنوان عامل خشکی دهان شناسایی شده اند. خشکی دهان بعلاوه یکی از عوارض جانبی برخی داروهای خاص شیمی درمانی است.

برخی از داروهایی که در فهرست عوارض جانبی آنها خشکی دهان ذکر شده است عبارتند از:

  • آنتی هیستامین ها
  • داروهای ضد افسردگی
  • داروهای ضد روان پریشی
  • داروهای بیماری پارکینسون
  • داروهای بیماری آلزایمر
  • داروهای استنشاقی ریه
  • برخی از داروهای خاص فشار خون و قلب، از جمله مهار کننده های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE)، مسدو کننده های کانال کلسیم، مسدود کننده های بتا، داروهای ریتم قلب و دیورتیک ها
  • داروهای تشنج
  • ایزوترتینوئین، که برای درمان آکنه استفاده می شود
  • داروهای ضد اضطراب
  • داروهای ضد تهوع و داروهای ضد اسهال
  • داروهای ضد درد مخدر
  • اسکوپولامین، که برای جلوگیری از بیماری حرکتی استفاده می شود
  • داروهای ضد اسپاسم

خشکی دهان می تواند یک مشکل آزار دهنده باشد. با این حال، بسیاری از اوقات، مزایای استفاده از دارو از خطرات و ناراحتی ناشی از خشکی دهان بیشتر است. نوشیدن مقادیر زیاد آب یا جویدن آدامس فاقد قند ممکن است به تسکین علائم شما کمک کند. جایگزین های بزاق، مانند آنهایی که داخل دهان اسپری می شوند نیز ممکن است مؤثر باشند.

عوارض دارو بر دهان و دندان

عوارض دارو بر دهان و دندان

عفونت قارچی

برخی از داروهای استنشاقی خاص که برای آسم استفاده می شوند ممکن است منجر به بروز عفونت قارچی داخل دهان شوند که کاندیدیازیس دهانی نامیده می شود. شستشوی دهان با آب پس از استفاده از داروهای استنشاقی می تواند به جلوگیری از این عارضه جانبی کمک کند.

تورم لثه (رشد بیش از حد لثه)

برخی از داروها می توانند باعث رشد زیاد بافت لثه شوند، وضعیتی که “رشد بیش از حد لثه” نامیده می شود. بافت لثه آنقدر متورم می شود که شروع به رشد روی دندان ها می کند. رشد بیش از حد لثه خطر ابتلا به بیماری پریودنتال را افزایش می دهد. بافت متورم لثه محیطی مساعد برای باکتری ها بوجود می آورد که می تواند به ساختارهای اطراف دندان آسیب وارد کند.

داروهایی که می توانند باعث تورم و رشد بیش از حد لثه شوند عبارتند از:

  • فنی توئین، یکی از داروهای تشنج
  • سیکلوسپورین، یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی که اغلب برای جلوگیری از پس زدن پیوند استفاده می شود
  • داروهای فشار خون به نام مسدود کننده های کانال کلسیم، که شامل نیفدیپین، وراپامیل، دیلتیازم و آملودیپین هستند.

بروز این عارضه جانبی در مردان بیشتر از زنان است. داشتن پلاک دندانی موجود نیز باعث افزایش این خطر در شما می شود. رعایت بهداشت خوب دهان و دندان و مراجعه مکرر به دندانپزشک (شاید هر سه ماه یک مرتبه) بتواند به کاهش احتمال ابتلا به این بیماری کمک کند.

التهاب مخاط داخلی دهان (موکوزیت)

موکوزیت عبارت است از التهاب بافت مرطوب پوشاننده دهان و دستگاه گوارش. این بافت غشاء مخاطی نامیده می شود. موکوزیت عارضه جانبی شایع شیمی درمانی است. پزشکان معتقد هستند که برخی داروهای خاص شیمی درمانی، از جمله متوترکسات و ۵ فلوئورواوراسیل، باعث ایجاد الگوی پیچیده ای از تغییرات بیولوژیکی می شوند که به سلول های سازنده غشاهای مخاطی آسیب می رسانند. موکوزیت باعث بروز تورم دردناک دهان و زبان می شود و می تواند منجر به خونریزی، درد و زخم های دهان شود. این وضعیت می تواند خوردن را دشوار کند.

در صورت مصرف الکل، استعمال دخانیات، عدم مراقبت از دندان ها و لثه ها، کم آبی بدن یا ابتلا به دیابت، اچ آی وی یا بیماری کلیوی، احتمال ابتلا به موکوزیت پس از مصرف داروهای شیمی درمانی بیشتر خواهد بود.

داروهای شیمی درمانی که می توانند باعث موکوزیت شوند عبارتند از:

  • آلمتوزوماب (کمپات)
  • آسپاراژیناز (السپار)
  • بلئومایسین (بلنوکسان)
  • بوسولفان (میلران، بوسولفکس)
  • کپسیتابین (زلودا)
  • کربوپلاتین (پاراپلاتین)
  • سیکلوفسفامید (سیتوکسان)
  • سیتارابین (سیتوزار- یو)
  • دانوروبیسین (سروبیدین)
  • دوستاکسل (تاکسوتر)
  • دوکسوروبیسین (آدریامایسین)
  • اپی روبیسین (النس)
  • اتوپوزید (وی پزید)
  • فلوئورواوراسیل (۵ FU)
  • جمسیتابین (جمزار)
  • هیدروکسی اوره (هیدرا)
  • ایداروبیسین (ایدامایسین)
  • اینترلوکین ۲ (پرولوکین)
  • ایرینوتسان (کامپتوسار)
  • لوموستین (CeeNU)
  • مکلورتامین (موستارژن)
  • ملفالان (الکران)
  • متوترکسات (روماترکس)
  • میتومایسین (موتامیسین)
  • میتوکسانترون (نووانترون)
  • اگزالی پلاتین (الوکساتین)
  • پاکلیتاکسل (تاکسول)
  • پمترکسد (آلیمات)
  • پنتواستاتین (نیپنت)
  • پروکاربازین (ماتولان)
  • تیوتپا (تیوپلکس)
  • توپوتکان (هیکامتین)
  • تراستوزوماب (هرسپتین)
  • ترتینوئین (وزانوئید)
  • وین بلاستین (ولبان)
  • وین کریستین (آنوکووین)
عوارض دارو بر دهان و دندان

عوارض دارو بر دهان و دندان

زخم های دهان

زخم دهان به زخم بازی گفته می شود که داخل دهان یا روی زبان ایجاد می شود. زخم های دهان اغلب با “گود شدگی های داخل دهان” مقایسه می شوند، زیرا دارای سوراخی در وسط هستند. این سوراخ در واقع شکستگی در بافت مرطوب (غشاء مخاطی) است که دهان را پوشش می دهد. زخم های دهان ممکن است آفت دهان نیز نامیده شوند.

داروهای شیمی درمانی که باعث بروز موکوزیت می شوند می توانند باعث ایجاد زخم های دهان نیز شوند. این داروها عبارتند از:

  • آلمتوزوماب (کمپات)
  • بلئومایسین (بلنوکسان)
  • کپسیتابین (زیلودا)
  • ستوکسیماب (اربیتوکس)
  • دوستاکسل (تاکسوترت)
  • دوکسوروبیسین (آدریامایسین)
  • اپی روبیسین (النس)
  • ارلوتینیب (تراسوا)
  • فلوئورواوراسیل (۵ FU)
  • متوترکسات (روماترکس)
  • سونیتینیب (سوتنت)
  • وین کریستین (اونکووین)

دیگر داروهایی که با ایجاد زخم های دهان مرتبط هستند عبارتند از:

  • آسپرین
  • طلا که برای درمان آرتریت روماتوئید استفاده می شود
  • پنی سیلین
  • فنی توئین
  • سولفونامیدها
  • استرپتومایسین

تغییرات حس چشایی، از جمله طعم فلز

گاهی اوقات، یک دارو می تواند حس چشایی شما را تغییر دهد. تغییر در توانایی بدن برای حس کردن مزه ها، دیسگوزی dysgeusia نامیده می شود. برخی از داروها می توانند طعم غذا را متفاوت کنند یا طعم فلزی، شوری یا تلخی را در دهان ایجاد کنند. تغییرات چشایی بویژه در میان بیماران مسن که چندین دارو مصرف می کنند رایج است.

معمولاً تغییرات حس چشایی موقتی است و با قطع مصرف دارو از بین می رود.

داروهای شیمی درمانی، از جمله متوترکسات و دوکسوروبیسین، یکی از علل شایع تغییرات حس چشایی هستند.

داروهای زیاد دیگری هستند که با تغییرات طعم مرتبط می باشند. آنها عبارتند از:

  • داروهای آلرژی (آنتی هیستامین)
  • کلرفنیرامین مالئات
  • آنتی بیوتیک ها
  • آمپی سیلین
  • بلئومایسین
  • سفاماندول
  • لووفلوکساسین (لواکین)
  • لینکومایسین
  • تتراسایکلین ها
  • ضد قارچ
  • آمفوتریسین B
  • گریزئوفولوین
  • مترونیدازول
  • داروهای ضد روان پریشی
  • لیتیوم
  • تری فلوپرازین
  • داروهای آسم
  • بامیفیلین
  • بیس فسفونات ها
  • اتیدرونات
  • داروهای فشار خون
  • کاپتوپریل، یک مهار کننده ACE
  • دیلتیازم، مسدود کننده کانال کلسیم
  • انالاپریل، یک مهار کننده ACE
  • رقیق کننده های خون
  • دی پیریدامول
  • داروهای کاهش دهنده کلسترول
  • کلوفیبرات
  • کورتیکواستروئیدها (که برای درمان التهاب استفاده می شوند)
  • دگزامتازون (DMSO)
  • هیدروکورتیزون
  • داروهای دیابت
  • گلیپیزید
  • دیورتیک ها
  • آمیلوراید
  • اسید اتاکرینیک
  • داروهای گلوکوم
  • استازولامید
  • داروهای نقرس
  • آلوپورینول
  • کلشی سین
  • داروهای قلب
  • پچ نیتروگلیسیرین
  • داروهای کم خونی ناشی از فقر آهن
  • سوربیتکس آهن (تزریق شده)
  • شل کننده های عضلانی
  • باکلوفن
  • کلرمزانون
  • داروهای بیماری پارکینسون
  • لوودوپا
  • درمان آرتریت روماتوئید
  • طلا
  • داروهای تشنج
  • کاربامازپین
  • فنی توئین
  • داروهای تیروئید
  • کاربیمازول
  • متیمازول
  • داروهای ضد پس زدن پیوند
  • آزاتیوپرین
  • داروهای سل
  • اتامبوتول
  • محصولات ترک سیگار
  • چسب نیکوتین پوست
  • محرک ها
  • آمفتامین

پوسیدگی دندان

استفاده طولانی مدت از داروهای شیرین شده می تواند منجر به پوسیدگی دندان شود. شکر یک ماده افزوده شده به بسیاری از انواع محصولات دارویی، از ویتامین ها و قطره های سرفه گرفته تا آنتی اسیدها و داروهای بر پایه شربت است. پس از استفاده چنین محصولاتی، دهان خود را بشویید، یا از پزشک یا داروساز خود بپرسید که آیا جایگزین فاقد قند برای آنها وجود دارد یا خیر.

عوارض دارو بر دهان و دندان

عوارض دارو بر دهان و دندان

تغییر رنگ دندان

در دهه ۱۹۵۰، پزشکان دریافتند که استفاده از آنتی بیوتیک های تتراسایکلین در طول دوران بارداری منجر به قهوه ای شدن رنگ دندان ها در کودکان می شود. وقتی فردی تتراسایکلین مصرف می کند، مقداری از دارو داخل کلسیمی که بدن برای ساختن دندان استفاده می کند، رسوب می کند. وقتی دندان ها رشد می کنند، رنگ آن ها مایل به زرد است و با قرار گرفتن در معرض نور خورشید به تدریج قهوه ای می شوند.

با این حال، تتراسایکلین اگر بعد از تشکیل همه دندان ها مصرف شود، باعث تغییر رنگ دندان نمی شود. تنها زمانی باعث تغییر رنگ دندان ها می شود که دارو را قبل از شکل گیری دندان های شیری یا ثانویه مصرف شود.

امروزه تتراسایکلین و آنتی بیوتیک های مرتبط با آن، در طول دوران بارداری یا در کودکان خردسال که دندان های آنها هنوز در حال شکل‌ گیری است(زیر ۸ سال)، توصیه نمی شود.

اعتقاد بر این است که داروهای دیگر روی مواد داخل یا روی دندان های موجود تأثیر می گذارند و باعث ایجاد لکه می شوند.

داروهای زیر می توانند باعث تغییر رنگ دندان به رنگ های قهوه ای، زرد مایل به قهوه ای، یا خاکستری شوند:

  • آموکسی سیلین کلاولانات (Augmentin)، نوعی آنتی بیوتیک است که برای درمان تعدادی از عفونت های باکتریایی استفاده می شود.
  • کلرهگزیدین، یک ضد عفونی کننده
  • داکسی سایکلین، یک آنتی بیوتیک مرتبط با تتراسایکلین که اغلب برای درمان آکنه استفاده می شود
  • تتراسایکلین، آنتی بیوتیکی است که برای درمان آکنه و برخی عفونت های تنفسی استفاده می شود

فلوراید بیش از حد (که در برخی ویتامین های جویدنی، خمیر دندان ها و دهانشویه ها یافت می شود) می تواند منجر به ایجاد رگه های سفید رنگ روی مینای دندان ها یا تغییر رنگ دندان ها به قهوه ای مایل به سفید شود. در موارد شدید، فلوراید اضافی (که فلوئوروزیس نامیده می شود) می تواند منجر به ایجاد لکه های دائمی قهوه ای رنگ روی دندان ها شود.

داروهای زیر ممکن است باعث ایجاد رنگ خاکستری یا خاکستری مایل به سبز یا آبی شوند:

  • سیپروفلوکساسین (سیپرو)، نوعی آنتی بیوتیک معروف به کینولون
  • مینوسیکلین، یک آنتی بیوتیک مرتبط با تتراسایکلین

نمک های آهن که از طریق خوراکی مصرف می شوند نیز می توانند منجر به سیاه شدن دندان ها شوند.

وقتی شما پدر یا مادر می شوید، به نظر می رسد که شما پیوسته در حال تأیید به موقع رسیدن فرزندتان به نقاط عطف شناخته شده هستید. یکی از این لحظات بزرگ- تقریباً به همان بزرگی که اولین دندان کوچک او از داخل لثه بیرون می آید- زمانی است که کودک شما اولین دندان شیری خود را از دست می دهد.

در این مقاله ما برای شما توضیح می دهیم که چه زمانی باید انتظار داشته باشید از دست رفتن دندان های شیری کودک شما آغاز شود، معمولاً چه نگرانی هایی وجود دارد، و چه مشکلات احتمالی می توانند وجود داشته باشند- و چه چیزهایی باید بدانید تا سلامت دهان کودک شما تضمین شود.

زمان بندی رویش دندان های شیری- زمان بیرون آمدن و افتادن آنها

زمان بیرون آمدن و افتادن دندان های شیری در هر کودک متفاوت است. وقتی دندان های جدید بیرون می آیند، اصطلاح رسمی آن “رویش” است. روی هم رفته، کودکان ۲۰ دندان شیری خواهند داشت تا با آنها غذای خود را بجوند.

رویش دندان های شیری کودک شما از حدود ۶ ماهگی آغاز خواهد شد، و این تا حدود ۳ سالگی ادامه پیدا خواهد کرد. از دست رفتن دندان های شیری کودک شما از ۶ سالگی آغاز و در نهایت در ۱۲ سالگی همه دندان های شیری خود را از دست خواهد داد. زمانی که فرزند شما به سال های جوانی می رسد، ۳۲ دندان خواهد داشت.

چرا ما انسان ها دو دست دندان داریم؟

شاید این پرسش پیش بیاید که اصلاً چرا دندان های شیری ما می افتند؟ اینطور به نظر می رسد که این دندان های شیری مانند فضا نگهدار عمل می کنند، و فضای کافی داخل فک برای دندان های دائمی آینده ایجاد می کنند.

در اکثر کودکان، از دست رفتن دندان های شیری از حدود ۶ سالگی آغاز می شود. البته، همه دندان ها در یک زمان نمی افتند.

وقتی یک دندان دائمی برای بیرون آمدن آماده باشد، ریشه دندان شیری شروع به حل شدن می کند تا زمانی که به طور کامل از بین برود. در آن زمان، دندان لق می شود و تنها با بافت لثه پیرامون در جای خود باقی می ماند.

افتادن دندان شیری

افتادن دندان شیری

اولین دندان هایی که بیرون می آیند: دندان های پیشین

شاید برای شما شگفت انگیز باشد وقتی می فهمید که اکثر افراد دندان های شیری خود را به همان ترتیبی از دست می دهند که بیرون آمده اند.

به این ترتیب، از آنجا که دندان های پیشین مرکزی فک پایین اولین دندان های شیری هستند که حدود ۶ ماهگی بیرون می آیند، آنها اولین دندان هایی هستند که وقتی کودک حدوداً ۶ یا ۷ ساله است لق می شوند و فضا را برای رویش دندان های دائمی خالی می کنند.

پس از دندان های پیشین مرکزی فک پایین، نوبت بیرون آمدن دندان های پیشین مرکزی فک بالا است، که راه را برای دندان های بزرگتر پیشین مرکزی فک بالا باز کنند که همه ما انتظار داریم آنها را در بزرگسالی ببینیم.

در برخی کودکان، از دست رفتن دندان ها می تواند زمان هیجان انگیزی باشد، مخصوصاً اگر شما مفاهیمی مانند فرشته مهربان را به آنها معرفی کنید. برای سایرین، ممکن است کمی ناراحت کننده باشد، زیرا چیزی که فکر می کردند دائمی است از داخل دهان آنها بیرون آمده است. به همین ترتیب غیر معمول نیست که کودکان هنگام از دست دادن دندان کمی درد یا ناراحتی را تجربه کنند. پس از افتادن دندان:

  • از کودک بخواهید دهان خود را با مقداری آب و نمک ساده شستشو دهد تا به تمیز شدن لثه ها کمک کند.
  • مقداری گاز استریل برای کمک به پوشش دادن آن ناحیه استفاده کنید، که تحت عنوان حفره دندان شناخته می شود، و از کودک بخواهید از بیرون انداختن آن اجتناب کند زیرا این کار موجب بروز خونریزی خواهد شد.
  • پس از آنکه هر گونه خونریزی بند آمد، اگر درد یا ناراحتی وجود داشت، یک دستمال سرد مرطوب روی حفره دندان قرار دهید.

دندان های بعدی: دندان های پیشین لترال

پس از افتادن دندان های پیشین مرکزی، دندان های شیری بعدی دندان های لترال پیشین خواهند بود. معمولاً ابتدا دندان های لترال پیشین فک بالا لق می شوند. این معمولاً بین ۷ تا ۸ سالگی اتفاق می افتد.

در این زمان، کودک شما باید بیشتر با تجربه افتادن دندان ها آشنا شده باشد. به صورت ایده آل، دیگر نباید تجربه ترسناکی باشد، زیرا آنها قبل از دندان های لترال پیشین، چهار دندان دیگر را نیز از دست داده اند.

اولین دندان های خردکن: دندان های مولر اول

در مقایسه با زمانی که اولین دندان فرزندتان روییده است، از دست دادن آنها برای والدین می تواند به میزان قابل توجهی فرایند راحت تری باشد. در حالی که روند دندان درآوردن می تواند به طور کلی ناراحت کننده باشد، بیرون آمدن دندان های مولر بویژه برای کودکان نوپا و بچه های خردسال می تواند دردناک باشد.

در مقایسه، دندان های مولر شیری اول وقتی می افتند یا دندان های مولر دائمی اول جای آنها را می گیرند درد ندارند. این دندان های مولر اول شیری معمولاً بین سنین ۹ تا ۱۱ سالگی می افتند.

مرحله نهایی: دندان های مولر دوم شیری و دندان های نیش

آخرین دست از دندان های شیری که می افتند دندان های نیش و دندان های مولر دوم شیری هستند. دندان های شیری معمولاً بین سنین ۹ و ۱۲ سالگی می افتند، در حالی که دندان های مولر دوم شیری آخرین دندان های شیری هستند که فرزند شما آنها را از دست می دهد. این دست آخر از دندان ها معمولاً بین سنین ۱۰ تا ۱۲ سالگی می افتند.

با بزرگ شدن کودک شما، فک های آنها نیز رشد می کنند تا دندان های دائمی که بزرگ تر هستند را درون خود جای دهند. وقتی کودک شما به سن ۱۳ سالگی می رسد، آنها باید یک دست دندان دائمی کامل داشته باشند.

دندان های عقل چطور؟

وقتی فرزند شما به اواخر دهه دوم زندگی خود می رسد، دندان های عقل او (دندان های مولر سوم) ممکن است بیرون بیایند. ممکن است شگفت زده شوید از اینکه همه افراد دندان عقل ندارند. برخی افراد به جای چهار دندان عقل کامل، تنها تعدادی از آنها را دارند، و همه نیاز به کشیدن آنها ندارند.

این آخرین دست از دندان های مولر دندان های عقل نامیده می شوند، زیرا تصور عامه بر این است که شما تنها زمانی صاحب این دندان های می شوید که به بلوغ بیشتری رسیده باشید و به دلیل تجربیات بیشتر در زندگی دانش بیشتری کسب کرده باشید.

افتادن دندان شیری

افتادن دندان شیری

اگر کودک شما این زمان بندی را دنبال نکند چطور؟

زمان بندی که در اینجا آورده شده است  تنها یک راهنمای کلی است. اگر رویش دندان های فرزند شما خیلی کند باشد، شما باید انتظار داشته باشید که افتادن دندان های شیری او نیز کمی طولانی تر شود.

با این حال، اگر فرزند شما نقطه عطف دندانی خود را تا یک سال از دست داده باشد (خواه رویش و یا از دست دادن)، با دندانپزشک کودک خود گفتگو کنید.

چگونه استرس می تواند منجر به درمان ریشه شود؟

در دنیای مدرن امروز، هر فردی تمام مدت حداقل مقداری استرس دارد، و این می تواند خود را به روش های مختلفی نشان دهد. برای برخی افراد، این مقدار اندک اضطراب کاملاً قابل مدیریت است و خود را به شکل ضربات مداوم پا یا جویدن پیوسته ناخن نشان می دهد. در برخی دیگر، این دندان های آنها است که از آن لطمه می بینند. در حقیقت، برای بسیاری از افراد، استرس آنها می تواند آنقدر روی دندان های آنها تأثیر بگذارد که در حقیقت آنها در نهایت نیاز به درمان ریشه خواهند داشت. چطور ممکن است؟ امروز ما برای شما توضیح می دهیم استرس چه تأثیری روی لبخند شما می گذارد و چه کاری می توانید برای آن انجام دهید.

دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

استرس، دندان های شما، و درمان ریشه

یکی از شایع ترین واکنش هایی که بدن به استرس دارد دندان قروچه است. دندان قروچه عبارت است از فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر یا کلنچینگ فک ها. اکثر افراد این کار را به صورت ناآگاهانه انجام می دهند، و برخی حتی وقتی در خواب هستند، که شرایطی است که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود. براکسیسم در حقیقت آنقدر شایع است که انجمن خواب آمریکا تخمین زده است که هر شب حدوداً روی ۱۰% از افراد جامعه تأثیر می گذارد. این رفتار می تواند هم بین کودکان و هم افراد بزرگسال شایع باشد.

به مرور زمان، دندان قروچه یا براکسیسم می تواند به شدت موجب ساییدگی مینای دندان ها شود، باعث شود دندان های شما ضعیف و حساس تر شوند. اگر این مشکل درمان نشود، دندان ها در نهایت ترک خواهند خورد، و پوشش پالپ حساس دندان که درون آن جای گرفته است از بین خواهد رفت. با از بین رفتن پوشش پالپ، عفونی شدن آن در نتیجه باکتری های داخل دهان بسیار ساده تر خواهد شد، که مادر همه دندان دردها است. تنها راه برای درمان این نوع مشکل چیست؟

بله درست حدس زده اید، درمان ریشه.

حتی مواردی هم وجود داشته اند که استرس منجر به بروز دندان های شدید شده است، حتی اگرچه دندان نسبتاً خوب به نظر می رسیده است. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که عضلات گردن یا پشت کتف آنقدر منقبض می شوند که آنها روی فک تأثیر می گذارند، و این می تواند به راحتی باعث انعکاس مستقیم درد به داخل دندان شود. در بسیاری از بیماران، این نوع دندان دردها در نهایت به درمان ریشه ختم شده اند، علیرغم اینکه در حقیقت هیچ ربطی به دندان آنها نداشته است!

دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

علائم و نشانه های براکسیسم یا دندان قروچه

وجود سر درد مداوم مبهم همراه با درد فک هنگام بیدار شدن از خواب می تواند یک نشانه بارز براکسیسم باشد. اگر مشکوک به وجود دندان قروچه حین خواب هستید، باید با دندانپزشک مشورت کنید. چنین رفتاری می تواند باعث بروز آسیب های شدید به دندان ها، فک ها، و دهان شود.

دندان قروچه می تواند به دندان ها آسیب وارد کند و باعث ترک خوردن، تحلیل ریشه دندان، یا از دست رفتن دندان های دائمی شود. دندان قروچه مداوم می تواند باعث وارد شدن آسیب دائمی به ریشه های دندان ها شود، و در نهایت درمان ریشه به درمان آنها کمک خواهد کرد.

استرس مداوم در نتیجه دندان قروچه می تواند منجر به اختلالات فکی گیجگاهی شود، و درد فک می تواند نشانه اولیه باشد. علائم دیگر براکسیسم عبارتند از:

  • درد در ناحیه صورت
  • درد گوش ها
  • سر دردهای شدید یا متوسط
  • به هم خوردن خواب به دلیل دندان قروچه مداوم
  • ساییدگی دندان ها که باعث افزایش حساسیت دندان ها می شود
  • شکستن دندان ها که حساسیت دندان ها را افزایش می دهد
  • شکستن دندان یا افتادن پر شدگی دندان ها
  • درد یا خشکی فک ها، که می تواند منجر به بروز اختلالات فکی گیجگاهی شود.
دندان قروچه و دندان درد

دندان قروچه و دندان درد

برای برطرف نمودن براکسیسم چه باید کرد؟

همانطور که گفتیم، همه افراد مقداری استرس را دارند، اما چگونه می توانیم مطمئن شویم منجر به نیاز به انجام درمان ریشه نخواهد شد؟

وظیفه اصلی دندانپزشک مشخص نمودن دلیل دندان قروچه است. اگر شما دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید (یا مشکوک به انجام آن هستید)، باید هر چه سریع تر با دندانپزشک تماس بگیرید تا برای درمان اقدام کنید. با پیشرفت های علم دندانپزشکی، درمانی برای همه بیماری های دندانی وجود دارد. درد فک و حساسیت دندان ها یک پدیده شایع است که می تواند توسط دندانپزشک درمان شود. در مورد براکسیسم، آنها می توانند ابزارهای دندانی سفارشی به نام محافظ دندان شبانه بسازند که از دندان های شما حین خواب محافظت می کنند. حتی اگر محافظ دندان ها استفاده شوند، دندان قروچه به آنها نیز آسیب وارد می کند. بنابراین، لازم است دندانپزشک دلیل براکسیسم را پیدا کند.

یا، اگر استرس شما کمی کلی تر باشد، لازم است به فکر فعالیت هایی برای کاهش استرس باشید. این می تواند تنها شامل چند دقیقه نشستن در طول روز و لذت بردن از تنفس عمیق باشد، یا در رابطه با موقعیتی که پیش تر به آن اشاره کردیم، دریافت ماساژ های شل کننده عضلات برای برطرف کردن تنش عضلات می تواند به شما این اطمینان را بدهد که تنش عضلات در یک قسمت از بدن روی جای دیگری از بدن تأثیر نخواهد گذاشت.

نوشیدن الکل می تواند دندان قروچه را تشدید کند، به همین دلیل از نوشیدن الکل پرهیز کنید. شکلات و نوشیدنی های کافئین دار نیز چنین تأثیری دارند.

از جویدن هر چیز غیر خوراکی مانند مداد، ناخن، یا یخ اجتناب کنید.

تکنیک های خوب خوابیدن را تمرین کنید.

روی هم رفته، گرچه ممکن است زندگی پر از استرس باشد، اما نباید روی لبخند شما تأثیر بگذارد. به محض تجربه کردن هر گونه دندان دردی، اگر فکر می کنید دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهید، تا جایی که می توانید برای کاهش استرس در زندگی خود تلاش کنید. با انجام این کار شما قادر خواهید بود لبخند خود را سالم حفظ کنید و تا جای ممکن می توانید از نیاز به انجام درمان ریشه اجتناب کنید.

بیماری لثه چیست؟

بیماری لثه به عنوان تورم، سوزش، یا عفونت بافت هایی تعریف می شود که دندان ها را حمایت می کنند. دو نوع اصلی بیماری لثه عبارتند از: ژنژیویت و بیماری پریودنتال.

ژنژیویت چیست؟

ژنژیویت به معنای “التهاب لثه ها” است. این بیماری زمانی است که لثه های اطراف دندان ها بسیار قرمز و متورم می شوند. اغلب لثه های متورم هنگام مسواک زدن دچار خونریزی می شوند.

بیماری لثه

بیماری لثه

بیماری پریودنتال چیست؟

ژنژیویت اگر برای مدت زمانی طولانی ادامه داشته باشد می تواند به بیماری پریودنتال تبدیل شود. انواع مختلف بیماری پریودنتال وجود دارد و همگی بافت هایی را تحت تأثیر قرار می دهند که دندان ها حمایت می کنند. هر چه بیماری وخیم تر می شود، استخوانی که دندان را داخل فک نگه می دارد تحلیل می رود، و باعث می شود دندان ها لق شوند. اگر این بیماری درمان نشود، در نهایت ممکن است دندان ها بیفتند.

آیا احتمال دارد که من نیز مبتلا به بیماری لثه باشم؟

احتمالاً. اکثر بیماران از برخی از اشکال بیماری لثه رنج می برند، و یکی از دلایل اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است. با این حال، این بیماری در اکثر افراد بسیار آرام پیشرفت می کند، و می تواند آنقدر کند پیش برود که شما می توانید همه دندان های خود را یک عمر نگهدارید.

بیماری لثه

بیماری لثه

علل بروز بیماری لثه کدامند؟

همه بیماری های لثه در نتیجه پلاک بروز پیدا می کنند. پلاک فیلمی از باکتری ها است که هر روز روی سطوح دندان ها شکل می گیرد. بسیاری از باکتری های موجود در پلاک ها کاملاً بی ضرر هستند، اما نشان داده شده است که برخی از آنها علت اصلی بروز بیماری لثه می باشند.

برای پیشگیری از بروز بیماری لثه، لازم است مطمئن شوید که همه پلاک ها را هر روز از روی دندان ها برطرف می کنید. این کار با مسواک زدن و تمیز کردن بین دندان ها با مسواک بین دندانی و نخ دندان انجام می شود.

سیگار کشیدن چه تأثیری روی دندان ها و لثه ها دارد؟

سیگار کشیدن موجب وخیم تر شدن بیماری لثه می شود. افرادی که سیگار می کشند بیشتر احتمال دارد که پلاک های باکتریایی تولید کنند، که منجر به بروز بیماری لثه می شود. لثه ها نیز تحت تأثیر قرار می گیرند زیرا سیگار کشیدن باعث کمبود اکسیژن در جریان خون می شود، بنابراین لثه های عفونی بهبود پیدا نمی کنند. سیگار کشیدن باعث می شود افراد پلاک های بیشتری داشته باشند و بیماری لثه آنها خیلی سریع تر از افراد غیر سیگاری وخیم شود. بیماری لثه هنوز هم علت اصلی از دست رفتن دندان در افراد بزرگسال است.

بیماری لثه

بیماری لثه

چه اتفاقی می افتد اگر بیماری لثه درمان نشود؟

متأسفانه، بیماری لثه با وخیم تر شدن هم معمولاً موجب بروز هیچ دردی نمی شود به همین دلیل شما متوجه آسیبی که وارد می کنند نمی شوید. با این حال، گاهی اوقات باکتری ها فعال تر هستند و این باعث زخم شدن لثه ها می شود و منجر به بروز آبسه لثه می شود و ممکن است از اطراف دندان ها چرک ترشح شود. طی چند سال، استخوانی که دندان ها را حمایت می کند می تواند تحلیل برود. اگر بیماری برای مدت زمان طولانی درمان نشده باقی بماند، درمان می تواند دشوارتر شود.

در صورت ابتلا به بیماری لثه چه باید کرد؟

نخستین کاری که باید انجام داد مراجعه به دندانپزشک برای انجام چکاپ کامل دندان ها و لثه ها است. دندانپزشک حفره یا همان پاکت لثه های اطراف هر دندان را اندازه گیری می کند تا ببیند آیا علائم بیماری لثه وجود دارد یا خیر. علاوه بر این، برای مشاهده مقدار استخوانی که تحلیل رفته است، ممکن است لازم باشد تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند. این ارزیابی ها بسیار مهم هستند، تا بتوان درمان مناسب را برای شما تجویز کرد.

چه درمان هایی نیاز هستند؟

دندانپزشک شما همه پلاک ها و تارتارهای سطح دندان ها را برطرف می کند. علاوه بر این، نحوه زدودن موفق پلاک از روی دندان ها و پاکسازی دقیق و مؤثر همه سطوح دندان ها به شما آموزش داده خواهد شد. این کارهای ممکن است مستلزم چندین مرتبه مراجعه به دندانپزشک باشد. یک روتین خوب مراقبت های دهان و دندان ها در منزل با مسواک زدن و تمیز کردن بین دندان ها، مهم ترین کاری است که شما می توانید برای کمک به پیشگیری از وخیم تر شدن بیماری لثه انجام دهید.

بیماری لثه

بیماری لثه

چه کارهای دیگری ممکن است نیاز باشند؟

وقتی دندان های شما پاکسازی می شوند، ممکن است لازم باشد دندانپزشک ریشه برخی از دندان های شما را نیز درمان کند تا اطمینان حاصل کند که آخرین پاکت باکتری ها نیز برداشته شده است. این کار “تسطیح سطح ریشه” نامیده می شود. احتمالاً نیاز خواهد بود منطقه درمان قبل از انجام هر کاری بی حس شود. پس از آن، ممکن است به مدت حدوداً ۴۸ ساعت مقداری ناراحتی احساس کنید.

بیماری لثه چه علائمی دارد؟

نخستین علامت خونریزی حین مسواک زدن و داخل خمیردندانی است که شما پس از مسواک زدن دندان های خود داخل سینک تف می کنید. حین غذا خوردن نیز ممکن است خونریزی از لثه ها را تجربه کنید، و مزه بدی داخل دهان شما به جا بماند. بوی دهان شما نیز ممکن است ناخوشایند شود.

اگر قبلاً بیماری لثه داشته باشیم، آیا باز هم امکان ابتلا به آن وجود دارد؟

هیچ درمانی برای بیماری پریودنتال وجود ندارد، اما تا زمانی که مراقبت های خانگی دهان و دندان را به خوبی انجام دهید، بیماری شما تحت کنترل خواهد بود. هر گونه تحلیل رفتن استخوان بسیار کند خواهد بود و ممکن است کاملاً متوقف شود. با این حال، باید مطمئن شوید هر روز کار زدودن پلاک های دندانی را انجام می دهید، و برای چکاپ و پاکسازی های منظم مراجعه می کنید.

آیا بیماری لثه با بیماری های دیگر ارتباط دارد؟

در سال های اخیر، مشخص شده است بیماری لثه با بیماری های دیگری مانند دیابت، سکته مغزی، بیماری های قلبی و عروقی، نتایج بد بارداری، و حتی زوال عقل ارتباط دارد. برای درک نحوه ارتباط این بیماری ها با یکدیگر تحقیقات بیشتری نیاز است، اما شواهد زیادی وجود دارند که نشان می دهند داشتن دهان و لثه های سالم می تواند به بهبود سلامت عمومی و کاهش هزینه های درمان های پزشکی کمک کند.

آیا شما هم از فشار ناشی از سینوس ها رنج می برید؟ اگر اینطور است، احتمالاً می دانید که این در گاهی اوقات می تواند طاقت فرسا باشد. فشار سینوس ها تنها یک ناراحتی نیست؛ بلکه می تواند باعث بیخوابی، درد هنگام غذا خوردن، و یک ناراحتی رنج آور عمومی شود. هم آلرژی های فصلی و هم عفونت های سینوسی می توانند موجب بروز فشار سینوس شوند، و اگر حفره های سینوس ها عفونی و ملتهب شوند، هر دو می توانند منجر به بروز دندان درد شوند. این تورم به نوبه خود می تواند موجب بروز فشار رو به پایین و روی دندان های زیر حفره بینی شود. این همان چیزی است که منجر به بروز دندان درد می شود. این درد اغلب در دندان های عقب فک بالا احساس می شود، زیرا آنها نزدیک ترین دندان ها به حفره سینوس هستند.

دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

آناتومی حفره سینوس

دانستن نحوه قرار گیری حفره های سینوسی به شما کمک خواهد کرد درک کنید چگونه التهاب درون آنها می تواند موجب بروز درد و ناراحتی در دندان های شما شود. حفره های سینوسی چهار فضای پر از هوا هستند پشت چشم های شما، استخوان گونه، و پیشانی واقع شده اند. کار آنها گرم و مرطوب نگهداشتن هوایی است که شما تنفس می کنید، حین ورود آن به داخل بدن شما. مخاطی که درون حفره های سینوس شما تولید می شود مانند یک مکانیزم فیلتر کردن عمل می کند، و مانع ورود ذرات و گرد و غبار به داخل شش ها می شود. با این حال، وقتی آنها تحریک می شوند بافتی که داخل حفره های سینوس ها را پوشش می دهد می تواند مملو از مایع شود، که در نهایت موجب بروز احتقان و فشاری می شود که اغلب موجب بروز درد در دندان های فک بالا می شود. علت این است که ریشه های دندان های فک بالای شما در یک فضای محدود مشترک با حفره های سینوس قرار گرفته اند.

دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

چه تفاوتی بین دندان دردهای معمولی و دندان دردهای سینوسی وجود دارد؟

همه دردها به یک شکل ایجاد نمی شوند. عموماً، یک دندان درد که در نتیجه مشکلات سینوسی بوجود نیامده باشد تنها یک دندان را شامل می شود. بر عکس، اگر شما دندان درد سینوسی را تجربه کنید، احتمالاً در چند دندان به طور همزمان درد احساس می کنید، مخصوصاً در دندان های مولر (یا عقب) فک بالا. دندان دردی که با مشکلات سینوسی همراه است معمولاً برخی یا همه علائم زیر را به همراه دارد:

  • درد یا تحریک پذیری اطراف چشم ها یا پیشانی.
  • آبریزش از پشت بینی با مزه بد.
  • مخاط غلیظ و بد رنگ.
  • گلو درد.
  • گوش درد.
  • ناتوانی در احساسات بویایی و چشایی.

همه این علائم در هم تنیده می شوند، زیرا موقعیت حفره های بینی باعث ناراحتی در کل صورت، سر، و ناحیه گردن می شود، در حالی که یک دندان درد ساده ممکن است در نتیجه پوسیدگی، کرم خوردگی، آسیب، یا حساسیت در یک دندان بوجود بیاید.

چگونه می توان دندان درد ناشی از سینوس را تسکین داد؟

همیشه در صورت وجود هر گونه دندان دردی بهتر است به دندانپزشک مراجعه کنید. وی موقعیت را بررسی خواهد کرد تا مطمئن شود تشخیص شما درست است. علاوه بر این، دندانپزشک قادر خواهد بود داروهایی برای کاهش درد و ناراحتی برای شما تجویز کند.

در این فاصله، در اینجا به بیان کارهایی می پردازیم که شما با انجام آنها می توانید دندان درد ناشی از فشار سینوس را کاهش دهید:

  • بدن خود را هیدراته نگهدارید و مقادیر زیادی آب بنوشید.
  • غذاهایی بخورید که به کاهش التهاب معروف هستند، زیرا این بزرگترین علت دندان دردهای ناشی از فشار سینوس است.
  • کلسیم و ویتامین C را به رژیم غذایی خود بیفزایید- غذاهای سرشار از کلسیم عبارتند از کلم بروکلی، مارچوبه، سبزیجات دارای برگ سبز، جوانه لوبیا می توانند هیستامین ها را که عناصر ایجاد کنده التهاب هستند، خنثی کنند. از مصرف آب پرتقال یا سایر مرکباتی که سرشار از قدرت اساسی ویتامین C هستند غافل نشوید.
  • غذاهای غنی از اسیدهای چرب امگا ۳ بخورید، مانند آنچه در ماهی قزل آلا یافت می شود، برای مقابله با التهاب نیز مفید هستند.
  • در هوای گرم و مرطوب در بخار نفس بکشید. با این کار مجرای بینی شما باز می شود و فشار سینوس شما برطرف می شود.
  • سینوس ها را با محلول نمکی شستشو دهید. محلول نمکی هر گونه ترشحات و رطوبت سینوس ها را تمیز می کند.
دندان درد سینوسی

دندان درد سینوسی

به دندانپزشک باید مراجعه کرد یا به پزشک؟

اگر مطمئن هستید که درد در نتیجه التهاب سینوس ها بروز پیدا کرده است ابتدا به پزشک مراجعه کنید. وی توصیه هایی برای استفاده از داروهای تجویزی یا OTC ارائه خواهد داد که باعث پاک شدن سینوس های شما خواهند شد و از فشار آنها خواهند کاست. اگر مطمئن نیستید چه چیزی باعث بروز درد شده است، یا اگر دندان درد شما پس از تمیز شدن سینوس ها همچنان ادامه پیدا کرد، ممکن است عامل دیگری موجب بروز این مشکل شده باشد. دندانپزشک عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس خواهد گرفت و دهان و حفره دهانی شما را معاینه خواهد کرد تا مشخص نماید آیا هیچ شکستگی، منطقه پوسیده، یا آبسه ای وجود دارد که می تواند با دندان درد شما ارتباط داشته باشد. اگر دندانپزشکشما همه اینها را رد کند، شما را به پزشک ارجاع خواهد داد تا همه مراقبت های احتمالی سینوس را مورد بررسی قرار دهد.

اگر دندان درد ناشی از فشار سینوس را تجربه می کنید و به دنبال تسکین هستید، باید هر چه سریع تر به پزشک مراجعه کنید.