آیا تاکنون دچار درد اطراف روکش دندان شده اید؟ گرچه روکش های دندانی می توانند به صورت مؤثر دندان های آسیب دیده را پوشش دهند و از آنها محافظت کنند، اما برخی افراد ممکن است تعجب زده شوند وقتی متوجه می شوند که روکش ها آنها را در برابر درد دندان محافظت نمی کنند. در حقیقت، دندانی که روی آن روکش قرار گرفته تنها مانند دندان های دیگر مستعد بروز یک دسته مشکلات است.

شما ممکن است ناراحتی، حساسیت، یا فشار در جایی که روکش قرار گرفته است احساس کنید. یا ممکن است دندان درد دائمی داشته باشید. دلایل متعددی وجود دارند که ممکن است روکش های دندانی ایجاد درد کنند. در این مقاله شما بیشتر در مورد عواملی یاد خواهید گرفت که باعث بروز درد برای روکش های دندانی می شوند و راجع به نحوه تسکین این دردها برای شما توضیح خواهیم داد.

درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

روکش دندانی چیست؟

روکش دندان کلاهکی است که روی دندان آسیب دیده قرار گرفته است. این کلاهک در جای خود چسبانده می شود و بخش هایی از دندان که مشاهده می شوند را پوشش می دهند. کار روکش احیاء اندازه و شکل دندان است در حالی که از آن محافظت نیز می کند. گاهی اوقات، روکش های دندانی روی دندان های مجاور فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان قرار می گیرند تا یک بریج را روی فضای خالی نگهدارند (قطعه مصنوعی که فضای خالی داخل دهان شما را پر می کند.

روکش های دندانی از مواد مختلفی ساخته شده اند، از جمله پرسلن، سرامیک، و فلز. احتمالاً پس از فرایند درمان ریشه (عصب کشی دندان) روکش نیاز خواهید داشت تا از دندان شما محافظت کند. در صورتی که با شرایط زیر مواجه شوید نیز ممکن است دندانپزشک شما استفاده از روکش های دندانی را توصیه کند:

  • حفره های بزرگ که بزرگ تر از آن هستند که بتوان آنها را با پر کردن دندان ترمیم کرد.
  • دندان هایی که ترک خورده اند و ضعیف شده اند.
  • دندان های از دست رفته ای که نیاز به بریج یا یا ایمپلنت دارند.
  • دندان هایی که بد رنگ یا بد شکل شده اند.
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

علل بروز درد در دندان هایی که روکش دارند

دلایل مختلفی وجود دارند که ممکن است دندان روکش شده شما درد داشته باشد، از جمله:

پوسیدگی دندان زیر روکش

از آنجا که دندان های زیر روکش دندان هنوز زنده هستند، پوسیدگی دندان یا یک حفره جدید می تواند در قسمت مرزی دندان و روکش ها بوجود بیایند. این می تواند منجر به بروز درد مداوم در این قسمت ها شود.

اگر یک حفره دندان به اندازه کافی بزرگ شود و عصب را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است نیاز به فرایند درمان ریشه داشته باشید.

عفونت

اگر قبل از قرار گیری روکش روی دندان درمان ریشه روی آن صورت نگرفته است، دندان هنوز داخل خود عصب دارد. گاهی اوقات، روکش به عصبی که آسیب دیده است فشار وارد می کند و عفونت بوجود می آید. یا، عفونت می تواند نتیجه پر شدگی قدیمی زیر روکش باشد که اجازه نشت باکتری را می دهد و موجب عفونی شدن عصب می شود.

علائم و نشانه های عفونت عبارتند از:

  • درد هنگام بستن بایت
  • تورم لثه ها
  • حساسیت به دما
  • تب
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

زخم شدن لثه ها در نتیجه فشار ناشی از روکش ها

پس از فرایند قرار گیری روکش روی دندان، ممکن است به طور موقت ناراحتی داشته باشید. این درد بیشتر از دو هفته طول نمی کشد. اگر پس از قرار گیری روکش روی دندان های خود درد شدیدی تجربه می کنید با دندانپزشک خود صحبت کنید.

شکستگی دندان یا روکش آن

روکش شکسته یا دندان شکسته زیر آن می توانند منجر به بروز درد خفیفی شوند. احتمالاً به خاطر شکستگی شما مقداری حساسیت به سرما، گرما، یا هوا را تجربه خواهید کرد. اگر متوجه شکستگی، لق شدن، یا ترک خوردگی روکش خود شدید، لازم است برای ترمیم آن به دندانپزشک مراجعه کنید.

دندان قروچه (براکسیسم)

دندان قروچه شبانه، شرایطی که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود، می تواند به روکش های دندانی شما فشار وارد کند و منجر به بروز درد شود.

تحلیل لثه ها

اگر لثه های اطراف دندان روکش شده شما تحلیل رفته باشد و بخشی از ریشه دندان بدون پوشش باقی مانده باشد، ممکن است متوجه بروز درد و حساسیت شوید. تحلیل لثه ها می تواند در نتیجه محکم مسواک زدن بروز پیدا کند. وقتی لثه ها تحلیل می روند، آنها بیشتر مستعد تشکیل پلاک های دندانی و بیماری لثه هستند.

عدم قرار گیری صحیح روکش روی دندان

اگر روکش به درستی روی دندان شما قرار نگرفته باشد، ممکن است منجر به بروز ناراحتی شود. قرار گیری نادرست ممکن است بایت یا لبخند شما را تحت تأثیر قرار دهد. بروز درد هنگام بستن بایت معمولاً می تواند به این معنا باشد که روکش خیلی بالا روی دندان قرار گرفته است. روکش دندانی باید درست مانند دندان های دیگر درون بایت شما جای بگیرد. اگر احساس کنید که بایت شما خارج از مکانی است که باید باشد، این می تواند منجر به بروز درد و سر درد شود.

چگونه می توان این درد را درمان کرد؟

درمان برای درد روکش های دندانی به علت بروز آن و وخامت آن بستگی دارد. برخی اقدامات ساده وجود دارند که می توانند به کاهش ناراحتی شما کمک کنند، که عبارتند از:

داروهای مسکن

اگر دندان درد دارید، داروهای OTC مانند ایبوپروفن (ادویل) یا استامینوفن (تیلنول) می توانند درمانی موقت برای درد شما باشند.

شستشو با آب و نمک

آبکشی و شستشوی دهان با آب و نمک می تواند به کاهش التهاب و تسکین درد شما کمک کند. نصف قاشق چایخوری نمک را با آب ولرم مخلوط کنید و آن را حدود ۳۰ ثانیه داخل دهان بچرخانید. این کار را چند مرتبه در طول روی انجام دهید.

درمان های گیاهی

گرچه اثرگذاری آنها از نظر علمی اثبات شده نیست اما برخی افراد ابراز داشته اند که پس از استفاده از درمان های گیاهی درد آنها تسکین پیدا کرده است. برخی از آنها می توانند مستقیماً روی موضع درد اعمال شوند. گیاهان شناخته شده برای درد دندان عبارتند از:

  • میخک
  • سیر
  • زرد چوبه
  • زنجفیل
  • بابونه

غذاهای مشکل آفرین

پس از دریافت روکش های دندانی، به طور کامل غذاهای چسبناک، شیرین، و سفت را کنار بگذارید تا به کاهش درد شما کمک شود. غذاهای داغ و سرد نیز منجر به بروز درد شوند. خوردن غذاها با دمای اتاق را امتحان کنید.

درمان براکسیسم

اگر دندان قروچه منشأ درد دندان شما است، ممکن است دندانپزشک درمان خاصی را برای براکسیسم شما توصیه کند. اغلب محافظ های دندان و اسپلینت ها گزینه درمانی مورد نظر هستند.

به احتمال زیاد، نام ایمپلنت های دندانی زیاد به گوش شما خورده اند، هر چند ممکن است مطالب زیادی راجع به آنها ندانید. در حالی که پیوند استخوان عبارتی است که حتی زیاد به حتی گوشتان هم نخورده است. پیوند استخوان و ایمپلنت های دندانی در بسیاری موارد در دنیای دندانپزشکی، در کنار یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرند. اگر می خواهید اطلاعات بیشتری در مورد این مفهوم کسب نمایید این مطلب را تا انتها مطالعه کنید.

پیوند استخوان کاملاً طبیعی است

اگر شما بیماری هستید که می خواهید ایمپلنت دندانی دریافت کنید، مهم است به خاطر داشته باشید، اگر طی مشاوره به شما گفته شود که برای کاشت ایمپلنت های دندانی، انجام پیوند استخوان برای شما ضروری است، کاملاً طبیعی است. حتی کاملاً طبیعی است اگر بترسید. روی هم رفته، پیوند استخوان ترسناک به نظر می رسد. با این حال، خوشبختانه، این فرایندی نیست که از آن ترسید. این یک فرایند معمولی دندانپزشکی است که هم بدون درد و و هم قابل پیش بینی است.

انجام پیوند استخوان چه زمانی لازم است؟

پیوند استخوان تکنیکی است که انجام آن زمانی ضروری است که بیمار در دهان خود، به مقدار کافی، استخوان سالم نداشته باشد تا ایمپلنت های دندانی را حمایت کند. این کمبود استخوان طبیعی می تواند در نتیجه مشکلات زیر بروز پیدا کند:

  • نقص های رشد
  • بیماری لثه
  • آسیب به صورت یا تروما
  • فضای خالی پس از کشیدن دندان
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چیست؟

پیوند استخوان نوعی فرایند جراحی است که با جایگذاری بافت استخوان ترمیم یا بازسازی می شود. با کاشت استخوان سالم می توان مجدداً استخوان و بافت حمایت کننده ای که از دست رفته است را بوجود آورد.

چه افرادی پیوند استخوان نیاز دارند؟

همه افردی که دندان از دست داده اند، ممکن است قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی پیوند استخوان نیاز داشته باشند. حتی اگر روز بعد از دست دادن دندان خود بخواهید ایمپلنت بکارید، باز هم ممکن است پیوند استخوان نیاز داشته باشید. ممکن است حفره دندان عفونی شده باشد، یا اینکه ممکن است اندازه دندان از دست رفته به گونه ای باشد نتواند بلافاصله یک جایگزین را حمایت کند و در خود جای دهد.

البته، اکثر افراد همان روزی که دندان خود را از دست می دهند برای دریافت ایمپلنت های دندانی مراجعه نمی کنند. گاهی اوقات، دلیل آن مالی است. گاهی اوقات به واسطه شرایط انجام آن به تأخیر می افتد. در هر صورت، از روزی که دندان از دست می رود، از دست رفتن استخوان اتفاق می افتد.

چرا از دست رفتن دندان موجب از دست رفتن استخوان می شود؟

نوع استخوانی که عموماً با مشکل مواجه می شود استخوان آلوئولار نامیده می شود. استخوان آلوئولار یک وظیفه دارد: حمایت کردن و نگه داشتن دندان ها. اگر هیچ دندانی وجود نداشته باشد، استخوان آلوئولار به خاطر عدم فعالیت روند آتروفی (مرگ) استخوان آلوئولار آغاز می شود. بعلاوه، هر بار که چیزی می جوید، استخوان فک ساخته و قوی می شود. بنابراین، از دست رفتن استخوان آلوئولار به سرعت منجر به از دست رفتن استخوان فک نیز می شود.

به خاطر داشته باشید که، ایمپلنت های دندانی برای قرار گیری صحیح و قابل اعتماد، به اسئواینتگریشن تکیه می کنند- یعنی، ایمپلنت باید با استخوان پیرامون خود پیوند بخورد تا مبنای محکمی برای روکش بوجود بیاورد. اگر هیچ استخوانی وجود نداشته باشد، کاشت ایمپلنت غیر ممکن می شود.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چگونه عمل می کند؟

انواع مختلف پیوندهای استخوان وجود دارد، و نوعی که برای هر فرد انتخاب می شود به میزان آسیبی بستگی دارد که فرد از آن رنج می برد و نیز محل دندانی که از دست رفته است.

رایج ترین نوع پیوند، پیوند حفره دندان socket graft است. هدف اصلی انجام پیوند حفره دندان پیشگیری از آتروفی استخوان آلوئولار قبل از اتفاق افتادن آن است. دندانپزشکان معمولاً استخوان لازم برای انجام این کار را از فرد اهداء کننده می گیرند و داخل حفره دندان قرار می دهند. علاوه بر این، این کار از فرو ریختن حفره جلوگیری می کند. عموماً ۴-۶ ماه پس از پیوند حفره دندان، شما برای کاشت ایمپلنت آماده خواهید بود. به عنوان یک امتیاز مثبت، انجام یکی از این پیوندها درد پس از جراحی کاشت ایمپلنت دندانی را کاهش خواهد داد.

نوع دیگر پیوند استخوان، پیوند حفظ تیغه جانبی  lateral ridge preservation graft است. این پیوندها به منظور افزیش پهنای استخوان فک انجام می شود تا بتوان ایمپلنت دندانی را در آن جای داد. باز هم برای این نوع جراحی از استخوان فرد اهداء کننده استفاده می شود.

پیوند استخوان قطعه ای block bone graft  نوع دیگری پیوند است که قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شود. این نوع پیوند زمانی ضروری است که نقص بزرگی در استخوان فک وجود دارد. برای انجام این نوع جراحی، یک قطعه کوچک استخوان ازقسمت عقب فک برداشته می شود. دندانپزشک این قطعه استخوان را درون قسمتی که نقص دارد قرار می دهد، سپس با استفاده از پیچ های تیتانیومی آن را در جای خود تثبیت می کند. هم پیوند حفظ تیغه جانبی و هم فرایند پیوند قطعه ای استخوان عموماً ۴ تا ۶ ماه زمان نیاز دارند تا بهبود پیدا کنند.

در نهایت، فرایند سینوس لیفت (بالا بردن سینوس) را داریم. به طور کلی دندانپزشکان برای انجام این فرایند از استخوان اسب استفاده می کنند تا تیغه وسیع تر شود. استخوان اسب می تواند به استخوان انسانی اهدا کننده افزوده شود. این فرایند زمانی ضروری است که بیمار در فک بالا نیاز به ایمپلنت داشته باشد، که معمولاً به اندازه کافی با ثبات نیست تا ایمپلنت را درون خود نگه دارد.

چرا استخوان اسب؟ زیرا استخوان اسب در حقیقت دو مزیت منحصر بفرد دارد. به سرعت استخوان انسان حل نمی شود، و زیر میکروسکوپ شباهت زیادی به استخوان انسان دارد. این استخوان اسب نوعی چارچوب بوجود می آورد که رشد بیشتر استخوان در سینوس را حمایت می کند. بواسطه آناتومی حفره سینوس، بهبود عموماً ۸-۱۲ ماه طول می کشد.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

آیا پیوند استخوان دردناک است؟

به هیچ وجه. این فرایندی است که هر روز در مطب های دندانپزشکی انجام می شود. اینها فرایندهای سرپایی هستند، و بیماران عموماً در طول کل فرایند بیهوش هستند. احتمالاً پس از فرایند ناراحتی زیادی احساس نخواهید کرد غیر از مقداری سوزش در لثه ها. دندانپزشکان اغلب بهبود پس از جراحی پیوند استخوان را با آنچه مقایسه می کنند که احتمالاً پس از کشیدن دندان تجربه می کنید. با این حال، هیچ پزشکی پیوند استخوان را بدون بی حسی مناسب انجام نخواهد داد. گاهی اوقات یک تزریق موضعی انجام می شود یا مقدار گاز خنده کفایت می کند. اگر از استرس و اضطراب دندانپزشکی رنج می برید، ممکن است بی حسی یا آرامبخش قوی تری نیاز داشته باشید. تا زمانی که پیوند بهبود پیدا می کند شما هیچ دردی احساس نخواهید کرد، البته وقتی پیوند انجام می شود، شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی آماده خواهید بود. پیوند استخوان نخستین گام است که اکثر افراد مجبورند بردارند قبل از آنکه برای لذت بردن از دندان های جایگزین جدید و زیبای خود لذت ببرند.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

روند بهبود پس از فرایند پیوند استخوان قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی

بهبود پیوند استخوان دندانی روند کندی دارد. به احتمال زیاد شما می توانید همان روز به منزل برگردید. بسته به اینکه بی حسی موضعی برای شما استفاده شده است یا بیهوشی عمومی ممکن است بتوانید به تنهایی به منزل بازگردید یا لازم باشد فردی شما را همراهی کند.

پس از آنکه فرایند پیوند استخوان تکمیل می شود، برای پیشگیری از بروز عفونت آنتی بیوتیک تجویز می شود. در برخی موارد، داروهای مسکن نیز داده می شوند. اکثر بیمارانی که پیوند استخوان انجام می دهند، هیچ دردی احساس نمی کنند و تا زمانی که دارو مصرف می کنند هیچ مشکلی نخواهند داشت.

علاوه بر این، دندانپزشک باید صبر کند تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی که قبلاً داخل دهان وجود دارد جوش بخورد. متأسفانه، دهان شما با دهان هر فرد دیگری متفاوت است و هیچ بازه زمانی تعریف شده ای وجود ندارد که مشخص نماید این اتفاق چقدر سریع رخ می دهد. البته باید بدانید اگر قبلاً سابقه اعتیاد به مواد یا شرایط دهانی خاصی داشته اید، روند بهبود شما طولانی تر خواهد بود.

اصلاً بعید نیست که سه ماه تا یک سال زمان ببرد تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی داخل دهان جوش بخورد. لازم است در طول این مدت برای چکاپ به دندانپزشک خود مراجعه نمایید تا مشخص نماید چه زمانی برای کاشت ایمپلنت های دندانی آمده هستید.

لازم است دستور العمل های دندانپزشک را به طور دقیق انجام دهیدتا از شکست پیوند یا عوارض و مشکلات دیگر پیشگیری نمایید. علائمی که ممکن است منجر به بروز ناراحتی شوند اما کاملاً طبیعی هستند عبارتند از:

  • تورم لثه یا پوست
  • ترشح از محل جراحی
  • کبودی اندک
  • خونریزی اندک
  • تهوع ناشی از بیهوشی
  • درد در ناحیه جراحی

برای کنترل و مدیریت این وضعیت ها از کمپرس آب سرد و مسکن های OTC استفاده کنید. علاوه بر این، دندانپزشک برای شما نوعی رقیق کننده خون تجویز می کند. این دارو می تواند از لخته شدن خون در محل جراحی و نیز منبع استخوان مورد استفاده برای پیوند پیشگیری خواهد کرد.

مراقبت های پس از جراحی پیوند استخوان نیز عبارتند از: تا زمانی که دهان بهبود پیدا می کند، بیشتر باید غذاهای نرم خورده شوند. غذاهای سرشار از کلسیم و ویتامین D می توانند به بالا بردن سرعت روند بهبود کمک کنند. از کشیدن سیگار، نوشیدنی های زیاد الکلی، و دهانشویه های حاوی الکل خودداری کنید.

پس از چند روز یا حتی چند هفته می توان انتظار داشت برای جلسه بعد مراجعه کرد، که اغلب شامل تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس است. این تصاویر می توانند نشان دهند که آیا جراحی شما موفقیت آمیز بوده است. علاوه بر این ممکن است لازم باشد در این جلسه بخیه ها کشیده شوند.

آیا همه افراد پیوند استخوان نیاز دارند؟

خیر! البته، تنها راه برای اینکه بدانید آیا شما پیوند استخوان نیاز خواهید داشت یا خیر، این است که برای مشاوره مراجعه نمایید و دندانپزشک شما را معاینه نماید.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

علائم و نشانه های شکست پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت های دندانی

پیوند استخوان شکست خورده تلقی می شود اگر مواد بواسطه لق شدن دندان ها یا تحلیل لثه ها خارج شوند. ممکن است به مدت چند روز پس از جراحی مقداری از گرانول ها را داخل دهان خود احساس کنید. اگر این اتفاق پیوسته رخ ندهد نگران کننده نیست.

شکست پیوند استخوان نسبتاً نادر است زیرا فرایندی با میزان خطر پایین است. با این حال، مقداری مشکلات و عوارض اصلاً بعید نیستند. افراد سیگاری، افراد مسن تر، بیمارانی که شرایط پزشکی مزمن دارند، و افرادی که گزینه آلوگرافت (پیوند از فرد دیگر) را انتخاب می کنند بیشتر در معرض خطر قرار دارند. شایع ترین عوارض جانبی شکست این نوع جراحی ها عبارت است از:

  • عفونت
  • خونریزی زیاد
  • لخته شدن خون
  • آسیب به عصب
  • تحلیل لثه، و
  • عوارض مربوط به داروی بی حسی و بیهوشی
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

عفونت پیوند استخوان

در پاسخ به این پرسش که آیا پیوند استخوان های دندانی می تواند با عفونت همراه باشد یا خیر، باید پاسخ داد آری. استخوان های پیوند می توانند عفونی شوند. باکتری با منشاء سه دلیل می تواند منجر به عفونت مواد پیوند استخوان شود، از جمله:

  • ابزارهای دندانپزشکی عفونی که در طول فرایند پیوند استخوان مورد استفاده قرار می گیرند.
  • مواد پیوند استخوان عفونی.
  • مراقبت های ضعیف پس از جراحی

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

تحقیقات نشان داده اند شل شدن پیچ اباتمنت شایع ترین مشکلی است که ممکن است برای ایمپلنت های دندانی بروز پیدا کند، و تقریباً تا ۳۳% از ایمپلنت هایی که کاشته می شوند با مشکل مواجه می شوند. شل شدگی ایمپلنت های دندانی تکی با یک روکش ظرف ۱۵ سال پس از کاشت ایمپلنت ۶/۵۹% گزارش شده است.

شل شدن پیچ اباتمنت منجر به بروز مشکلات متعددی می شود که می توانند موجب تحلیل استخوان پوسته ای، شکسته شدن پیچ، شکسته شدن ایمپلنت، یا شکست ایمپلنت شوند. گرچه شل شدن پیچ ممکن است در هر منطقه ای داخل حفره دهان اتفاق بیفتد، اما مطالعات حاکی از این هستند که اکثر شل شدگی پیچ های ایمپلنت ها در دندان های مولر ماگزیلا و مندیبل (تقریباً ۶۳%) و در ایمپلنت های دندانی تکی (تقریباً ۷۵%) اتفاق می افتند.

علت شل شدن ایمپلنت های دندانی

برای درک شل شدن ایمپلنت های دندانی، باید اصول مهندسی یک پیوند پیچ معمولی درک شوند. پیوند پیچ تحت عنوان ۲ جزئی تعریف می شود که با یک پیچ (مانند یک اباتمنت و ایمپلنت)  کنار یکدیگر نگه داشته می شوند. وقتی پیچ سفت می شود، کشیده می شود، که فشار وارد می آورد یا داخل اتصال پیچ پیش بار گذاری می شود. پیش-بار (پرلود) نیروی زیادی وارد می آورد که اتصال پیچ را تحت فشار نگه می دارد و یک تأثیر فنر مانند بوجود می آورد. پیش-بار (پرلود) ایجاد شده با یک حالت ارتجاعی همراه است که به اباتمنت و ایمپلنت منتقل می شود.

و آنها را به سمت یکدیگر می کشد و یک نیروی مهار کننده بوجود می آورد (که از نظر بزرگی برابر با کشیدگی و بازگشت الاستیک است). اگر بازگشت الاستیک پیچ از حد معمول تجاوز کند (در نتیجه سفت شدن خیلی زیاد یا نیروی زیاد)، پیچ شل خواهد شد. میزان نیروی پیش-بار (پرلود) که به پیچ وارد می شود به نوع پیچ، اندازه، مواد، و کارخانه سازنده آن بستگی دارد و معمولاً توصیه می شود بین ۶۰% تا ۷۵% از استحکام عملکردی مواد پیچ باشد.

برای سفت باقی مانند پیچ، نیروی مهار کننده باید بزرگتر از نیروی جدا کننده باشد. اغلب، این نیروهای جدا کننده به شکل نیروهای خارجی هستند که روی اتصال پیچ عمل می کنند. گرچه این نیروها تحت عنوان نیروهای جدا کننده اتصال نامگذاری شده اند، اما شبیه نیروهایی هستند که ایمپلنت را در معرض خطر شکست ایمپلنت، تحلیل استخوان کرستال، و شکستن اجزاء قرار می دهند.

این نیروهای خارجی ممکن است ناشی از عوامل متعددی باشند، از جمله عملکرد بیش از حد، وزن بیش از روکش، فشارهای جویدن، وضعیت قرار گیری روکش در قوس دندانی، و دندان های روبرو. بعلاوه، وضعیت هایی که موجب بزرگتر شدن یا افزایش نیروهای خارجی می شوند عبارتند از پروتزهای مصنوعی یک طرفه، بارگذاری های زاویه دار، و طراحی ضعیف اکلوژن.

عواملی که موجب شل شدن بیشتر پیچ اباتمنت ایمپلنت می شوند.
۱٫  پروتزهای مصنوعی یک طرفه (که جایگزین چند دندان می شوند اما تنها یک ایمپلنت در کنار کاشته می شود
۲٫  افزایش ارتفاع روکش دندان
۳٫  کاربرد بیش از حد
۴٫  عدم قرار گیری کامل اباتمنت
۵٫  نیروی گشتاور (تورک) ناکافی یا بیش از حد
۶٫  پروتز مصنوعی غیر منفعل
۷٫  محل بد قرار گیری ایمپلنت

در تصویر شماره ۱ فشردن پلیت باکال- لینگوال را مشاهده می کنید: برای مشخص نمودن تکان خوردن بدنه ایمپلنت، باید فشار دو دستی به پلیت کورتیکال باکال و لینگوال وارد شود.

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

تصویر ۱

در تصویر شماره ۲ بررسی تکان خوردن روکش انجام می شود: برای تعیین اینکه آیا منشاء تکان خوردن پیچ اباتمنت است، در جهات باکال- لینگوال به روکش فشار وارد می شود.

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

تصویر ۲

نشان داده است که نیروهای اکلوزال یکی از شایع ترین عللی هستند که منجر به تغییرات پیش-بار (پرلود) پیچ اباتمنت می شوند. این نیروها ممکن است ناشی از تماس های خارج از محور طولی، تماس های بین دندان های مجاور، و چارچوب های غیر منفعل باشند. وقتی این نیروها از نیروی بازدارنده ای بیشتر می شود که واحد پیچ را کنار یکدیگر نگه می دارد، به احتمال زیاد شل شدن پیچ در دو مرحله اتفاق می افتد: اول، لغزیدن اتصال پیچ رخ می دهد، که به آزاد شدن پیش-بار (پرلود) پیچ مربوط می شود. دوم، شل شدن بیشتر پیچ ناشی از کاهش مدوام پیش-بار (پرلود) اتفاق می افتد، که منجر به از دست رفتن کامل اتصال پیچ می شود.

پارامترهای مربوط به پروتز مصنوعی که شل شدن پیچ اباتمنت را کاهش می دهند
۱٫  باریک بودن اکلوژن
۲٫  عدم وجود نیروی لترال
۳٫  کاهش ارتفاع کاسپ دندان
۴٫  تماس اکلوزال در حفره مرکزی، نه در تیغه های حاشیه ای
۵٫  به حداقل رساندن پروتزهای مصنوعی یک طرفه
۶٫  محافظ اکلوژن، در صورت استفاده بیش از حد از دندان های یک قسمت
۷٫  افزایش قطر اباتمنت
۸٫  ارزیابی/ تنظیم اکلوژن در طول معاینات بعدی
۹٫  محافظت دو طرفه از اکلوژن

پیشگیری از شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

به منظور حفظ سلامت و دوام قطعه زیبایی ایمپلنت، نیروی بازدارنده باید در محدوده سیستم اتصال پیچ حفظ شود. بنابراین، به منظور پیشگیری از شل شدن پیچ، باید از یک دستورالعمل حساب شده پیروی شود. نیروی گشتاور ایده آل (پیش-بار (پرلود)) که به پیچ یک اباتمنت وارد می شود، در شرکت های سازنده مختلف متفاوت است و می تواند از ۱۰ تا ۳۵ N/cm باشد. این پیش-بار (پرلود) با متغیرهای بسیاری تعیین می شود، از جمله مواد پیچ، طرح سر پیچ، مواد اباتمنت، و ویژگی های سطح اباتمنت.

تکنیک ایده آل گشتاور
۱٫  سفت کردن اندک پیچ با یک پیچ گوشتی ایمپلنت (تقریباً ۱۰ N/cm)
۲٫  حداکثر چرخش پیچ با یک پیچ گوشتی (تقریباً ۲۰ N/cm)
۳٫  پیچ ایمپلنت باید بر اساس شرایط خاصی که شرکت سازنده آن اعلام کرده است چرخانده شود.
۴٫  پس از ۵ تا ۱۰ دقیقه، پیچ باید بر اساس شرایط خاصی که تولید کننده اعلام کرده است مجدداً چرخانده شود

عامل دیگری که در شل شدن پیچ نقش دارد اثر تنظیم است. اثر تنظیم ناشی از سطوح ناصاف (زبر) اجزاء است و در حفظ ثبات پیچ قابل توجه است. در نتیجه این زبری ذاتی، سطوح روبرو هرگز در تماس کامل نیستند. بنابراین، تنظیم به طور طبیعی اتفاق می افتد زیرا نقاط زبر زیر فشار صاف می شوند، که پیش- بار را خنثی می کند. نشان داده شده است که این از دست رفتن پیش- بار (پرلود) یا آرام سازی درونی، ۲% تا ۱۰% از پیش- بار اولیه باشد و ظرف چند ثانیه یا دقیقه پس از سفت کردن اتفاق می افتد. برای مقابله با این آرام سازی درونی، پیچ باید به صورت ایده آل ۵ تا ۱۰ دقیقه بعد مجدداً سفت شود تا پیش- بار از دست رفته در نتیجه تنظیم مجدداً حاصل شود.

این عوامل نقش قابل توجهی در سفت کردن پیچ یک قطعه مصنوعی چند جزئی روی ایمپلنت ایفا می کنند. تکنیک و روند مناسب برای حصول گشتاور صحیح و دندان مصنوعی منفعل حیاتی هستند. نیروی گشتاور باید به صورت افزایشی به همه پیچ ها وارد شود، تا از کامل سفت شدن یک پیچ خودداری شود. روند غیر ایده آل سفت کردن منجر به ایجاد نیروی گشتاور ناکافی یا خیلی زیاد خواهد شد که به رزوه های یک پیچ خاص وارد می شود.

درمان شل شدگی پیچ اباتمنت

در ابتدا، هنگام مواجهه با یک پروتز مصنوعی شل، لازم است مشخص شود که آیا این حرکت کردن ناشی از شل شدن پیچ است یا خود ایمپلنت تکان می خورد (شکست ایمپلنت).

تکان خوردن ایمپلنت

تکان خوردن ایمپلنت حاکی از شکست ایمپلنت است و نیاز است فوراً برداشته شود. یک تست تشخیصی باید فشردگی کام (پلیت) کورتیکال را از سمت باکال و لینگوال مورد بررسی قرار دهد تا وجود درد مشخص شود. در صورت وجود درد، احتمال عدم جوش خوردن ایمپلنت زیاد است. ارزیابی های رادیوگرافیک باید تکمیل شوند تا علائم و نشانه های شکست بررسی شوند.

تکان خوردن پیچ اباتمنت

برای تأیید اینکه آیا پیچ اباتمنت شل است یا خیر، ۲ تست تشخیصی ممکن است استفاده شوند. وقتی روکش در وضعیت باکال- لینگوال تکان داده می شود، اگر هیچ دردی وجود نداشته باشد، احتمالاً نتیجه شل شدن پیچ اباتمنت است. اگر درد وجود داشته باشد، به احتمال زیاد به علت عدم جوش خوردن ایمپلنت است که منشاء ناراحتی است. اگر این اتفاق رخ دهد، باید ارزیابی های بیشتر تکمیل شوند تا تحت فشار بودن بافت رد شود، زیرا تأثیر آن روی شل شدن پیچ اباتمنت غیر قابل انکار است.

در اکثر موارد، شل شدن پیچ اباتمنت می تواند بدون هیچ آسیب غیر قابل بازگشتی به پروتز مصنوعی موجود اصلاح شود. در تلاش برای برداشتن روکش چسبانده شده از روی اباتمنتی که تکان می خورد، با تکنیک های مرسوم برداشتن روکش (از جمله بامپر روکش یا با جدا سازی روکش) باید احتیاط زیادی شود. نیروی تأثیرگذاری که به روکشی که تکان می خورد وارد می شود، به خاطر شل شدن پیچ پخش می شود.

این ممکن است منجر به آسیب به رزوه های داخلی بدنه ایمپلنت شود. بعلاوه، در مواردی که تراکم استخوان کمتر است، کاربرد خیلی محکم ابزاری که برای برداشتن روکش استفاده می شود ممکن است منجر به از دست رفتن سطح تماس استخوان- ایمپلنت شود.

هنگام بریدن روکش، متخصص باید مراقب باشد، زیرا مانند اکثر موارد، به سختی می توان محل سمان (چسب مخصوص دندانپزشکی) را مشخص نمود زیرا جدا کردن روکش از قسمت های خیلی عمیق ممکن است منجر به آسیب به اباتمنت، پیچ اباتمنت، یا بدنه ایمپلنت شود. سریع ترین و قابل پیش بینی ترین گزینه برای اصلاح شل شدگی پیچ اباتمنت و حفظ روکش موجود، ایجاد یک راه دسترسی اکلوزال و تبدیل روکش سمان شونده به روکش پیج شونده، از طریق حفره دسترسی اکلوزال است. در موقعیت هایی که حفره دسترسی روی قسمت قابل مشاهده پروتز مصنوعی تعبیه شده است (از جمله مانند روکش های دندان های جلو)، ممکن است لازم باشد روکش برداشته شود و روکش جدید ساخته شود.

 

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

  1. با استفاده از یک مته الماس گرد و مقدار زیادی آب، یک حفره دسترسی تعبیه می شود تا پیچ اباتمنت باز شود.
  2. پس از تعیین محل پیچ، پیچ با پیچ گوشتی مناسب در جهت عکس چرخانده می شود، در صورت لزوم پیچ و پروتز مصنوعی خارج می شوند.
  3. در صورت بروز هر مشکل دیگری روی گردن ایمپلنت، بافت برداشته می شود و داخل حفره پیچ ایمپلنت با استفاده از کلرهگزیدین ۱۲/۰% شستشو داده می شود.
  4. پیچ قدیمی باز می شود و پیچ جدیدی جایگزین آن می شود.
  5. تناسب پروتز مصنوعی روی ایمپلنت، از نظر بالینی و رادیوگرافیکی باید مورد بررسی قرار بگیرد.
  6. روی حفره دسترسی با فیلر پر می شود. در انتها تناسب تماس اکلوزال بررسی می شود.

سخن پایانی

شل شدن پیچ یکی از مشکلات قابل شناسایی در دندانپزشکی کاشت ایمپلنت های دندانی است. قابلیت اعتماد و ثبات نقطه اتصال پیچ اباتمنت- ایمپلنت یکی از پیش نیازهای ضروری برای موفقیت طولانی مدت ایمپلنت و پروتز مصنوعی روی آن است. این یکی از مشکلاتی است که اکثر متخصصان کاشت ایمپلنت در طول دوره کاری و تخصصی خود با آن مواجه خواهند شد. با داشتن یک درک درست از اصول بیومکانیکی مسئول این مشکل، متخصص قادر خواهد بود از شل شدن پیچ پیشگیری شود و به شکل مؤثری مدیریت و کنترل شود.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی هم برای سالم ماندن پروتزها و هم برای سلامت دهان حائز اهمیت است. در این مقاله قصد داریم یک دسته از نکاتی را به شما معرفی کنیم که با به کار بستن آنها می توانید سلامت پروتزهای دندانی را حفظ نمایید.

  • پروتزها را با احتیاط حمل کنید. برای پرهیز از افتادن اتفاقی آنها، برای جابجا کردن یا تمیز کردن آنها بالای یک سینک پر از آب این کارها را انجام دهید.
  • پروتزها را به صورت روزانه بشویید، اما نه با خمیر دندان. خمیر دندان ها خاصیت سایندگی دارند و منجر به بروز خراش های میکروسکوپی می شوند، جاهایی که غذا و پلاک های دندانی می توانند پنهان شوند. مانند دندان های طبیعی، پروتزها باید به صورت روزانه شسته شوند تا ذرات غذا و پلاک های دندانی روی آنها زدوده شوند. علاوه بر این مسواک زدن می تواند به جلوگیری از بروز لکه های دائمی روی پروتزها کمک کند. از یک مسواک با فرچه های نرم استفاده کنید که به صورت ویژه برای پاکسازی پروتزها طراحی شده اند. از استفاده از مسواک های با فرچه های سفت پرهیز نمایید زیرا می توانند به پروتزها آسیب بزنند و موجب ساییدگی آنها شوند. به آرامی همه سطوح پروتز را مسواک بزنیدو مراقب باشید به پلاستیک آن آسیب نزنید یا اتصالات آن را خم نکنید. بین مسواک زدن ها، پس از هر وعده غذایی پروتزها را شستشو دهید.
  • پروتزها را با محلول پاک کننده پروتز تمیز کنید. صابون های دست یا مایع ظرفشویی رقیق می توانند برای پاکسازی پروتزهای دندانی استفاده شوند. پاک کننده های خانگی و بسیاری از خمیر دندان ها نیز می توانند برای پروتزهای دندانی ساینده باشند و نباید استفاده شوند. بعلاوه، از استفاده سفید کننده ها خودداری نمایید زیرا می توانند قسمت صورتی رنگ پروتز را بی رنگ کنند. این نوع سفید کننده ها ابزارهای وان مانندی هستند که یک محلول سفید کننده داخل آنها ریخته می شود. پروتز داخل آن غوطه ور می شود و سپس امواج صوتی حرکات موج مانندی خلق می کنند که ذرات غذا را شل می کنند. با این حال، استفاده از پاک کننده های آلتراسونیک جایگزین مسواک زدن دقیق روزانه نمی شود. محصولات دارای تأییدیه سازمان غذا و دارو گزینه های مناسبی هستند زیرا از نظر بی خطر و نیز کارآمد بودن مورد بررسی قرار گرفته اند.

 

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

 

  • وقتی از آنها استفاده نمی کنید، با احتیاط با آنها برخورد کنید. لازم است پروتزها وقتی استفاده نمی شوند مرطوب نگه داشته شوند، تا خشک نشوند و شکل خود را از دست بدهند. پروتزها وقتی استفاده نمی شوند باید در محلول تمیز کننده پروتز یا در آب قوطه ور شوند. با این حال، اگر پروتز اتصالات فلزی دارد، اگر در محلول غوطه ور شود، ممکن است روی اتصالات آن لکه ایجاد شود. دندانپزشک شما می تواند بهترین روش برای مراقبت از پروتز مخصوص شما را پیشنهاد دهد. پروتزها هرگز نباید در آب داغ قرار داده شوند، زیرا باعث کج و معوج شدن آن می شود.

آیا خود شخص می تواند دندان مصنوعی را تنظیم کند؟

به طور کلی، خیلی زود بعد از دریافت پروتزهای دندانی، یک یا چند جلسه لازم است تا تنظیمات لازم برای پروتزها انجام شود. هرگز تلاش نکنید اجزاء پروتز را خم کنید یا خودتان آن را تعمیر کنید. هرگز خودتان اجزاء گیره ها یا اتصالات فلزی آن را خم نکنید؛ انجام این کار می تواند موجب ضعیف شدن ساختار فلزی آن شود. کیت های تعمیری که وجود دارند می توانند آسیب های دائمی به پروتزهای دندانی وارد کنند، و چسب های OTC نیز ممکن است حاوی مواد شیمیایی مضر باشند.

پروتزهایی که به درستی روی لثه ها قرار نمی گیرند، می توانند باعث اذیت شدن فرد و ایجاد زخم داخل دهان و روی لثه ها شوند. در صورت بروز هر گونه مشکل یا ترک خوردن یا شکستن اجزاء آن، یا لب پر شدن یا لق شدن دندان های آن، با دندانساز یا دندانپزشک خود تماس بگیرید. اغلب تنظیمات لازم همان روز تحویل انجام می شوند. برای تعمیرات پیچیده، ممکن است لازم باشد پروتز به لابراتوار دندانی ارسال شود.

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

آیا دندان مصنوعی نیاز به تعویض دارند؟

به مرور زمان، به واسطه ساییدگی طبیعی و تغییرات مربوط به سن که منجر به ایجاد تغییرات در صورت، استخوان های فک و لثه ها می شود، یا در صورت شل شدن پروتز، آنها به آسترکشی مجدد، تعمیر پایه، یا ساخت پایه جدید نیاز دارند. برای آسترکشی مجدد، یا تعمیر پایه پروتز، دندانپزشک یا دندانساز پایه دندان را مجدداً تنظیم می کند یا پایه جدیدی برای پروتز می سازد و از دندان های موجود استفاده می کند. به طور کلی، پروتز کامل باید ۵ تا ۷ سال استفاده شود و پس از آن تعویض شود.

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

در طول دوره استفاده از دندان مصنوعی چه مراقبت هایی نیاز دارد؟

حتی با دست دندان های کامل مهم است هر روز صبح قبل از قرار دادن پروتزها داخل دهان، لثه ها، زبان، و سقف دهان با یک مسواک با فرچه های خیلی نرم پاکسازی شوند. این کار موجب زدودن پلاک های دندانی می شود و جریان خون داخل دهان را تحریک می کند. توجه خاصی به پاکسازی دندان هایی داشته باشید که زیر گیره های فلزی پروتزها قرار می گیرند. پلاک های دندانی که زیر گیره ها گیر می کنند موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان می شوند.

اگر پروتز پارسیل استفاده می کنید، مطمئن شوید قبل از مسواک زدن دندان های طبیعی خود، آنها را خارج کنید. به طور منظم لثه ها را پاکسازی کنید، استراحت بدهید، و آنها را ماساژ بدهید. شستشوی روزانه دندان ها با آب نمک ولرم به پاکسازی لثه ها کمک می کند. رژیم غذایی متعادلی داشته باشید و مواد مغذی بدن را به اندازه کافی تأمین کنید و دهان سالمی داشته باشید.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

آیا ایمپلنت و پروتز دندان باعث بوی بد دهان میشود؟

با دریافت دندان هایی یکدست و سفید پس از کاشت ایمپلنت های دندانی می توانید با اعتماد به نفس بیشتری حرف بزنید، لبخند بزنید، و در اجتماع حضور پیدا کنید. در برخی موارد، بیماران پس از دریافت ایمپلنت های دندانی، بوی بد دهان را تجربه می کنند. پس چه چیزی موجب بروز بوی بد دهان بعد از کاشت ایمپلنت های دندانی می شود؟ آیا راهی برای مقابله با آن وجود دارد یا خیر؟

وقتی شخصی دندان های خود را به هر دلیلی از دست می دهد، بازسازی مجدد لبخند و نیز عملکرد دندان ها با پروتزهای مصنوعی تنها چیزی است که اغلب افراد می خواهند. با این حال، در صورتی که پس از کاشت ایمپلنت و قرار گیری پروتزهای مصنوعی روی آنها بیمار بوی بد دهان را تجربه کند، این نه تنها باعث از دست رفتن بیشتر اعتماد به نفس او می شود، بلکه باعث می شود فشار روحی روانی زیادی به او وارد شود که موجب می شود فرد از ارتباط برقرار کردن با دیگران هراس داشته باشد.

ممکن است قبل از دریافت ایمپلنت و پروتزهای دندانی بوی بد دهان وجود داشته باشد اما بیمار نمی دانسته است. وقتی پروتزها تعویض می شوند، مایعات، بزاق، و غیره داخل دهان تولید می شوند که روی پروتز مصنوعی عمل می کنند و باعث می شوند روند تولید بوی بد دهان تشدید شود.

 

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

علل بروز بوی بد دهان بعد از کاشت ایمپلنت

بهداشت بد دهانی

بهداشت ضعیف و بد دهانی می توانند منجر به پوسیدگی دندان ها، پریودنتیت، یا انباشته شدن پلاک روی سطح زبان شوند، علاوه بر این باقی مانده های غذا داخل کانال ریشه ها و حفره های دندان ها… همگی می توانند منجر به بروز بوی بد دهان شوند.

تکنیک های بد ترمیم دندان ها

گاهی اوقات، برخی دندانپزشک ها تکنیک خوبی برای ترمیم ها انتخاب نمی کنند و ممکن است دنچرها یا پروتزهای مصنوعی از لثه ها فاصله داشته باشند و باعث شوند ذرات غذا به راحتی زیر آنها گیر کند و بیمار نتواند آنها را تمیز کند، در نتیجه وجود ذرات غذا باکتری ها افزایش پیدا خواهند کرد و منجر به بروز بوی بد دهان می شوند.

 

 

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

کیفیت دندان هایی که از پرسلاین ساخته می شوند تضمین شده نیست.

دندان هایی که از پرسلاین ساخته می شوند معمولاً در کنار ایمپلنت های دندانی استفاده می شوند تا دندان هایی بوجود بیاورند که شبیه دندان های طبیعی سالم هستند. با این حال، در صورت استفاده از دندان های پلاستیکی یا پرسلاینی، چفت های فلزی می توانند منجر به بروز درد هم برای دندان های طبیعی، و هم برای لثه ها شوند، و در دراز مدت، تحت تأثیر باکتری ها، ذرات غذا، و بزاق دهان، این قطعات تغییر شکل خواهند داشت و منجر به بروز بوی بد دهان خواهند شد. اگر دندان های پرسلاینی ترک، شکستگی یا شیارهای عمیق داشته باشند، ذرات غذاها در این قسمت ها نیز پنهان می شوند و منجر به بروز بوی بد دهان می شوند.

رژیم غذایی نامناسب

مصرف زیاد خوراکی های بد بو مانند پیاز، سیر، و پیازچه یکی از علل بوی بد دهان است.

 

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

عفونت

ایمپلنت های دندانی به دلایل مختلفی می توانند عفونی شوند. یکی از شایع ترین دلایل این است که در جای خود محکم نیستند. ایمپلنت دندانی شل باعث رشد و پنهان شدن باکتری ها کنار ایمپلنت ها می شوند. در صورتی که باکتری ها در مراحل اولیه درمان نشوند، موجب تخریب کل ایمپلنت می شوند. ایمپلنت عفونی می تواند منجر به بروز بوی بد دهان شود. در این مرحله نیاز است دندانپزشک کمک کند تا بوی بد را از بین ببرد و ایمپلنت عفونی را درمان نماید.

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

پیشگیری و درمان بوی بد دهان

درست مانند دندان های طبیعی، پلاک و تارتار و جرم می توانند روی ایمپلنت های دندانی نیز انباشته شوند، که می توانند منجر به بروز بوی بد دهان شوند. عواملی که ذکر شدند همگی منجر به بروز بوی بد دهان پس از کاشت ایمپلنت می شوند. وقتی پس از کاشت ایمپلنت و دریافت پروتزهای دندانی بوی بد دهان را تجربه می کنید، باید به دندانپزشک مراجعه کنید تا علت بروز بوی بد دهان را بیابد و درمان درست را برای شما انجام دهد. البته دقت داشته باشید تأثیر گذاری درمان هایی که انتخاب می شوند، بسته به شرایط هر بیمار می توانند متفاوت باشند.

با انجام برخی کارها می توانید اطمینان حاصل کنید که ایمپلنت های سالمی دارید که می توانند به بالا بردن اعتماد به نفس شما کمک کنند.

استفاده از چسب پروتز مصنوعی

با استفاده از چسب های پروتزهای مصنوعی می توان مانع تجمع ذرات غذا زیر پروتزهای دندانی شد زیرا این مواد قادرند بین لثه ها و پروتزها یک سیل بوجود بیاورند. این به شما اجازه می دهد از وعده های غذایی خود لذت ببرید، بدون آنکه نگران بوی بد دهان خود باشید.

آنها را به طور منظم پاکسازی کنید

باید پروتزهای دندانی خود را هر روز پاکسازی کنید تا ذرات غذا و پلاک های دندانی را پاک کنید آنها را تازه نگه دارید و با اعتماد به نفس و اطمینان از این در جمع حرف بزنید که دهان شما بوی بد نخواهد داشت. سه گام ساده هستند- غوطه ور کردن، مسواک زدن، شستشو دادن- که با دنبال کردن آنها می توانید با اعتماد به نفس لبخند بزنید. یک راه مؤثر برای پاکسازی پروتزهای دندانی غوطه ور کردن آنها در محلول مخصوص پاک کننده آنها است. این محلول ها می توانند با اطمینان ۹/۹۹% باکتری های مولد بو را از بین ببرند- برای بهترین نتایج، آنها را درست بر اساس دستورالعمل روی آنها استفاده نمایید.

ذرات باقی مانده روی آنها را باید با کمک مسواک نرم تمیز کنید. پس از این مراحل باید آنها را شستشو داد.

پروتزهای متحرک را شب ها از دهان خارج نمایید

قبل از رفتن به رختخواب باید پروتزهای خود را از دهان خارج کنید تا به دهان و لثه ها فرصت استراحت کردن بدهید.

 

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

اگر شما نیز یکی از میلیون ها نفری هستید که دندان از دست رفته دارند، احتمالاً شما نیز به فکر دریافت ایمپلنت های دندانی باشید. آنها راه حلی فوق العاده برای جایگزینی دندان های زیبای شما هستند که به هر دلیلی از دست رفته اند زیرا فوق العاده محکم و با دوام هستند و می توانند از تضعیف و تحلیل استخوان فک پیشگیری کنند. بسیاری از افراد ترجیح می دهند به جای اور دنچر (دست دندان کامل مصنوعی) و دیگر ابزارهای جایگزین دندان از آنها استفاده کنند. با این حال، درست مانند هر روش دیگری در دنیای پزشکی، ایمپلنت ها نیز بدون مشکل نیستند و اگر با دقت از آنها مراقبت نکنید، ممکن است با پیامدهای جدی مواجه شوید.

خطرات عدم مراقبت صحیح از ایمپلنت های دندانی

دهان شما ملو از باکتری است، به همین دلیل است که شما به طور منظم مسواک می زنید و نخ دندان می کشید. قطعاً شما نمی خواهید این میکروب های کوچک و کثیف موجب پوسیدگی دندان ها یا بیماری لثه های شما شوند. مبارزه با تکثیر باکتری ها بویژه در صورتی مهم است که شما ایمپلنت داشته باشید، زیرا می تواند مخوجب بروز عفونت اطراف پست های تیتانیومی داخل فک شما شوند. این شرایط که تحت عنوان پری ایمپلنتایتیس شناخته می شود، منجر به التهاب لثه، و احتمالاً تحلیل استخوان می شود. در صورتی که عفونت به اندازه کافی پیشرفت کند و تحلیل استخوان چشمگیری اتفاق بیفتد، ایمپلنت ها حمایت خود را از دست خواهند داد و حتی می توانند از دست بروند.

مراقبت خوب و صحیح از ایمپلنت های دندانی تا میزان زیادی می تواند خطر درگیر شدن با چنین مشکلات جدی را کاهش دهد. با این حال، برخی از بیماران ابراز داشته اند که آنها اطلاعات کافی در خصوص مراقبت صحیح از دندان های جدید خود را نداشته اند به همین دلیل با این مشکلات مواجه شده اند. دندانپزشک یا جراح باید پس از جراحی کاشت ایمپلنت راجع به همه مزایا و معایب ایمپلنت های دندانی با شما صحبت کند تا جایی که کطکئن شود راجع به پیشگیری از پری ایمپلنتایتیس اطلاعات کافی کسب کرده اید تا بتوانید از لبخند احیاء شده خود لذت ببرید.

مراقبت از ایمپلنت های دندانی

بیمارانی که همه دندان های خود را از دست داده اند، پروتز (دنچر) ثابت یا بریج دندانی ثابتی دارند که بیرون نمی آیند. اما چگونه باید این بریج ها و ایمپلنت ها را به صورت عمقی پاکسازی کرد؟ مسواک زدن و کشیدن نخ دندان زیر دنچرها و پروتزهای روی ایمپلنت های دندانی ثابت می تواند چالش برانگیز باشد.

دست دندان های کامل و بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی معمولاً با پیچ نگه داشته می شوند و می توانند و باید به صورت دوره ای خارج شوند تا بتوان آنها را پاکسازی کرد. بسیار مهم است که برای سلامت بریج ها و دنچرها بر پایه ایمپلنت های دندانی در دراز مدت، به دندانپزشک مراجعه کرد تا آنها را خارج نماید، تا هم ایمپلنت های زیر آنها با دقت بررسی شوند، و هم بریج یا پروتز خارج از دهان پاکسازی شوند. پس از آن، ترمیم بر پایه ایمپلنت به راحتی می تواند برای چند سال استفاده بیشتر در جای خود پیچ شود.

 

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مراقبت از ایمپلنت دندانی

پاکسازی های منظم و معمولی خانگی

در اکثر موارد، مراقبت های هر روزه از ایمپلنت های دندانی، بریج ها، و روکش ها پیچیده تر از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن و مراقبت های خانگی از دندان های طبیعی نیستند. تحت شرایط طبیعی و با توجه و مراقبت کافی، لبخند زیبای خود را می توانید سالها داشته باشید.

 

قسمت هایی که دیده نمی شوند چطور؟

ایمپلنت های دندانی از تیتانیوم ساخته شده اند، که جایگزین ساختار ریشه های طبیعی دندان های از دست رفته می شوند. آنها داخل استخوان و بافت اطراف تکیه داده شده اند و به گونه ای طراحی شده اند که دندان ها یا دنچرهای متصل به ایمپلنت های پایه که در حال فعالیت هستند را حمایت می کنند. این احتمال وجود دارد که ذرات غذا و باکتری ها در قسمت های اطراف ایمپلنت های دندانی پنهان شوند و منجر به شکل گیری پلاک و بروز عفونت های احتمالی بافت لثه اطراف شوند. به همین دلیل، همانطور که پیش از این اشاره شد، مهم است برای پاکسازی های منظم و چکاپ به دندانپزشک مراجعه شود. زدودن تخصصی این ذرات از اطراف بریج های بر پایه ایمپلنت، توسط یک دندانپزشک ماهر توصیه می شود. دندانپزشک می تواند بافت های اطراف را بررسی نماید تا اطمینان حاصل نماید که لثه ها و دندان های دیگر در آن قسمت ها عاری از هر نوع بیماری هستند. این فرایندها اجازه می دهند اجزاء زیبایی پاکسازی، ضد عفونی، و بررسی شوند و تهاجمی تر از جلسات معمول مراجعه به دندانپزشک نباشند. اما با مراقبت های معمول، یم ایمپلنت دندانی یا یک دست ایمپلنت کامل می توانند چندین دهه دوام داشته باشند، ظاهری طبیعی ارائه دهند، انسجام دندان های مجاور را حفظ کنند، و بدون هیچ نگرانی باشند.

دندانپزشک هنگام پاکسازی با احتیاط کامل عمل خواهد کرد و هم از تکنیک های آشنا استفاده خواهد کرد و هم از پروب کردن، تا مطمئن شود هیچ خطری ایمپلنت ها را تهدید نمی کند و کاملاً صاف هستند و وظیفه خود را به خوبی انجام می دهند. پاکسازی ایمپلنت های دندانی، هم قسمت های قابل مشاهده آنها، و هم قسمت های زیر لثه، مهم هستند اما نباید نگران کننده باشند.

 

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مراقبت از ایمپلنت دندانی

خارج کردن دندان ها

این یک حقیقت است که بریج های دائمی یا پارسیل معمولی می توانند دندان های مجاور را مستعد آسیب و پوسیدگی کنند. اگر بریج های شما به صورت دائمی کار گذاشته شده اند، دندانپزشک باید طی مراجعات منظم شما، آنها را بررسی کند یا حتی برای پاکسازی آنها را خارج نماید. در صورتی که بریج های پارسیل، حتی پروتزهای متحرک، از هر نوعی که باشند، به خوبی روی لثه ها قرار نگیرند، می تواند منجر به درد، التهاب، و حتی ژینژیویت شود، اما دندانپزشک آماده است تا از پیشرفت آنها پیشگیری نماید. هیچ دلیلی وجود ندارد تا با ابزاری که مشکل دارد کنار آمد. دندانپزشکی زیبایی از زمان ظهور آن تاکنون، پیشرفت قابل توجهی داشته است.

 

مراقبت از ایمپلنت دندانی

مراقبت از ایمپلنت دندانی

 

مراقبت صحیح از پروتزهای متحرک معمولی نیز لازم است با دقت انجام شود و توصیه می شود همیشه بعد از صرف غذا از دهان خارج شوند و آبکشی شوند، خواه پارسیل باشد، خواه دست دندان کامل. برای تمیز کردن آنها باید از یک مسواک با فرچه های نرم استفاده کرد. این مسواک ها باید باید برای تمیز کردن لثه ها، زبان، و حتی سقف دهان نیز استفاده شوند. این کار باید حداقل روزی یک مرتبه انجام شود و پس از آن، قبل از قرار دادن پروتزها داخل دهان، باید دهان و پروتزها خوب آبکشی شوند. به خاطر داشته باشید که پروتزها باید مرطوب نگه داشته شوند، بنابراین اگر حین خوابیدن ابزار خود را از دهان خارج می کنید، باید آنها را داخل یک لیوان آب غوطه ور کنید.

 

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

امروزه نداشتن دندان یا داشتن دندان های آسیب دیده مشکل محسوب نمی شود، زیرا با دریافت ایمپلنت های دندانی به راحتی می توانید دندان های از دست رفته خود را باز یابید. ایده اصلی که پشت ایمپلنت های دندانی وجود دارد قرار گیری یک پایه یا چارچوب فلزی در جایی است که زمانی دندان وجود داشته است، در نتیجه می تواند بدون هیچ خطری پروتز را در جای خود نگه دارد. اما وقتی نوبت به پروتزهای دندانی می رسد، گزینه های متعددی در دسترس هستند (که پروتزهای بر پایه ایمپلنت، یا دست دندان بر پایه ایمپلنت های دندانی نامیده می شوند).

وقتی نوبت به ایمپلنت های دندانی می رسد، گزینه های متعددی در دسترس دارید. گرچه پروتزهای بر پایه ایمپلنت مزایا و معایب خود را دارند، اما تفاوت هایی که با یکدیگر دارند باعث می شوند در برخی موارد خاص، یکی بر دیگری ارجحیت داشته باشد. در این مقاله قصد داریم به بیان این تفاوت ها بپردازیم.

دو نوع اصلی پروتزهای بر پایه ایمپلنت های دندانی

وقتی تصمیم گرفتید از پروتزهای بر پایه ایمپلنت های دندانی استفاده کنید، دو گزینه در اختیار دارید که شما و دندانپزشکتان می توانید از بین آنها انتخاب کنید.آنها پروتزهای متحرک و ثابت هستند، که هر دوی آنها می توانند هم به صورت دست دندان کامل و هم پارسیل باشند. و درون این دو دسته، دو زیر مجموعه دیگر وجود دارد.

پروتزهای متحرک بر پایه ایمپلنت های دندانی (اوردنچرهای اسنپ- این)

برای پروتزهای متحرک بر پایه ایمپلنت های دندانی دو زیر مجموعه وجود دارد:

 

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

اوردنچرهای Implant-Supported

اوردنچر Implant-Supported ، دو یا چند ایمپلنت را شامل می شود که یک ابزار متحرک روی آنها قرار می گیرد. به اعتقاد دندانپزشک ها این نوع پروتزها نمونه پیشرفته پروتزهای معمولی هستند. این نوع پروتزها بیشتر از پروتزهای معمولی حمایت ایجاد می کنند اما احتمال بروز زخم و سوزش در پی استفاده از آنها نیز بیشتر است. بعلاوه، اوردنچرهای Implant-Supported دندانی بهتر از پروتزهای سنتی می توانند جویدن را بهبود ببخشند.

نیاز است دندانپزشک گاهگاهی این نوع پروتزها را مجدداً صاف و تنظیم کنند زیرا با تغییر استخوان و بافت ها به مرور زمان، لازم است فیکسچر تنظیم شود تا بهتر پروتز را نگه دارد. با این حال، هزینه پرداخت این نوع پروتزها، برای دست دندان کامل راحت تر است.

 

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

اوردنچرهای Implant-Retained

اوردنچرهای Implant-Retained، شامل اتصال یک جایگزین به چهار ایمپلنت دندانی است. این گزینه یک جایگزین فوق العاده است، اما معایبی هم دارد. مثلاً، اگر حداقل چهار ایمپلنت دندانی دریافت کنید و یکی از آنها با شکست مواجه شود، کل پروتز دیگر به درستی عمل نخواهد کرد. هرچند معمولاً هزینه تعمیر یا جایگزینی آنها بالاتر است.

این نوع پروتزها برای افرادی بهترین گزینه هستند که لبخند آنها از سمت دندان های بالا بزرگتر است، زیرا دست دندان ها می توانند محل تماس پروتز و بافت طبیعی دندان ها را پنهان نماید. مزیت آن این است که می توانید این قطعه را برای تمیز کردن از دهان خارج نمایید.

به خاطر داشته باشید که آنها معمولاً نسبت به نمونه های ثابت خود، گزینه های برجسته تری هستند و ممکن است حتی به یک میله فلزی برای حمایت نیاز داشته باشند. بعلاوه، آنها معمولاً از آکریلیک ساخته شده اند، که منافذ بیشتری دارد، بنابراین، پاکسازی آنها از پرسلاین دشوارتر است. گرچه هزینه آکریلیک کمتر از هزینه پرسلاین است.

پروتزهای ثابت بر پایه ایمپلنت های دندانی (پروتزهای هیبرید دائمی اسکرو- این)

اگر تصمیم بگیرید از پروتزهای ثابت بر پایه ایمپلنت های دندانی استفاده کنید، دو گزینه در اختیار دارید: پروتزهای بر پایه ایمپلنت و بریج های بر پایه ایمپلنت.

 

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

پروتزهای بر پایه ایمپلنت های دندانی (All-on-Four یا AO4)

این نوع پروتزها شبیه پروتزهای Implant-Supported هستند، که بزرگترین تفاوت آنها این است که قابل جابجا شدن نیستند. گرچه در صورت نیاز به تنظیم یا تعویض دندانپزشک می تواند آنها را خارج کند.

این نوع پروتزها “All-on-4” نامیده می شوند، زیرا چهار ایمپلنت یا بیشتر پروتز را حمایت می کنند. عملکرد پروتزهای All-on-4 به گونه ای است که هیچ پیوند استخوانی نیاز ندارند زیرا دندانپزشک می تواند ایمپلنت ها را در استخوان طبیعی موجود کار بگذارد. و به طور عادی می توانید این نوع جایگزین های دندان ها را در یک روز دریافت کنید.

بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی

شاید بریج های بر پایه ایمپلنت های دندانی طبیعی ترین جایگزین ها برای دندان ها باشند که می توانید پیدا کنید. به همین دلیل است که بسیاری از بیماران و دندانپزشک ها پیمودن این مسیر را بیشتر می پسندند. ویژگی مهمی که این گزینه دارد این است که حتی اگر ایمپلنت با شکست مواجه شود، پروتز هنوز به خوبی عمل می کند. و به محضی که بریج کار گذاشته می شود، هیچ جابجایی دندانی مشاهده نخواهد شد.

از سوی دیگر، هیچ باله ای وجود نخواهد داشت (بخشی که از پروتز داخل حفره دهان قرار می گیرد) و این نوع فیکسچرها روی لثه ها قرار نمی گیرند. بعلاوه، این نوع بریج ها معمولاً از پرسلاین ساخته می شوند، به این معنا که پروتزها ظاهری طبیعی تر خواهند داشت و با دوام تر نیز خواهند بود.

مقایسه Implant-Retained و Implant-Supported

شاید این گیج کننده ترین دسته باشد زیرا تفاوت های آنها بسیار جزئی است. اما معمولاً مهم است از تفاوت بین آنها آگاه باشید.

پروتزهای Implant-Supported

وقتی با وجود پروتزهای Implant-Supported چیزی را گاز می زنید، فیکسچر بخش عمده فشار را تحمل می کند. ایمپلنت ها و استخوان فک شما همه فشار را جذب خواهند کرد و به شما اجازه خواهند داد طبیعی ترین بایت را داشته باشید.

با این حال، با این گزینه، درمان معمولاً پر هزینه تر از گزینه های دیگر خواهد بود زیرا ایمپلنت های بیشتری نیاز هستند. و قبل از فرایند، دندانپزشک باید اطمینان حاصل نماید استخوان به اندازه کافی قوی است. در غیر اینصورت، ممکن است انجام یک فرایند را برای کمک به بازسازی استخوان و بافت نرم پیشنهاد دهند، اما به نظر بسیاری افراد این فرایند تهاجمی است.

اما اگر این گزینه با موفقیت کار گذاشته شود، بسیار قابل اعتماد، با دوام، و از نظر زیبایی ظاهری قابل قبول تر هستند.

 

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

پروتز بر پایه ایمپلنت دندانی

پروتزهای Implant-Retained

وقتی با وجود پروتزهای Implant-Retained چیزی می جوید، لثه ها بیشترین فشار را دریافت می کنند. این گزینه ایمپلنت های دندانی کمتری نیاز دارد (معمولاً دو ایمپلنت برای هر فک)، که باعث می شود هزینه آن پایین تر باشد. گاهی اوقات حتی می توان از مینی ایمپلنت ها استفاده کرد. علاوه بر این، احتمال نیاز به پیوند استخوان نیز کمتر خواهد بود، زیرا این نوع ایمپلنت ها را می توان فقط در قسمت هایی استفاده کرد که بیشترین استحکام را دارند.

این نوع ایمپلنت ها یک توپ روی خود دارند که فیکسچر را در جای خود نگه می دارد. گرچه این نوع جایگزین ها توانایی حرف زدن و غذا خوردن طبیعی را به شما باز می گردانند، اما بایت شما مانند دیگر گزینه ها حالت طبیعی نخواهد داشت و ممکن است چندان با ثبات نباشد.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

 ایمپلنت های اندوستیل endosteal

ایمپلنت اندوستیل نوعی ایمپلنت است که به عنوان ریشه های مصنوعی داخل استخوان فک قرار می گیرند تا قطعه های زیبای مصنوعی که جایگزین تاج دندان می شوند را روی خود نگه دارند. ایمپلنت های دندانی معمولاً زمانی کاشته می شوند که فرد یک دندان خود را از دست داده باشد. ایمپلنت های اندوستیل رایج ترین ایمپلنت های دندانی هستند.

آیا شما گزینه مناسبی برای ایمپلنت های اندوستیل هستید؟

دندانپزشک یا جراح دهان و دندان می توانند مشخص نمایند ایمپلنت های اندوستیل برای شما مناسب هستند یا خیر. علاوه بر از دست رفتن دندان- یا دندان ها- شرایط مهم دیگری که باید داشته باشید این است که:

  • سلامت عمومی خوب
  • سلامت دهانی خوب
  • بافت لثه سالم (عدم وجود بیماری لثه)
  • استخوان فک به طور کامل رشد کرده باشد
  • فک استخوان کافی داشته باشد
  • ناتوانی یا عدن تمایل به استفاده از پروتزهای مصنوعی

علاوه بر این نباید از فراورده های تنباکو استفاده کنید.

مهم تر از همه اینکه، باید آمادگی داشته باشید چند هفته یا چند ماه تمام توجه خود را به دهان خود بدهید- که بیشتر این زمان شامل دوره بهبود و انتظار برای رشد استخوان جدید است- تا فرایند کامل شود.

چه می شود اگر فردی گزینه مناسبی برای دریافت ایمپلنت های اندوستیل نباشد؟

اگر دندانپزشک شما معتقد باشد که شما گزینه مناسبی برای دریافت ایمپلنت های اندوستیل نیستید، می تواند گزینه های جایگزین را به شما معرفی نماید، از جمله:

  • ایمپلنت های ساب پریوستیل: این نوع ایمپلنت ها به جای داخل استخوان فک، روی یا بالای استخوان فک قرار می گیرند.
  • تقویت استخوان: این فرایند شامل تقویت یا احیاء استخوان فک با افزودن استخوان و فاکتور رشد است.
  • افزایش عرض تیغه استخوان: مواد پیوند استخوان به تیغه باریک در امتداد بالای استخوان فک افزوده می شوند.
  • تقویت سینوس: زیر سینوس ماگزیلا استخوان افزوده می شود، که بالا بردن سینوس یا سینوس لیفت نیز نامیده می شود.

تقویت استخوان، افزایش عرض تیغه استخوان، و تقویت سینوس روش هایی هستند که می توانند استخوان فک را آنقدر بزرگ و قوی کنند که ایمپلنت های اندوستیل را در خود نگه دارند.

 

ایمپلنت دندانی

ایمپلنت دندانی

فرایند کارگذاری ایمپلنت های اندوستیل

البته، گام اول این است که دندانپزشک تشخیص دهد شما گزینه مناسبی برای دریافت آنها هستید. درمانی که تشخیص داده و توصیه می شود باید توسط جراح دندان نیز تأیید شود. در این جلسات، کل فرایند مرور خواهند شد، از جمله نحوه پرداخت، مدت زمان کل انجام آن، و نیز مراقبت های پس از آن.

کاشت ایمپلنت

پس از بی حس کردن منطقه اطراف، جراحی اولیه شامل برش بافت لثه برای برداشتن پوشش روی استخوان فک است. سپس با دریل یک حفره داخل استخوان تعبیه می شود و پست اندوستیل در عمق استخوان کاشته می شود. لثه روی پست بخیه زده خواهد شد. پس از جراحی می توانید انتظار تورم (صورت و لثه)، کبودی (پوست ولثه)، ناراحتی، و خونریزی داشته باشید.

پس از جراحی، دستورات لازم برای مراقبت های صحیح و بهداشت دهانی در طول دوره بهبود و پس از آن داده خواهد شد. علاوه بر این، دندانپزشک ممکن است برای شما آنتی بیوتیک و مسکن نیز تجویز کند. دندانپزشک ممکن است به شما توصیه کند حدود یک هفته تنها غذاهای نرم بخورید.

اسئواینتگریشن

استخوان فک در اطراف ایمپلنت رشد می کند، که اسئواینتگریشن نامیده می شود. زمان می برد (معمولاً ۲ تا ۶ ماه) تا این رشد اتفاق بیفتد و ایمپلنت به پایه ای محکم و منسجم برای دندان های مصنوعی جدید تبدیل شود.

قرار گیری اباتمنت

با تکمیل اسئواینگریشن جراح مجدداً بافت لثه را برش می دهد و باز می کند و اباتمنت را به ایمپلنت متصل می کند. اباتمنت قطعه ای ایمپلنت است که از لثه بیرون می زند و روکش به آن متصل می شود.

در برخی فرایندها، اباتمنت در طول جراحی اولیه به پست متصل می شود و جراحی دوم نیاز نیست. با مشورت با جراح می توانید مشخص نمایید کدام یک برای شما بهتر است.

دندان جدید

حدود دو هفته بعد از قرار گیری اباتمنت، پس از بهبود لثه ها، دندانپزشک برای ساخت روکش از دهان قالب می گیرد. دندان مصنوعی نهایی، به انتخاب، می تواند متحرک یا ثابت باشد.

مقایسه ایمپلنت های اندوستیل Endosteal و ساب پریوستیل subperiosteal

دو نوع ایمپلنت دندانی که اغلب مورد استفاده قرار می گیرند ایمپلنت های اندوستیل و ایمپلنت های ساب پریوستیل هستند.

ایمپلنت های اندوستیل: این نوع ایمپلنت ها عموماً از تیتانیوم ساخته می شوند، و پر استفاده ترین نوع ایمپلنت های دندانی هستند. آنها معمولاً مانند پیچ کوچکی هستند و داخل استخوان فک قرار می گیرند. آنها از لثه بیرون می آیند تا دندان مصنوعی (روکش روی ایمپلنت) را نگه دارند.

ایمپلنت های ساب پریوستیل: در صورتی که بیمار ایمپلنت دندانی نیاز داشته باشد اما استخوان سالم به اندازه کافی نداشته باشد، تا آنها را حمایت کند، دندانپزشک می تواند استفاده از ایمپلنت های ساب پریوستیل را پیشنهاد دهد. این نوع ایمپلنت ها روی یا بالای استخوان فک و زیر لثه ها قرار می گیرند تا از بافت لثه بیرون بزنند و جایگزین های دندان را نگه دارند.

ایمپلنت دندانی

ایمپلنت دندانی

فرایند کاشت ایمپلنت های ساب پریوستیل

برای ساخت و کار گذاری ایمپلنت های ساب پریوستیل دو فرایند جراحی نیاز است. بر خلاف ایمپلنت های استاندارد، ایمپلنت های ساب پریوستیل باید به صورت سفارشی ساخته شوند تا متناسب با شکل استخوان هر فرد باشند.

در مرحله نخست، دندانپزشک یا جراح دهان بافت لثه را برش می دهد تا استخوان زیر آن قابل مشاهده شود. از استخوان قالب گرفته می شود و مشخص می شود چارچوب ایمپلنت قرار است کجا قرار بگیرد. سپس بافت لثه در جای خود بخیه زده می شود تا جراحی مرحله بعد. این مرحله تحت بی حسی موضعی انجام می شود.

در مرحله دوم، بافت لثه مجدداً باز می شود و ایمپلنت روی استخوان کار گذاشته می شود و تنها قطعه ای که نقش تکیه گاه را به عهده دارد از بافت لثه بیرون می ماند و بافت در اطراف آن بخیه زده می شود. در نهایت بریج موقت روی آن قرار می گیرد و اجازه داده می شود تا بهبود پیدا کند. پس از بهبود لثه ها، با قالب گیری بریجی ساخته می شود که کاملاً شبیه دندان های طبیعی است و پس از آماده شدن روی آن قرار می گیرد.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

 وقتی دندان های دائمی شما بیرون می آیند، به شکلی آفریده شده اند که تا پایان عمر دوام داشته باشند. به هر حال، این بهترین طراحی خداست. اما گاهی اوقات در طول زندگی ممکن است اتفاقاتی بیفتد که در روند این طرح اختلال ایجاد کنند و باعث می شود مجبور باشید برای یافتن بهترین راهکار تلاش کنید. از آنجا که از دست رفتن دندان ها چیزی بیشتر از ایجاد نگرانی های زیبایی است، انتخاب جایگزین درست و مناسب مهم تر از هر چیز دیگری است.

همه دندانپزشک ها دوست دارند بیماران آنها در بهترین وضعیت سلامت دهان و دندان قرار بگیرند، به همین دلیل ایمپلنت های دندانی را ارائه می دهند. گرچه هیچ گزینه ای با دندان های طبیعی قابل قیاس نیست، اما ایمپلنت های دندانی از نظر شکل ظاهری و عملکرد با دندان های طبیعی هم تراز هستند.

در این مقاله قصد داریم برای شما توضیح دهیم چرا ایمپلنت های دندانی بهترین گزینه هایی هستند که می توانند جایگزین دندان های از دست رفته شوند.

 

ایمپلنت بهترین جایگزین برای دندان های از دست رفته

ایمپلنت بهترین جایگزین برای دندان های از دست رفته

پیشگیری از تحلیل استخوان

یکی از اصلی ترین مزایای ایمپلنت های دندانی پیشگیری از تحلیل استخوان است. وقتی یک دندان از دست می دهید، چیزی بیشتر از قسمتی را از دست می دهید که در بالای خط لثه قابل مشاهده است. دندان های شما ریشه هایی دارند که داخل عمق استخوان فک قرار گرفته اند و هر بار که دهان خود را می بندید، به بدن خود یادآور می شوید که این قسمت از بدن شما هنوز فعال است.

به این معنا که، بدن شما به ترمیم و بازسازی بافت های استخوانی اطراف دندان ها ادامه می دهد، و استحکام استخوان فک شما را حفظ می کند. بدون ریشه های فعال، بدن تصور می کند که آن قسمت دیگر در حال استفاده نیست، و دیگر منابع احیاء کننده را به آن منطقه گسیل نخواهد کرد، که می تواند منجر به تحلیل استخوان شود. با وجود ایمپلنت های دندانی، یک پست داخل استخوان فک قرار می گیرد که به دندان پیغام می دهد استخوان را حفظ کند.

ایمپلنت بهترین جایگزین برای دندان های از دست رفته

ایمپلنت بهترین جایگزین برای دندان های از دست رفته

حفظ محل دندان

ایمپلنت های دندانی نه تنها فاصله بین دندان ها را پر می کنند، جایی که مدتی قبل محل قرار گیری دندان های از دست رفته بوده است، بلکه، از جابجایی دندان های مجاور این فضای خالی نیز پیشگیری می کند، و مشکلات عدیده ای داخل دهان بوجود می آورد. وقتی پست داخل استخوان فک و روی آن روکش قرار می گیرد، انسجام کل دندان ها حفظ می شود.

انسجام و یکپارچگی کامل

گرچه جراح پست را داخل استخوان فک قرار می دهد تا مانند ریشه دندان ها عمل کند، اما بدن یک گام فراتر می رود و پست و استخوان فک ساختاری یکپارچه و منسجم تشکیل می دهند. همانطور که قبلاً اشاره شد، ایمپلنت های دندانی به بدن سیگنال هایی می فرستند که یادآوری می کنند به محکم کردن و بازسازی بافت استخوانی اطراف پست های جدید ادامه دهند.

پس از شش ماه، استخوانی که اطراف ایمپلنت های دندانی رشد کرده است، به طور کامل با استخوان طبیعی فک تلفیق می شود. این ساختار برای قرار گیری پست جایگزین دندان به طور باور نکردنی محکم خواهد بود.

کاملاً قابل اعتماد

گرچه بریج ها گزینه های جایگزین خوبی برای دندان های از دست رفته هستند، اما فاقد استحکامی هستند که ایمپلنت های دندانی فراهم می آورند. بریج تنها به اندازه دندان مجاوری محکم است که به آن متصل شده است و داخل استخوان فک قرار نمی گیرد. با یک ایمپلنت دندانی، دندان جایگزین به صورت تکی، از ریشه تا بالا قرار می گیرد، و مانند بریج ها به مرور زمان جابجا نخواهند شد.

تناسب طبیعی

ایمپلنت های دندانی ظاهر، احساس، و عملکردی شبیه دندان های طبیعی دارند. هدف از جایگزینی یک دندان جلوگیری از بروز مشکل در سلامت دهان است، که ایمپلنت می تواند به شکلی زیبا آن را برآورده سازد. با تحریک رشد استخوان برای جوش خوردن با خط فک، ایمپلنت دندانی یکی از گزینه های جایگزین دندان است که هیچ شباهتی به گزینه های دیگر ندارد. در واقع، شما قادر نخواهید بود بگویید هنگام حرف زدن یا جویدن چه تفاوتی وجود دارد، زیرا دندان جایگزین به صورت یکپارچه در کنار دندان های دیگر قرار می گیرد.

و تا جایی که به زیبایی مربوط می شود، ایمپلنت دندانی به خوبی می تواند انتظارات شما را برآورده سازد، زیرا روکش سفارشی که روی ایمپلنت قرار می گیرد، از نظر رنگ و شکل، به خوبی با دندان های موجود همخوانی دارد.

کمک به گفتار بهتر

بسیاری از افرادی که از پروتزهای دندانی استفاده می کنند، بواسطه لغزیدن پروتزهای دندانی آنها، از تغییراتی شاکی هستند که در نحوه گفتار آنها بوجود می آید. ممکن است حرکت دادن زبان برای نگه داشتن آنها در جای خود به شکلی متفاوت صورت بگیرد، که روی نحوه تلفظ لغات تأثیر می گذارد. ضخامت اضافی ابزار موجب کاهش فضای لازم داخل حفره دهان می شود و لازم باشد برخی تکنیک های تلفظ یاد گرفته شوند.

از سوی دیگر، ایمپلنت های دندانی این نگرانی را کاهش می دهند زیرا آنها هیچ فضای اضافی را اشغال نمی کنند و به صورت دائمی در جای خود بی خطر باقی می مانند. اکثر افراد هرگز متوجه تفاوت در خوردن، جویدن، و حرف زدن نمی شوند و مخاطب نیز به آن دقت نخواهد کرد.

ایمپلنت های دندانی دوام بیشتری دارند

همه افراد بزرگسال به طور میانگین باید ۳۲ دندان داشته باشند، اما برخی افراد با عبور از مرز ۵۰ سالگی، یک یا چند دندان خود را، بواسطه عفونت، یا آسیب طی سال ها، از دست می دهند. ایمپلنت های دندانی راهکارهایی فوق العاده هستند که احتمال دوام آنها تا پایان عمر بسیار بالا است. در حقیقت، در بیشتر از ۹۸% درصد از بیماران، ایمپلنت ها دقیقاً چنین عملکردی دارند. در مقایسه، پروتزها نیاز دارند هر ۱۰ سال یک مرتبه مجدداً صاف یا تعویض شوند.

اگر به دنبال متخصص پروتزهای دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

 دنچرها -که عموماً تحت عنوان دندان ها یا پروتزهای مصنوعی شناخته می شوند- داخل دهان قرار می گیرند تا به عنوان جایگزینی برای دندان های طبیعی عمل کنند. پروتزها اغلب از جنس آکریلیک، نایلون، یا فلز هستند که می توانند به جای یک، چند، یا همه دندان ها قرار بگیرند که به راحتی و بدون هیچ دردسری روی لثه ها قرار می گیرند.

اگر دنچرها به درستی داخل دهان قرار بگیرند، می توانند مزایای بسیاری داشته باشند، از جمله بهبود توانایی های گفتار و غذا خوردن، و از همه مهم تر اعتماد به نفس فرد. علاوه بر این، پروتزها می توانند به پیشگیری از تغییر شکل و تحلیل چهره به مرور زمان کمک کند و برای دندان های باقی مانده نقش محافظت کننده داشته باشد.

 

دندان های مصنوعی

دندان های مصنوعی

انواع دندان های مصنوعی

پروتزهای مصنوعی متعددی وجود دارند که شامل پروتزهای پارسیل و پروتزهای کامل (دست دندان کامل) می باشند. همه این پروتزها نیاز دارند به گونه ای ساخته شوند که از نظر اندازه، شکل، و رنگ با دندان های طبیعی هماهنگی داشته باشند. ساخت و قرار گیری دندان های مصنوعی توسط متخصص پروتزهای دندانی یا دندانپزشک عمومی انجام می شود.

دندان های مصنوعی

دندان های مصنوعی

 

پروتزهای پارسیل

پروتزهای پارسیل زمانی استفاده می شوند که هنوز هم تعدادی از دندان طبیعی بیمار سالم باقی مانده اند. این پروتزها معمولاً به دور دندان های سالم باقی مانده چفت می شوند. این چفت ها زمانی قابل مشاهده هستند که بیمار حرف می زند، به همین دلیل می توان آنها را از مواد همرنگ دندان ساخت.

دندان های مصنوعی

دندان های مصنوعی

 

پروتزهای کامل یا دست دندان کامل

پروتزهای کامل معمولاً زمانی استفاده می شوند که بیمار همه دندان های طبیعی خود را از دست داده باشد. این اتفاق می تواند در پی یک حادثه، عفونت، پریودنتیت، یا دیگر شرایط پزشکی رخ دهد. این دندان های مصنوعی به یک پلیت متصل می شوند که روی لثه ها قرار می گیرد.

پلیت ها و لثه هایی که دندان ها روی آنها سوار می شوند- که می توانند یا از فلز ساخته شوند یا آکریلیک، و می توانند دقیقاً همرنگ لثه های خود بیمار باشد- عموماً برای مخاطب قابل تشخیص نیستند. می توان از چسب مخصوص دندان های مصنوعی برای نگه داشتن دنچرها در جای خود استفاده کرد.

پروتزهای متحرک

پروتزهای متحرک، نمونه سنتی دندان های مصنوعی هستند، و این مزیت بزرگ را دارند که می توانند به راحتی از دهان خارج شوند. با این حال، می توانند به راحتی از دهان بیرون بپرند، بنابراین دندانپزشک ها توصیه می کنند بویژه از خوردن غذاهایی که جویدنی، چسبناک، یا سفت هستند بپرهیزید. می توان از چسب های مخصوص دندان های مصنوعی برای ثابت نگه داشتن آنها در جای خود استفاده کرد، اما استفاده از این چسب ها می تواند دشوار باشد. پروتزهای دندانی متحرک عموماً ۵ سال دوام می آورند و معمولاً پس از آن لازم است تعویض شوند.

دندان های مصنوعی

دندان های مصنوعی

 

 

پروتزهای دندانی انعطاف پذیر

پروتزهای دندانی انعطاف پذیر جایگزینی شناخته شده برای پروتزهای سنتی هستند، که با مواد انعطاف پذیر و در عین حال، فوق العاده با دوامی ساخته شده اند که استفاده از آنها فوق العاده راحت است. به لطف رزین های نیمه شفافی که دقیقاً همرنگ لثه ها هستند، این نوع پروتزها به چفت هایی که در پروتزهای پارسیل استفاده می شوند و قابل مشاهده هستند نیاز ندارند.

علاوه بر این، این نوع دنچرهای متحرک خیلی سبک تر هستند و اصلاً برجسته نیستند و حدود ۵ تا ۸ سال دوام دارند. آنها از دیگر روش های جایگزینی دندان گران تر هستند و تنها می توانند برای پروتزهای پارسیل استفاده شوند.

نگهداری از دندان های مصنوعی

دهان ما مملو از باکتری است، بنابراین اصلاً عجیب نیست که لازم است دندان های مصنوعی نیز به صورت روزانه پاکسازی شوند. بسته به نوع دندان مصنوعی که استفاده می کنید، دندانپزشک معمولاً بهترین روش برای تمیز کردن پروتزهای دندانی را برای شما توضیح خواهد داد. به عنوان مثال، برای تمیز کردن پروتز پارسیل با خارج کردن آن راحت تر می توانید این کار را انجام دهید. می توانید از محلول های پاکسازی مخصوص پروتزها استفاده کنید تا به شما کمک کنند این کار را به شکلی مؤثر انجام دهید. بسته به نوع موادی که برای ساخت دندان مصنوعی استفاده شده است، محلول های متفاوتی لازم است، بنابراین از دندانپزشک خود بپرسید شما باید از کدام یک استفاده کنید.

برای افزایش طول عمر دندان های مصنوعی، وقتی آنها را در دست می گیرید مراقب باشید. از خم کردن آنها بپرهیزید و هنگام تمیز کردن، سعی کنید به چفت آنها آسیب نزنید. با غوطه ور کردن پروتز مصنوعی در آب، در طول شب، می توانید مانع خشک شدن آنها شوید، اما قبل از قرار دادن آنها داخل دهان باز آنها را زیر آب شستشو دهید.

ممکن است دندانپزشک به شما توصیه کند از یک دسته غذاهای خاص بپرهیزید. از نوشیدنی های خیلی داغ بپرهیزید زیرا ممکن است موجب تخریب دنچر شما شوند. بهتر است از خوردن غذاهای خیلی سفت یا جویدنی هستند، مانند آبنبات یا آدامس، بپرهیزید.

عوارض جانبی دندان های مصنوعی

وقتی برای نخستین مرتبه دندان های مصنوعی را دریافت می کنید، مخصوصاً پروتزهای فوری (موقتی)، ممکن است متوجه افزایش بزاق دهان خود شوید. این کاملاً طبیعی است و پس از مدتی که دهان به وجود آنها عادت می کند، کاهش خواهد یافت. برخی افرا ممکن است تا مدتی حالت تهوع داشته باشند.

اوایل، تا زمانی که به پروتز خود عادت می کنید، ممکن است هنگام خوردن مشکل داشته باشید. با غذاهای نرم و آبکی شروع کنید تا به آنها عادت کنید. به همین ترتیب، ممکن است تا قبل از عادت کردن به پروتزها مجبور باشید برای حرف زدن تلاش کنید. پس از عادت کردن به آنها، همه چیز برای شما ساده تر خواهد بود.

گاهی اوقات دندان های مصنوعی می توانند موجب درد و سوزش داخل دهان شوند. این اتفاق کاملاً طبیعی است و اغلب وقتی به آنها عادت می کنید این مشکل دیگر وجود نخواهد داشت. شستشوی دهان با آب و نمک و رعایت بهداشت دهان می تواند به کاهش علائم کمک کند.

کاملاً طبیعی است که هنگام سرفه یا عطسه کردن، روی پروتزهای متحرک خود فشار هوای زیادی احساس شود. این می تواند منجر به شل شدن آنها شود. برای پیشگیری از این اتفاق، باید هنگام عطسه و سرفه کردن یا خمیازه کشیدن دهان خود را با دست بپوشانید.

اگر به دنبال متخصص پروتزهای دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید