کودکان و نوجوانانی که عدم وجود برخی دندان ها موجب ایجاد فواصل ناخوشایندی در لبخند آنها شده است، ممکن است به این موضوع فکر کنند که آیا ایمپلنت های دندانی راهی خوب برای دستیابی به یک لبخند کامل و بی نقص هستند که آنها همیشه می خواسته اند به دنیا نشان دهند. گرچه تنها یک دندانپزشک متخصص می تواند بررسی کند که آیا یک بیمار شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت های دندانی دارد یا خیر، اما در اکثر موارد، توصیه می شود افراد کم سن تر تا زمانی که رشد استخوان فک آنها کامل نشده است برای دریافت آنها دست نگهدارند، که ممکن است تا اواخر نوجوانی یا حتی پس از آن اتفاق نیفتد.

دلیل صبر کردن به عملکرد ایمپلنت های دندانی مربوط می شود. یک میله تیتانیومی داخل خود فک کار گذاشته می شود تا جایگزین ریشه دندان از دست رفته شود، و سپس استخوان طبیعی خود شما روی آن رشد می کند و با آن پیوند می خورد. پس از آن دندان جدید- روکش مصنوعی- روی آن قرار می گیرد. اگر شما ایمپلنت های دندانی را در سنین خیلی پایین دریافت کنید، خطر جدی تداخل با رشد طبیعی استخوان فک شما وجود خواهد داشت، که نه تنها می تواند لبخند شما را از تعادل خارج کند، بلکه می تواند منجر به بروز مشکلات برای سلامت دهانی نیز شود.

ایمپلنت های دندانی راهکاری جذاب و دراز مدت برای دندان های از دست رفته

ایمپلنت های دندانی راهکارهایی جایگزین با ظاهری طبیعی و با دوام برای دندان های طبیعی هستند که نه تنها لبخند شما را بهبود می دهند بلکه به حفظ سلامت دهان شما نیز کمک می کنند. حتی از دست رفتن یک دندان می تواند منجر به تحلیل استخوان، مشکلات گفتاری، عفونت های دهانی، و دیگر مشکلات جدی شود. برای بسیاری از افرادی که دندان از دست رفته دارند، ایمپلنت های دندانی مؤثرترین گزینه درمان می باشند. با این حال، دندانپزشک شما قبل از تصمیم گیری برای اینکه آیا شما، مخصوصاً گروه سنی شما، گزینه خوبی برای ایمپلنت های دندانی هستید،  عوامل متعددی را مد نظر قرار خواهد داد.

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

آیا حداقل سن برای ایمپلنت های دندانی وجود دارد؟

اگر سن شما کمتر از ۱۸ سال است، ممکن است دندانپزشک شما ایمپلنت های دندانی را برای شما توصیه نکند. دلیل آن ساده است: استخوان های شما در طول دوران نوجوانی به رشد ادامه خواهند داد. ایمپلنت دندانی نمی تواند تا پس از رشد کامل استخوان فک و صورت کاشته شود. برای اکثر افراد، این اتفاق تا پایان دهه دوم زندگی رخ می دهد. وقتی به هجدهمین تولد خود رسیدید، دندانپزشک شما می تواند استخوان فک شما را بررسی کند و مشخص نماید آیا شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی آمادگی دارید یا خیر.

اگر سن بیمار برای دریافت ایمپلنت های دندانی پایین باشد چه باید کرد؟

اگر دندان از دست رفته دارید، اما زیر سن توصیه شده برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید، هنوز هم باید برای مراجعه به دندانپزشک هر چه سریع تر وقت بگیرید. از دست دادن دندان می تواند تأثیرات چشمگیری روی سلامت دهان داشته باشد، مخصوصاً وقتی دندان ها و استخوان های شما هنوز در حال رشد هستند. دندانپزشک ارزیابی کاملی انجام خواهد داد و کمک خواهد کرد مشخص شود آیا شما باید تا ۱۸ سالگی صبر کنید تا دندان از دست رفته خود را درمان کنید، یا اینکه گزینه های دیگری قابل توصیه هستند.

با وجود رعایت تمام این ضوابط دندان ها در تمام طول عمر می لغزند. مهم است توجه داشته باشید که ایمپلنت های دندانی با بقیه دندان ها داخل استخوان فک جابجا نمی شوند؛ آنها محکم در جای خود قرار گرفته اند. دندان های خلفی عموماً به صورت افقی رو به جلوی دهان می لغزند. وقتی دندان های طبیعی رو به جلو می لغزند، روکش های ایمپلنت های دندانی که درعقب دهان قرار دارند با دندان های کناری خود فاصله پیدا می کنند. این می تواند برای شما آزار دهنده باشد، اما بسیاری از افراد حتی از بروز این اتفاق اطلاع ندارند. با این حال، دندان های قدامی فک بالا و استخوان آن عموماً به صورت عمودی رو به پایین می لغزند و از بینی دور می شوند. ایمپلنت دندانی که جایگزین یکی از این دندان ها شده باشد، کوتاه تر به نظر خواهد رسید. وقتی این اتفاق رخ می دهد به سختی ممکن است بیمار متوجه آن نشود.

نکته دیگری که باید مد نظر قرار داد این است که، برخی افراد در سنین ۲۰ سالگی به بعد نسبت به بقیه افراد رشد فک بیشتری خواهند داشت. افرادی که بیشترین رشد را دارند صورت کشیده و باریک تری دارند. نشان داده شده است که افرادی که صورت های کشیده تری دارند، بین سنین ۱۵ تا ۲۵ سال، به طور میانگین دندان های آنها به صورت عمودی ۵ میلی متر بیشتر جابجا می شوند. بنابراین فردی که در ۱۸ سالگی ایمپلنت دندانی می کارد، روکش ایمپلنت او تا سن ۲۵ سالگی بسیار کوتاه تر به نظر خواهد رسید.

بنابراین، اینکه چه سنی برای کاشت ایمپلنت های دندانی مناسب است، به فرد بستگی دارد. اما بسیاری از افراد باید از کاشت ایمپلنت های دندانی قدامی تا سن ۱۸ سالگی اجتناب کنند. برخی مطالعات نشان می دهند برای داشتن بهترین نتایج کاشت ایمپلنت از نظر زیبایی، سنین ۲۵ تا ۳۰ سال برای کاشت توصیه می شوند.

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

بهترین سن برای کاشت ایمپلنت دندان

آیا حداکثر سن برای ایمپلنت های دندانی وجود دارد؟

هیچ محدودیت سنی وجود ندارد که باعث شود افراد مسن تر واجد شرایط لازم برای دریافت ایمپلنت های دندانی نباشند. تا زمانی که استخوان فک شما سالم باقی بماند، شما از نظر تکنیکی می توانید ایمپلنت های دندانی را در هر مرحله ای از زندگی بزرگسالی خود دریافت کنید. با این حال، در مشخص نمودن اینکه آیا شما گزینه خوبی برای دریافت ایمپلنت های دندانی هستید یا خیر، عوامل خطر زا به میان می آیند. این عوامل عبارتند از اینکه آیا شما سیگاری هستید یا خیر، بیماری های دراز مدتی مانند دیابت دارید یا خیر.

نتیجه گیری

وقتی شما نیاز به درمان تخصصی برای دندان های از دست رفته خود دارید، زمان مناسبی برای یافتن یک دندانپزشک مجرب در این زمینه می باشد که بتواند همه فرایندهای ضروری برای شما را انجام دهد.

تا زمانی که به پروتزهای مصنوعی جدید خود عادت کنید، احساس کردن اندکی درد شبیه درد “دندان در آوردن” کاملاً طبیعی است. به خاطر می آورید چقدر آن چند هفته نخست از رفتن به مدرسه متنفر بودید؟ اما، به جای تسلیم شدن و خوابیدن، شما هر روز صبح به مدرسه می رفتید و چگونه صحیح خواندن را یاد می گرفتید! آنچه می خواهیم بگوییم این است که شروع همیشه دشوار است، اما به مرور زمان همیشه راحت تر خواهد شد.

ممکن است تا زمانی که عادت کنید زخم یا حساسیت لثه ها را تجربه کنید، اما خبر خوب این است که شما می توانید از این ناراحتی ها بکاهید. به خواندن این مقاله ادامه دهید تا بدانید چرا اطراف پروتزهای مصنوعی زخم می شود، چگونه این زخم ها را بهبود داد، و چگونه می تواند از بروز زخم های لثه اطراف پروتزهای مصنوهی پیشگیری نمود؟

علل بروز زخم، درد، و ناراحتی اطراف پروتزهای مصنوعی دندانی

چه دلیلی در پس ایجاد زخم های پروتزهای مصنوعی و حساسیت به آنها وجود دارد؟ در اکثر موارد، هر گونه درد یا ناراحتی، در نتیجه پروتزهای مصنوعی جدید یا پروتزهایی بروز پیدا می کنند که به خوبی روی لثه ها جای نمی گیرند. ممکن است عادت کردن به پروتزهای مصنوعی جدید نیاز به گذر زمان داشته باشند، بنابراین مقداری تحریک پذیری کاملاً طبیعی است. پروتزهای مصنوعی که به خوبی در جای خود قرار نمی گیرند- آنهایی که شل هستند یا چندان متناسب با لثه زیر خود نیستند- می توانند روی لثه ها ساییده شوند یا حتی موجب بریدگی آنها شوند، و گاهی اوقات با کمک دندانپزشک خود به راحتی می توانید مشکل آن را برطرف نمایید. گاهی اوقات، حتی با پروتزهای پارسیل نیز ممکن است لثه های شما زخم شوند.

دلیل دیگر بروز زخم های لثه ها می تواند به دلیل گیر کردن ذرات غذا بین لثه ها و پروتزهای مصنوعی شما باشد. بعلاوه، زخم شدن لثه ها می تواند نتیجه انباشته شدن باکتری ها باشد، که می توانید زمانی رخ دهد که شما به درستی پروتزهای مصنوعی خود را پاکسازی نمی کنید. علاوه بر این، شما با استفاده از چسب های مخصوص پروتزهای مصنوعی می توانید از گیر کردن ذرات غذا بین پروتز و خط لثه های خود پیشگیری کنید، که می تواند به پیشیگیری از بروز زخم های ناشی از ذرات مشکل آفرین غذا کمک کند.

زخم اطراف دندانی مصنوعی

زخم اطراف دندانی مصنوعی

علائم و نشانه های زخم های ناشی از پروتزهای مصنوعی دندانی

این کاملاً واضح است که اصلی ترین علامت زخم ناشی از پروتزهای مصنوعی، زخم لثه ها می باشد. با این حال، این زخم ها می توانند در محل های متفاوتی بوجود بیایند، از جمله ممکن است زخم های ناشی از پروتزهای مصنوعی شما در سقف دهان، یا تنها اطراف محلی بوجود بیایند که پروتز پارسیل واقع شده است. ممکن است شما مقداری تحریک پذیری، سوزش، ناراحتی، یا حتی درد داشته باشید.

چگونه می توان زخم های ناشی از پروتزهای مصنوعی را بهبود بخشید؟

از آنجا که اکثر زخم های اطراف پروتزهای مصنوعی به دلیل قرار گیری نامناسب پروتز روی لثه ها بروز پیدا می کنند، بهترین اقدام مراجعه به دندانپزشک برای چک کردن آنها می باشد. بعلاوه، ممکن است نیاز باشد پروتزهای مصنوعی شما مجدداً تنظیم شود یا نحوه قرار گیری آن اصلاح شود تا بهتر روی لثه ها جای بگیرد، که تحریک پذیری لثه های شما را کاهش خواهد داد.

زخم اطراف دندانی مصنوعی

زخم اطراف دندانی مصنوعی

آیا هیچ راهکار خانگی برای زخم های پروتزهای دندانی مصنوعی وجود دارد؟

آیا هیچ کار دیگری وجود دارد که شما بتوانید با انجام آن زندگی کردن با پروتزهای دندانی مصنوعی را راحت تر کنید؟ آری، چند راهکار خانگی مختصر وجود دارند که می توانند ناراحتی ناشی از پروتزهای مصنوعی را کاهش دهند، با این حال، قبل از امتحان کردن هر یک از این راهکارهای خانگی همیشه با دندانپزشک خود مشورت کنید و نظر او را نیز جویا شوید.

  • استفاده از بی حس کننده های موضعی. ممکن است دندانپزشک شما نوعی بی حس کننده موضعی را به شما پیشنهاد دهد، مانند نمونه هایی از آنها که حاوی بنزوکایین هستند، که به کاهش درد ناشی از پروتزها کمک می کنند.
  • شستشوی دهان با ترکیب آب و نمک.
  • استفاده از داروهای مسکن. دندانپزشک شما ممکن است داروهایی برای تسکین درد، التهاب، و ناراحتی به شما پیشنهاد دهد که دریافت آنها از داروخانه نیاز به نسخه پزشک ندارند.
  • خارج کردن پروتزهای مصنوعی از دهان در طول شب. بیرون آوردن پروتزهای مصنوعی دندانی در طول شب به لثه های شما این فرصت را می دهد تا نفس بکند و مقداری استراحت کنند.
  • غوطه ور کردن پروتزهای مصنوعی دندانی در طول شب. اجازه دهید پروتزهای مصنوعی دندانی شما در تمام طول شب داخل محلول مخصوص تمیز کننده پروتزهای دندانی یا آب غوطه ور باقی بماند.
زخم اطراف دندانی مصنوعی

زخم اطراف دندانی مصنوعی

چگونه می توان از بروز زخم لثه ها ناشی از پروتزهای مصنوعی دندانی پیشگیری نمود؟

ضرب المثلی هست که می گوید پیشگیری بهتر از درمان است، و همین در مورد زخم های لثه ها نیز صدق می کند. برخی اقدامات وجود دارند که شما می توانید برای پیشگیری از ایجاد زخم روی لثه ها به دلیل برخورد پروتزهای مصنوعی با آنها انجام دهید. از جمله:

  • پروتزها را در طول شب از دهان خارج کنید.
  • پروتزهای دندانی خود را روزانه پاکسازی کنید. هر گونه ذرات غذا را از روی پروتزهای خود تمیز کنید تا موجب تحریک لثه های شما نشوند، نیاز نیست مجدداً اشاره کنیم که پاکسازی منظم می تواند به زدودن تارتار از روی دنچرها نیز کمک کند.
  • غذاهای نرم بخورید. اگر پروتز دندانی شما جدید است، با خوردن غذاهای نرم می توانید به آرامی به غذا خوردن با آنها عادت کنید.
  • از خوردن غذاهای چسبناک خودداری کنید. گرچه شما پس از عادت کردن به پروتزهای دندانی خود می توانید همه چیز بخورید، اما شما با پرهیز از خوردن خوراکی های چسبناک می توانید از بروز زخم های لثه ها پیشگیری کنید و یا حتی هر گونه حساسیت را کاهش دهید. اگر پروتز شما جدید است، با کمی مطالعه می توانید دریابید چه غذاهایی برای شما مناسب تر هستند.
  • از چسب های دنچرها استفاده کنید. چسب های پروتزهای مصنوعی دندانی می توانند به پیشگیری از بروز درد لثه ها کمک کنند زیرا مانع گیر کردن ذرات بین لثه ها و پروتزهای مصنوعی می شوند. بعلاوه، پروتزهای شما را در جای خود نگه می دارد و از جابجا شدن آن و زخم شدن لثه ها جلوگیری می کند، و باعث می شود پروتزهای شما به درستی در جای خود بنشینند.
  • از محرک هایی مانند غذاها و نوشیدنی های داغ، پر ادویه، اسیدی، یا پر نمک یپرهیزید. غذاها و نوشیدنی هایی که خیلی داغ یا پر ادویه هستند می توانند بیشتر موجب تحریک شدن زخم های لثه های شما شوند.

زندگی با پروتزهای مصنوعی دندانی جدید همیشه هم راحت نیست، مخصوصاً اگر با درد و زخم ناشی از آنها مواجه باشید. خبر خوب اینکه، زخم های لثه ناشی از پروتزهای مصنوعی که متناسب با لثه ها هستندبه راحتی قابل درمان هستند، مقداری چسب و با خوردن غذای مناسب. در کوتاه ترین زمان ممکن پروتزهای دندانی راحت و امن خواهند بود، و شما می توانید دوباره از زندگی خود لذت ببرید.

 

اگر به دنبال بهترین متخصص جراحی ایمپلنت دندان و پروتزهای دندانی هستید با ما تماس بگیرید…

آیا امکان نجات ایمپلنت عفونی وجود دارد؟

گاهی اوقات، ایمپلنت های دندانی می توانند عفونی شوند، که موجب بروز عفونت در بافت نرم و از دست رفتن استخوان اطراف ایمپلنت می شود، شرایطی که اغلب پری ایمپلنتایتیس نامیده می شود. پری ایمپلنتایتیس التهابی شبیه به بیماری لثه است و بافت های لثه و استخوانی پیرامون ایمپلنت که آنرا حمایت می کنند را تحت تأثیر قرار می دهد.

عفونت اطراف ایمپلنت یا پری ایمپلنتایتیس چه علائم و نشانه هایی دارد؟

مقداری تورم اطراف محل جراحی پس از دریافت ایمپلنت های دندانی طبیعی است. اما این تورم باید پس از چند روز برطرف شود. افزایش تورم و قرمزی، مخصوصاً وقتی با تب همراه باشد، از علائم عفونت است.

دیگر علائم و نشانه های عفونت ایمپلنت های دندانی عبارتند از لثه هایی که به راحتی هنگام مسواک زدن دچار خونریزی می شوند، لثه های حساس یا متورم اطراف ایمپلنت های دندانی و افزایش عمق پاکت های اطراف ایمپلنت.

وقتی عفونت وجود داشته باشد، گلبول های سفید و قرمز به سمت منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است حجوم می برند تا عامل بیماری زا را تخریب کنند. در مورد لثه های شما، به این معنا است که ممکن است با ترشح چرک و خونریزی داخل دهان مواجه شوید. در صورت تداوم خونریزی یا افزایش آن پس از چند روز، احتمالاً به دلیل عفونت می باشد.

داشتن مقداری درد پس از هر فرایند تهاجمی دندانپزشکی کاملاً طبیعی است. با این حال، باید با استفاده از داروهای مسکن OTC یا تجویزی قابل کنترل باشد. در صورتی که درد افزایش یا گسترش پیدا کند، مخصوصاً تا جایی که در حرف زدن و جویدن فرد اختلال ایجاد کند، احتمالاً عفونت وجود دارد.

عفونت ایمپلنت های دندانی نتیجه انباشته شدن باکتری های بد و باقی مانده مواد غذایی است. با قرار گیری این عوامل روی لثه های شما و نشت آنها به داخل دهان، ممکن است متوجه مزه بد دهان شوید که از بین نمی رود. علاوه بر این، ممکن است پیوسته با بوی بد دهان نیز مواجه باشید.

مشکلی که این شرایط دارد تخریب استخوان اطراف ایمپلنت دندانی عفونی است که در نهایت منجر به لق شدن و شکست درمان کاشت ایمپلنت خواهد شد. اگر شما نگران شرایط ایمپلنت دندانی خود هستید، سعی کنید برای ارزیابی های بیشتر به دندانپزشک مراجعه کنید.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

تشخیص ایمپلنت دندانی عفونی چگونه انجام می شود؟

یکی از نخستین کارهایی که دندانپزشکان برای تشخیص عفونت ایمپلنت های دندانی و بررسی وضعیت آنها انجام می دهند گرفتن عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس است تا ببینند آیا تحلیل استخوان رادیوگرافیک صورت گرفته است یا خیر. علاوه بر این، وی ممکن است اطراف ایمپلنت دندانی را پروب (کاوش) کند تا میزان عفونت و التهاب را بررسی کند. با پروب با دقت منطقه اطراف ایمپلنت، وی می تواند هر گونه علائم اولیه عفونت را تشخیص دهد، زیرا تشخیص زود هنگام کلید اصلی برای نجات ایمپلنت دندانی است.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

علل بروز عفونت اطراف ایمپلنت های دندانی

یک عامل واحد برای عفونت ایمپلنت های دندانی وجود ندارد و چند عامل با یکدیگر ترکیب می شوند تا آن را ممکن سازند.

تعداد زیادی از مطالعات انجام شده روی ایمپلنت های دندانی گزارش داده اند که پری ایمپلنتایتیس ۳۰% از همه ایمپلنت های دندانی کاشته شده را تحت تأثیر قرار می دهد و معتقدند باکتری های غیر هوازی اصلی ترین عامل بروز این عفونت هستند.

مانند بیماری لثه اطراف دندان های طبیعی، یکی از مشکلاتی که این شرایط دارد این است که اغلب هیچ دردی بروز پیدا نمی کند، در نتیجه بیماران اغلب از عفونت اطراف ایمپلنت های خود آگاه نیستند. دندانپزشکان معمولاً منشاء التهاب را بررسی می کنند زیرا علل مختلفی برای پری ایمپلنتایتیس وجود دارد.

تحلیل شدید استخوان در فک می تواند علت دیگر مشکل باشد. این می تواند به دلیل پریودنتیت پیشرفته یا مصرف داروی بیس فسفونات برای سرطان یا پوکی استخوان باشد. تحلیل استخوان معمولاً از طریق پیوند ترمیم می شود، اما هنوز هم می تواند احتمال بروز مشکلات وجود داشته باشد.

گاهی اوقات نیز تقصیر تکنیک جراحی است. به همین دلیل مراجعه به دندانپزشک با تجربه گسترده ایمپلنت و نیز با سابقه خوب مهم است.

پری ایمپلنتایتیس می تواند در نتیجه مشکلاتی مانند گیر کردن چسب باقی مانده روی ایمپلنت، قرار گیری ایمپلنت ها نزدیک به یکدیگر، یا زاویه ایمپلنت داخل استخوان، بهداشت بد دهانی، کیفیت نامناسب استخوان، بیماری های سیستمیک مانند دیابت، پریودنتیت، یا سرطان، کشیدن سیگار، شکستن ایمپلنت دندانی، و بارگذاری بیش از حد ایمپلنت دندانی بروز پیدا کند. در صورت داشتن هر یک از این شرایط، اجازه دهید دندانپزشک شما از آن مطلع شود، تا بتواند اقدام صحیح انجام دهد.

در نهایت، بهداشت بد دهانی و عدم پیگیری دستور العمل های مراقبتی نیز می تواند باعث بروز مشکلات برای ایمپلنت های دندانی شود.

عفونت ایمپلنت دندان

عفونت ایمپلنت دندان

درمان پری ایمپلنتایتیس یا عفونت اطراف ایمپلنت دندانی

وقتی عفونت اطراف ایمپلنت های دندانی تشخیص داده شد، درمان به میزان استخوان تحلیل رفته، و نیز تأثیر ایمپلنت مورد نظر روی زیبایی بستگی خواهد داشت. سپس پاکسازی سطوح ایمپلنت دندانی عفونی حائز اهمیت خواهد بود. در نهایت، در صورت امکان، استخوان تحلیل رفته حمایت کننده از طریق انجام جراحی پیوند استخوان بازسازی خواهد شد. برخی روش های پاکسازی سطوح ایمپلنت دندانی از طریق درمان های جراحی و غیر جراحی می باشد، مانند: ۱) دبریمان (برداشتن بخشی از بافت عفونی و مرده) موضعی، ۲) ضد عفونی کردن سطح ایمپلنت، ۳) درمان ضد عفونت، و در صورت وجود داشتن تحلیل استخوان پیشرفته، ۴) برداشت خود ایمپلنت دندانی.

درمان برای پری ایمپلنتایتیس، بسته به نوع ایمپلنتی که استفاده شده است، محل ایمپلنت دندانی، و نیز وخامت تحلیل استخوان، به تکنیک وابسته است.

برای عفونت های خفیف، ممکن است از آنتی بیوتیک استفاده شود، و در صورتی که عفونت شدیدتر باشد مداخله با جراحی برای ضد عفونی مکانیکی و شیمیایی اطراف ایمپلنت دندان نیاز خواهد بود.

آیا ایمپلنت های دندانی عفونی قابل نجات دادن هستند؟

اگر عفونت و تحلیل استخوان در مراحل ابتدایی باشد، پلاک های باکتریایی و رسوب می توانند به صورت غیر جراحی با درمان آنتی بیوتیک ممکن و تغییر در طراحی قطعه زیبایی (روکش ، بریج، یا پروتز) برطرف شود. هر چه عفونت سریع تر درمان شود، درمان ساده تر خواهد بود و احتمال موفقیت آمیز بودن آن بیشتر خواهد بود. اگر تحلیل استخوان متوسط تا پیشرفته باشد، ممکن است لازم باشد بافت های نرم اطراف ایمپلنت که تحت تأثیر قرار گرفته اند با کمک جراحی پاکسازی شوند، سطوح ایمپلنت پاکسازی شوند، و در نهایت از تکنیک های بازسازی استخوان با هدف احیاء استخوان از دست رفته استفاده خواهد شد.

اگر یک ایمپلنت دندانی از قبل به خاطر عفونت شدید شل شده باشد، ممکن است امکان نجات آن وجود نداشته باشد. در این صورت، نیاز خواهد بود ایمپلنت برداشته شود و پیوند موضعی استخوان انجام شود. در مراحل بعدی ممکن است حتی لازم باشد ایمپلنت دندانی جدیدی کاشته شود، وقتی محیط از هر گونهعفونتی پاک شدن و بازسازی استخوان جدید تأیید شد.

اگر شما ایمپلنت دندانی دارید، بسیار مهم است که اطمینان حاصل کنید که برای چکاپ های دوره ای و پاکسازی تخصصی دندانی هر چهار تا شش ماه یک مرتبه مراجعه می کنید. این اجازه می دهد دندانپزشک ایمپلنت های دندانی شما را برای هر گونه عفونت و التهاب مورد بررسی قرار دهد تا در صورت وجود هر گونه مشکلی بتواند به موقع اقدام کند.

 

اگر به دنبال بهترین متخصص کاشت ایمپلنت دندانی و پروتزهای دندانی میگردید با ما تماس بگیرید…

وقتی ایمپلنت های دندانی شما کاملاً بهبود پیدا کردند و با استخوان فک شما جوش خوردند،  به شما قدرت جویدن را می دهند تا از غذاهای مورد علاقه خود لذت ببرید. با این حال، اگر می خواهید درمان شما موفق باشد، لازم است طی چند هفته نخست پس از جایگذاری آنها از خوردن برخی غذاها اجتناب نمایید.

در این مقاله برخی از نکات تغذیه ای پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی را با شما در میان می گذاریم.

غذاهایی که باید از خوردن آنها اجتناب کنید!

برای پیشگیری از آسیب وارد شدن به ایمپلنت های و ادامه روند بهبود پس از درمان، باید حداقل به مدت یک هفته پس از جراحی ایمپلنت های دندانی از خوردن غذاهای زیر اجتناب نمایید:

  • غذاهای سفت، مانند استیک و سبزیجات خام.
  • خوراکی های ترد، مانند پاپ کوردن و چیپس.
  • خوراکی های چسبناک، مانند کارامل و تافی.
  • خوراکی های جویدنی، مانند آدامس ها و نان شیرینی های سفت.
  • غذاهای پر ادویه، مانند فلفل تند و سالسا.
  • خوراکی های اسیدی، مانند پرتقال و گوجه.
  • غذاها و مایعات خیلی داغ، مانند قهوه و سوپ.
تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی چه باید خورد؟

پس از کاشت ایمپلنت های دندانی، دندان ها و فک وضعیت بسیار ظریفی قرار می گیرد. به همین دلیل است که رعایت رژیم غذایی شامل غذاهای نرم در ۲۴ ساعت نخست پس از جراحی بسیار مهم است. برای کمک به شما در برنامه ریزی وعده های غذایی، جراحان اغلب توصیه می کنند از غذاهای زیر بخورید:

  • اسموتی ها- اسموتی ها شکم پر کن، مغذی، و به راحتی می توان آنها را پر از ویتامین های ضروری برای احیاء انرژی کرد. بهتر از همه اینکه، اسموتی ها نیازی به جویدن ندارند، که باعث می شود گزینه های ایده آل برای وعده های غذایی پس از جراحی باشند.
  • سس سیب- شما در این مرحله از درمان خود قادر به گاز زدن سیب نخواهید بود، اما سس سیب می تواند بسیاری از همان مواد مغذی را تأمین کند بدون آنکه آسیبی به ایمپلنت های دندانی شما وارد شود.
  • سوپ های سرد- گرچه پرهیز از غذاها و مایعات داغ ضروری است، اما شما می توانید از سوپ های سرد زیادی لذت ببرید.

هنگام نوشیدن مایعات فوق العاده مهم است از نوشیدن با نی اجتناب نمایید. نیرویی که عمل مکیدن ایجاد می کند فشار زیادی به ایمپلنت های دندانی وارد می کند و می تواند در روند بهبود شما اختلال ایجاد کند. علاوه بر این، حداقل به مدت چند روز باید نوشیدن الکل و کشیدن سیگار و استفاده از دخانیات به طور کلی اجتناب نمایید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

هفته های پس از جراحی ایمپلنت چه غذاهایی باید خورد؟

با بهبود فک خود، به آرامی می توانید مجدداً غذاهای جامد را در تغذیه خود بگنجانید. جراحان توصیه می کنند غذاهایی را انتخاب کنید که غنی از پروتئین و دیگر مواد مغذی ضروری باشند تا روند بهبود شما را تسریع ببخشند.

برخی غذاهایی که توصیه می شوند عبارتند از:

  • تخم مرغ ها/ املت ها- جویدن تخم راحت است و سرشار از پروتئین می باشد. آنها را با سبزیجات مخلوط کنید و برای داشتن وعده های غذایی متعادل با آنها املت درست کنید.
  • سیب زمینی- یکی از دشوارترین بخش های پیروی کردن از رژیم غذایی نرم نداشتن تنوع است. سیب زمینی ها غذاهای بسیار انعطاف پذیری هستند و می توانند به روش های مختلفی آماده شوند بدون آنکه بافت نرم خود را از دست بدهند.
  • مرغ، ماهی، و گوشت نرم گوساله- اگر گوشتخوار هستید، توصیه می کنیم به آرامی به رژیم غذایی قبلی خود بازگردید. با گوشت های نرم تر مانند مرغ و ماهی و گوشت نرم گوساله شروع کنید که به راحتی می توانند ریش ریش شوند و به سالادها، پاستا، و بسیاری از غذاهای لذیذ دیگر افزوده شوند.
  • شیر، پنیر، ماست- فراورده های لبنی سرشار از پروتئین و کلسیم می باشند که به روند بهبودی شما کمک می کنند و دندان های شما را محکم حفظ می کنند.

چرا پس از جراحی ایمپلنت های دندانی مصرف پروتئین مهم است؟

پروتئین در طول روند بهبود ضروری است. نه تنها پروتئین برای بازسازی و ترمیم بافت هایی نیاز است که تحت تأثیر جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی قرار گرفته اند، بلکه به بدن کمک می کند با عفونت مبارزه کند. پس از بهبودی از جراحی ایمپلنت های دندانی، توصیه می کنیم پروتئین بیشتر از چیزی که قبلاً مصرف می کرده اید دریافت کنید، تا بتوانید توانایی بهبود بدن خود را ارتقاء دهید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

چگونه می توان پروتئین را به رژیم غذایی نرم خود افزود؟

اکثر افراد وقتی به غذاهای سرشار از پروتئین فکر می کنند، ابتدا گوشت و آجیل ها به ذهن آنها می رسند. کاملاً مشخص است که هیچ یک از این غذاها نمی توانند برای فردی که به تازگی جراحی گاشت ایمپلنت انجام داده است لذتبخش باشند. با این حال، روش های ساده ای وجود دارند که با انجام آنها می توانید در عین تمرکز کردن روی غذاهای نرم، مصرف پروتئین خود را بالا نگهدارید:

افزودن پودر پروتئین، آووکادو، و کره بادام زمینی به اسموتی های خود را امتحان کنید.

از تخم مرغ ها و حبوبات که سرشار از پروتئین هستند لذت ببرید.

فراورده های لبنی نرم مانند ماست را بیشتر بخورید زیرا سرشار از پروتئین هستند.

چند هفته پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی نیز می توانید گوشت ها را به رژیم غذایی خود اضافه کنید- تنها لازم است ابتدا یا گوشت های نرم مانند مرغ و ماهی شروع کنید.

در صورت نداشتن اشتها پس از جراحی کاشت ایمپلنت چه باید کرد؟

این کاملاً طبیعی است برای بیمارانی که اخیراً تحت جراحی دهان قرار گرفته اند که اشتهای چندانی نداشته باشند. علاوه بر این، شما هنگام غذا خوردن عصبی می شوید زیرا نگران این خواهید بود که این کار برای دهان شما خطرناک یا آسیب زننده خواهد بود. ما کاملاً این موضوع را درک می کنیم، اما باید روی این موضوع تأکید کنیم که چقدر انرژی رساندن به بدن مهم است تا بدن بتواند خود را بهبود دهد.

پس از جراحی ایمپلنت دندانی خود، دندانپزشک بررسی می کند ببیند دهان شما توانایی تحمل غذا خوردن را دارد، به گونه ای که نیاز نباشد نگران آسیب وارد شدن به منطقه جراحی شده باشید، تا زمانی که تنها رژیم غذایی نرم دارید. علاوه بر این، اگر برای راحتی بیشتر به شما دارو داده شود، می توانید غذاهای نرم و سردی پیدا کنید که روی لثه های آسیب پذیر شما احساس خوبی ایجاد می کنند.

روز نخست پس از جراحی، ممکن است احساس کنید خوردن چیزهایی مانند میلک شیک (بدون نی)، بستنی، و ماست آرام بخش نیز هست. روی غذاهای نرمی که دوست دارید تمرکز کنید، و تا جایی که می توانید به آنها پروتئین اضافه کنید. به تدریج، اشتهای شما باز خواهد گشت و شما قادر خواهید بود دامنه وسیع تری از غذاها را در رژیم غذایی خود بگنجانید.

از دست رفتن دندان یک اتفاق کاملاً شایع است. تخمین زده شده است که حدود ۶۹ درصد از افراد بزرگسال ۳۵ تا ۴۴ سال حداقل یکی از دندان های دائمی خود را از دست داده اند. حدود یک چهارم آمریکایی ها تا سن ۷۴ سالگی همه دندان های دائمی خود را از دست می دهند.

وقتی شما یک دندان از دست می دهدی، ضرورت دارد جایگزین مناسبی برای آن قرار دهید تا بقیه دندان ها را صاف و یکدست نگهدارید. جایگزینی دندان ها می تواند به شما کمک کند شکل صورت خود را نیز حفظ کنید و از بروز مشکلات مربوط به غذا خوردن و حرف زدن پرهیز نمایید. دو گزینه ای که معمولاً برای جایگزینی دندان ها استفاده می شوند بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند.

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند که معمولاً از تیتانیوم ساخته می شوند. آنها داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند، همراه با پیچ هایی برای نگهداشتن روکش یا بریج در جای خود.

اجازه دهید نقاط ضعف و قوت ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم. ما در این مقاله نگاهی خواهیم داشت به عواملی که می توانند به شما کمک کنند مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندان چیست؟

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

بریج های دندانی عموماً از دو یا چند روکش دندان تشکیل می شوند که روی دندان های پایه یا تکیه گاه در طرفین فضای خالی به جا مانده از دندان یا دندان های از دست رفته قرار می گیرند. بریج های دندانی محکم و قابل اعتماد هستند و در اکثر موارد آنها ظاهر و احساسی شبیه دندان های طبیعی بوجود می آورند.

بریج های دندانی از اوایل قرن اخیر بخشی جدایی ناپذیر از دندانپزشکی مدرن بوده و قبل از استفاده از ایمپلنت های دندانی روشی ترجیحی برای جایگزینی دندان ها بوده است. بریج های دندانی می توانند روی ایمپلنت های دندانی نیز استفاده شوند.

پونتیک دندان مصنوعی است که فواصل بین دندان های پایه را پر می کند، و آنها معمولاً از طلا، آلیاژهای پرسلن، یا ترکیبی از مواد مختلف ساخته می شوند. دندان های پایه یا تکیه گاه می توانند دندان های طبیعی یا ایمپلنت های دندانی باشند و آنها به عنوان تکیه گاه اصلی برای حمایت از بریج شما عمل می کنند.

برای در نظر گرفتن طراحی و ساخت یک بریج دندانی، دو دندان ثابت و سالم باید در معادله مورد استفاده قرار می گیرند. آماده سازی آنها شامل کانتور کردن و تغییر شکل آنها با تراشیدن مینای دندان کافی می باشد برای ایجاد فضا برای روکشی که قرار است روی دندان های پایه باقی مانده سوار شند. تراشیدن از شکل و ساختار دندان های اصلی و طبیعی تکیه گاه بزرگترین نقطه ضعف همراه با بریج های سنتی دندانی است. این موجب از دست رفتن مقدار قابل توجهی از بافت های سالم دندان است که می تواند موجب تضعیف دندان و کاهش طول عمر احتمالی آنها شود.

در مقایسه بریج هایی که به گونه ای طراحی شده اند که به طور کامل تحت حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، بزرگترین مزیت برای دندان های طبیعی مجاور می باشند که در طول روند درمان دست نخورده باقی می مانند.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

قبل از ساخت ایمپلنت های دندانی لازم است از دهان شما قالب استاندارد و شاید حتی اسکن دیجیتالی گرفته شود. این نتایج برای تولید مدل دقیقی استفاده می شوند که برای ساخت بریج استفاده خواهد شد. کل فرایند ساخت بریج دندانی می تواند تحت نظر متخصص لابرتوار دندانی ساخته شود. روکش ها باید مانند دستکش روی دندان یا ایمپلنت پایه قرار بگیرند، زیرا وقتی بریج نهایی در جای خود چسبانده می شود مدت زمانی طولانی با شما همراه خواهد بود.

مقایسه ایمپلنت ها و بریج های دندانی

ایمپلنت ها و بریج های دندانی هر دو می توانند نتایجی با ظاهر دندان های طبیعی ارائه دهند، اما آنها هر یک مزایا و معایب خود را دارند. در اینجا مقایسه این دو گزینه را انجام خواهیم داد.

مزایای بریج های دندانی

  • احتمال قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • بدون نیاز به جراحی های تهاجمی یا جراحی پیوند استخوان.
  • معمولاً هزینه ای بسیار پایین تر از هزینه ایمپلنت های دندانی دارند.
  • معمولاً تنها نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند که طی دو هفته انجام می شود.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب بریج های دندانی

  • باید هر ۵ تا ۷ سال تعویض شوند (گرچه می توانند بیشتر از ۱۰ سال دوام داشته باشند).
  • با بالا رفتن سن ظاهر طبیعی خود را از دست می دهند.
  • بروز بیشتر پوسیدگی و حفره های دندانی برای دندان های اطراف، نسبت به ایمپلنت های دندانی.
  • می توانند به دندان های سالم اطراف دندان از دست رفته آسیب برسانند.

لطفاً به خاطر داشته باشید که اگر مشکلی جدی برای یکی از دندان های پایه بروز پیدا کند، کل بریج دندانی می تواند با مشکل مواجه شود. برای مثال، اگر هر یک از دندان های حمایت کننده دچار پوسیدگی عمیق، عفونت، یا بیماری پریودنتال (لثه) شود، ممکن است شما کل دندان را از دست بدهید. بنابراین، فضای موجود، طراحی، نحوه قرار گیری، و ظرفیت بارگذاری، در کنار تشخیص اینکه آیا بریج مناسب است یا خیر، حیاتی می باشد.

یکی از خطاهایی که هنگام ساخت بریج های دندانی صورت می گیرد بلند بودن بیش از حد آنها است. هرچه طول بریج بلندتر باشد، نیروی بیشتری روی دندن اباتمنت وارد می شود. این نیروی زیاد می تواند موجب وارد آمدن فشار غیر قابل تحملی روی دندان های تکیه گاه مجاور شود. بنابراین، ملاحظات با دقتی باید در مورد نیروهای بایت مربوط به اکلوژن دینامیک شما و آنچه در طول روز می خورید صورت بگیرد.

بزرگترین نقطه ضعف بریج های دندانی آماده سازی دندان است، مخصوصاً اگر دندان جوانی را درگیر کند که هیچ ترمیمی ندارد یا ترمیم کوچکی دارد. هیچ دندانپزشکی استفاده از دندان های جوان به عنوان تکیه گاه بریج را دوست ندارد، زیرا تحقیقات نشان می دهند این دندان های جوان تقریباً به احتمال زیاد در آینده نیاز به درمان ریشه خواهند داشت.

این شرایط اتفاق می افتد، زیرا آماده سازی دندان یا دندان ها برای بریج دندان هنوز هم به دندان ها آسیب وارد می کند. کاهش مقدار زیادی از مینای دندان های شما می تواند منجر به بروز التهاب در عصب دندان شود که در نهایت موجب حساسیت یا درد خواهد شد، عارضه ای جانبی که در ۱-۳% موارد اتفاق می افتد. برای کاهش یا جلوگیری از بروز این عارضه جانبی غیر ضروری، برای آماده سازی دندان یا دندان ها می توان به فرایندهایی در لابراتوار تکیه کرد که کمترین میزان تهاجمی بودن را دارند. این تکنیک اجازه ساخت روکش های محکمی را می دهد که تنها نیاز به ۱ میلی متر تراشیدن دندان تکیه گاه دارند، بعلاوه گرمای ایجاد شده در طول فرایند را نیز محدود می کند. در نتیجه، می توان از بروز عوارض جانبی به کمتر از ۱ در ۵۰۰ مورد کاست.

مزایای ایمپلنت های دندانی

  • می توانند ۱۵ سال یا بیشتر دوام داشته باشند و با دوام ترین گزینه ممکن در بازار هستند.
  • ظاهر طبیعی را خیلی طولانی تر از بریج های دندانی حفظ می کنند.
  • به دندان های سالم اطراف ایمپلنت های دندانی هیچ آسیبی وارد نمی شود.
  • نرخ موفقیت خیلی بالای، حدود ۹۷ درصد.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب ایمپلنت های دندانی

  • احتمال کمتر قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • فرایند می تواند چیزی حدود ۶ ماه طول بکشد.
  • بالاتر بودن هزینه ها
  • ممکن است منجر به بروز مشکلات و پیچیدگی های جراحی شود.

مقایسه هزینه های بریج و ایمپلنت های دندانی

بریج های دندانی به طور کلی ارزان تر از ایمپلنت های دندانی هستند و بیشتر احتمال دارد که بیمه آنها را تحت پوشش خود قرار دهد، یا حداقل مقداری از هزینه آن را تقبل کند. هزینه به عوامل متعددی بستگی دارند:

  • نوع ایمپلنت یا بریجی که دریافت می کنید
  • مواد مورد استفاده
  • گستردگی فرایند
  • محل زندگی شما.

گرچه ایمپلنت های دندانی بسیار پر هزینه تر هستند، اما آنها بهتر از بریج های دندانی عمر می کنند و نیازی نیست چند سال یک مرتبه تعویض شوند.

چگونه می توان بین ایمپلنت های دندانی و بریج ها انتخاب کرد؟

دندانپزشک می تواند در مورد بهترین روش جایگزینی دندان برای موقعیت شما توصیه هایی ارائه دهد. بهترین گزینه برای شما به بودجه شما بستگی دارد، اینکه چه تعداد دندان از دست داده اید، و نیز سلامت عمومی شما.

هزینه ها

اگر بیمه خدمات دندانپزشکی دارید، بریج های دندانی شما بیشتر از ایمپلنت های دندانی احتمال دارند که تحت پوشش بیمه قرار بگیرند. اگر بیمه ندارید و هر دو گزینه فراتر از بودجه شما هستند، می توانید با دندانپزشک خود در مورد پروتزهای پارسیل یا گزینه های دیگر صحبت کنید.

تعداد دندان های از دست رفته

اگر شما بیش از یک دندان متوالی را از دست داده باشید، احتمالاً بریج های دندانی گزینه بهتری نسبت به ایمپلنت های دندانی هستند. برای هر دندان از دست رفته لازم است یک ایمپلنت جداگانه با جراحی به استخوان فک شما متصل شود و منجر به جراحی پرهزینه و اغلب غیر عملی می شود.

سلامت عمومی

ایمپلنت های دندانی نیاز به جراحی دارند، بنابراین ممکن است آنها گزینه مناسبی برای افرادی نباشند که شرایط پزشکی دارند روند بهبود را در آنها کند می کنند، مانند دیابت یا لوسمی.

بهترین گزینه ها برای دریافت ایمپلنت های دندانی افرادی هستند که از سلامت عمومی خوبی برخوردار می باشند و استخوان فک آنها عاری از هر گونه پوسیدگی است و به اندازه کافی سالم هست که بتواند ایمپلنت های دندانی را حمایت کند.

زمان

کل فرایند دریافت ایمپلنت های دندانی می تواند چندین ماه طول بکشد در حالی که بریج های دندانی می توانند تنها با دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک و آن هم طی دو هفته آماده و قابل استفاده باشند.

هنگام دریافت ایمپلنت های دندانی، جراح دهان و دندان داخل استخوان فک شما را با دریل آماده خواهد کرد و ریشه ایمپلنت را به استخوان متصل خواهد کرد. وی ممکن است طی مدتی که شما منتظر بهبود استخوان هستید دنچر یا پروتزهای مصنوعی را برای شما کار بگذارد. شما باید ۲ تا ۶ ماه صبر کنید تا استخوان بهبود پیدا کند قبل از آنکه روکش بتواند افزوده شود.

زیبایی

تمرکز روی زیبایی ممکن است شما را به این وادار کند که تصمیم بگیرید به جای ایمپلنت های دندانی از بریج های دندانی استفاده کنید. گاهی اوقات اگر ارتفاع لثه از قبل اندک باشد، جایگذاری ایمپلنت های دندانی می تواند موقعیت لثه را با مشکل مواجه سازد. بیمارانی که خط لبخند بسیار بلند و قابل مشاهده ای دارند لازم است هر دو امکان را با دقت مورد بررسی قرار دهند. اگر شما قبلاً با شکست ایمپلنت های دندانی مواجه شده اید، ممکن است لازم باشد طرح خود را تغییر دهید و بریج ها را انتخاب کنید، زیرا احتمال با مشکل مواجه شدن محل کاشت ایمپلنت های دندانی وجود دارد.در برخی موادر زیبایی باعث می شود تصمیم گرفته شود از بریج ها یا ایمپلنت های دندانی استفاده شود، با بریج شما به سرعت می توانید رنگ و شکل سه دندان را بلافاصله تحت کنترل درآورید.

گزینه های دیگر به جای بریج ها یا ایمپلنت های دندانی

بریج ها و ایمپلنت های دندانی تنها گزینه های موجود برای جایگزینی دندان های از دست رفته نیستند. پروتزهای پارسیل و فضا نگهدارها نیز ممکن است استفاده شوند.

پروتزهای پارسیل

پروتزهای پارسیل معمولاً از پلاستیک و فلز ساخته می شوند. آنها جای خالی به جا مانده از یک یا چند دندان را پر می کنند. پروتزهای پارسیل اغلب شبیه دندان های طبیعی هستند و برای یاقی ماندن در جای خود روی دندان های سالم چفت می شوند. دندانپزشک ممکن است پروتز را زمانی توصیه کند که دندان های کناری دندان از دست رفته به اندازه کافی برای حمایت از بریج محکم نیستند.

گرچه آنها عموماً ارزان تر از بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند، اما معمولاً راحت و با ثبات نیستند. علاوه بر این، آنها ممکن است در غذا خوردن یا حرف زدن شما اختلال ایجاد کنند و نیاز است به صورت روزانه پاکسازی شوند.

فضا نگهدارها

اگر استطاعت جایگزینی دندان های خود با روش مناسب را ندارید، فضا نگهدارها می توانند گزینه دیگری برای شما باشند. آنها معمولاً از قطعات فلزی ساخته می شوند که مانع جابجا شدن دندان ها به طرفین و به سمت محل دندان از دست رفته می شوند.

علاوه بر این، فضا نگهدارها عموماً در کودکان استفاده می شوند تا اجازه دهند دندان های دائمی بدون هیچ مانعی بیرون بیایند.

یک ریتینر ارتودنتیک نیز می تواند برای نگهداشتن فضای به جا مانده از دندان از دست رفته استفاده شود و مانع جابجا شدن دندان های اطراف به سمت فضای خالی شوند.

سخن پایانی…

ایمپلنت ها و بریج های دندانی دو گزینه ای هستند که برای جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده می شوند. بریج های دندانی بیشتر احتمال دارد که تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی قرار بگیرند و هزینه کمتری در بر دارند.

اگر برای شما هزینه مسئله ای نیست و از سلامت عمومی کافی برخوردار هستید، ایمپلنت های دندانی ممکن است گزینه های بهتری باشند زیرا با دوام ترهستند و به دندان های کناری هیچ آسیبی وارد نمی کنند. دندانپزشک می تواند به شما کمک کند مشخص نمایید کدام گزینه برای موقعیت شما بهتر است.

اگر به دنبال بهترین متخصص پروتز و ایمپلنت دندان هستید با تماس بگیرید…

دنچر استوماتیت چیست؟

دنچر استوماتیت یا همان استوماتیت دندان مصنوعی نوعی واکنش التهابی شایع است که به استفاده از پروتزهای مصنوعی مربوط می شود و توسط مخمر یا قارچی به نام کاندیدیا ایجاد می شود. نمونه های نادرتر دنچر استوماتیت ممکن است در نتیجه تروماهای مکانیکی یا واکنش تماسی آلرژیک بروز پیدا کنند. این عفونتی نیست که ما به آن مبتلا شویم یا آن را به دیگران منتقل کنیم، زیرا همه ما داخل دهان خود مقداری کاندیدیا داریم. زخم ها می توانند در دیگر قسمت های بدن نیز ظاهر شوند، اما وقتی دهان را تحت تأثیر قرار می دهد ممکن است دنچر استوماتیت نامیده شود.

استوماتیت به معنای زخم دهان است.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

چه افرادی می توانند دچار التهاب دندان مصنوعی شوند؟

افرادی که از دنچرها یا همان دندان ها یا پروتزهای مصنوعی استفاده می کنند بیشترین احتمال وجود دارد که تحت تأثیر این موضوع قرار بگیرند.

عواملی که باعث می شوند برخی افراد بیشتر مستعد بروز این مشکل شوند عبارتند از:

  • دست دندان کامل قوس دندانی بالا- احتمالاً به دلیل بزرگتر بودن سطح تماسی که بین دنچر و مخاط دهان وجود دارد.
  • پروتزهای آکریلیک- به نظر می رسد گونه های کاندیدیا میل خاصی به چسبیدن به رزین آلریلیک داشته باشند.
  • برخی آنتی بیوتیک ها در ایجاد زخم های دهانی مقصر هستند. بسیاری افراد دریافته اند که مصرف برخی آنتی بیوتیک ها باعث بازگشت عفونت می شوند، مخصوصاً اگر طی یک بازه زمانی طولانی مدت مصرف شوند.
  • بهداشت بد دهانی- گونه های کاندیدیا و باکتری های لاکتوباسیلوس به سطوح پروتزهای مصنوعی می چسبند و باید حداقل یک مرتبه در روز با روش های شیمیایی یا مکانیکی برداشته شوند. افرادی که در تمیز نگه داشتن دهان خود مشکل دارند بیشتر با این شرایط مواجه می شوند.
  • بد قرار گرفتن پروتزها روی لثه ها- آسیبی که ترومای مکانیکی به مخاط وارد می کند، باعث می شود بیشتر مستعد بروز عفونت شوند.
  • عمر پروتز- پروتزهای قدیمی عموماً با دنچر استوماتست همراه هستند، احتمالاً به دلیل بد قرار گرفتن و نیز سطوح زبری که کاندیدیا می تواند داخل آنها پنهان شود.
  • استفاده مداوم از پروتزهای مصنوعی- عدم خارج کردن پروتز در طول شب خطر را افزایش می دهد.
  • مردان- دو برابر بیشتر از زنان احتمال دارد که دنچر استوماتیت در مردان بروز پیدا کند.
  • خشکی دهان (زروستومیا)- بزاق دهان به طور طبیعی به شستن دهان و پاکسازی سطوح دنچرها کمک می کند.
  • افراد مبتلا به دیابت و همه افرادی که چه از طریق استنشاق و چه از طریق خوراکی استروئیدها را مصرف می کنند، ممکن است بیشتر با این مشکل مواجه شوند.
  • افراد مسن بیشترین استفاده را از پروتزهای مصنوعی دارند و به دلیل محدودیت منابع مالی، ضعف بینایی، کمبود مهارت هاس دستی، و کمبود اطلاعات، در معرض خطر بهداشت نامناسب پروتزهای مصنوعی قرار دارند. فقر نیز توانایی مراجعه منظم به دندانپزشک و تعویض دنچرهای بد را تحت تأثیر قرار می دهد.

علائم بالینی دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت ها معمولاً منجر به بروز علائم چندانی نمی شوند. اما هنگام معاینات، مخاطی که با دنچر تماس داشته اند قرمز و متورم خواهند بود، و گاهی اوقات نقطه های قرمز رنگی روی آنها وجود دارد.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

دندانپزشک چگونه می تواند التهاب دندان مصنوعی را تشخیص دهد؟

وقتی دنچر ها از دهان بیرون آورده می شوند، دندانپزشک می تواند قسمت های قرمز رنگی که زیر دنچر بوجود آمده اند را مشاهده کند. علاوه بر این، ممکن است زخم هایی به رنگ قرمز در اطراف لب ها بوجود بیایند.

نمونه های میکروبیولوژی آزمایشگاهی که از کام (سقف دهان) یا سطح پروتزهای مصنوعی گرفته می شوند وی توانند وجود مخمرها را تأیید کنند. کاندیدیا آلبیکانز شایع ترین است.

چرا دنچر استوماتیت ها نیاز به درمان دارند؟

این شرایط اگر درمان نشود می تواند موجب بروز زخم هایی داخل دهان شود که باعث خواهد شد دنچرها نتوانند به خوبی داخل دهان جای بگیرند.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

التهاب دندان مصنوعی چگونه درمان می شود؟

  • بهداشت خوب دهانی- مهم است که تا حد امکان دهان خود را تمیز نگه دارید و دهان و دنچر خود را پس از صرف غذا بشویید. سیگار کشیدن موجب وخیم تر شدن رشد عفونت های مخمری بیشتری می شود.
  • تمیز نگه داشتن دنچرها تا حد امکان- تا جایی که برای شما امکان پذیر است، و قطعاً در طول شب، دنچرهای خود را خارج دهان نگهدارید. اگر به مدت دو هفته شب ها دنچر خود را استفاده نکنید، برخی عفونت های مخمری کاملاً برطرف می شوند.

برای پاکسازی دنچرها، قانون کلی این است که: هر روز آنها را مسواک بزنید و در آب غوطه ور کنید. ابتدا دنچر خود را مسواک بزنید، تا به زدودن همه ذرات غذای باقی مانده کمک کنید. از پاک کننده های غیر ساینده استفاده کنید، نه خمیر دندان. مراقب باشید خیلی محکم آنها را نسایید زیرا این کار موجب ایجاد شیارهایی روی سطوح پروتزهای مصنوعی می شود.

حتماً همه سطوح پروتز مصنوعی خود را مسواک بزنید، از جمله سطوحی که روی سطح لثه های شما قرار می گیرند. اگر شما از هر گونه ابزاری برای ثابت کردن دنچرها استفاده می کنید، این کار از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

پروتز مصنوعی خود را هر روز در محلول های مخصوص تمیز کردن دنچر غوطه ور کنید. این کار به زدودن هر گونه پلاک تشکیل شده روی آن و نیز از بین رفتن لکه های مقاومی که به جا مانده اند کمک می کند. علاوه بر این، به ضد عفونی کردن دنچرهای شما کمک می کند، و باعث می شود با داشتن آنها داخل دهان احساس طراوت بیشتری داشته باشید. همیشه دستور العمل های سازنده آنها را دنبال کنید.

در صورتی که دنچرهای شما اجزاء فلزی داشته باشند، از هیچ چیزی که حاوی ماده مواد سفید کننده است استفاده نکنید، به جای آن از کلرهگزیدین استفاده کنید. هر روز از کلرهگزیدین استفاده نکنید زیرا این کار باعث می شود روی پروتزهای شما لکه ایجاد شود. این ماده را تنها هفته ای یک مرتبه استفاده کنید.

  • داروها- اگر مراقبت های بهداشت دهانی و پاکسازی با دقت کمکی نکرده اند، باید تحت درمان قرار بگیرید. درمان های متعددی در دستری هستند، که اکثر آنها شامل مکیدن آرام آرام قرص داخل دهان هستند. ممکن است لازم باشد به مدت یک ماه به انجام این کار ادامه دهید.

تا حد امکان باید از مصرف قرص های خوراکی ضد قارچ خودداری کنید زیرا عوارض جانبی آنها بسیار شایع تر از کاربردهای موضعی آنها است.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

پس از آن چه اتفاقی می افتد؟

تیم دندانپزشکی باید پس از روند درمان دهان شما را معاینه و بررسی نماید تا مطمئن شود همه چیز از بین رفته است. اگر اینطور نباشد، باید درمان های اضافی ارائه نمایند. در برخی موارد، ممکن است برای مدت زمان طولانی نیاز به درمان داشته باشید.

مهم است هر چند سال یک مرتبه پروتز جدیدی برای شما ساخته شود. حتی اگر هیچ دندانی داخل دهان شما باقی نمانده است که برای چکاپ های منظم به دندانپزشک مراجعه کنید، باز هم لازم است برای آنکه اطمینان حاصل کنید که دهان شما سالم است این کار را انجام دهید.

پروتزهای پارسیل متحرک معمولاً از دندان های مصنوعی تشکیل می شوند که به یک پایه پلاستیکی صورتی یا همرنگ لثه ها متصل شده است. بسته به نیازهای شما، دندانپزشک پروتز پارسیل را برای شما طراحی خواهد کرد. پروتز پارسیل ممکن است یک چارچوب فلزی و چفت هایی داشته باشد که به دندان های شما متصل می شوند. یا می توانند پیوندهای دیگری داشته باشند  که ظاهر طبیعی تری دارند. در برخی موارد، پروتز پارسیل متحرک برای متصل شدن با چفت هایی به نام precision attachments به دندان های طبیعی شما ساخته شده است. precision attachments به طور کلی زیباتر از چفت های معمولی هستند.

گاهی اوقات لازم است روکش ها روی دندان های طبیعی قرار بگیرند تا نحوه قرار گیری پروتز پارسیل متحرک بهبود پیدا کند و معمولاً آنها با اتصالات لازم هستند. پروتزهای پارسیل با اتصالات دقیق معمولاً گرانتر از نمونه هایی هستند که چفت دارند. با دندانپزشک خود در مورد نوع درست پروتزها برای خود صحبت کنید.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

از پروتز پارسیل متحرک چه انتظاری می توان داشت؟

  • در ابتدا، پروتزهای پارسیل جدید ممکن است احساس عجیب یا برجسته مانندی بوجود بیاورند. این کاملاً طبیعی است، و شما در نهایت به استفاده از آنها عادت خواهید کرد.
  • جایگذاری و خارج کردن پروتزهای پارسیل نیاز به مقداری تمرین دارد.
  • همه دستورالعمل هایی که دندانپزشک به شما می دهد را دنبال کنید. پروتزهای شما باید با راحتی نسبی در جای خود قرار بگیرند. هرگز پروتز پارسیل خود را با زور یا با قرار دادن دندان های مقابل روی آن در جای خود قرار ندهید. این کار می تواند باعث خم شدن یا شکسته شدن چفت آن شود.
  • دندانپزشک به شما دستور العمل های خاصی خواهد داد در مورد اینکه چه مدت باید پروتزهای مصنوعی استفاده شوند و چه زمانی باید خارج شود.
  • در ابتدا، ممکن است از شما بخواهد پروتز پارسیل خود را به صورت تمام وقت استفاده کنید. گرچه این کار در ابتدا ممکن است ناراحت کننده باشد، اما سریع ترین راه برای شناسایی قسمتی است که ممکن است نیاز به تنظیم و تغییر داشته باشد.
  • در صورتی که پروتز فشار زیادی به یک منطقه خاص وارد کند، آن منطقه زخم خواهد شد و احساس سوزش خواهد داشت. دندانپزشک پروتز پارسیل شما را تنظیم خواهد کرد تا راحت در جای خود قرار بگیرد. دندانپزشک پس از ایجاد تنظیمات و تغییرات لازم احتمالاً به شما توصیه خواهد کرد که قبل از رفتن به رختخواب پروتز خود را از دهان خارج کنید و صبح مجدداً آن را در جای خود قرار دهید.
  • غذا خوردن با پروتزهای مصنوعی تجربه خوشایندتری خواهد شد. کار خود را با خوردن غذاهای نرمی شروع کنید که به قطعات ریزی بریده می شوند. با هر دو طرف دهان غذا بجوید تا فشار روی هر دو طرف توزیع شود. از خوردن غذاهایی که فوق العاده چسبناک یا سفت هستند خودداری کنید. ممکن است بخواهید از جویدن آدامس در طول دوره تنظیم خودداری کنید.
  • پروتزهای پارسیل می توانند به بهود گفتار نیز کمک کنند. اگر تلفظ برخی لغات خاص برای شما دشوار بود، خواندن با صدای بلند را تمرین کنید. لغاتی که تلفظ آنها برای شما دشوار است را تکرار کنید. به مرور زمان، به درست حرف زدن با پروتزهای مصنوعی خود عادت خواهید کرد.
پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

مراقبت از پروتز پارسیل متحرک

  • ممکن است دندانپزشک به شما استفاده از محلول تمیز کننده خاصی را توصیه کند. به دنبال محلول های مخصوص تمیز کردن پروتزهای دندانی با برچسب تأییدیه سازمان غذا و دارو باشید.
  • هنگام تمیز کردن پروتزهای پارسیل توصیه می کنیم روی یک حوله نرم بایستید یا سینک را پر از آب کنید تا در صورتی که پروتز اتفاقی از دست شما افتاد آسیب نبیند.
  • خمیر دندان استفاده نکنید زیرا برای تمیز کردن پروتزهای مصنوعی خیلی سخت هستند.
  • برخی افراد از صابون دست یا مایع ملایم شستشوی ظروف برای پاکسازی پروتزهای مصنوعی خود استفاده می کنند، که هر دوی آنها قابل قبول هستند. با این حال، اکثر محلول های تمیز کننده خانگی خاصیت سایندگی شدیدی دارند و نباید برای تمیز کردن پروتزهای مصنوعی استفاده شوند.
  • هر روز پروتز خود را مسواک بزنید تا ذرات باقی مانده غذا و پلاک های زدوده شوند. این کار به جلوگیری از ایجاد لکه های دائمی روی پروتزهای مصنوعی کمک می کند.
  • بهتر است از مسواک هایی استفاده کنید که برای تمیز کردن پروتزها طراحی شده اند زیرا فرچه هایی دارند که بر اساس تناسب با شکل پروتزهای مصنوعی تنظیم شده اند. مسواک های معمولی با فرچه های نرم نیز قابل قبول هستند.
  • از استفاده مسواک های دارای فرچه های سفت خودداری کنید زیرا به پروتزهای دندانی آسیب می رسانند.
  • دندان های مصنوعی خود را با شستشوی کامل ذرات سست مواد غذایی تمیز کنید. مسواک خود را مرطوب کنید و مقداری محلول تمیز کننده روی آن بریزید. همه سطوح پروتز را به آرامی مسواک بزنید تا از آسیب وارد کردن به پلاستیک یا خم کردن اتصالات پرهیز کنید.
  • پروتز مصنوعی اگر مرطوب نگه داشته نشود ممکن است شکل درست خود را از دست بدهد. شب ها، پروتز باید در محلول تمیز کننده مخصوص یا آب غوطه ور شود. دندانپزشک شما ممکن است روشی برای درست روی فرم نگهداشتن پروتزهای مصنوعی دندانی به شما پیشنهاد دهد.
  • از جویدن، بلعیدن، یا غرغره کردن محلول های تمیز کننده پروتزها خودداری کنید.
  • همیشه قبل از قرار دادن پروتز داخل دهان آن را کامل بشویید.
پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

تنظیم پروتز های مصنوعی دندان

به مرور زمان، ممکن است تنظیم پروتزهای مصنوعی لازم باشد. با افزایش سن، دهان به صورت طبیعی دچار تغییراتی طبیعی می شود، که می توانند تناسب پروتز روی لثه ها را تحت تأثیر قرار دهد. تیغه استخوان و لثه های شما ممکن است تحلیل یا آب بروند و باعث شوند پروتزهای مصنوعی به خوبی روی آن قرار نگیرد.

پروتزهایی که به خوبی قرار نمی گیرند باید توسط دندانپزشک مجدداً تنظیم شوند. پروتزهایی که به خوبی قرار نمی گیرند، می توانند منجر به بروز مشکلات متعددی شوند، از جمله زخم یا عفونت. اگر پروتز مصنوعی شما شل شده باشد بلافاصله به دندانپزشک مراجعه کنید.

به خاطر داشته باشید که: اگر سعی کنید خودتان پروتز خود را تنظیم یا تعمیر کنید ممکن است آسیب جدی به آن وارد کنید. برخی آسیب ها آنقدر زیاد هستند که قابل تعمیر و اصلاح نیستند. چسب هایی که به صورت OTC در داروخانه ها به فروش می رسند، حاوی مواد شیمیایی مضر هستند و نباید برای پروتزهای مصنوعی استفاده شوند. در صورت شکسته شدن، ترک برداشتن یا لب پر شدن پروتزهای مصنوعی خود یا در صورت لق شدن یکی از دندان های خود بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرید. در بسیاری موارد، دندانپزشکان می توانند تنظیمات یا تعمیرهای لازم را در یک روز انجام دهند. ترمیم های پیچیده ممکن است نیاز داشته باشند پروتز به لابراتوار خاصی ارسال شود.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

فرایند ساخت پروتز پارسیل

معاینه و مشاوره اولیه

این مرحله به دندانپزشک فرصت می دهد همه چیز را در مورد شما بفهمد: سوابق پزشکی شما، نیازها و انتظارات شما، و نیز معاینه دهان شما. علاوه بر این، وی دهان شما را از نظر وجود سرطان نیز مورد بررسی قرار خواهد داد؛ در پی هر گونه مشکل مربوط به بافت های نرم، دندان ها، و لثه ها خواهد بود.

برای بررسی تک تک دندان ها ممکن است لازم باشد تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا دید کلی از آنچه وجود دارد به دندانپزشک دهند. ممکن است تست های خاصی در آینده انجام شوند که به تشخیص کمک می کنند.

وقتی این کار انجام شد، دندانپزشک اجحاف کافی روی وضعیت دندان های شما خواهد داشت و قادر خواهد بود در مورد مزایا و معایب جایگزین های مختلف برای احیاء فضا یا فضاهای خالی به جا مانده از دندان های از دست رفته و هر درمان دیگری که ممکن است لازم باشد با شما گفتگو خواهد کرد.

در صورت نیاز ممکن است لازم باشد دو قالب مطالعاتی از دندان های شما گرفته شود تا درمان ها با دقت بیشتری برنامه ریزی شوند و با جزئیات بیشتری به بایت شما نگاه شود. در این صورت، دو قالب سریع با تری هایی با اندازه درست از دندان های فک های بالا و پایین شما گرفته خواهد شد. این کار معمولاً با آلژینات انجام می شود، ماده ای که سریع تنظیم می شود و به رنگ صورتی یا سبز است.

همیشه مراجعین می پرسند این خمیر چه مزه ای دارد، و اگر بخواهیم صادقانه پاسخ دهیم، مزه زیادی ندارد! به نظر می رسد مزه آنها شبیه آدامسی باشد که همه طعم و عطر خود را از دست داده باشد. اگر دندانپزشک این کار را انجام دهد، احتمالاً قرار ملاقات یک هفته بعد را ترتیب خواهد داد تا تحلیل و بررسی های لازم را انجام دهد ببیند کدام گزینه برای شما بهتر است. برای مراجعه برای این جلسه، همه پرسش های خود را یادداشت کنید تا در صورت لزوم آنها را مطرح کنید.

با فرض اینکه در این جلسه برای شما پروتزهای پارسیل مناسب تشخیص داده شده باشند، ادامه روند کار به قرار زیر خواهد بود:

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

جلسه نخست- قالب گیری اولیه

اولین کاری که باید انجام شود این است که قالب اصلی برای ساخت تری های خاص از دندان های شما گرفته شود که کمی بعدتر برای قالب گیری های صحیح تر ثانویه استفاده خواهند شد.

برای گرفتن یک قالب خوب از دندان های شما، دندانپزشک ماده چسبناکی روی دندان های شما قرار خواهد داد- که ظرف دو دقیقه سفت و محکم خواهد شد. اولین قالبی که گرفته خواهد شد شبیه قالب مطالعاتی است که در بالا توضیح داده شد. اگر نمونه های مطالعاتی داشته باشید، ممکن است کافی باشند و به این معنا است که می توان از این مرحله عبور کرد.

مواد جدید الاستیک یا انعطاف پذیر هستند، به این معنا که گرچه گاهی اوقات خارج کردن آنها می تواند مقداری دشوار شود، اما همیشه می توانیم آنها را خارج کنیم.

این اتفاق خیلی، خیلی بعید است، با این حال، از نظر تئوری این امکان وجود دارد که هنگام قالب گیری دندانپزشک یک دندان لق شما را نیز بیرون بکشد. ما می توانیم اقدامات احتیاطی مانند مالیدن وازلین روی دندان ها یا مسدود کردن فاصله بین دندان ها را انجام دهیم، تا خارج کردن قالب راحت تر شود.

هنگام قالب گیری دندان های فک بالا، این ماده ممکن است موجب قلقلک نرم کام یا پشت گلوی شما شود و احتمالاً باعث خواهد شد حالت تهوع پیدا کنید. به طور کلی، این مسئله مشکلی ایجاد نمی کند، مگر اینکه شما یک رفلاکس گگ قوی داشته باشید- شما خواهید دانست آیا با ایجاد حالت تهوع مشکل دارید یا خیر زیرا هر چیزی داخل دهان شما- حتی مسواک شما- موجب ایجاد حالت تهوع خواهد شد.

وقتی قالب دندان های فک بالای شما گرفته می شود، ممکن است دندانپزشک از شما بخواهد رو به جلو خم شوید در حالی که چانه شما رو به جلو و پایین روی سینه شما قرار می گیرد. این باعث می شود مواد به جای رو به عقب رو به جلو جریان پیدا کنند. علاوه بر این، تمرکز کردن روی تنفس آرام و عمیق از شکم و ورود و خروج آن از راه بینی، یا چرخاندن انگشتان پا یا کشیدن دوایر آرام با پا؛ دندانپزشکان مختلف برای پرت کردن حواس بیمار از روند قالب گیری، راهکارهای خاص خود را دارند.

دقت قالب گیری برخی مواد بیشتر از مواد دیگر است و ممکن است قالب گیری با آنها کمی بیشتر طول بکشد. مواد سیلیکونی که برای قالب گیری برای ساخت روکش ها، بریج ها و ایمپلنت های دندانی استفاده می شوند باید از صحت زیادی برخوردار باشند و اغلب (البته نه همیشه) قالب گیری با آن چند دقیقه بیشتر طول نمی کشد. چنین قالب هایی عموماً برای قالب گیری نهایی برای دنچرهای پارسیل کبالت کروم نیز استفاده می شوند.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

جلسه دوم- ثبت وضعیت بایت بیمار

دندانپزشک نیاز دارد نحوه قرار گیری دندان ها روی یکدیگر را به طور دقیق به یک دستگاه آرتیکولاتور منتقل کند؛ دستگاه خاصی که درست مانند یک فک عمل می کند بنابراین می توان مشاهده کرد دندان های دو فک چگونه روی یکدیگر قرار می گیرند و روی یکدیگر حرکت می کنند. این کمک می کند اطمینان حاصل کنید که پروتز مصنوعی کاملاً تطبیق خواهد داشت و بایت روی دندان های طبیعی و مصنوعی صحیح خواهد بود.

 

اگر به دنبال یک متخصص ایمپلنت و پروتزهای دندانی خوب در تهران میگردید با ما تماس بگیرید…

برای بسیاری افراد، ایمپلنت های دندانی پاسخی ایده آل برای مشکلات از دست رفتن یا افتادن دندان ها هستند. شما ممکن است دندان های خود را در نتیجه رنج بردن از مراحل آخر بیماری لثه از دست بدهید. بیماری لثه شرایطی است که در آن لثه ها متورم، زخمی و عفونی می شوند. دیگر علائم و نشانه های بیماری لثه می توانند شامل بوی بد دهان و مزه ناخوشایند داخل دهان باشد. در صورتی که مراحل اول بیماری لثه که تحت عنوان ژینژیویت شناخته می شود درمان نشده باقی بمانند، می تواند پیشرفت کند و به شکل پیشرفته تر بیماری لثه، پریودنتیت تبدیل شود که می تواند به استخوان فک شما آسیب برساند و باعث لق شدن دندان های شما شود.

ایمپلنت های دندانی عملکرد و احساسی شبیه دندان های طبیعی دارند و می توانند به شما کمک کنند توانایی حرف زدن، غذا خوردن، و خندیدن را بدون هیچ مسئله ای دوباره بدست بیاورید. ایمپلنت دندانی نوعی پست از جنس تیتانیوم یا زیرکونیا است که جایگزین ریشه دندان می شود و دندان جدید مانند یک روکش تنها، بریج، یا دست دندان کامل را حمایت می کند. آنها قبل از جایگذاری دندان داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند و طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با استخوان فک جوش می خورند. این منجر به ایجاد یک پیوند بی خطر و امن بین ایمپلنت و استخوان پیرامون آن می شود.

اگر شما بهداشت دهانی خوب و سبک زندگی سالمی اتخاذ کنید، ایمپلنت های دندانی می توانند به شما شانس دوباره ای برای داشتن دهانی سالم بدهند صرفنظر از اینکه دندان خود را به چه علتی از دست دادید.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

علل بروز بیماری لثه

بیماری لثه در نتیجه تشکیل پلاک روی دندان ها بروز پیدا می کند. پلاک نوعی بیوفیلم چسبناک حاوی باکتری است. وقتی غذا یا نوشیدنی های حاوی کربوهیدرات های زیاد، مانند میان وعده های قندی مصرف می کنید باکتری کربوهیدرات ها را به انرژی و اسید تبدیل می کند. اسید سطح دندان ها را در هم می شکند و موجب بروز پوسیدگی دندان ها می شود. اگر پلاک با مسواک زدن زدوده نشود، می تواند در جای خود سفت شود و موجب تحریک لثه ها و منجر به بروز ژنژیویت شود. پلاکی که باقی می ماند می تواند سفت شود و به تارتار تبدیل شود، که زدودن آن بسیار دشوارتر است.

پی بردن به علائم اولیه بیماری لثه برای پیشگیری از هر گونه آسیب بیشتر و از دست رفتن احتمالی دندان ها ضروری است. این علائم و نشانه ها عبارتند از:

  • خونریزی لثه ها
  • تورم لثه ها
  • بلندتر به نظر رسیدن دندان ها (لثه ها تحلیل رفته اند)
  • شکاف و فاصله بین دندان ها و لثه ها
  • بوی بد و مزه بد مداوم دهان

در صورتی که هر یک از این علائم و نشانه ها را تجربه کردید، توصیه می شود هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. آنها قادر خواهند بود بررسی نمایند آیا بیماری لثه دارید یا خیر و اینکه چقدر پیشرفت کرده است. هر چه بیماری لثه زودتر تشخیص داده شود راحت تر درمان خواهد شد و پیامدهای جدی نخواهد داشت.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

بیماری لثه چگونه درمان می شود؟

اگر فکر می کنید بیماری لثه دارید باید برای مراجعه به دندانپزشک وقت بگیرید. دندانپزشک شما می تواند معاینه دقیقی برای ارزیابی سلامت دهان شما انجام دهد. بهترین روش برای درمان بیماری لثه داشتن عادات خوب بهداشتی دهان است، از جمله دو مرتبه مسواک زدن دندان ها در طول روز به مدت دو دقیقه، استفاده از خمیر دندان های فلورایده برای کمک به پیشگیری از پوسیدگی دندان ها. نخ دندان کشیدن روزانه بین دندان ها، پرهیز از سیگار کشیدن، و مراجعات منظم به دندانپزشک. اگر پلاک های دندانی و تارتار روی دندان های شما تشکیل شده باشند، دندانپزشک شما ممکن است برخی درمان های دندانپزشکی شامل جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان ها و پولیش آنها را انجام دهد که “پاکسازی تخصصی” دندان ها است که با استفاده از ابزارهای تخصصی انجام می شود.

اگر سیگاری هستید، یکی از بهترین راه ها برای کاهش خطر بیماری لثه کاهش تعداد سیگارهایی است که می کشید یا ترک کردن کامل آن است.

در صورت داشتن بیماری لثه، بهترین زمان مناسب برای کاشت ایمپلنت چه زمانی است؟

قبل از آنکه جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی بتواند انجام شود، بیماری لثه باید درمان شود، زیرا پریودنتیت می تواند باعث شود استخوان فک آب برود و لثه ها تحلیل بروند، که ممکن است ثبات ایمپلنت دندانی کاشته شده را با مشکل مواجه سازد.

اگر قبلاً از بیماری لثه پیشرفته رنج می برده اید، ممکن است قبلاً از تراکم استخوان فک شما، تحت عنوان فرایندی به نام تحلیل، کم شده باشد. دندانپزشک شما قادر خواهد بود استخوان فک شما را ارزیابی کند و تصمیم بگیرد آیا شما نیاز به پیوند استخوان دارید، فرایندی که مقدار استخوان داخل فک شما را افزایش می دهد تا زیر بنای محکمی برای ایمپلنت های دندانی فراهم بیاورد.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

آیا پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هم می توان به بیماری لثه مبتلا شد؟

مراقبت از ایمپلنت های دندانی شباهت زیادی به مراقبت از دندان های طبیعی دارد. روش پاکسازی دهان شما نباید سخت گیرانه باشد تنها به این علت که ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند. پلاک ها می توانند روی روکش ایمپلنت های دندانی نیز انباشته شوند و اگر به انباشته شدن خود ادامه دهند، باعث تحریک و حساسیت دندان ها خواهد شد. این وضعیت تحت عنوان موکوزیت اطراف ایمپلنت شناخته می شود و علائم و نشانه هایی شبیه ژنژیویت دارد. در صورتی که پلاک های دندانی زدوده نشوند و موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی معکوس نشود، شرایط می تواند وخیم تر شود و به پری ایمپلنتایتیس تبدیل شود. این مرحله بیماری لثه می تواند موجب از دست رفتن استخوان شود، که می تواند منجر به شل شدن ایمپلنت دندانی شود.

با داشتن عادات بهداشتی خوب دهانی باید بتوانید از بیماری لثه پیشگیری کنید یا به آن فائق بیایید و برای کاشت ایمپلنت های دندانی اقدام نمایید که لبخندی سالم تر و شادتر برای شما به ارمغان خواهد آورد.

 

اگر به دنبال یک متخصص کاشت ایمپلنت خوب در تهران هستید با ما تماس بگیرید…

آیا تاکنون دچار درد اطراف روکش دندان شده اید؟ گرچه روکش های دندانی می توانند به صورت مؤثر دندان های آسیب دیده را پوشش دهند و از آنها محافظت کنند، اما برخی افراد ممکن است تعجب زده شوند وقتی متوجه می شوند که روکش ها آنها را در برابر درد دندان محافظت نمی کنند. در حقیقت، دندانی که روی آن روکش قرار گرفته تنها مانند دندان های دیگر مستعد بروز یک دسته مشکلات است.

شما ممکن است ناراحتی، حساسیت، یا فشار در جایی که روکش قرار گرفته است احساس کنید. یا ممکن است دندان درد دائمی داشته باشید. دلایل متعددی وجود دارند که ممکن است روکش های دندانی ایجاد درد کنند. در این مقاله شما بیشتر در مورد عواملی یاد خواهید گرفت که باعث بروز درد برای روکش های دندانی می شوند و راجع به نحوه تسکین این دردها برای شما توضیح خواهیم داد.

درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

روکش دندانی چیست؟

روکش دندان کلاهکی است که روی دندان آسیب دیده قرار گرفته است. این کلاهک در جای خود چسبانده می شود و بخش هایی از دندان که مشاهده می شوند را پوشش می دهند. کار روکش احیاء اندازه و شکل دندان است در حالی که از آن محافظت نیز می کند. گاهی اوقات، روکش های دندانی روی دندان های مجاور فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان قرار می گیرند تا یک بریج را روی فضای خالی نگهدارند (قطعه مصنوعی که فضای خالی داخل دهان شما را پر می کند.

روکش های دندانی از مواد مختلفی ساخته شده اند، از جمله پرسلن، سرامیک، و فلز. احتمالاً پس از فرایند درمان ریشه (عصب کشی دندان) روکش نیاز خواهید داشت تا از دندان شما محافظت کند. در صورتی که با شرایط زیر مواجه شوید نیز ممکن است دندانپزشک شما استفاده از روکش های دندانی را توصیه کند:

  • حفره های بزرگ که بزرگ تر از آن هستند که بتوان آنها را با پر کردن دندان ترمیم کرد.
  • دندان هایی که ترک خورده اند و ضعیف شده اند.
  • دندان های از دست رفته ای که نیاز به بریج یا یا ایمپلنت دارند.
  • دندان هایی که بد رنگ یا بد شکل شده اند.
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

علل بروز درد در دندان هایی که روکش دارند

دلایل مختلفی وجود دارند که ممکن است دندان روکش شده شما درد داشته باشد، از جمله:

پوسیدگی دندان زیر روکش

از آنجا که دندان های زیر روکش دندان هنوز زنده هستند، پوسیدگی دندان یا یک حفره جدید می تواند در قسمت مرزی دندان و روکش ها بوجود بیایند. این می تواند منجر به بروز درد مداوم در این قسمت ها شود.

اگر یک حفره دندان به اندازه کافی بزرگ شود و عصب را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است نیاز به فرایند درمان ریشه داشته باشید.

عفونت

اگر قبل از قرار گیری روکش روی دندان درمان ریشه روی آن صورت نگرفته است، دندان هنوز داخل خود عصب دارد. گاهی اوقات، روکش به عصبی که آسیب دیده است فشار وارد می کند و عفونت بوجود می آید. یا، عفونت می تواند نتیجه پر شدگی قدیمی زیر روکش باشد که اجازه نشت باکتری را می دهد و موجب عفونی شدن عصب می شود.

علائم و نشانه های عفونت عبارتند از:

  • درد هنگام بستن بایت
  • تورم لثه ها
  • حساسیت به دما
  • تب
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

زخم شدن لثه ها در نتیجه فشار ناشی از روکش ها

پس از فرایند قرار گیری روکش روی دندان، ممکن است به طور موقت ناراحتی داشته باشید. این درد بیشتر از دو هفته طول نمی کشد. اگر پس از قرار گیری روکش روی دندان های خود درد شدیدی تجربه می کنید با دندانپزشک خود صحبت کنید.

شکستگی دندان یا روکش آن

روکش شکسته یا دندان شکسته زیر آن می توانند منجر به بروز درد خفیفی شوند. احتمالاً به خاطر شکستگی شما مقداری حساسیت به سرما، گرما، یا هوا را تجربه خواهید کرد. اگر متوجه شکستگی، لق شدن، یا ترک خوردگی روکش خود شدید، لازم است برای ترمیم آن به دندانپزشک مراجعه کنید.

دندان قروچه (براکسیسم)

دندان قروچه شبانه، شرایطی که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود، می تواند به روکش های دندانی شما فشار وارد کند و منجر به بروز درد شود.

تحلیل لثه ها

اگر لثه های اطراف دندان روکش شده شما تحلیل رفته باشد و بخشی از ریشه دندان بدون پوشش باقی مانده باشد، ممکن است متوجه بروز درد و حساسیت شوید. تحلیل لثه ها می تواند در نتیجه محکم مسواک زدن بروز پیدا کند. وقتی لثه ها تحلیل می روند، آنها بیشتر مستعد تشکیل پلاک های دندانی و بیماری لثه هستند.

عدم قرار گیری صحیح روکش روی دندان

اگر روکش به درستی روی دندان شما قرار نگرفته باشد، ممکن است منجر به بروز ناراحتی شود. قرار گیری نادرست ممکن است بایت یا لبخند شما را تحت تأثیر قرار دهد. بروز درد هنگام بستن بایت معمولاً می تواند به این معنا باشد که روکش خیلی بالا روی دندان قرار گرفته است. روکش دندانی باید درست مانند دندان های دیگر درون بایت شما جای بگیرد. اگر احساس کنید که بایت شما خارج از مکانی است که باید باشد، این می تواند منجر به بروز درد و سر درد شود.

چگونه می توان این درد را درمان کرد؟

درمان برای درد روکش های دندانی به علت بروز آن و وخامت آن بستگی دارد. برخی اقدامات ساده وجود دارند که می توانند به کاهش ناراحتی شما کمک کنند، که عبارتند از:

داروهای مسکن

اگر دندان درد دارید، داروهای OTC مانند ایبوپروفن (ادویل) یا استامینوفن (تیلنول) می توانند درمانی موقت برای درد شما باشند.

شستشو با آب و نمک

آبکشی و شستشوی دهان با آب و نمک می تواند به کاهش التهاب و تسکین درد شما کمک کند. نصف قاشق چایخوری نمک را با آب ولرم مخلوط کنید و آن را حدود ۳۰ ثانیه داخل دهان بچرخانید. این کار را چند مرتبه در طول روی انجام دهید.

درمان های گیاهی

گرچه اثرگذاری آنها از نظر علمی اثبات شده نیست اما برخی افراد ابراز داشته اند که پس از استفاده از درمان های گیاهی درد آنها تسکین پیدا کرده است. برخی از آنها می توانند مستقیماً روی موضع درد اعمال شوند. گیاهان شناخته شده برای درد دندان عبارتند از:

  • میخک
  • سیر
  • زرد چوبه
  • زنجفیل
  • بابونه

غذاهای مشکل آفرین

پس از دریافت روکش های دندانی، به طور کامل غذاهای چسبناک، شیرین، و سفت را کنار بگذارید تا به کاهش درد شما کمک شود. غذاهای داغ و سرد نیز منجر به بروز درد شوند. خوردن غذاها با دمای اتاق را امتحان کنید.

درمان براکسیسم

اگر دندان قروچه منشأ درد دندان شما است، ممکن است دندانپزشک درمان خاصی را برای براکسیسم شما توصیه کند. اغلب محافظ های دندان و اسپلینت ها گزینه درمانی مورد نظر هستند.

به احتمال زیاد، نام ایمپلنت های دندانی زیاد به گوش شما خورده اند، هر چند ممکن است مطالب زیادی راجع به آنها ندانید. در حالی که پیوند استخوان عبارتی است که حتی زیاد به حتی گوشتان هم نخورده است. پیوند استخوان و ایمپلنت های دندانی در بسیاری موارد در دنیای دندانپزشکی، در کنار یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرند. اگر می خواهید اطلاعات بیشتری در مورد این مفهوم کسب نمایید این مطلب را تا انتها مطالعه کنید.

پیوند استخوان کاملاً طبیعی است

اگر شما بیماری هستید که می خواهید ایمپلنت دندانی دریافت کنید، مهم است به خاطر داشته باشید، اگر طی مشاوره به شما گفته شود که برای کاشت ایمپلنت های دندانی، انجام پیوند استخوان برای شما ضروری است، کاملاً طبیعی است. حتی کاملاً طبیعی است اگر بترسید. روی هم رفته، پیوند استخوان ترسناک به نظر می رسد. با این حال، خوشبختانه، این فرایندی نیست که از آن ترسید. این یک فرایند معمولی دندانپزشکی است که هم بدون درد و و هم قابل پیش بینی است.

انجام پیوند استخوان چه زمانی لازم است؟

پیوند استخوان تکنیکی است که انجام آن زمانی ضروری است که بیمار در دهان خود، به مقدار کافی، استخوان سالم نداشته باشد تا ایمپلنت های دندانی را حمایت کند. این کمبود استخوان طبیعی می تواند در نتیجه مشکلات زیر بروز پیدا کند:

  • نقص های رشد
  • بیماری لثه
  • آسیب به صورت یا تروما
  • فضای خالی پس از کشیدن دندان
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چیست؟

پیوند استخوان نوعی فرایند جراحی است که با جایگذاری بافت استخوان ترمیم یا بازسازی می شود. با کاشت استخوان سالم می توان مجدداً استخوان و بافت حمایت کننده ای که از دست رفته است را بوجود آورد.

چه افرادی پیوند استخوان نیاز دارند؟

همه افردی که دندان از دست داده اند، ممکن است قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی پیوند استخوان نیاز داشته باشند. حتی اگر روز بعد از دست دادن دندان خود بخواهید ایمپلنت بکارید، باز هم ممکن است پیوند استخوان نیاز داشته باشید. ممکن است حفره دندان عفونی شده باشد، یا اینکه ممکن است اندازه دندان از دست رفته به گونه ای باشد نتواند بلافاصله یک جایگزین را حمایت کند و در خود جای دهد.

البته، اکثر افراد همان روزی که دندان خود را از دست می دهند برای دریافت ایمپلنت های دندانی مراجعه نمی کنند. گاهی اوقات، دلیل آن مالی است. گاهی اوقات به واسطه شرایط انجام آن به تأخیر می افتد. در هر صورت، از روزی که دندان از دست می رود، از دست رفتن استخوان اتفاق می افتد.

چرا از دست رفتن دندان موجب از دست رفتن استخوان می شود؟

نوع استخوانی که عموماً با مشکل مواجه می شود استخوان آلوئولار نامیده می شود. استخوان آلوئولار یک وظیفه دارد: حمایت کردن و نگه داشتن دندان ها. اگر هیچ دندانی وجود نداشته باشد، استخوان آلوئولار به خاطر عدم فعالیت روند آتروفی (مرگ) استخوان آلوئولار آغاز می شود. بعلاوه، هر بار که چیزی می جوید، استخوان فک ساخته و قوی می شود. بنابراین، از دست رفتن استخوان آلوئولار به سرعت منجر به از دست رفتن استخوان فک نیز می شود.

به خاطر داشته باشید که، ایمپلنت های دندانی برای قرار گیری صحیح و قابل اعتماد، به اسئواینتگریشن تکیه می کنند- یعنی، ایمپلنت باید با استخوان پیرامون خود پیوند بخورد تا مبنای محکمی برای روکش بوجود بیاورد. اگر هیچ استخوانی وجود نداشته باشد، کاشت ایمپلنت غیر ممکن می شود.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چگونه عمل می کند؟

انواع مختلف پیوندهای استخوان وجود دارد، و نوعی که برای هر فرد انتخاب می شود به میزان آسیبی بستگی دارد که فرد از آن رنج می برد و نیز محل دندانی که از دست رفته است.

رایج ترین نوع پیوند، پیوند حفره دندان socket graft است. هدف اصلی انجام پیوند حفره دندان پیشگیری از آتروفی استخوان آلوئولار قبل از اتفاق افتادن آن است. دندانپزشکان معمولاً استخوان لازم برای انجام این کار را از فرد اهداء کننده می گیرند و داخل حفره دندان قرار می دهند. علاوه بر این، این کار از فرو ریختن حفره جلوگیری می کند. عموماً ۴-۶ ماه پس از پیوند حفره دندان، شما برای کاشت ایمپلنت آماده خواهید بود. به عنوان یک امتیاز مثبت، انجام یکی از این پیوندها درد پس از جراحی کاشت ایمپلنت دندانی را کاهش خواهد داد.

نوع دیگر پیوند استخوان، پیوند حفظ تیغه جانبی  lateral ridge preservation graft است. این پیوندها به منظور افزیش پهنای استخوان فک انجام می شود تا بتوان ایمپلنت دندانی را در آن جای داد. باز هم برای این نوع جراحی از استخوان فرد اهداء کننده استفاده می شود.

پیوند استخوان قطعه ای block bone graft  نوع دیگری پیوند است که قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شود. این نوع پیوند زمانی ضروری است که نقص بزرگی در استخوان فک وجود دارد. برای انجام این نوع جراحی، یک قطعه کوچک استخوان ازقسمت عقب فک برداشته می شود. دندانپزشک این قطعه استخوان را درون قسمتی که نقص دارد قرار می دهد، سپس با استفاده از پیچ های تیتانیومی آن را در جای خود تثبیت می کند. هم پیوند حفظ تیغه جانبی و هم فرایند پیوند قطعه ای استخوان عموماً ۴ تا ۶ ماه زمان نیاز دارند تا بهبود پیدا کنند.

در نهایت، فرایند سینوس لیفت (بالا بردن سینوس) را داریم. به طور کلی دندانپزشکان برای انجام این فرایند از استخوان اسب استفاده می کنند تا تیغه وسیع تر شود. استخوان اسب می تواند به استخوان انسانی اهدا کننده افزوده شود. این فرایند زمانی ضروری است که بیمار در فک بالا نیاز به ایمپلنت داشته باشد، که معمولاً به اندازه کافی با ثبات نیست تا ایمپلنت را درون خود نگه دارد.

چرا استخوان اسب؟ زیرا استخوان اسب در حقیقت دو مزیت منحصر بفرد دارد. به سرعت استخوان انسان حل نمی شود، و زیر میکروسکوپ شباهت زیادی به استخوان انسان دارد. این استخوان اسب نوعی چارچوب بوجود می آورد که رشد بیشتر استخوان در سینوس را حمایت می کند. بواسطه آناتومی حفره سینوس، بهبود عموماً ۸-۱۲ ماه طول می کشد.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

آیا پیوند استخوان دردناک است؟

به هیچ وجه. این فرایندی است که هر روز در مطب های دندانپزشکی انجام می شود. اینها فرایندهای سرپایی هستند، و بیماران عموماً در طول کل فرایند بیهوش هستند. احتمالاً پس از فرایند ناراحتی زیادی احساس نخواهید کرد غیر از مقداری سوزش در لثه ها. دندانپزشکان اغلب بهبود پس از جراحی پیوند استخوان را با آنچه مقایسه می کنند که احتمالاً پس از کشیدن دندان تجربه می کنید. با این حال، هیچ پزشکی پیوند استخوان را بدون بی حسی مناسب انجام نخواهد داد. گاهی اوقات یک تزریق موضعی انجام می شود یا مقدار گاز خنده کفایت می کند. اگر از استرس و اضطراب دندانپزشکی رنج می برید، ممکن است بی حسی یا آرامبخش قوی تری نیاز داشته باشید. تا زمانی که پیوند بهبود پیدا می کند شما هیچ دردی احساس نخواهید کرد، البته وقتی پیوند انجام می شود، شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی آماده خواهید بود. پیوند استخوان نخستین گام است که اکثر افراد مجبورند بردارند قبل از آنکه برای لذت بردن از دندان های جایگزین جدید و زیبای خود لذت ببرند.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

روند بهبود پس از فرایند پیوند استخوان قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی

بهبود پیوند استخوان دندانی روند کندی دارد. به احتمال زیاد شما می توانید همان روز به منزل برگردید. بسته به اینکه بی حسی موضعی برای شما استفاده شده است یا بیهوشی عمومی ممکن است بتوانید به تنهایی به منزل بازگردید یا لازم باشد فردی شما را همراهی کند.

پس از آنکه فرایند پیوند استخوان تکمیل می شود، برای پیشگیری از بروز عفونت آنتی بیوتیک تجویز می شود. در برخی موارد، داروهای مسکن نیز داده می شوند. اکثر بیمارانی که پیوند استخوان انجام می دهند، هیچ دردی احساس نمی کنند و تا زمانی که دارو مصرف می کنند هیچ مشکلی نخواهند داشت.

علاوه بر این، دندانپزشک باید صبر کند تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی که قبلاً داخل دهان وجود دارد جوش بخورد. متأسفانه، دهان شما با دهان هر فرد دیگری متفاوت است و هیچ بازه زمانی تعریف شده ای وجود ندارد که مشخص نماید این اتفاق چقدر سریع رخ می دهد. البته باید بدانید اگر قبلاً سابقه اعتیاد به مواد یا شرایط دهانی خاصی داشته اید، روند بهبود شما طولانی تر خواهد بود.

اصلاً بعید نیست که سه ماه تا یک سال زمان ببرد تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی داخل دهان جوش بخورد. لازم است در طول این مدت برای چکاپ به دندانپزشک خود مراجعه نمایید تا مشخص نماید چه زمانی برای کاشت ایمپلنت های دندانی آمده هستید.

لازم است دستور العمل های دندانپزشک را به طور دقیق انجام دهیدتا از شکست پیوند یا عوارض و مشکلات دیگر پیشگیری نمایید. علائمی که ممکن است منجر به بروز ناراحتی شوند اما کاملاً طبیعی هستند عبارتند از:

  • تورم لثه یا پوست
  • ترشح از محل جراحی
  • کبودی اندک
  • خونریزی اندک
  • تهوع ناشی از بیهوشی
  • درد در ناحیه جراحی

برای کنترل و مدیریت این وضعیت ها از کمپرس آب سرد و مسکن های OTC استفاده کنید. علاوه بر این، دندانپزشک برای شما نوعی رقیق کننده خون تجویز می کند. این دارو می تواند از لخته شدن خون در محل جراحی و نیز منبع استخوان مورد استفاده برای پیوند پیشگیری خواهد کرد.

مراقبت های پس از جراحی پیوند استخوان نیز عبارتند از: تا زمانی که دهان بهبود پیدا می کند، بیشتر باید غذاهای نرم خورده شوند. غذاهای سرشار از کلسیم و ویتامین D می توانند به بالا بردن سرعت روند بهبود کمک کنند. از کشیدن سیگار، نوشیدنی های زیاد الکلی، و دهانشویه های حاوی الکل خودداری کنید.

پس از چند روز یا حتی چند هفته می توان انتظار داشت برای جلسه بعد مراجعه کرد، که اغلب شامل تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس است. این تصاویر می توانند نشان دهند که آیا جراحی شما موفقیت آمیز بوده است. علاوه بر این ممکن است لازم باشد در این جلسه بخیه ها کشیده شوند.

آیا همه افراد پیوند استخوان نیاز دارند؟

خیر! البته، تنها راه برای اینکه بدانید آیا شما پیوند استخوان نیاز خواهید داشت یا خیر، این است که برای مشاوره مراجعه نمایید و دندانپزشک شما را معاینه نماید.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

علائم و نشانه های شکست پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت های دندانی

پیوند استخوان شکست خورده تلقی می شود اگر مواد بواسطه لق شدن دندان ها یا تحلیل لثه ها خارج شوند. ممکن است به مدت چند روز پس از جراحی مقداری از گرانول ها را داخل دهان خود احساس کنید. اگر این اتفاق پیوسته رخ ندهد نگران کننده نیست.

شکست پیوند استخوان نسبتاً نادر است زیرا فرایندی با میزان خطر پایین است. با این حال، مقداری مشکلات و عوارض اصلاً بعید نیستند. افراد سیگاری، افراد مسن تر، بیمارانی که شرایط پزشکی مزمن دارند، و افرادی که گزینه آلوگرافت (پیوند از فرد دیگر) را انتخاب می کنند بیشتر در معرض خطر قرار دارند. شایع ترین عوارض جانبی شکست این نوع جراحی ها عبارت است از:

  • عفونت
  • خونریزی زیاد
  • لخته شدن خون
  • آسیب به عصب
  • تحلیل لثه، و
  • عوارض مربوط به داروی بی حسی و بیهوشی
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

عفونت پیوند استخوان

در پاسخ به این پرسش که آیا پیوند استخوان های دندانی می تواند با عفونت همراه باشد یا خیر، باید پاسخ داد آری. استخوان های پیوند می توانند عفونی شوند. باکتری با منشاء سه دلیل می تواند منجر به عفونت مواد پیوند استخوان شود، از جمله:

  • ابزارهای دندانپزشکی عفونی که در طول فرایند پیوند استخوان مورد استفاده قرار می گیرند.
  • مواد پیوند استخوان عفونی.
  • مراقبت های ضعیف پس از جراحی

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید