وقتی ایمپلنت های دندانی شما کاملاً بهبود پیدا کردند و با استخوان فک شما جوش خوردند،  به شما قدرت جویدن را می دهند تا از غذاهای مورد علاقه خود لذت ببرید. با این حال، اگر می خواهید درمان شما موفق باشد، لازم است طی چند هفته نخست پس از جایگذاری آنها از خوردن برخی غذاها اجتناب نمایید.

در این مقاله برخی از نکات تغذیه ای پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی را با شما در میان می گذاریم.

غذاهایی که باید از خوردن آنها اجتناب کنید!

برای پیشگیری از آسیب وارد شدن به ایمپلنت های و ادامه روند بهبود پس از درمان، باید حداقل به مدت یک هفته پس از جراحی ایمپلنت های دندانی از خوردن غذاهای زیر اجتناب نمایید:

  • غذاهای سفت، مانند استیک و سبزیجات خام.
  • خوراکی های ترد، مانند پاپ کوردن و چیپس.
  • خوراکی های چسبناک، مانند کارامل و تافی.
  • خوراکی های جویدنی، مانند آدامس ها و نان شیرینی های سفت.
  • غذاهای پر ادویه، مانند فلفل تند و سالسا.
  • خوراکی های اسیدی، مانند پرتقال و گوجه.
  • غذاها و مایعات خیلی داغ، مانند قهوه و سوپ.
تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی چه باید خورد؟

پس از کاشت ایمپلنت های دندانی، دندان ها و فک وضعیت بسیار ظریفی قرار می گیرد. به همین دلیل است که رعایت رژیم غذایی شامل غذاهای نرم در ۲۴ ساعت نخست پس از جراحی بسیار مهم است. برای کمک به شما در برنامه ریزی وعده های غذایی، جراحان اغلب توصیه می کنند از غذاهای زیر بخورید:

  • اسموتی ها- اسموتی ها شکم پر کن، مغذی، و به راحتی می توان آنها را پر از ویتامین های ضروری برای احیاء انرژی کرد. بهتر از همه اینکه، اسموتی ها نیازی به جویدن ندارند، که باعث می شود گزینه های ایده آل برای وعده های غذایی پس از جراحی باشند.
  • سس سیب- شما در این مرحله از درمان خود قادر به گاز زدن سیب نخواهید بود، اما سس سیب می تواند بسیاری از همان مواد مغذی را تأمین کند بدون آنکه آسیبی به ایمپلنت های دندانی شما وارد شود.
  • سوپ های سرد- گرچه پرهیز از غذاها و مایعات داغ ضروری است، اما شما می توانید از سوپ های سرد زیادی لذت ببرید.

هنگام نوشیدن مایعات فوق العاده مهم است از نوشیدن با نی اجتناب نمایید. نیرویی که عمل مکیدن ایجاد می کند فشار زیادی به ایمپلنت های دندانی وارد می کند و می تواند در روند بهبود شما اختلال ایجاد کند. علاوه بر این، حداقل به مدت چند روز باید نوشیدن الکل و کشیدن سیگار و استفاده از دخانیات به طور کلی اجتناب نمایید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

هفته های پس از جراحی ایمپلنت چه غذاهایی باید خورد؟

با بهبود فک خود، به آرامی می توانید مجدداً غذاهای جامد را در تغذیه خود بگنجانید. جراحان توصیه می کنند غذاهایی را انتخاب کنید که غنی از پروتئین و دیگر مواد مغذی ضروری باشند تا روند بهبود شما را تسریع ببخشند.

برخی غذاهایی که توصیه می شوند عبارتند از:

  • تخم مرغ ها/ املت ها- جویدن تخم راحت است و سرشار از پروتئین می باشد. آنها را با سبزیجات مخلوط کنید و برای داشتن وعده های غذایی متعادل با آنها املت درست کنید.
  • سیب زمینی- یکی از دشوارترین بخش های پیروی کردن از رژیم غذایی نرم نداشتن تنوع است. سیب زمینی ها غذاهای بسیار انعطاف پذیری هستند و می توانند به روش های مختلفی آماده شوند بدون آنکه بافت نرم خود را از دست بدهند.
  • مرغ، ماهی، و گوشت نرم گوساله- اگر گوشتخوار هستید، توصیه می کنیم به آرامی به رژیم غذایی قبلی خود بازگردید. با گوشت های نرم تر مانند مرغ و ماهی و گوشت نرم گوساله شروع کنید که به راحتی می توانند ریش ریش شوند و به سالادها، پاستا، و بسیاری از غذاهای لذیذ دیگر افزوده شوند.
  • شیر، پنیر، ماست- فراورده های لبنی سرشار از پروتئین و کلسیم می باشند که به روند بهبودی شما کمک می کنند و دندان های شما را محکم حفظ می کنند.

چرا پس از جراحی ایمپلنت های دندانی مصرف پروتئین مهم است؟

پروتئین در طول روند بهبود ضروری است. نه تنها پروتئین برای بازسازی و ترمیم بافت هایی نیاز است که تحت تأثیر جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی قرار گرفته اند، بلکه به بدن کمک می کند با عفونت مبارزه کند. پس از بهبودی از جراحی ایمپلنت های دندانی، توصیه می کنیم پروتئین بیشتر از چیزی که قبلاً مصرف می کرده اید دریافت کنید، تا بتوانید توانایی بهبود بدن خود را ارتقاء دهید.

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

تغذیه بعد از ایمپلنت دندان

چگونه می توان پروتئین را به رژیم غذایی نرم خود افزود؟

اکثر افراد وقتی به غذاهای سرشار از پروتئین فکر می کنند، ابتدا گوشت و آجیل ها به ذهن آنها می رسند. کاملاً مشخص است که هیچ یک از این غذاها نمی توانند برای فردی که به تازگی جراحی گاشت ایمپلنت انجام داده است لذتبخش باشند. با این حال، روش های ساده ای وجود دارند که با انجام آنها می توانید در عین تمرکز کردن روی غذاهای نرم، مصرف پروتئین خود را بالا نگهدارید:

افزودن پودر پروتئین، آووکادو، و کره بادام زمینی به اسموتی های خود را امتحان کنید.

از تخم مرغ ها و حبوبات که سرشار از پروتئین هستند لذت ببرید.

فراورده های لبنی نرم مانند ماست را بیشتر بخورید زیرا سرشار از پروتئین هستند.

چند هفته پس از جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی نیز می توانید گوشت ها را به رژیم غذایی خود اضافه کنید- تنها لازم است ابتدا یا گوشت های نرم مانند مرغ و ماهی شروع کنید.

در صورت نداشتن اشتها پس از جراحی کاشت ایمپلنت چه باید کرد؟

این کاملاً طبیعی است برای بیمارانی که اخیراً تحت جراحی دهان قرار گرفته اند که اشتهای چندانی نداشته باشند. علاوه بر این، شما هنگام غذا خوردن عصبی می شوید زیرا نگران این خواهید بود که این کار برای دهان شما خطرناک یا آسیب زننده خواهد بود. ما کاملاً این موضوع را درک می کنیم، اما باید روی این موضوع تأکید کنیم که چقدر انرژی رساندن به بدن مهم است تا بدن بتواند خود را بهبود دهد.

پس از جراحی ایمپلنت دندانی خود، دندانپزشک بررسی می کند ببیند دهان شما توانایی تحمل غذا خوردن را دارد، به گونه ای که نیاز نباشد نگران آسیب وارد شدن به منطقه جراحی شده باشید، تا زمانی که تنها رژیم غذایی نرم دارید. علاوه بر این، اگر برای راحتی بیشتر به شما دارو داده شود، می توانید غذاهای نرم و سردی پیدا کنید که روی لثه های آسیب پذیر شما احساس خوبی ایجاد می کنند.

روز نخست پس از جراحی، ممکن است احساس کنید خوردن چیزهایی مانند میلک شیک (بدون نی)، بستنی، و ماست آرام بخش نیز هست. روی غذاهای نرمی که دوست دارید تمرکز کنید، و تا جایی که می توانید به آنها پروتئین اضافه کنید. به تدریج، اشتهای شما باز خواهد گشت و شما قادر خواهید بود دامنه وسیع تری از غذاها را در رژیم غذایی خود بگنجانید.

از دست رفتن دندان یک اتفاق کاملاً شایع است. تخمین زده شده است که حدود ۶۹ درصد از افراد بزرگسال ۳۵ تا ۴۴ سال حداقل یکی از دندان های دائمی خود را از دست داده اند. حدود یک چهارم آمریکایی ها تا سن ۷۴ سالگی همه دندان های دائمی خود را از دست می دهند.

وقتی شما یک دندان از دست می دهدی، ضرورت دارد جایگزین مناسبی برای آن قرار دهید تا بقیه دندان ها را صاف و یکدست نگهدارید. جایگزینی دندان ها می تواند به شما کمک کند شکل صورت خود را نیز حفظ کنید و از بروز مشکلات مربوط به غذا خوردن و حرف زدن پرهیز نمایید. دو گزینه ای که معمولاً برای جایگزینی دندان ها استفاده می شوند بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند.

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند که معمولاً از تیتانیوم ساخته می شوند. آنها داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند، همراه با پیچ هایی برای نگهداشتن روکش یا بریج در جای خود.

اجازه دهید نقاط ضعف و قوت ایمپلنت ها و بریج های دندانی را با یکدیگر مقایسه کنیم. ما در این مقاله نگاهی خواهیم داشت به عواملی که می توانند به شما کمک کنند مشخص نمایید کدام گزینه برای شما بهتر است.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندان چیست؟

بریج های دندانی دندان های مصنوعی هستند که با دندان های کنار جای خالی دندان از دست رفته در جای خود نگه داشته می شوند. آنها معمولاً از موادی مانند پرسلن یا پلاستیک ساخته می شوند تا از نظر رنگ و ظاهر با دندان های طبیعی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند یک یا چند دندان از دست رفته را پوشش دهند.

بریج های دندانی عموماً از دو یا چند روکش دندان تشکیل می شوند که روی دندان های پایه یا تکیه گاه در طرفین فضای خالی به جا مانده از دندان یا دندان های از دست رفته قرار می گیرند. بریج های دندانی محکم و قابل اعتماد هستند و در اکثر موارد آنها ظاهر و احساسی شبیه دندان های طبیعی بوجود می آورند.

بریج های دندانی از اوایل قرن اخیر بخشی جدایی ناپذیر از دندانپزشکی مدرن بوده و قبل از استفاده از ایمپلنت های دندانی روشی ترجیحی برای جایگزینی دندان ها بوده است. بریج های دندانی می توانند روی ایمپلنت های دندانی نیز استفاده شوند.

پونتیک دندان مصنوعی است که فواصل بین دندان های پایه را پر می کند، و آنها معمولاً از طلا، آلیاژهای پرسلن، یا ترکیبی از مواد مختلف ساخته می شوند. دندان های پایه یا تکیه گاه می توانند دندان های طبیعی یا ایمپلنت های دندانی باشند و آنها به عنوان تکیه گاه اصلی برای حمایت از بریج شما عمل می کنند.

برای در نظر گرفتن طراحی و ساخت یک بریج دندانی، دو دندان ثابت و سالم باید در معادله مورد استفاده قرار می گیرند. آماده سازی آنها شامل کانتور کردن و تغییر شکل آنها با تراشیدن مینای دندان کافی می باشد برای ایجاد فضا برای روکشی که قرار است روی دندان های پایه باقی مانده سوار شند. تراشیدن از شکل و ساختار دندان های اصلی و طبیعی تکیه گاه بزرگترین نقطه ضعف همراه با بریج های سنتی دندانی است. این موجب از دست رفتن مقدار قابل توجهی از بافت های سالم دندان است که می تواند موجب تضعیف دندان و کاهش طول عمر احتمالی آنها شود.

در مقایسه بریج هایی که به گونه ای طراحی شده اند که به طور کامل تحت حمایت ایمپلنت های دندانی هستند، بزرگترین مزیت برای دندان های طبیعی مجاور می باشند که در طول روند درمان دست نخورده باقی می مانند.

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

قبل از ساخت ایمپلنت های دندانی لازم است از دهان شما قالب استاندارد و شاید حتی اسکن دیجیتالی گرفته شود. این نتایج برای تولید مدل دقیقی استفاده می شوند که برای ساخت بریج استفاده خواهد شد. کل فرایند ساخت بریج دندانی می تواند تحت نظر متخصص لابرتوار دندانی ساخته شود. روکش ها باید مانند دستکش روی دندان یا ایمپلنت پایه قرار بگیرند، زیرا وقتی بریج نهایی در جای خود چسبانده می شود مدت زمانی طولانی با شما همراه خواهد بود.

مقایسه ایمپلنت ها و بریج های دندانی

ایمپلنت ها و بریج های دندانی هر دو می توانند نتایجی با ظاهر دندان های طبیعی ارائه دهند، اما آنها هر یک مزایا و معایب خود را دارند. در اینجا مقایسه این دو گزینه را انجام خواهیم داد.

مزایای بریج های دندانی

  • احتمال قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • بدون نیاز به جراحی های تهاجمی یا جراحی پیوند استخوان.
  • معمولاً هزینه ای بسیار پایین تر از هزینه ایمپلنت های دندانی دارند.
  • معمولاً تنها نیاز به دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک دارند که طی دو هفته انجام می شود.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب بریج های دندانی

  • باید هر ۵ تا ۷ سال تعویض شوند (گرچه می توانند بیشتر از ۱۰ سال دوام داشته باشند).
  • با بالا رفتن سن ظاهر طبیعی خود را از دست می دهند.
  • بروز بیشتر پوسیدگی و حفره های دندانی برای دندان های اطراف، نسبت به ایمپلنت های دندانی.
  • می توانند به دندان های سالم اطراف دندان از دست رفته آسیب برسانند.

لطفاً به خاطر داشته باشید که اگر مشکلی جدی برای یکی از دندان های پایه بروز پیدا کند، کل بریج دندانی می تواند با مشکل مواجه شود. برای مثال، اگر هر یک از دندان های حمایت کننده دچار پوسیدگی عمیق، عفونت، یا بیماری پریودنتال (لثه) شود، ممکن است شما کل دندان را از دست بدهید. بنابراین، فضای موجود، طراحی، نحوه قرار گیری، و ظرفیت بارگذاری، در کنار تشخیص اینکه آیا بریج مناسب است یا خیر، حیاتی می باشد.

یکی از خطاهایی که هنگام ساخت بریج های دندانی صورت می گیرد بلند بودن بیش از حد آنها است. هرچه طول بریج بلندتر باشد، نیروی بیشتری روی دندن اباتمنت وارد می شود. این نیروی زیاد می تواند موجب وارد آمدن فشار غیر قابل تحملی روی دندان های تکیه گاه مجاور شود. بنابراین، ملاحظات با دقتی باید در مورد نیروهای بایت مربوط به اکلوژن دینامیک شما و آنچه در طول روز می خورید صورت بگیرد.

بزرگترین نقطه ضعف بریج های دندانی آماده سازی دندان است، مخصوصاً اگر دندان جوانی را درگیر کند که هیچ ترمیمی ندارد یا ترمیم کوچکی دارد. هیچ دندانپزشکی استفاده از دندان های جوان به عنوان تکیه گاه بریج را دوست ندارد، زیرا تحقیقات نشان می دهند این دندان های جوان تقریباً به احتمال زیاد در آینده نیاز به درمان ریشه خواهند داشت.

این شرایط اتفاق می افتد، زیرا آماده سازی دندان یا دندان ها برای بریج دندان هنوز هم به دندان ها آسیب وارد می کند. کاهش مقدار زیادی از مینای دندان های شما می تواند منجر به بروز التهاب در عصب دندان شود که در نهایت موجب حساسیت یا درد خواهد شد، عارضه ای جانبی که در ۱-۳% موارد اتفاق می افتد. برای کاهش یا جلوگیری از بروز این عارضه جانبی غیر ضروری، برای آماده سازی دندان یا دندان ها می توان به فرایندهایی در لابراتوار تکیه کرد که کمترین میزان تهاجمی بودن را دارند. این تکنیک اجازه ساخت روکش های محکمی را می دهد که تنها نیاز به ۱ میلی متر تراشیدن دندان تکیه گاه دارند، بعلاوه گرمای ایجاد شده در طول فرایند را نیز محدود می کند. در نتیجه، می توان از بروز عوارض جانبی به کمتر از ۱ در ۵۰۰ مورد کاست.

مزایای ایمپلنت های دندانی

  • می توانند ۱۵ سال یا بیشتر دوام داشته باشند و با دوام ترین گزینه ممکن در بازار هستند.
  • ظاهر طبیعی را خیلی طولانی تر از بریج های دندانی حفظ می کنند.
  • به دندان های سالم اطراف ایمپلنت های دندانی هیچ آسیبی وارد نمی شود.
  • نرخ موفقیت خیلی بالای، حدود ۹۷ درصد.
بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

بریج دندانی و ایمپلنت دندانی

معایب ایمپلنت های دندانی

  • احتمال کمتر قرار گرفتن تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی.
  • فرایند می تواند چیزی حدود ۶ ماه طول بکشد.
  • بالاتر بودن هزینه ها
  • ممکن است منجر به بروز مشکلات و پیچیدگی های جراحی شود.

مقایسه هزینه های بریج و ایمپلنت های دندانی

بریج های دندانی به طور کلی ارزان تر از ایمپلنت های دندانی هستند و بیشتر احتمال دارد که بیمه آنها را تحت پوشش خود قرار دهد، یا حداقل مقداری از هزینه آن را تقبل کند. هزینه به عوامل متعددی بستگی دارند:

  • نوع ایمپلنت یا بریجی که دریافت می کنید
  • مواد مورد استفاده
  • گستردگی فرایند
  • محل زندگی شما.

گرچه ایمپلنت های دندانی بسیار پر هزینه تر هستند، اما آنها بهتر از بریج های دندانی عمر می کنند و نیازی نیست چند سال یک مرتبه تعویض شوند.

چگونه می توان بین ایمپلنت های دندانی و بریج ها انتخاب کرد؟

دندانپزشک می تواند در مورد بهترین روش جایگزینی دندان برای موقعیت شما توصیه هایی ارائه دهد. بهترین گزینه برای شما به بودجه شما بستگی دارد، اینکه چه تعداد دندان از دست داده اید، و نیز سلامت عمومی شما.

هزینه ها

اگر بیمه خدمات دندانپزشکی دارید، بریج های دندانی شما بیشتر از ایمپلنت های دندانی احتمال دارند که تحت پوشش بیمه قرار بگیرند. اگر بیمه ندارید و هر دو گزینه فراتر از بودجه شما هستند، می توانید با دندانپزشک خود در مورد پروتزهای پارسیل یا گزینه های دیگر صحبت کنید.

تعداد دندان های از دست رفته

اگر شما بیش از یک دندان متوالی را از دست داده باشید، احتمالاً بریج های دندانی گزینه بهتری نسبت به ایمپلنت های دندانی هستند. برای هر دندان از دست رفته لازم است یک ایمپلنت جداگانه با جراحی به استخوان فک شما متصل شود و منجر به جراحی پرهزینه و اغلب غیر عملی می شود.

سلامت عمومی

ایمپلنت های دندانی نیاز به جراحی دارند، بنابراین ممکن است آنها گزینه مناسبی برای افرادی نباشند که شرایط پزشکی دارند روند بهبود را در آنها کند می کنند، مانند دیابت یا لوسمی.

بهترین گزینه ها برای دریافت ایمپلنت های دندانی افرادی هستند که از سلامت عمومی خوبی برخوردار می باشند و استخوان فک آنها عاری از هر گونه پوسیدگی است و به اندازه کافی سالم هست که بتواند ایمپلنت های دندانی را حمایت کند.

زمان

کل فرایند دریافت ایمپلنت های دندانی می تواند چندین ماه طول بکشد در حالی که بریج های دندانی می توانند تنها با دو مرتبه مراجعه به دندانپزشک و آن هم طی دو هفته آماده و قابل استفاده باشند.

هنگام دریافت ایمپلنت های دندانی، جراح دهان و دندان داخل استخوان فک شما را با دریل آماده خواهد کرد و ریشه ایمپلنت را به استخوان متصل خواهد کرد. وی ممکن است طی مدتی که شما منتظر بهبود استخوان هستید دنچر یا پروتزهای مصنوعی را برای شما کار بگذارد. شما باید ۲ تا ۶ ماه صبر کنید تا استخوان بهبود پیدا کند قبل از آنکه روکش بتواند افزوده شود.

زیبایی

تمرکز روی زیبایی ممکن است شما را به این وادار کند که تصمیم بگیرید به جای ایمپلنت های دندانی از بریج های دندانی استفاده کنید. گاهی اوقات اگر ارتفاع لثه از قبل اندک باشد، جایگذاری ایمپلنت های دندانی می تواند موقعیت لثه را با مشکل مواجه سازد. بیمارانی که خط لبخند بسیار بلند و قابل مشاهده ای دارند لازم است هر دو امکان را با دقت مورد بررسی قرار دهند. اگر شما قبلاً با شکست ایمپلنت های دندانی مواجه شده اید، ممکن است لازم باشد طرح خود را تغییر دهید و بریج ها را انتخاب کنید، زیرا احتمال با مشکل مواجه شدن محل کاشت ایمپلنت های دندانی وجود دارد.در برخی موادر زیبایی باعث می شود تصمیم گرفته شود از بریج ها یا ایمپلنت های دندانی استفاده شود، با بریج شما به سرعت می توانید رنگ و شکل سه دندان را بلافاصله تحت کنترل درآورید.

گزینه های دیگر به جای بریج ها یا ایمپلنت های دندانی

بریج ها و ایمپلنت های دندانی تنها گزینه های موجود برای جایگزینی دندان های از دست رفته نیستند. پروتزهای پارسیل و فضا نگهدارها نیز ممکن است استفاده شوند.

پروتزهای پارسیل

پروتزهای پارسیل معمولاً از پلاستیک و فلز ساخته می شوند. آنها جای خالی به جا مانده از یک یا چند دندان را پر می کنند. پروتزهای پارسیل اغلب شبیه دندان های طبیعی هستند و برای یاقی ماندن در جای خود روی دندان های سالم چفت می شوند. دندانپزشک ممکن است پروتز را زمانی توصیه کند که دندان های کناری دندان از دست رفته به اندازه کافی برای حمایت از بریج محکم نیستند.

گرچه آنها عموماً ارزان تر از بریج ها و ایمپلنت های دندانی هستند، اما معمولاً راحت و با ثبات نیستند. علاوه بر این، آنها ممکن است در غذا خوردن یا حرف زدن شما اختلال ایجاد کنند و نیاز است به صورت روزانه پاکسازی شوند.

فضا نگهدارها

اگر استطاعت جایگزینی دندان های خود با روش مناسب را ندارید، فضا نگهدارها می توانند گزینه دیگری برای شما باشند. آنها معمولاً از قطعات فلزی ساخته می شوند که مانع جابجا شدن دندان ها به طرفین و به سمت محل دندان از دست رفته می شوند.

علاوه بر این، فضا نگهدارها عموماً در کودکان استفاده می شوند تا اجازه دهند دندان های دائمی بدون هیچ مانعی بیرون بیایند.

یک ریتینر ارتودنتیک نیز می تواند برای نگهداشتن فضای به جا مانده از دندان از دست رفته استفاده شود و مانع جابجا شدن دندان های اطراف به سمت فضای خالی شوند.

سخن پایانی…

ایمپلنت ها و بریج های دندانی دو گزینه ای هستند که برای جایگزینی دندان های از دست رفته استفاده می شوند. بریج های دندانی بیشتر احتمال دارد که تحت پوشش بیمه خدمات دندانپزشکی قرار بگیرند و هزینه کمتری در بر دارند.

اگر برای شما هزینه مسئله ای نیست و از سلامت عمومی کافی برخوردار هستید، ایمپلنت های دندانی ممکن است گزینه های بهتری باشند زیرا با دوام ترهستند و به دندان های کناری هیچ آسیبی وارد نمی کنند. دندانپزشک می تواند به شما کمک کند مشخص نمایید کدام گزینه برای موقعیت شما بهتر است.

اگر به دنبال بهترین متخصص پروتز و ایمپلنت دندان هستید با تماس بگیرید…

دنچر استوماتیت چیست؟

دنچر استوماتیت یا همان استوماتیت دندان مصنوعی نوعی واکنش التهابی شایع است که به استفاده از پروتزهای مصنوعی مربوط می شود و توسط مخمر یا قارچی به نام کاندیدیا ایجاد می شود. نمونه های نادرتر دنچر استوماتیت ممکن است در نتیجه تروماهای مکانیکی یا واکنش تماسی آلرژیک بروز پیدا کنند. این عفونتی نیست که ما به آن مبتلا شویم یا آن را به دیگران منتقل کنیم، زیرا همه ما داخل دهان خود مقداری کاندیدیا داریم. زخم ها می توانند در دیگر قسمت های بدن نیز ظاهر شوند، اما وقتی دهان را تحت تأثیر قرار می دهد ممکن است دنچر استوماتیت نامیده شود.

استوماتیت به معنای زخم دهان است.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

چه افرادی می توانند دچار التهاب دندان مصنوعی شوند؟

افرادی که از دنچرها یا همان دندان ها یا پروتزهای مصنوعی استفاده می کنند بیشترین احتمال وجود دارد که تحت تأثیر این موضوع قرار بگیرند.

عواملی که باعث می شوند برخی افراد بیشتر مستعد بروز این مشکل شوند عبارتند از:

  • دست دندان کامل قوس دندانی بالا- احتمالاً به دلیل بزرگتر بودن سطح تماسی که بین دنچر و مخاط دهان وجود دارد.
  • پروتزهای آکریلیک- به نظر می رسد گونه های کاندیدیا میل خاصی به چسبیدن به رزین آلریلیک داشته باشند.
  • برخی آنتی بیوتیک ها در ایجاد زخم های دهانی مقصر هستند. بسیاری افراد دریافته اند که مصرف برخی آنتی بیوتیک ها باعث بازگشت عفونت می شوند، مخصوصاً اگر طی یک بازه زمانی طولانی مدت مصرف شوند.
  • بهداشت بد دهانی- گونه های کاندیدیا و باکتری های لاکتوباسیلوس به سطوح پروتزهای مصنوعی می چسبند و باید حداقل یک مرتبه در روز با روش های شیمیایی یا مکانیکی برداشته شوند. افرادی که در تمیز نگه داشتن دهان خود مشکل دارند بیشتر با این شرایط مواجه می شوند.
  • بد قرار گرفتن پروتزها روی لثه ها- آسیبی که ترومای مکانیکی به مخاط وارد می کند، باعث می شود بیشتر مستعد بروز عفونت شوند.
  • عمر پروتز- پروتزهای قدیمی عموماً با دنچر استوماتست همراه هستند، احتمالاً به دلیل بد قرار گرفتن و نیز سطوح زبری که کاندیدیا می تواند داخل آنها پنهان شود.
  • استفاده مداوم از پروتزهای مصنوعی- عدم خارج کردن پروتز در طول شب خطر را افزایش می دهد.
  • مردان- دو برابر بیشتر از زنان احتمال دارد که دنچر استوماتیت در مردان بروز پیدا کند.
  • خشکی دهان (زروستومیا)- بزاق دهان به طور طبیعی به شستن دهان و پاکسازی سطوح دنچرها کمک می کند.
  • افراد مبتلا به دیابت و همه افرادی که چه از طریق استنشاق و چه از طریق خوراکی استروئیدها را مصرف می کنند، ممکن است بیشتر با این مشکل مواجه شوند.
  • افراد مسن بیشترین استفاده را از پروتزهای مصنوعی دارند و به دلیل محدودیت منابع مالی، ضعف بینایی، کمبود مهارت هاس دستی، و کمبود اطلاعات، در معرض خطر بهداشت نامناسب پروتزهای مصنوعی قرار دارند. فقر نیز توانایی مراجعه منظم به دندانپزشک و تعویض دنچرهای بد را تحت تأثیر قرار می دهد.

علائم بالینی دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت ها معمولاً منجر به بروز علائم چندانی نمی شوند. اما هنگام معاینات، مخاطی که با دنچر تماس داشته اند قرمز و متورم خواهند بود، و گاهی اوقات نقطه های قرمز رنگی روی آنها وجود دارد.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

دندانپزشک چگونه می تواند التهاب دندان مصنوعی را تشخیص دهد؟

وقتی دنچر ها از دهان بیرون آورده می شوند، دندانپزشک می تواند قسمت های قرمز رنگی که زیر دنچر بوجود آمده اند را مشاهده کند. علاوه بر این، ممکن است زخم هایی به رنگ قرمز در اطراف لب ها بوجود بیایند.

نمونه های میکروبیولوژی آزمایشگاهی که از کام (سقف دهان) یا سطح پروتزهای مصنوعی گرفته می شوند وی توانند وجود مخمرها را تأیید کنند. کاندیدیا آلبیکانز شایع ترین است.

چرا دنچر استوماتیت ها نیاز به درمان دارند؟

این شرایط اگر درمان نشود می تواند موجب بروز زخم هایی داخل دهان شود که باعث خواهد شد دنچرها نتوانند به خوبی داخل دهان جای بگیرند.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

التهاب دندان مصنوعی چگونه درمان می شود؟

  • بهداشت خوب دهانی- مهم است که تا حد امکان دهان خود را تمیز نگه دارید و دهان و دنچر خود را پس از صرف غذا بشویید. سیگار کشیدن موجب وخیم تر شدن رشد عفونت های مخمری بیشتری می شود.
  • تمیز نگه داشتن دنچرها تا حد امکان- تا جایی که برای شما امکان پذیر است، و قطعاً در طول شب، دنچرهای خود را خارج دهان نگهدارید. اگر به مدت دو هفته شب ها دنچر خود را استفاده نکنید، برخی عفونت های مخمری کاملاً برطرف می شوند.

برای پاکسازی دنچرها، قانون کلی این است که: هر روز آنها را مسواک بزنید و در آب غوطه ور کنید. ابتدا دنچر خود را مسواک بزنید، تا به زدودن همه ذرات غذای باقی مانده کمک کنید. از پاک کننده های غیر ساینده استفاده کنید، نه خمیر دندان. مراقب باشید خیلی محکم آنها را نسایید زیرا این کار موجب ایجاد شیارهایی روی سطوح پروتزهای مصنوعی می شود.

حتماً همه سطوح پروتز مصنوعی خود را مسواک بزنید، از جمله سطوحی که روی سطح لثه های شما قرار می گیرند. اگر شما از هر گونه ابزاری برای ثابت کردن دنچرها استفاده می کنید، این کار از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

پروتز مصنوعی خود را هر روز در محلول های مخصوص تمیز کردن دنچر غوطه ور کنید. این کار به زدودن هر گونه پلاک تشکیل شده روی آن و نیز از بین رفتن لکه های مقاومی که به جا مانده اند کمک می کند. علاوه بر این، به ضد عفونی کردن دنچرهای شما کمک می کند، و باعث می شود با داشتن آنها داخل دهان احساس طراوت بیشتری داشته باشید. همیشه دستور العمل های سازنده آنها را دنبال کنید.

در صورتی که دنچرهای شما اجزاء فلزی داشته باشند، از هیچ چیزی که حاوی ماده مواد سفید کننده است استفاده نکنید، به جای آن از کلرهگزیدین استفاده کنید. هر روز از کلرهگزیدین استفاده نکنید زیرا این کار باعث می شود روی پروتزهای شما لکه ایجاد شود. این ماده را تنها هفته ای یک مرتبه استفاده کنید.

  • داروها- اگر مراقبت های بهداشت دهانی و پاکسازی با دقت کمکی نکرده اند، باید تحت درمان قرار بگیرید. درمان های متعددی در دستری هستند، که اکثر آنها شامل مکیدن آرام آرام قرص داخل دهان هستند. ممکن است لازم باشد به مدت یک ماه به انجام این کار ادامه دهید.

تا حد امکان باید از مصرف قرص های خوراکی ضد قارچ خودداری کنید زیرا عوارض جانبی آنها بسیار شایع تر از کاربردهای موضعی آنها است.

دنچر استوماتیت

دنچر استوماتیت

پس از آن چه اتفاقی می افتد؟

تیم دندانپزشکی باید پس از روند درمان دهان شما را معاینه و بررسی نماید تا مطمئن شود همه چیز از بین رفته است. اگر اینطور نباشد، باید درمان های اضافی ارائه نمایند. در برخی موارد، ممکن است برای مدت زمان طولانی نیاز به درمان داشته باشید.

مهم است هر چند سال یک مرتبه پروتز جدیدی برای شما ساخته شود. حتی اگر هیچ دندانی داخل دهان شما باقی نمانده است که برای چکاپ های منظم به دندانپزشک مراجعه کنید، باز هم لازم است برای آنکه اطمینان حاصل کنید که دهان شما سالم است این کار را انجام دهید.

پروتزهای پارسیل متحرک معمولاً از دندان های مصنوعی تشکیل می شوند که به یک پایه پلاستیکی صورتی یا همرنگ لثه ها متصل شده است. بسته به نیازهای شما، دندانپزشک پروتز پارسیل را برای شما طراحی خواهد کرد. پروتز پارسیل ممکن است یک چارچوب فلزی و چفت هایی داشته باشد که به دندان های شما متصل می شوند. یا می توانند پیوندهای دیگری داشته باشند  که ظاهر طبیعی تری دارند. در برخی موارد، پروتز پارسیل متحرک برای متصل شدن با چفت هایی به نام precision attachments به دندان های طبیعی شما ساخته شده است. precision attachments به طور کلی زیباتر از چفت های معمولی هستند.

گاهی اوقات لازم است روکش ها روی دندان های طبیعی قرار بگیرند تا نحوه قرار گیری پروتز پارسیل متحرک بهبود پیدا کند و معمولاً آنها با اتصالات لازم هستند. پروتزهای پارسیل با اتصالات دقیق معمولاً گرانتر از نمونه هایی هستند که چفت دارند. با دندانپزشک خود در مورد نوع درست پروتزها برای خود صحبت کنید.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

از پروتز پارسیل متحرک چه انتظاری می توان داشت؟

  • در ابتدا، پروتزهای پارسیل جدید ممکن است احساس عجیب یا برجسته مانندی بوجود بیاورند. این کاملاً طبیعی است، و شما در نهایت به استفاده از آنها عادت خواهید کرد.
  • جایگذاری و خارج کردن پروتزهای پارسیل نیاز به مقداری تمرین دارد.
  • همه دستورالعمل هایی که دندانپزشک به شما می دهد را دنبال کنید. پروتزهای شما باید با راحتی نسبی در جای خود قرار بگیرند. هرگز پروتز پارسیل خود را با زور یا با قرار دادن دندان های مقابل روی آن در جای خود قرار ندهید. این کار می تواند باعث خم شدن یا شکسته شدن چفت آن شود.
  • دندانپزشک به شما دستور العمل های خاصی خواهد داد در مورد اینکه چه مدت باید پروتزهای مصنوعی استفاده شوند و چه زمانی باید خارج شود.
  • در ابتدا، ممکن است از شما بخواهد پروتز پارسیل خود را به صورت تمام وقت استفاده کنید. گرچه این کار در ابتدا ممکن است ناراحت کننده باشد، اما سریع ترین راه برای شناسایی قسمتی است که ممکن است نیاز به تنظیم و تغییر داشته باشد.
  • در صورتی که پروتز فشار زیادی به یک منطقه خاص وارد کند، آن منطقه زخم خواهد شد و احساس سوزش خواهد داشت. دندانپزشک پروتز پارسیل شما را تنظیم خواهد کرد تا راحت در جای خود قرار بگیرد. دندانپزشک پس از ایجاد تنظیمات و تغییرات لازم احتمالاً به شما توصیه خواهد کرد که قبل از رفتن به رختخواب پروتز خود را از دهان خارج کنید و صبح مجدداً آن را در جای خود قرار دهید.
  • غذا خوردن با پروتزهای مصنوعی تجربه خوشایندتری خواهد شد. کار خود را با خوردن غذاهای نرمی شروع کنید که به قطعات ریزی بریده می شوند. با هر دو طرف دهان غذا بجوید تا فشار روی هر دو طرف توزیع شود. از خوردن غذاهایی که فوق العاده چسبناک یا سفت هستند خودداری کنید. ممکن است بخواهید از جویدن آدامس در طول دوره تنظیم خودداری کنید.
  • پروتزهای پارسیل می توانند به بهود گفتار نیز کمک کنند. اگر تلفظ برخی لغات خاص برای شما دشوار بود، خواندن با صدای بلند را تمرین کنید. لغاتی که تلفظ آنها برای شما دشوار است را تکرار کنید. به مرور زمان، به درست حرف زدن با پروتزهای مصنوعی خود عادت خواهید کرد.
پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

مراقبت از پروتز پارسیل متحرک

  • ممکن است دندانپزشک به شما استفاده از محلول تمیز کننده خاصی را توصیه کند. به دنبال محلول های مخصوص تمیز کردن پروتزهای دندانی با برچسب تأییدیه سازمان غذا و دارو باشید.
  • هنگام تمیز کردن پروتزهای پارسیل توصیه می کنیم روی یک حوله نرم بایستید یا سینک را پر از آب کنید تا در صورتی که پروتز اتفاقی از دست شما افتاد آسیب نبیند.
  • خمیر دندان استفاده نکنید زیرا برای تمیز کردن پروتزهای مصنوعی خیلی سخت هستند.
  • برخی افراد از صابون دست یا مایع ملایم شستشوی ظروف برای پاکسازی پروتزهای مصنوعی خود استفاده می کنند، که هر دوی آنها قابل قبول هستند. با این حال، اکثر محلول های تمیز کننده خانگی خاصیت سایندگی شدیدی دارند و نباید برای تمیز کردن پروتزهای مصنوعی استفاده شوند.
  • هر روز پروتز خود را مسواک بزنید تا ذرات باقی مانده غذا و پلاک های زدوده شوند. این کار به جلوگیری از ایجاد لکه های دائمی روی پروتزهای مصنوعی کمک می کند.
  • بهتر است از مسواک هایی استفاده کنید که برای تمیز کردن پروتزها طراحی شده اند زیرا فرچه هایی دارند که بر اساس تناسب با شکل پروتزهای مصنوعی تنظیم شده اند. مسواک های معمولی با فرچه های نرم نیز قابل قبول هستند.
  • از استفاده مسواک های دارای فرچه های سفت خودداری کنید زیرا به پروتزهای دندانی آسیب می رسانند.
  • دندان های مصنوعی خود را با شستشوی کامل ذرات سست مواد غذایی تمیز کنید. مسواک خود را مرطوب کنید و مقداری محلول تمیز کننده روی آن بریزید. همه سطوح پروتز را به آرامی مسواک بزنید تا از آسیب وارد کردن به پلاستیک یا خم کردن اتصالات پرهیز کنید.
  • پروتز مصنوعی اگر مرطوب نگه داشته نشود ممکن است شکل درست خود را از دست بدهد. شب ها، پروتز باید در محلول تمیز کننده مخصوص یا آب غوطه ور شود. دندانپزشک شما ممکن است روشی برای درست روی فرم نگهداشتن پروتزهای مصنوعی دندانی به شما پیشنهاد دهد.
  • از جویدن، بلعیدن، یا غرغره کردن محلول های تمیز کننده پروتزها خودداری کنید.
  • همیشه قبل از قرار دادن پروتز داخل دهان آن را کامل بشویید.
پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

تنظیم پروتز های مصنوعی دندان

به مرور زمان، ممکن است تنظیم پروتزهای مصنوعی لازم باشد. با افزایش سن، دهان به صورت طبیعی دچار تغییراتی طبیعی می شود، که می توانند تناسب پروتز روی لثه ها را تحت تأثیر قرار دهد. تیغه استخوان و لثه های شما ممکن است تحلیل یا آب بروند و باعث شوند پروتزهای مصنوعی به خوبی روی آن قرار نگیرد.

پروتزهایی که به خوبی قرار نمی گیرند باید توسط دندانپزشک مجدداً تنظیم شوند. پروتزهایی که به خوبی قرار نمی گیرند، می توانند منجر به بروز مشکلات متعددی شوند، از جمله زخم یا عفونت. اگر پروتز مصنوعی شما شل شده باشد بلافاصله به دندانپزشک مراجعه کنید.

به خاطر داشته باشید که: اگر سعی کنید خودتان پروتز خود را تنظیم یا تعمیر کنید ممکن است آسیب جدی به آن وارد کنید. برخی آسیب ها آنقدر زیاد هستند که قابل تعمیر و اصلاح نیستند. چسب هایی که به صورت OTC در داروخانه ها به فروش می رسند، حاوی مواد شیمیایی مضر هستند و نباید برای پروتزهای مصنوعی استفاده شوند. در صورت شکسته شدن، ترک برداشتن یا لب پر شدن پروتزهای مصنوعی خود یا در صورت لق شدن یکی از دندان های خود بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرید. در بسیاری موارد، دندانپزشکان می توانند تنظیمات یا تعمیرهای لازم را در یک روز انجام دهند. ترمیم های پیچیده ممکن است نیاز داشته باشند پروتز به لابراتوار خاصی ارسال شود.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

فرایند ساخت پروتز پارسیل

معاینه و مشاوره اولیه

این مرحله به دندانپزشک فرصت می دهد همه چیز را در مورد شما بفهمد: سوابق پزشکی شما، نیازها و انتظارات شما، و نیز معاینه دهان شما. علاوه بر این، وی دهان شما را از نظر وجود سرطان نیز مورد بررسی قرار خواهد داد؛ در پی هر گونه مشکل مربوط به بافت های نرم، دندان ها، و لثه ها خواهد بود.

برای بررسی تک تک دندان ها ممکن است لازم باشد تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته شوند تا دید کلی از آنچه وجود دارد به دندانپزشک دهند. ممکن است تست های خاصی در آینده انجام شوند که به تشخیص کمک می کنند.

وقتی این کار انجام شد، دندانپزشک اجحاف کافی روی وضعیت دندان های شما خواهد داشت و قادر خواهد بود در مورد مزایا و معایب جایگزین های مختلف برای احیاء فضا یا فضاهای خالی به جا مانده از دندان های از دست رفته و هر درمان دیگری که ممکن است لازم باشد با شما گفتگو خواهد کرد.

در صورت نیاز ممکن است لازم باشد دو قالب مطالعاتی از دندان های شما گرفته شود تا درمان ها با دقت بیشتری برنامه ریزی شوند و با جزئیات بیشتری به بایت شما نگاه شود. در این صورت، دو قالب سریع با تری هایی با اندازه درست از دندان های فک های بالا و پایین شما گرفته خواهد شد. این کار معمولاً با آلژینات انجام می شود، ماده ای که سریع تنظیم می شود و به رنگ صورتی یا سبز است.

همیشه مراجعین می پرسند این خمیر چه مزه ای دارد، و اگر بخواهیم صادقانه پاسخ دهیم، مزه زیادی ندارد! به نظر می رسد مزه آنها شبیه آدامسی باشد که همه طعم و عطر خود را از دست داده باشد. اگر دندانپزشک این کار را انجام دهد، احتمالاً قرار ملاقات یک هفته بعد را ترتیب خواهد داد تا تحلیل و بررسی های لازم را انجام دهد ببیند کدام گزینه برای شما بهتر است. برای مراجعه برای این جلسه، همه پرسش های خود را یادداشت کنید تا در صورت لزوم آنها را مطرح کنید.

با فرض اینکه در این جلسه برای شما پروتزهای پارسیل مناسب تشخیص داده شده باشند، ادامه روند کار به قرار زیر خواهد بود:

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

جلسه نخست- قالب گیری اولیه

اولین کاری که باید انجام شود این است که قالب اصلی برای ساخت تری های خاص از دندان های شما گرفته شود که کمی بعدتر برای قالب گیری های صحیح تر ثانویه استفاده خواهند شد.

برای گرفتن یک قالب خوب از دندان های شما، دندانپزشک ماده چسبناکی روی دندان های شما قرار خواهد داد- که ظرف دو دقیقه سفت و محکم خواهد شد. اولین قالبی که گرفته خواهد شد شبیه قالب مطالعاتی است که در بالا توضیح داده شد. اگر نمونه های مطالعاتی داشته باشید، ممکن است کافی باشند و به این معنا است که می توان از این مرحله عبور کرد.

مواد جدید الاستیک یا انعطاف پذیر هستند، به این معنا که گرچه گاهی اوقات خارج کردن آنها می تواند مقداری دشوار شود، اما همیشه می توانیم آنها را خارج کنیم.

این اتفاق خیلی، خیلی بعید است، با این حال، از نظر تئوری این امکان وجود دارد که هنگام قالب گیری دندانپزشک یک دندان لق شما را نیز بیرون بکشد. ما می توانیم اقدامات احتیاطی مانند مالیدن وازلین روی دندان ها یا مسدود کردن فاصله بین دندان ها را انجام دهیم، تا خارج کردن قالب راحت تر شود.

هنگام قالب گیری دندان های فک بالا، این ماده ممکن است موجب قلقلک نرم کام یا پشت گلوی شما شود و احتمالاً باعث خواهد شد حالت تهوع پیدا کنید. به طور کلی، این مسئله مشکلی ایجاد نمی کند، مگر اینکه شما یک رفلاکس گگ قوی داشته باشید- شما خواهید دانست آیا با ایجاد حالت تهوع مشکل دارید یا خیر زیرا هر چیزی داخل دهان شما- حتی مسواک شما- موجب ایجاد حالت تهوع خواهد شد.

وقتی قالب دندان های فک بالای شما گرفته می شود، ممکن است دندانپزشک از شما بخواهد رو به جلو خم شوید در حالی که چانه شما رو به جلو و پایین روی سینه شما قرار می گیرد. این باعث می شود مواد به جای رو به عقب رو به جلو جریان پیدا کنند. علاوه بر این، تمرکز کردن روی تنفس آرام و عمیق از شکم و ورود و خروج آن از راه بینی، یا چرخاندن انگشتان پا یا کشیدن دوایر آرام با پا؛ دندانپزشکان مختلف برای پرت کردن حواس بیمار از روند قالب گیری، راهکارهای خاص خود را دارند.

دقت قالب گیری برخی مواد بیشتر از مواد دیگر است و ممکن است قالب گیری با آنها کمی بیشتر طول بکشد. مواد سیلیکونی که برای قالب گیری برای ساخت روکش ها، بریج ها و ایمپلنت های دندانی استفاده می شوند باید از صحت زیادی برخوردار باشند و اغلب (البته نه همیشه) قالب گیری با آن چند دقیقه بیشتر طول نمی کشد. چنین قالب هایی عموماً برای قالب گیری نهایی برای دنچرهای پارسیل کبالت کروم نیز استفاده می شوند.

پروتزهای پارسیل متحرک

پروتزهای پارسیل متحرک

جلسه دوم- ثبت وضعیت بایت بیمار

دندانپزشک نیاز دارد نحوه قرار گیری دندان ها روی یکدیگر را به طور دقیق به یک دستگاه آرتیکولاتور منتقل کند؛ دستگاه خاصی که درست مانند یک فک عمل می کند بنابراین می توان مشاهده کرد دندان های دو فک چگونه روی یکدیگر قرار می گیرند و روی یکدیگر حرکت می کنند. این کمک می کند اطمینان حاصل کنید که پروتز مصنوعی کاملاً تطبیق خواهد داشت و بایت روی دندان های طبیعی و مصنوعی صحیح خواهد بود.

 

اگر به دنبال یک متخصص ایمپلنت و پروتزهای دندانی خوب در تهران میگردید با ما تماس بگیرید…

برای بسیاری افراد، ایمپلنت های دندانی پاسخی ایده آل برای مشکلات از دست رفتن یا افتادن دندان ها هستند. شما ممکن است دندان های خود را در نتیجه رنج بردن از مراحل آخر بیماری لثه از دست بدهید. بیماری لثه شرایطی است که در آن لثه ها متورم، زخمی و عفونی می شوند. دیگر علائم و نشانه های بیماری لثه می توانند شامل بوی بد دهان و مزه ناخوشایند داخل دهان باشد. در صورتی که مراحل اول بیماری لثه که تحت عنوان ژینژیویت شناخته می شود درمان نشده باقی بمانند، می تواند پیشرفت کند و به شکل پیشرفته تر بیماری لثه، پریودنتیت تبدیل شود که می تواند به استخوان فک شما آسیب برساند و باعث لق شدن دندان های شما شود.

ایمپلنت های دندانی عملکرد و احساسی شبیه دندان های طبیعی دارند و می توانند به شما کمک کنند توانایی حرف زدن، غذا خوردن، و خندیدن را بدون هیچ مسئله ای دوباره بدست بیاورید. ایمپلنت دندانی نوعی پست از جنس تیتانیوم یا زیرکونیا است که جایگزین ریشه دندان می شود و دندان جدید مانند یک روکش تنها، بریج، یا دست دندان کامل را حمایت می کند. آنها قبل از جایگذاری دندان داخل استخوان فک کار گذاشته می شوند و طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با استخوان فک جوش می خورند. این منجر به ایجاد یک پیوند بی خطر و امن بین ایمپلنت و استخوان پیرامون آن می شود.

اگر شما بهداشت دهانی خوب و سبک زندگی سالمی اتخاذ کنید، ایمپلنت های دندانی می توانند به شما شانس دوباره ای برای داشتن دهانی سالم بدهند صرفنظر از اینکه دندان خود را به چه علتی از دست دادید.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

علل بروز بیماری لثه

بیماری لثه در نتیجه تشکیل پلاک روی دندان ها بروز پیدا می کند. پلاک نوعی بیوفیلم چسبناک حاوی باکتری است. وقتی غذا یا نوشیدنی های حاوی کربوهیدرات های زیاد، مانند میان وعده های قندی مصرف می کنید باکتری کربوهیدرات ها را به انرژی و اسید تبدیل می کند. اسید سطح دندان ها را در هم می شکند و موجب بروز پوسیدگی دندان ها می شود. اگر پلاک با مسواک زدن زدوده نشود، می تواند در جای خود سفت شود و موجب تحریک لثه ها و منجر به بروز ژنژیویت شود. پلاکی که باقی می ماند می تواند سفت شود و به تارتار تبدیل شود، که زدودن آن بسیار دشوارتر است.

پی بردن به علائم اولیه بیماری لثه برای پیشگیری از هر گونه آسیب بیشتر و از دست رفتن احتمالی دندان ها ضروری است. این علائم و نشانه ها عبارتند از:

  • خونریزی لثه ها
  • تورم لثه ها
  • بلندتر به نظر رسیدن دندان ها (لثه ها تحلیل رفته اند)
  • شکاف و فاصله بین دندان ها و لثه ها
  • بوی بد و مزه بد مداوم دهان

در صورتی که هر یک از این علائم و نشانه ها را تجربه کردید، توصیه می شود هر چه سریع تر به دندانپزشک مراجعه کنید. آنها قادر خواهند بود بررسی نمایند آیا بیماری لثه دارید یا خیر و اینکه چقدر پیشرفت کرده است. هر چه بیماری لثه زودتر تشخیص داده شود راحت تر درمان خواهد شد و پیامدهای جدی نخواهد داشت.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

بیماری لثه چگونه درمان می شود؟

اگر فکر می کنید بیماری لثه دارید باید برای مراجعه به دندانپزشک وقت بگیرید. دندانپزشک شما می تواند معاینه دقیقی برای ارزیابی سلامت دهان شما انجام دهد. بهترین روش برای درمان بیماری لثه داشتن عادات خوب بهداشتی دهان است، از جمله دو مرتبه مسواک زدن دندان ها در طول روز به مدت دو دقیقه، استفاده از خمیر دندان های فلورایده برای کمک به پیشگیری از پوسیدگی دندان ها. نخ دندان کشیدن روزانه بین دندان ها، پرهیز از سیگار کشیدن، و مراجعات منظم به دندانپزشک. اگر پلاک های دندانی و تارتار روی دندان های شما تشکیل شده باشند، دندانپزشک شما ممکن است برخی درمان های دندانپزشکی شامل جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان ها و پولیش آنها را انجام دهد که “پاکسازی تخصصی” دندان ها است که با استفاده از ابزارهای تخصصی انجام می شود.

اگر سیگاری هستید، یکی از بهترین راه ها برای کاهش خطر بیماری لثه کاهش تعداد سیگارهایی است که می کشید یا ترک کردن کامل آن است.

در صورت داشتن بیماری لثه، بهترین زمان مناسب برای کاشت ایمپلنت چه زمانی است؟

قبل از آنکه جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی بتواند انجام شود، بیماری لثه باید درمان شود، زیرا پریودنتیت می تواند باعث شود استخوان فک آب برود و لثه ها تحلیل بروند، که ممکن است ثبات ایمپلنت دندانی کاشته شده را با مشکل مواجه سازد.

اگر قبلاً از بیماری لثه پیشرفته رنج می برده اید، ممکن است قبلاً از تراکم استخوان فک شما، تحت عنوان فرایندی به نام تحلیل، کم شده باشد. دندانپزشک شما قادر خواهد بود استخوان فک شما را ارزیابی کند و تصمیم بگیرد آیا شما نیاز به پیوند استخوان دارید، فرایندی که مقدار استخوان داخل فک شما را افزایش می دهد تا زیر بنای محکمی برای ایمپلنت های دندانی فراهم بیاورد.

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

کاشت ایمپلنت دندان با وجود بیماری لثه

آیا پس از کاشت ایمپلنت های دندانی هم می توان به بیماری لثه مبتلا شد؟

مراقبت از ایمپلنت های دندانی شباهت زیادی به مراقبت از دندان های طبیعی دارد. روش پاکسازی دهان شما نباید سخت گیرانه باشد تنها به این علت که ایمپلنت های دندانی ریشه های مصنوعی دندان ها هستند. پلاک ها می توانند روی روکش ایمپلنت های دندانی نیز انباشته شوند و اگر به انباشته شدن خود ادامه دهند، باعث تحریک و حساسیت دندان ها خواهد شد. این وضعیت تحت عنوان موکوزیت اطراف ایمپلنت شناخته می شود و علائم و نشانه هایی شبیه ژنژیویت دارد. در صورتی که پلاک های دندانی زدوده نشوند و موکوزیت اطراف ایمپلنت های دندانی معکوس نشود، شرایط می تواند وخیم تر شود و به پری ایمپلنتایتیس تبدیل شود. این مرحله بیماری لثه می تواند موجب از دست رفتن استخوان شود، که می تواند منجر به شل شدن ایمپلنت دندانی شود.

با داشتن عادات بهداشتی خوب دهانی باید بتوانید از بیماری لثه پیشگیری کنید یا به آن فائق بیایید و برای کاشت ایمپلنت های دندانی اقدام نمایید که لبخندی سالم تر و شادتر برای شما به ارمغان خواهد آورد.

 

اگر به دنبال یک متخصص کاشت ایمپلنت خوب در تهران هستید با ما تماس بگیرید…

آیا تاکنون دچار درد اطراف روکش دندان شده اید؟ گرچه روکش های دندانی می توانند به صورت مؤثر دندان های آسیب دیده را پوشش دهند و از آنها محافظت کنند، اما برخی افراد ممکن است تعجب زده شوند وقتی متوجه می شوند که روکش ها آنها را در برابر درد دندان محافظت نمی کنند. در حقیقت، دندانی که روی آن روکش قرار گرفته تنها مانند دندان های دیگر مستعد بروز یک دسته مشکلات است.

شما ممکن است ناراحتی، حساسیت، یا فشار در جایی که روکش قرار گرفته است احساس کنید. یا ممکن است دندان درد دائمی داشته باشید. دلایل متعددی وجود دارند که ممکن است روکش های دندانی ایجاد درد کنند. در این مقاله شما بیشتر در مورد عواملی یاد خواهید گرفت که باعث بروز درد برای روکش های دندانی می شوند و راجع به نحوه تسکین این دردها برای شما توضیح خواهیم داد.

درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

روکش دندانی چیست؟

روکش دندان کلاهکی است که روی دندان آسیب دیده قرار گرفته است. این کلاهک در جای خود چسبانده می شود و بخش هایی از دندان که مشاهده می شوند را پوشش می دهند. کار روکش احیاء اندازه و شکل دندان است در حالی که از آن محافظت نیز می کند. گاهی اوقات، روکش های دندانی روی دندان های مجاور فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان قرار می گیرند تا یک بریج را روی فضای خالی نگهدارند (قطعه مصنوعی که فضای خالی داخل دهان شما را پر می کند.

روکش های دندانی از مواد مختلفی ساخته شده اند، از جمله پرسلن، سرامیک، و فلز. احتمالاً پس از فرایند درمان ریشه (عصب کشی دندان) روکش نیاز خواهید داشت تا از دندان شما محافظت کند. در صورتی که با شرایط زیر مواجه شوید نیز ممکن است دندانپزشک شما استفاده از روکش های دندانی را توصیه کند:

  • حفره های بزرگ که بزرگ تر از آن هستند که بتوان آنها را با پر کردن دندان ترمیم کرد.
  • دندان هایی که ترک خورده اند و ضعیف شده اند.
  • دندان های از دست رفته ای که نیاز به بریج یا یا ایمپلنت دارند.
  • دندان هایی که بد رنگ یا بد شکل شده اند.
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

علل بروز درد در دندان هایی که روکش دارند

دلایل مختلفی وجود دارند که ممکن است دندان روکش شده شما درد داشته باشد، از جمله:

پوسیدگی دندان زیر روکش

از آنجا که دندان های زیر روکش دندان هنوز زنده هستند، پوسیدگی دندان یا یک حفره جدید می تواند در قسمت مرزی دندان و روکش ها بوجود بیایند. این می تواند منجر به بروز درد مداوم در این قسمت ها شود.

اگر یک حفره دندان به اندازه کافی بزرگ شود و عصب را تحت تأثیر قرار دهد، ممکن است نیاز به فرایند درمان ریشه داشته باشید.

عفونت

اگر قبل از قرار گیری روکش روی دندان درمان ریشه روی آن صورت نگرفته است، دندان هنوز داخل خود عصب دارد. گاهی اوقات، روکش به عصبی که آسیب دیده است فشار وارد می کند و عفونت بوجود می آید. یا، عفونت می تواند نتیجه پر شدگی قدیمی زیر روکش باشد که اجازه نشت باکتری را می دهد و موجب عفونی شدن عصب می شود.

علائم و نشانه های عفونت عبارتند از:

  • درد هنگام بستن بایت
  • تورم لثه ها
  • حساسیت به دما
  • تب
درد اطراف روکش دندان

درد اطراف روکش دندان

زخم شدن لثه ها در نتیجه فشار ناشی از روکش ها

پس از فرایند قرار گیری روکش روی دندان، ممکن است به طور موقت ناراحتی داشته باشید. این درد بیشتر از دو هفته طول نمی کشد. اگر پس از قرار گیری روکش روی دندان های خود درد شدیدی تجربه می کنید با دندانپزشک خود صحبت کنید.

شکستگی دندان یا روکش آن

روکش شکسته یا دندان شکسته زیر آن می توانند منجر به بروز درد خفیفی شوند. احتمالاً به خاطر شکستگی شما مقداری حساسیت به سرما، گرما، یا هوا را تجربه خواهید کرد. اگر متوجه شکستگی، لق شدن، یا ترک خوردگی روکش خود شدید، لازم است برای ترمیم آن به دندانپزشک مراجعه کنید.

دندان قروچه (براکسیسم)

دندان قروچه شبانه، شرایطی که تحت عنوان براکسیسم شناخته می شود، می تواند به روکش های دندانی شما فشار وارد کند و منجر به بروز درد شود.

تحلیل لثه ها

اگر لثه های اطراف دندان روکش شده شما تحلیل رفته باشد و بخشی از ریشه دندان بدون پوشش باقی مانده باشد، ممکن است متوجه بروز درد و حساسیت شوید. تحلیل لثه ها می تواند در نتیجه محکم مسواک زدن بروز پیدا کند. وقتی لثه ها تحلیل می روند، آنها بیشتر مستعد تشکیل پلاک های دندانی و بیماری لثه هستند.

عدم قرار گیری صحیح روکش روی دندان

اگر روکش به درستی روی دندان شما قرار نگرفته باشد، ممکن است منجر به بروز ناراحتی شود. قرار گیری نادرست ممکن است بایت یا لبخند شما را تحت تأثیر قرار دهد. بروز درد هنگام بستن بایت معمولاً می تواند به این معنا باشد که روکش خیلی بالا روی دندان قرار گرفته است. روکش دندانی باید درست مانند دندان های دیگر درون بایت شما جای بگیرد. اگر احساس کنید که بایت شما خارج از مکانی است که باید باشد، این می تواند منجر به بروز درد و سر درد شود.

چگونه می توان این درد را درمان کرد؟

درمان برای درد روکش های دندانی به علت بروز آن و وخامت آن بستگی دارد. برخی اقدامات ساده وجود دارند که می توانند به کاهش ناراحتی شما کمک کنند، که عبارتند از:

داروهای مسکن

اگر دندان درد دارید، داروهای OTC مانند ایبوپروفن (ادویل) یا استامینوفن (تیلنول) می توانند درمانی موقت برای درد شما باشند.

شستشو با آب و نمک

آبکشی و شستشوی دهان با آب و نمک می تواند به کاهش التهاب و تسکین درد شما کمک کند. نصف قاشق چایخوری نمک را با آب ولرم مخلوط کنید و آن را حدود ۳۰ ثانیه داخل دهان بچرخانید. این کار را چند مرتبه در طول روی انجام دهید.

درمان های گیاهی

گرچه اثرگذاری آنها از نظر علمی اثبات شده نیست اما برخی افراد ابراز داشته اند که پس از استفاده از درمان های گیاهی درد آنها تسکین پیدا کرده است. برخی از آنها می توانند مستقیماً روی موضع درد اعمال شوند. گیاهان شناخته شده برای درد دندان عبارتند از:

  • میخک
  • سیر
  • زرد چوبه
  • زنجفیل
  • بابونه

غذاهای مشکل آفرین

پس از دریافت روکش های دندانی، به طور کامل غذاهای چسبناک، شیرین، و سفت را کنار بگذارید تا به کاهش درد شما کمک شود. غذاهای داغ و سرد نیز منجر به بروز درد شوند. خوردن غذاها با دمای اتاق را امتحان کنید.

درمان براکسیسم

اگر دندان قروچه منشأ درد دندان شما است، ممکن است دندانپزشک درمان خاصی را برای براکسیسم شما توصیه کند. اغلب محافظ های دندان و اسپلینت ها گزینه درمانی مورد نظر هستند.

به احتمال زیاد، نام ایمپلنت های دندانی زیاد به گوش شما خورده اند، هر چند ممکن است مطالب زیادی راجع به آنها ندانید. در حالی که پیوند استخوان عبارتی است که حتی زیاد به حتی گوشتان هم نخورده است. پیوند استخوان و ایمپلنت های دندانی در بسیاری موارد در دنیای دندانپزشکی، در کنار یکدیگر مورد استفاده قرار می گیرند. اگر می خواهید اطلاعات بیشتری در مورد این مفهوم کسب نمایید این مطلب را تا انتها مطالعه کنید.

پیوند استخوان کاملاً طبیعی است

اگر شما بیماری هستید که می خواهید ایمپلنت دندانی دریافت کنید، مهم است به خاطر داشته باشید، اگر طی مشاوره به شما گفته شود که برای کاشت ایمپلنت های دندانی، انجام پیوند استخوان برای شما ضروری است، کاملاً طبیعی است. حتی کاملاً طبیعی است اگر بترسید. روی هم رفته، پیوند استخوان ترسناک به نظر می رسد. با این حال، خوشبختانه، این فرایندی نیست که از آن ترسید. این یک فرایند معمولی دندانپزشکی است که هم بدون درد و و هم قابل پیش بینی است.

انجام پیوند استخوان چه زمانی لازم است؟

پیوند استخوان تکنیکی است که انجام آن زمانی ضروری است که بیمار در دهان خود، به مقدار کافی، استخوان سالم نداشته باشد تا ایمپلنت های دندانی را حمایت کند. این کمبود استخوان طبیعی می تواند در نتیجه مشکلات زیر بروز پیدا کند:

  • نقص های رشد
  • بیماری لثه
  • آسیب به صورت یا تروما
  • فضای خالی پس از کشیدن دندان
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چیست؟

پیوند استخوان نوعی فرایند جراحی است که با جایگذاری بافت استخوان ترمیم یا بازسازی می شود. با کاشت استخوان سالم می توان مجدداً استخوان و بافت حمایت کننده ای که از دست رفته است را بوجود آورد.

چه افرادی پیوند استخوان نیاز دارند؟

همه افردی که دندان از دست داده اند، ممکن است قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی پیوند استخوان نیاز داشته باشند. حتی اگر روز بعد از دست دادن دندان خود بخواهید ایمپلنت بکارید، باز هم ممکن است پیوند استخوان نیاز داشته باشید. ممکن است حفره دندان عفونی شده باشد، یا اینکه ممکن است اندازه دندان از دست رفته به گونه ای باشد نتواند بلافاصله یک جایگزین را حمایت کند و در خود جای دهد.

البته، اکثر افراد همان روزی که دندان خود را از دست می دهند برای دریافت ایمپلنت های دندانی مراجعه نمی کنند. گاهی اوقات، دلیل آن مالی است. گاهی اوقات به واسطه شرایط انجام آن به تأخیر می افتد. در هر صورت، از روزی که دندان از دست می رود، از دست رفتن استخوان اتفاق می افتد.

چرا از دست رفتن دندان موجب از دست رفتن استخوان می شود؟

نوع استخوانی که عموماً با مشکل مواجه می شود استخوان آلوئولار نامیده می شود. استخوان آلوئولار یک وظیفه دارد: حمایت کردن و نگه داشتن دندان ها. اگر هیچ دندانی وجود نداشته باشد، استخوان آلوئولار به خاطر عدم فعالیت روند آتروفی (مرگ) استخوان آلوئولار آغاز می شود. بعلاوه، هر بار که چیزی می جوید، استخوان فک ساخته و قوی می شود. بنابراین، از دست رفتن استخوان آلوئولار به سرعت منجر به از دست رفتن استخوان فک نیز می شود.

به خاطر داشته باشید که، ایمپلنت های دندانی برای قرار گیری صحیح و قابل اعتماد، به اسئواینتگریشن تکیه می کنند- یعنی، ایمپلنت باید با استخوان پیرامون خود پیوند بخورد تا مبنای محکمی برای روکش بوجود بیاورد. اگر هیچ استخوانی وجود نداشته باشد، کاشت ایمپلنت غیر ممکن می شود.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان چگونه عمل می کند؟

انواع مختلف پیوندهای استخوان وجود دارد، و نوعی که برای هر فرد انتخاب می شود به میزان آسیبی بستگی دارد که فرد از آن رنج می برد و نیز محل دندانی که از دست رفته است.

رایج ترین نوع پیوند، پیوند حفره دندان socket graft است. هدف اصلی انجام پیوند حفره دندان پیشگیری از آتروفی استخوان آلوئولار قبل از اتفاق افتادن آن است. دندانپزشکان معمولاً استخوان لازم برای انجام این کار را از فرد اهداء کننده می گیرند و داخل حفره دندان قرار می دهند. علاوه بر این، این کار از فرو ریختن حفره جلوگیری می کند. عموماً ۴-۶ ماه پس از پیوند حفره دندان، شما برای کاشت ایمپلنت آماده خواهید بود. به عنوان یک امتیاز مثبت، انجام یکی از این پیوندها درد پس از جراحی کاشت ایمپلنت دندانی را کاهش خواهد داد.

نوع دیگر پیوند استخوان، پیوند حفظ تیغه جانبی  lateral ridge preservation graft است. این پیوندها به منظور افزیش پهنای استخوان فک انجام می شود تا بتوان ایمپلنت دندانی را در آن جای داد. باز هم برای این نوع جراحی از استخوان فرد اهداء کننده استفاده می شود.

پیوند استخوان قطعه ای block bone graft  نوع دیگری پیوند است که قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی انجام می شود. این نوع پیوند زمانی ضروری است که نقص بزرگی در استخوان فک وجود دارد. برای انجام این نوع جراحی، یک قطعه کوچک استخوان ازقسمت عقب فک برداشته می شود. دندانپزشک این قطعه استخوان را درون قسمتی که نقص دارد قرار می دهد، سپس با استفاده از پیچ های تیتانیومی آن را در جای خود تثبیت می کند. هم پیوند حفظ تیغه جانبی و هم فرایند پیوند قطعه ای استخوان عموماً ۴ تا ۶ ماه زمان نیاز دارند تا بهبود پیدا کنند.

در نهایت، فرایند سینوس لیفت (بالا بردن سینوس) را داریم. به طور کلی دندانپزشکان برای انجام این فرایند از استخوان اسب استفاده می کنند تا تیغه وسیع تر شود. استخوان اسب می تواند به استخوان انسانی اهدا کننده افزوده شود. این فرایند زمانی ضروری است که بیمار در فک بالا نیاز به ایمپلنت داشته باشد، که معمولاً به اندازه کافی با ثبات نیست تا ایمپلنت را درون خود نگه دارد.

چرا استخوان اسب؟ زیرا استخوان اسب در حقیقت دو مزیت منحصر بفرد دارد. به سرعت استخوان انسان حل نمی شود، و زیر میکروسکوپ شباهت زیادی به استخوان انسان دارد. این استخوان اسب نوعی چارچوب بوجود می آورد که رشد بیشتر استخوان در سینوس را حمایت می کند. بواسطه آناتومی حفره سینوس، بهبود عموماً ۸-۱۲ ماه طول می کشد.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

آیا پیوند استخوان دردناک است؟

به هیچ وجه. این فرایندی است که هر روز در مطب های دندانپزشکی انجام می شود. اینها فرایندهای سرپایی هستند، و بیماران عموماً در طول کل فرایند بیهوش هستند. احتمالاً پس از فرایند ناراحتی زیادی احساس نخواهید کرد غیر از مقداری سوزش در لثه ها. دندانپزشکان اغلب بهبود پس از جراحی پیوند استخوان را با آنچه مقایسه می کنند که احتمالاً پس از کشیدن دندان تجربه می کنید. با این حال، هیچ پزشکی پیوند استخوان را بدون بی حسی مناسب انجام نخواهد داد. گاهی اوقات یک تزریق موضعی انجام می شود یا مقدار گاز خنده کفایت می کند. اگر از استرس و اضطراب دندانپزشکی رنج می برید، ممکن است بی حسی یا آرامبخش قوی تری نیاز داشته باشید. تا زمانی که پیوند بهبود پیدا می کند شما هیچ دردی احساس نخواهید کرد، البته وقتی پیوند انجام می شود، شما برای دریافت ایمپلنت های دندانی آماده خواهید بود. پیوند استخوان نخستین گام است که اکثر افراد مجبورند بردارند قبل از آنکه برای لذت بردن از دندان های جایگزین جدید و زیبای خود لذت ببرند.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

روند بهبود پس از فرایند پیوند استخوان قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی

بهبود پیوند استخوان دندانی روند کندی دارد. به احتمال زیاد شما می توانید همان روز به منزل برگردید. بسته به اینکه بی حسی موضعی برای شما استفاده شده است یا بیهوشی عمومی ممکن است بتوانید به تنهایی به منزل بازگردید یا لازم باشد فردی شما را همراهی کند.

پس از آنکه فرایند پیوند استخوان تکمیل می شود، برای پیشگیری از بروز عفونت آنتی بیوتیک تجویز می شود. در برخی موارد، داروهای مسکن نیز داده می شوند. اکثر بیمارانی که پیوند استخوان انجام می دهند، هیچ دردی احساس نمی کنند و تا زمانی که دارو مصرف می کنند هیچ مشکلی نخواهند داشت.

علاوه بر این، دندانپزشک باید صبر کند تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی که قبلاً داخل دهان وجود دارد جوش بخورد. متأسفانه، دهان شما با دهان هر فرد دیگری متفاوت است و هیچ بازه زمانی تعریف شده ای وجود ندارد که مشخص نماید این اتفاق چقدر سریع رخ می دهد. البته باید بدانید اگر قبلاً سابقه اعتیاد به مواد یا شرایط دهانی خاصی داشته اید، روند بهبود شما طولانی تر خواهد بود.

اصلاً بعید نیست که سه ماه تا یک سال زمان ببرد تا استخوان پیوند با استخوان طبیعی داخل دهان جوش بخورد. لازم است در طول این مدت برای چکاپ به دندانپزشک خود مراجعه نمایید تا مشخص نماید چه زمانی برای کاشت ایمپلنت های دندانی آمده هستید.

لازم است دستور العمل های دندانپزشک را به طور دقیق انجام دهیدتا از شکست پیوند یا عوارض و مشکلات دیگر پیشگیری نمایید. علائمی که ممکن است منجر به بروز ناراحتی شوند اما کاملاً طبیعی هستند عبارتند از:

  • تورم لثه یا پوست
  • ترشح از محل جراحی
  • کبودی اندک
  • خونریزی اندک
  • تهوع ناشی از بیهوشی
  • درد در ناحیه جراحی

برای کنترل و مدیریت این وضعیت ها از کمپرس آب سرد و مسکن های OTC استفاده کنید. علاوه بر این، دندانپزشک برای شما نوعی رقیق کننده خون تجویز می کند. این دارو می تواند از لخته شدن خون در محل جراحی و نیز منبع استخوان مورد استفاده برای پیوند پیشگیری خواهد کرد.

مراقبت های پس از جراحی پیوند استخوان نیز عبارتند از: تا زمانی که دهان بهبود پیدا می کند، بیشتر باید غذاهای نرم خورده شوند. غذاهای سرشار از کلسیم و ویتامین D می توانند به بالا بردن سرعت روند بهبود کمک کنند. از کشیدن سیگار، نوشیدنی های زیاد الکلی، و دهانشویه های حاوی الکل خودداری کنید.

پس از چند روز یا حتی چند هفته می توان انتظار داشت برای جلسه بعد مراجعه کرد، که اغلب شامل تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس است. این تصاویر می توانند نشان دهند که آیا جراحی شما موفقیت آمیز بوده است. علاوه بر این ممکن است لازم باشد در این جلسه بخیه ها کشیده شوند.

آیا همه افراد پیوند استخوان نیاز دارند؟

خیر! البته، تنها راه برای اینکه بدانید آیا شما پیوند استخوان نیاز خواهید داشت یا خیر، این است که برای مشاوره مراجعه نمایید و دندانپزشک شما را معاینه نماید.

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

علائم و نشانه های شکست پیوند استخوان پیش از کاشت ایمپلنت های دندانی

پیوند استخوان شکست خورده تلقی می شود اگر مواد بواسطه لق شدن دندان ها یا تحلیل لثه ها خارج شوند. ممکن است به مدت چند روز پس از جراحی مقداری از گرانول ها را داخل دهان خود احساس کنید. اگر این اتفاق پیوسته رخ ندهد نگران کننده نیست.

شکست پیوند استخوان نسبتاً نادر است زیرا فرایندی با میزان خطر پایین است. با این حال، مقداری مشکلات و عوارض اصلاً بعید نیستند. افراد سیگاری، افراد مسن تر، بیمارانی که شرایط پزشکی مزمن دارند، و افرادی که گزینه آلوگرافت (پیوند از فرد دیگر) را انتخاب می کنند بیشتر در معرض خطر قرار دارند. شایع ترین عوارض جانبی شکست این نوع جراحی ها عبارت است از:

  • عفونت
  • خونریزی زیاد
  • لخته شدن خون
  • آسیب به عصب
  • تحلیل لثه، و
  • عوارض مربوط به داروی بی حسی و بیهوشی
پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

پیوند استخوان برای کاشت ایمپلنت

عفونت پیوند استخوان

در پاسخ به این پرسش که آیا پیوند استخوان های دندانی می تواند با عفونت همراه باشد یا خیر، باید پاسخ داد آری. استخوان های پیوند می توانند عفونی شوند. باکتری با منشاء سه دلیل می تواند منجر به عفونت مواد پیوند استخوان شود، از جمله:

  • ابزارهای دندانپزشکی عفونی که در طول فرایند پیوند استخوان مورد استفاده قرار می گیرند.
  • مواد پیوند استخوان عفونی.
  • مراقبت های ضعیف پس از جراحی

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

تحقیقات نشان داده اند شل شدن پیچ اباتمنت شایع ترین مشکلی است که ممکن است برای ایمپلنت های دندانی بروز پیدا کند، و تقریباً تا ۳۳% از ایمپلنت هایی که کاشته می شوند با مشکل مواجه می شوند. شل شدگی ایمپلنت های دندانی تکی با یک روکش ظرف ۱۵ سال پس از کاشت ایمپلنت ۶/۵۹% گزارش شده است.

شل شدن پیچ اباتمنت منجر به بروز مشکلات متعددی می شود که می توانند موجب تحلیل استخوان پوسته ای، شکسته شدن پیچ، شکسته شدن ایمپلنت، یا شکست ایمپلنت شوند. گرچه شل شدن پیچ ممکن است در هر منطقه ای داخل حفره دهان اتفاق بیفتد، اما مطالعات حاکی از این هستند که اکثر شل شدگی پیچ های ایمپلنت ها در دندان های مولر ماگزیلا و مندیبل (تقریباً ۶۳%) و در ایمپلنت های دندانی تکی (تقریباً ۷۵%) اتفاق می افتند.

علت شل شدن ایمپلنت های دندانی

برای درک شل شدن ایمپلنت های دندانی، باید اصول مهندسی یک پیوند پیچ معمولی درک شوند. پیوند پیچ تحت عنوان ۲ جزئی تعریف می شود که با یک پیچ (مانند یک اباتمنت و ایمپلنت)  کنار یکدیگر نگه داشته می شوند. وقتی پیچ سفت می شود، کشیده می شود، که فشار وارد می آورد یا داخل اتصال پیچ پیش بار گذاری می شود. پیش-بار (پرلود) نیروی زیادی وارد می آورد که اتصال پیچ را تحت فشار نگه می دارد و یک تأثیر فنر مانند بوجود می آورد. پیش-بار (پرلود) ایجاد شده با یک حالت ارتجاعی همراه است که به اباتمنت و ایمپلنت منتقل می شود.

و آنها را به سمت یکدیگر می کشد و یک نیروی مهار کننده بوجود می آورد (که از نظر بزرگی برابر با کشیدگی و بازگشت الاستیک است). اگر بازگشت الاستیک پیچ از حد معمول تجاوز کند (در نتیجه سفت شدن خیلی زیاد یا نیروی زیاد)، پیچ شل خواهد شد. میزان نیروی پیش-بار (پرلود) که به پیچ وارد می شود به نوع پیچ، اندازه، مواد، و کارخانه سازنده آن بستگی دارد و معمولاً توصیه می شود بین ۶۰% تا ۷۵% از استحکام عملکردی مواد پیچ باشد.

برای سفت باقی مانند پیچ، نیروی مهار کننده باید بزرگتر از نیروی جدا کننده باشد. اغلب، این نیروهای جدا کننده به شکل نیروهای خارجی هستند که روی اتصال پیچ عمل می کنند. گرچه این نیروها تحت عنوان نیروهای جدا کننده اتصال نامگذاری شده اند، اما شبیه نیروهایی هستند که ایمپلنت را در معرض خطر شکست ایمپلنت، تحلیل استخوان کرستال، و شکستن اجزاء قرار می دهند.

این نیروهای خارجی ممکن است ناشی از عوامل متعددی باشند، از جمله عملکرد بیش از حد، وزن بیش از روکش، فشارهای جویدن، وضعیت قرار گیری روکش در قوس دندانی، و دندان های روبرو. بعلاوه، وضعیت هایی که موجب بزرگتر شدن یا افزایش نیروهای خارجی می شوند عبارتند از پروتزهای مصنوعی یک طرفه، بارگذاری های زاویه دار، و طراحی ضعیف اکلوژن.

عواملی که موجب شل شدن بیشتر پیچ اباتمنت ایمپلنت می شوند.
۱٫  پروتزهای مصنوعی یک طرفه (که جایگزین چند دندان می شوند اما تنها یک ایمپلنت در کنار کاشته می شود
۲٫  افزایش ارتفاع روکش دندان
۳٫  کاربرد بیش از حد
۴٫  عدم قرار گیری کامل اباتمنت
۵٫  نیروی گشتاور (تورک) ناکافی یا بیش از حد
۶٫  پروتز مصنوعی غیر منفعل
۷٫  محل بد قرار گیری ایمپلنت

در تصویر شماره ۱ فشردن پلیت باکال- لینگوال را مشاهده می کنید: برای مشخص نمودن تکان خوردن بدنه ایمپلنت، باید فشار دو دستی به پلیت کورتیکال باکال و لینگوال وارد شود.

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

تصویر ۱

در تصویر شماره ۲ بررسی تکان خوردن روکش انجام می شود: برای تعیین اینکه آیا منشاء تکان خوردن پیچ اباتمنت است، در جهات باکال- لینگوال به روکش فشار وارد می شود.

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

تصویر ۲

نشان داده است که نیروهای اکلوزال یکی از شایع ترین عللی هستند که منجر به تغییرات پیش-بار (پرلود) پیچ اباتمنت می شوند. این نیروها ممکن است ناشی از تماس های خارج از محور طولی، تماس های بین دندان های مجاور، و چارچوب های غیر منفعل باشند. وقتی این نیروها از نیروی بازدارنده ای بیشتر می شود که واحد پیچ را کنار یکدیگر نگه می دارد، به احتمال زیاد شل شدن پیچ در دو مرحله اتفاق می افتد: اول، لغزیدن اتصال پیچ رخ می دهد، که به آزاد شدن پیش-بار (پرلود) پیچ مربوط می شود. دوم، شل شدن بیشتر پیچ ناشی از کاهش مدوام پیش-بار (پرلود) اتفاق می افتد، که منجر به از دست رفتن کامل اتصال پیچ می شود.

پارامترهای مربوط به پروتز مصنوعی که شل شدن پیچ اباتمنت را کاهش می دهند
۱٫  باریک بودن اکلوژن
۲٫  عدم وجود نیروی لترال
۳٫  کاهش ارتفاع کاسپ دندان
۴٫  تماس اکلوزال در حفره مرکزی، نه در تیغه های حاشیه ای
۵٫  به حداقل رساندن پروتزهای مصنوعی یک طرفه
۶٫  محافظ اکلوژن، در صورت استفاده بیش از حد از دندان های یک قسمت
۷٫  افزایش قطر اباتمنت
۸٫  ارزیابی/ تنظیم اکلوژن در طول معاینات بعدی
۹٫  محافظت دو طرفه از اکلوژن

پیشگیری از شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

به منظور حفظ سلامت و دوام قطعه زیبایی ایمپلنت، نیروی بازدارنده باید در محدوده سیستم اتصال پیچ حفظ شود. بنابراین، به منظور پیشگیری از شل شدن پیچ، باید از یک دستورالعمل حساب شده پیروی شود. نیروی گشتاور ایده آل (پیش-بار (پرلود)) که به پیچ یک اباتمنت وارد می شود، در شرکت های سازنده مختلف متفاوت است و می تواند از ۱۰ تا ۳۵ N/cm باشد. این پیش-بار (پرلود) با متغیرهای بسیاری تعیین می شود، از جمله مواد پیچ، طرح سر پیچ، مواد اباتمنت، و ویژگی های سطح اباتمنت.

تکنیک ایده آل گشتاور
۱٫  سفت کردن اندک پیچ با یک پیچ گوشتی ایمپلنت (تقریباً ۱۰ N/cm)
۲٫  حداکثر چرخش پیچ با یک پیچ گوشتی (تقریباً ۲۰ N/cm)
۳٫  پیچ ایمپلنت باید بر اساس شرایط خاصی که شرکت سازنده آن اعلام کرده است چرخانده شود.
۴٫  پس از ۵ تا ۱۰ دقیقه، پیچ باید بر اساس شرایط خاصی که تولید کننده اعلام کرده است مجدداً چرخانده شود

عامل دیگری که در شل شدن پیچ نقش دارد اثر تنظیم است. اثر تنظیم ناشی از سطوح ناصاف (زبر) اجزاء است و در حفظ ثبات پیچ قابل توجه است. در نتیجه این زبری ذاتی، سطوح روبرو هرگز در تماس کامل نیستند. بنابراین، تنظیم به طور طبیعی اتفاق می افتد زیرا نقاط زبر زیر فشار صاف می شوند، که پیش- بار را خنثی می کند. نشان داده شده است که این از دست رفتن پیش- بار (پرلود) یا آرام سازی درونی، ۲% تا ۱۰% از پیش- بار اولیه باشد و ظرف چند ثانیه یا دقیقه پس از سفت کردن اتفاق می افتد. برای مقابله با این آرام سازی درونی، پیچ باید به صورت ایده آل ۵ تا ۱۰ دقیقه بعد مجدداً سفت شود تا پیش- بار از دست رفته در نتیجه تنظیم مجدداً حاصل شود.

این عوامل نقش قابل توجهی در سفت کردن پیچ یک قطعه مصنوعی چند جزئی روی ایمپلنت ایفا می کنند. تکنیک و روند مناسب برای حصول گشتاور صحیح و دندان مصنوعی منفعل حیاتی هستند. نیروی گشتاور باید به صورت افزایشی به همه پیچ ها وارد شود، تا از کامل سفت شدن یک پیچ خودداری شود. روند غیر ایده آل سفت کردن منجر به ایجاد نیروی گشتاور ناکافی یا خیلی زیاد خواهد شد که به رزوه های یک پیچ خاص وارد می شود.

درمان شل شدگی پیچ اباتمنت

در ابتدا، هنگام مواجهه با یک پروتز مصنوعی شل، لازم است مشخص شود که آیا این حرکت کردن ناشی از شل شدن پیچ است یا خود ایمپلنت تکان می خورد (شکست ایمپلنت).

تکان خوردن ایمپلنت

تکان خوردن ایمپلنت حاکی از شکست ایمپلنت است و نیاز است فوراً برداشته شود. یک تست تشخیصی باید فشردگی کام (پلیت) کورتیکال را از سمت باکال و لینگوال مورد بررسی قرار دهد تا وجود درد مشخص شود. در صورت وجود درد، احتمال عدم جوش خوردن ایمپلنت زیاد است. ارزیابی های رادیوگرافیک باید تکمیل شوند تا علائم و نشانه های شکست بررسی شوند.

تکان خوردن پیچ اباتمنت

برای تأیید اینکه آیا پیچ اباتمنت شل است یا خیر، ۲ تست تشخیصی ممکن است استفاده شوند. وقتی روکش در وضعیت باکال- لینگوال تکان داده می شود، اگر هیچ دردی وجود نداشته باشد، احتمالاً نتیجه شل شدن پیچ اباتمنت است. اگر درد وجود داشته باشد، به احتمال زیاد به علت عدم جوش خوردن ایمپلنت است که منشاء ناراحتی است. اگر این اتفاق رخ دهد، باید ارزیابی های بیشتر تکمیل شوند تا تحت فشار بودن بافت رد شود، زیرا تأثیر آن روی شل شدن پیچ اباتمنت غیر قابل انکار است.

در اکثر موارد، شل شدن پیچ اباتمنت می تواند بدون هیچ آسیب غیر قابل بازگشتی به پروتز مصنوعی موجود اصلاح شود. در تلاش برای برداشتن روکش چسبانده شده از روی اباتمنتی که تکان می خورد، با تکنیک های مرسوم برداشتن روکش (از جمله بامپر روکش یا با جدا سازی روکش) باید احتیاط زیادی شود. نیروی تأثیرگذاری که به روکشی که تکان می خورد وارد می شود، به خاطر شل شدن پیچ پخش می شود.

این ممکن است منجر به آسیب به رزوه های داخلی بدنه ایمپلنت شود. بعلاوه، در مواردی که تراکم استخوان کمتر است، کاربرد خیلی محکم ابزاری که برای برداشتن روکش استفاده می شود ممکن است منجر به از دست رفتن سطح تماس استخوان- ایمپلنت شود.

هنگام بریدن روکش، متخصص باید مراقب باشد، زیرا مانند اکثر موارد، به سختی می توان محل سمان (چسب مخصوص دندانپزشکی) را مشخص نمود زیرا جدا کردن روکش از قسمت های خیلی عمیق ممکن است منجر به آسیب به اباتمنت، پیچ اباتمنت، یا بدنه ایمپلنت شود. سریع ترین و قابل پیش بینی ترین گزینه برای اصلاح شل شدگی پیچ اباتمنت و حفظ روکش موجود، ایجاد یک راه دسترسی اکلوزال و تبدیل روکش سمان شونده به روکش پیج شونده، از طریق حفره دسترسی اکلوزال است. در موقعیت هایی که حفره دسترسی روی قسمت قابل مشاهده پروتز مصنوعی تعبیه شده است (از جمله مانند روکش های دندان های جلو)، ممکن است لازم باشد روکش برداشته شود و روکش جدید ساخته شود.

 

 شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

شل شدن پیچ اباتمنت ایمپلنت

  1. با استفاده از یک مته الماس گرد و مقدار زیادی آب، یک حفره دسترسی تعبیه می شود تا پیچ اباتمنت باز شود.
  2. پس از تعیین محل پیچ، پیچ با پیچ گوشتی مناسب در جهت عکس چرخانده می شود، در صورت لزوم پیچ و پروتز مصنوعی خارج می شوند.
  3. در صورت بروز هر مشکل دیگری روی گردن ایمپلنت، بافت برداشته می شود و داخل حفره پیچ ایمپلنت با استفاده از کلرهگزیدین ۱۲/۰% شستشو داده می شود.
  4. پیچ قدیمی باز می شود و پیچ جدیدی جایگزین آن می شود.
  5. تناسب پروتز مصنوعی روی ایمپلنت، از نظر بالینی و رادیوگرافیکی باید مورد بررسی قرار بگیرد.
  6. روی حفره دسترسی با فیلر پر می شود. در انتها تناسب تماس اکلوزال بررسی می شود.

سخن پایانی

شل شدن پیچ یکی از مشکلات قابل شناسایی در دندانپزشکی کاشت ایمپلنت های دندانی است. قابلیت اعتماد و ثبات نقطه اتصال پیچ اباتمنت- ایمپلنت یکی از پیش نیازهای ضروری برای موفقیت طولانی مدت ایمپلنت و پروتز مصنوعی روی آن است. این یکی از مشکلاتی است که اکثر متخصصان کاشت ایمپلنت در طول دوره کاری و تخصصی خود با آن مواجه خواهند شد. با داشتن یک درک درست از اصول بیومکانیکی مسئول این مشکل، متخصص قادر خواهد بود از شل شدن پیچ پیشگیری شود و به شکل مؤثری مدیریت و کنترل شود.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی هم برای سالم ماندن پروتزها و هم برای سلامت دهان حائز اهمیت است. در این مقاله قصد داریم یک دسته از نکاتی را به شما معرفی کنیم که با به کار بستن آنها می توانید سلامت پروتزهای دندانی را حفظ نمایید.

  • پروتزها را با احتیاط حمل کنید. برای پرهیز از افتادن اتفاقی آنها، برای جابجا کردن یا تمیز کردن آنها بالای یک سینک پر از آب این کارها را انجام دهید.
  • پروتزها را به صورت روزانه بشویید، اما نه با خمیر دندان. خمیر دندان ها خاصیت سایندگی دارند و منجر به بروز خراش های میکروسکوپی می شوند، جاهایی که غذا و پلاک های دندانی می توانند پنهان شوند. مانند دندان های طبیعی، پروتزها باید به صورت روزانه شسته شوند تا ذرات غذا و پلاک های دندانی روی آنها زدوده شوند. علاوه بر این مسواک زدن می تواند به جلوگیری از بروز لکه های دائمی روی پروتزها کمک کند. از یک مسواک با فرچه های نرم استفاده کنید که به صورت ویژه برای پاکسازی پروتزها طراحی شده اند. از استفاده از مسواک های با فرچه های سفت پرهیز نمایید زیرا می توانند به پروتزها آسیب بزنند و موجب ساییدگی آنها شوند. به آرامی همه سطوح پروتز را مسواک بزنیدو مراقب باشید به پلاستیک آن آسیب نزنید یا اتصالات آن را خم نکنید. بین مسواک زدن ها، پس از هر وعده غذایی پروتزها را شستشو دهید.
  • پروتزها را با محلول پاک کننده پروتز تمیز کنید. صابون های دست یا مایع ظرفشویی رقیق می توانند برای پاکسازی پروتزهای دندانی استفاده شوند. پاک کننده های خانگی و بسیاری از خمیر دندان ها نیز می توانند برای پروتزهای دندانی ساینده باشند و نباید استفاده شوند. بعلاوه، از استفاده سفید کننده ها خودداری نمایید زیرا می توانند قسمت صورتی رنگ پروتز را بی رنگ کنند. این نوع سفید کننده ها ابزارهای وان مانندی هستند که یک محلول سفید کننده داخل آنها ریخته می شود. پروتز داخل آن غوطه ور می شود و سپس امواج صوتی حرکات موج مانندی خلق می کنند که ذرات غذا را شل می کنند. با این حال، استفاده از پاک کننده های آلتراسونیک جایگزین مسواک زدن دقیق روزانه نمی شود. محصولات دارای تأییدیه سازمان غذا و دارو گزینه های مناسبی هستند زیرا از نظر بی خطر و نیز کارآمد بودن مورد بررسی قرار گرفته اند.

 

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

 

  • وقتی از آنها استفاده نمی کنید، با احتیاط با آنها برخورد کنید. لازم است پروتزها وقتی استفاده نمی شوند مرطوب نگه داشته شوند، تا خشک نشوند و شکل خود را از دست بدهند. پروتزها وقتی استفاده نمی شوند باید در محلول تمیز کننده پروتز یا در آب قوطه ور شوند. با این حال، اگر پروتز اتصالات فلزی دارد، اگر در محلول غوطه ور شود، ممکن است روی اتصالات آن لکه ایجاد شود. دندانپزشک شما می تواند بهترین روش برای مراقبت از پروتز مخصوص شما را پیشنهاد دهد. پروتزها هرگز نباید در آب داغ قرار داده شوند، زیرا باعث کج و معوج شدن آن می شود.

آیا خود شخص می تواند دندان مصنوعی را تنظیم کند؟

به طور کلی، خیلی زود بعد از دریافت پروتزهای دندانی، یک یا چند جلسه لازم است تا تنظیمات لازم برای پروتزها انجام شود. هرگز تلاش نکنید اجزاء پروتز را خم کنید یا خودتان آن را تعمیر کنید. هرگز خودتان اجزاء گیره ها یا اتصالات فلزی آن را خم نکنید؛ انجام این کار می تواند موجب ضعیف شدن ساختار فلزی آن شود. کیت های تعمیری که وجود دارند می توانند آسیب های دائمی به پروتزهای دندانی وارد کنند، و چسب های OTC نیز ممکن است حاوی مواد شیمیایی مضر باشند.

پروتزهایی که به درستی روی لثه ها قرار نمی گیرند، می توانند باعث اذیت شدن فرد و ایجاد زخم داخل دهان و روی لثه ها شوند. در صورت بروز هر گونه مشکل یا ترک خوردن یا شکستن اجزاء آن، یا لب پر شدن یا لق شدن دندان های آن، با دندانساز یا دندانپزشک خود تماس بگیرید. اغلب تنظیمات لازم همان روز تحویل انجام می شوند. برای تعمیرات پیچیده، ممکن است لازم باشد پروتز به لابراتوار دندانی ارسال شود.

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

آیا دندان مصنوعی نیاز به تعویض دارند؟

به مرور زمان، به واسطه ساییدگی طبیعی و تغییرات مربوط به سن که منجر به ایجاد تغییرات در صورت، استخوان های فک و لثه ها می شود، یا در صورت شل شدن پروتز، آنها به آسترکشی مجدد، تعمیر پایه، یا ساخت پایه جدید نیاز دارند. برای آسترکشی مجدد، یا تعمیر پایه پروتز، دندانپزشک یا دندانساز پایه دندان را مجدداً تنظیم می کند یا پایه جدیدی برای پروتز می سازد و از دندان های موجود استفاده می کند. به طور کلی، پروتز کامل باید ۵ تا ۷ سال استفاده شود و پس از آن تعویض شود.

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

مراقبت صحیح از پروتزهای دندانی مصنوعی

در طول دوره استفاده از دندان مصنوعی چه مراقبت هایی نیاز دارد؟

حتی با دست دندان های کامل مهم است هر روز صبح قبل از قرار دادن پروتزها داخل دهان، لثه ها، زبان، و سقف دهان با یک مسواک با فرچه های خیلی نرم پاکسازی شوند. این کار موجب زدودن پلاک های دندانی می شود و جریان خون داخل دهان را تحریک می کند. توجه خاصی به پاکسازی دندان هایی داشته باشید که زیر گیره های فلزی پروتزها قرار می گیرند. پلاک های دندانی که زیر گیره ها گیر می کنند موجب بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان می شوند.

اگر پروتز پارسیل استفاده می کنید، مطمئن شوید قبل از مسواک زدن دندان های طبیعی خود، آنها را خارج کنید. به طور منظم لثه ها را پاکسازی کنید، استراحت بدهید، و آنها را ماساژ بدهید. شستشوی روزانه دندان ها با آب نمک ولرم به پاکسازی لثه ها کمک می کند. رژیم غذایی متعادلی داشته باشید و مواد مغذی بدن را به اندازه کافی تأمین کنید و دهان سالمی داشته باشید.

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید

آیا ایمپلنت و پروتز دندان باعث بوی بد دهان میشود؟

با دریافت دندان هایی یکدست و سفید پس از کاشت ایمپلنت های دندانی می توانید با اعتماد به نفس بیشتری حرف بزنید، لبخند بزنید، و در اجتماع حضور پیدا کنید. در برخی موارد، بیماران پس از دریافت ایمپلنت های دندانی، بوی بد دهان را تجربه می کنند. پس چه چیزی موجب بروز بوی بد دهان بعد از کاشت ایمپلنت های دندانی می شود؟ آیا راهی برای مقابله با آن وجود دارد یا خیر؟

وقتی شخصی دندان های خود را به هر دلیلی از دست می دهد، بازسازی مجدد لبخند و نیز عملکرد دندان ها با پروتزهای مصنوعی تنها چیزی است که اغلب افراد می خواهند. با این حال، در صورتی که پس از کاشت ایمپلنت و قرار گیری پروتزهای مصنوعی روی آنها بیمار بوی بد دهان را تجربه کند، این نه تنها باعث از دست رفتن بیشتر اعتماد به نفس او می شود، بلکه باعث می شود فشار روحی روانی زیادی به او وارد شود که موجب می شود فرد از ارتباط برقرار کردن با دیگران هراس داشته باشد.

ممکن است قبل از دریافت ایمپلنت و پروتزهای دندانی بوی بد دهان وجود داشته باشد اما بیمار نمی دانسته است. وقتی پروتزها تعویض می شوند، مایعات، بزاق، و غیره داخل دهان تولید می شوند که روی پروتز مصنوعی عمل می کنند و باعث می شوند روند تولید بوی بد دهان تشدید شود.

 

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

علل بروز بوی بد دهان بعد از کاشت ایمپلنت

بهداشت بد دهانی

بهداشت ضعیف و بد دهانی می توانند منجر به پوسیدگی دندان ها، پریودنتیت، یا انباشته شدن پلاک روی سطح زبان شوند، علاوه بر این باقی مانده های غذا داخل کانال ریشه ها و حفره های دندان ها… همگی می توانند منجر به بروز بوی بد دهان شوند.

تکنیک های بد ترمیم دندان ها

گاهی اوقات، برخی دندانپزشک ها تکنیک خوبی برای ترمیم ها انتخاب نمی کنند و ممکن است دنچرها یا پروتزهای مصنوعی از لثه ها فاصله داشته باشند و باعث شوند ذرات غذا به راحتی زیر آنها گیر کند و بیمار نتواند آنها را تمیز کند، در نتیجه وجود ذرات غذا باکتری ها افزایش پیدا خواهند کرد و منجر به بروز بوی بد دهان می شوند.

 

 

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

کیفیت دندان هایی که از پرسلاین ساخته می شوند تضمین شده نیست.

دندان هایی که از پرسلاین ساخته می شوند معمولاً در کنار ایمپلنت های دندانی استفاده می شوند تا دندان هایی بوجود بیاورند که شبیه دندان های طبیعی سالم هستند. با این حال، در صورت استفاده از دندان های پلاستیکی یا پرسلاینی، چفت های فلزی می توانند منجر به بروز درد هم برای دندان های طبیعی، و هم برای لثه ها شوند، و در دراز مدت، تحت تأثیر باکتری ها، ذرات غذا، و بزاق دهان، این قطعات تغییر شکل خواهند داشت و منجر به بروز بوی بد دهان خواهند شد. اگر دندان های پرسلاینی ترک، شکستگی یا شیارهای عمیق داشته باشند، ذرات غذاها در این قسمت ها نیز پنهان می شوند و منجر به بروز بوی بد دهان می شوند.

رژیم غذایی نامناسب

مصرف زیاد خوراکی های بد بو مانند پیاز، سیر، و پیازچه یکی از علل بوی بد دهان است.

 

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

عفونت

ایمپلنت های دندانی به دلایل مختلفی می توانند عفونی شوند. یکی از شایع ترین دلایل این است که در جای خود محکم نیستند. ایمپلنت دندانی شل باعث رشد و پنهان شدن باکتری ها کنار ایمپلنت ها می شوند. در صورتی که باکتری ها در مراحل اولیه درمان نشوند، موجب تخریب کل ایمپلنت می شوند. ایمپلنت عفونی می تواند منجر به بروز بوی بد دهان شود. در این مرحله نیاز است دندانپزشک کمک کند تا بوی بد را از بین ببرد و ایمپلنت عفونی را درمان نماید.

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

ارتباط بوی بد دهان با ایمپلنت ها و پروتزهای دندانی

پیشگیری و درمان بوی بد دهان

درست مانند دندان های طبیعی، پلاک و تارتار و جرم می توانند روی ایمپلنت های دندانی نیز انباشته شوند، که می توانند منجر به بروز بوی بد دهان شوند. عواملی که ذکر شدند همگی منجر به بروز بوی بد دهان پس از کاشت ایمپلنت می شوند. وقتی پس از کاشت ایمپلنت و دریافت پروتزهای دندانی بوی بد دهان را تجربه می کنید، باید به دندانپزشک مراجعه کنید تا علت بروز بوی بد دهان را بیابد و درمان درست را برای شما انجام دهد. البته دقت داشته باشید تأثیر گذاری درمان هایی که انتخاب می شوند، بسته به شرایط هر بیمار می توانند متفاوت باشند.

با انجام برخی کارها می توانید اطمینان حاصل کنید که ایمپلنت های سالمی دارید که می توانند به بالا بردن اعتماد به نفس شما کمک کنند.

استفاده از چسب پروتز مصنوعی

با استفاده از چسب های پروتزهای مصنوعی می توان مانع تجمع ذرات غذا زیر پروتزهای دندانی شد زیرا این مواد قادرند بین لثه ها و پروتزها یک سیل بوجود بیاورند. این به شما اجازه می دهد از وعده های غذایی خود لذت ببرید، بدون آنکه نگران بوی بد دهان خود باشید.

آنها را به طور منظم پاکسازی کنید

باید پروتزهای دندانی خود را هر روز پاکسازی کنید تا ذرات غذا و پلاک های دندانی را پاک کنید آنها را تازه نگه دارید و با اعتماد به نفس و اطمینان از این در جمع حرف بزنید که دهان شما بوی بد نخواهد داشت. سه گام ساده هستند- غوطه ور کردن، مسواک زدن، شستشو دادن- که با دنبال کردن آنها می توانید با اعتماد به نفس لبخند بزنید. یک راه مؤثر برای پاکسازی پروتزهای دندانی غوطه ور کردن آنها در محلول مخصوص پاک کننده آنها است. این محلول ها می توانند با اطمینان ۹/۹۹% باکتری های مولد بو را از بین ببرند- برای بهترین نتایج، آنها را درست بر اساس دستورالعمل روی آنها استفاده نمایید.

ذرات باقی مانده روی آنها را باید با کمک مسواک نرم تمیز کنید. پس از این مراحل باید آنها را شستشو داد.

پروتزهای متحرک را شب ها از دهان خارج نمایید

قبل از رفتن به رختخواب باید پروتزهای خود را از دهان خارج کنید تا به دهان و لثه ها فرصت استراحت کردن بدهید.

 

اگر به دنبال متخصص پروتز دندانی و کاشت ایمپلنت در تهران هستید با ما تماس بگیرید